അഞ്ജലി. ശാന്തമായ സ്വഭാവവും, കൃഷ്ണഭക്തിയും, വലിയ

നിളാനദിയുടെ തീരത്തുള്ള ‘കൃഷ്ണപുരം’ എന്ന ഗ്രാമത്തിന് എപ്പോഴും ഒരു മനോഹരമായ ശാന്തതയുണ്ടായിരുന്നു. കൃഷ്ണപുരം വിഷ്ണുക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്നുമുയരുന്ന പുല്ലാങ്കുഴൽ നാദവും, തുളസിത്തറയിലെ പ്രകാശവും, പൂത്തുനിൽക്കുന്ന മന്ദാരങ്ങളുമെല്ലാം ആ ഗ്രാമത്തെ കൂടുതൽ മനോഹരിയാക്കി.

​ആ ഗ്രാമത്തിലെ വലിയ തറവാടായ ‘നന്ദനം’ വീടിന്റെ ഏക മകളായിരുന്നു അഞ്ജലി. ശാന്തമായ സ്വഭാവവും, കൃഷ്ണഭക്തിയും, വലിയ നീലക്കണ്ണുകളുമുള്ള ഒരു കുസൃതിക്കാരി. ക്ഷേത്രത്തിൽ നിത്യവും പുലർച്ചെ നിർമ്മാല്യം തൊഴാൻ എത്തുന്നവൾ.

​ഒരു ദിവസം പുലർച്ചെ, അഞ്ജലി ക്ഷേത്ര സോപാനത്തിൽ തൊഴുതുനിൽക്കുമ്പോൾ, നടപ്പന്തലിലൂടെ തലയെടുപ്പോടെ ഒരാൾ കടന്നുവന്നു. കൃഷ്ണദേവ്.

​മിലിട്ടറി ഓഫീസറായ കൃഷ്ണദേവ് അഞ്ചു വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് തന്റെ സ്വന്തം തറവാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തുന്നത്. ഗൗരവക്കാരനും നീണ്ട ശരീരപ്രകൃതിയുമുള്ള കൃഷ്ണന് ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാവരോടും ഒരു പ്രത്യേക ബഹുമാനമായിരുന്നു.

​തൊഴുതു മടങ്ങാൻ തുനിഞ്ഞ അഞ്ജലിയുടെ കാൽച്ചിലമ്പ് അപ്രതീക്ഷിതമായി കൃഷ്ണന്റെ മുണ്ടിന്റെ അറ്റത്ത് ഉടക്കി.

​”അയ്യോ…” അവൾ പരിഭ്രാന്തിയോടെ വിളിച്ചുപോയി.

​കൃഷ്ണൻ താഴേക്ക് നോക്കി. തനിക്കുമുന്നിൽ പേടിയോടെ നിൽക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് അവൻ നോക്കി.

​”നോക്കി നടന്നൂടെ പെണ്ണേ? വെറുതെ അനാവശ്യമായി എന്റെ വഴിയിൽ വന്നു തടസ്സമുണ്ടാക്കാൻ!” അവൻ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു.

​”ഞാൻ… ഞാൻ മനപ്പൂർവ്വം ചെയ്തതല്ല. ചിലമ്പ് ഉടക്കിയതാ…” അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു, ചിലമ്പ് വേഗത്തിൽ അഴിച്ചെടുത്ത് ഓടിപ്പോയി.

​എന്നാൽ അവൾ ഓടിപ്പോകുമ്പോൾ, അവളുടെ തുളസിപ്പൂവിന്റെ മണവും ആ ചിലമ്പൊലിയും കൃഷ്ണന്റെ മനസ്സിൽ അറിയാതെ ഒരു കുഞ്ഞു തരംഗം സൃഷ്ടിച്ചു.

​അധ്യായം 2: തറവാട്ടിലെ കുസൃതിയും ഗൗരവവും

​കൃഷ്ണന്റെ അമ്മ സരസ്വതിയമ്മയും അഞ്ജലിയുടെ അമ്മ ഭഗീരഥിയമ്മയും ചെറുപ്പം മുതലേ അടുത്ത കൂട്ടുകാരികളായിരുന്നു. അതിനാൽ തറവാടുകൾ തമ്മിൽ വലിയ അടുപ്പമുണ്ടായിരുന്നു.

​അടുത്ത ദിവസം, സരസ്വതിയമ്മയുടെ ആവശ്യപ്രകാരം ചില പൂജാസാധനങ്ങളുമായി അഞ്ജലി കൃഷ്ണന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വന്നു. പൂമുഖത്ത് ഇരുന്നു പത്രം വായിക്കുകയായിരുന്ന കൃഷ്ണനെ കണ്ടതും അവൾ പതുങ്ങി നിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

​”എന്താ അവിടെ ഒളിച്ചു നിൽക്കുന്നത്? അകത്തേക്ക് കയറി വന്നൂടെ?” പത്രത്തിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതെ കൃഷ്ണൻ ചോദിച്ചു.

​അവൾ പതുക്കെ അകത്തേക്ക് വന്നു. “അമ്മേ… സരസ്വതിയമ്മേ…” അവൾ ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു.

​”അമ്മ അടുക്കളയിലുണ്ട്. വലിയ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ അവിടെ കൊണ്ട് വയ്ക്ക്,” അവൻ പത്രം മടക്കിവെച്ച് അവളെ ഗൗരവത്തിൽ നോക്കി.

​”സാർ എപ്പോഴും ഇത്ര കലിപ്പിലാണോ? പട്ടാളത്തിൽ ഉള്ളവർക്കൊന്നും ചിരിക്കാൻ അറിയില്ലേ?” അവൾ അറിയാതെ തന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് പറഞ്ഞുപോയി.

​കൃഷ്ണൻ എഴുന്നേറ്റു അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവൻ്റെ ഉയരത്തിനും ഗൗരവത്തിനും മുന്നിൽ അവൾ ഒന്ന് പതറി.

​”നീ എന്നെ കളിയാക്കുകയാണോടീ കുറുമ്പി?” അവൻ ശബ്ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു.

​”ഏയ്… അല്ല… ഞാൻ വെറുതെ…” അവൾ ഭയന്ന് പുറകോട്ട് മാറിയപ്പോൾ, തറവാട്ടിലെ വലിയ പൂജാവിളക്കിൽ തട്ടി വീഴാൻ പോയി.

​കൃഷ്ണൻ ഒറ്റക്കൈകൊണ്ട് അവളുടെ ഇടുപ്പിൽ പിടിച്ച് തന്നിലേക്ക് ചേർത്തുനിർത്തി. അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അവൻ തൊട്ടറിഞ്ഞു. അവളുടെ അഞ്ജനക്കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞ ഭയവും കൗതുകവും അവനിൽ ഒരു പുതിയ വികാരം ഉണർത്തി.

​”വഴികളിൽ മാത്രമല്ല… എന്റെ ജീവിതത്തിലും നീ ഇങ്ങനെ തടസ്സമായി നിൽക്കാനാണോ ഭാവം?” അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു.

​അവൾ നാണത്തോടെയും പരിഭ്രമത്തോടെയും അവനിൽ നിന്ന് വിടുവിച്ച് അവിടെനിന്ന് ഓടിപ്പോയി.

​અયાયം 3: അപ്രതീക്ഷിതമായ കൊടുങ്കാറ്റ്

​കൃഷ്ണന്റെ മനസ്സിൽ അഞ്ജലിയോടുള്ള പ്രണയം പതുക്കെ വിരിയുകയായിരുന്നു. എപ്പോഴും ഗൗരവം നടിക്കുമെങ്കിലും, അവളുടെ കുസൃതികളും ചിരികളും കാണാൻ അവൻ അമ്പലപ്പറമ്പിലും അഞ്ചുമണിപ്പൂക്കളുള്ള വഴിയിലും കാത്തുനിന്നു. അഞ്ജലിയും അറിയാതെ ആ കലിപ്പൻ പട്ടാളക്കാരന്റെ ഗൗരവത്തിന് പിന്നിലെ സ്നേഹം ആഗ്രഹിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു.

​എന്നാൽ, ആ സന്തോഷത്തിന് അധികം ആയുസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല.

​അഞ്ജലിയുടെ അച്ഛൻ മരണപ്പെടുന്നതിന് മുൻപ് നൽകിയ വാക്ക് കാരണം, അയൽനാട്ടിലെ ധനികനായ ശേഖരന്റെ മകൻ പ്രവീണുമായി അഞ്ജലിയുടെ വിവാഹം ഉറപ്പിക്കാൻ കുടുംബക്കാർ തീരുമാനിച്ചു. പ്രവീൺ ബാഹ്യമോടികളുള്ളവനായിരുന്നെങ്കിലും ദുർനടപ്പുകാരനായിരുന്നു.

​വിവാഹനിശ്ചയത്തിന്റെ തലേദിവസം, അഞ്ജലി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് വിഷ്ണുക്ഷേത്രത്തിന്റെ നടപ്പന്തലിൽ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് കൃഷ്ണൻ അവിടെയെത്തിയത്.

​”എന്താടി കരയുന്നത്? നിന്റെ കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചതുകൊണ്ടാണോ?” അവൻ രൂക്ഷമായി ചോദിച്ചു.

​”കൃഷ്ണാട്ടാ… എനിക്ക് ആ കല്യാണത്തിന് താല്പര്യമില്ല. എന്നെ രക്ഷിക്കണം…” അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാരി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

​കൃഷ്ണൻ അവളുടെ തലയിൽ കൈവെച്ചു. “എന്റെ അനുവാദമില്ലാതെ നിന്നെ ആരും കൊണ്ടുപോകില്ല അഞ്ജലീ… നീ എന്റെ മാത്രം ആഞ്ജലിയാണ്!”

​അധ്യായം 4: പ്രണയത്തിന്റെ വിജയം

​വിവാഹദിവസം രാവിലെ, ശേഖരനും സംഘവും വിവാഹമണ്ഡപത്തിൽ വെച്ച് അഞ്ജലിയുടെ കുടുംബത്തെ അപമാനിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും, വസ്തുവകകൾ എഴുതിക്കൊടുക്കാൻ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. പ്രവീണിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം പുറത്തുവന്നതോടെ എല്ലാവരും തകർന്നുപോയി.

​അപ്പോഴാണ് മണ്ഡപത്തിലേക്ക് ഒരു കൊടുങ്കാറ്റുപോലെ കൃഷ്ണദേവ് കടന്നുവന്നത്.

​തന്റെ ആധിപത്യവും തന്റേടവും കൊണ്ട് അവൻ ശേഖരനെയും മകനെയും അവിടെനിന്ന് ഓടിച്ചു. തുടർന്ന് അവൻ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് അഞ്ജലിയുടെ കൈ പിടിച്ചു.

​”എന്റെ സമ്മതമില്ലാതെ ഈ പെണ്ണിന്റെ അവകാശം വേറെ ആർക്കും ഞാൻ നൽകില്ല. ഇവൾ എന്റെ കൃഷ്ണാഞ്ജലിയാണ്!”

​കുടുംബക്കാരുടെ അനുഗ്രഹത്തോടെ, പൂക്കളുടെയും മന്ത്രങ്ങളുടെയും പശ്ചാത്തലത്തിൽ കൃഷ്ണൻ അഞ്ജലിയുടെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തി.

​അധ്യായം 5: ശുഭപര്യവസാനം

​നന്ദനം തറവാട്ടിലെ പൂമുഖത്ത്, സന്ധ്യാദീപത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ കൃഷ്ണനും അഞ്ജലിയും ഒന്നിച്ചിരുന്നു.

​”കൃഷ്ണാട്ടാ… അന്ന് അമ്പലത്തിൽ വെച്ച് എന്റെ ചിലമ്പ് നിങ്ങളുടെ മുണ്ടിൽ ഉടക്കിയപ്പോൾ വിചാരിച്ചോ നമ്മൾ ഇങ്ങനെ ഒന്നാകുമെന്ന്?” അവൾ അവന്റെ തോളിലേക്ക് ചാരി ചോദിച്ചു.

​കൃഷ്ണൻ അവളിലേക്ക് കൂടുതൽ ചേർന്നുനിന്ന്, അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തി.

​”ചിലമ്പ് മുണ്ടിലല്ലടീ ഉടക്കിയത്… എന്റെ ഹൃദയത്തിലാണ്! അന്ന് മുതൽ ഇന്ന് വരെ, ഇനി എന്നും നീ എന്റെ കൃഷ്ണാഞ്ജലിയാണ്!”

​അവരുടെ പ്രണയത്തിന് സാക്ഷിയായി നിളയിലെ കുളിർക്കാറ്റ് ആ നന്ദനം തറവാട്ടിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി.