​നാട്ടിലെ സെന്റ് തെരേസാസ് കോളേജിൽ ഡിഗ്രി രണ്ടാം വർഷത്തിന് പഠിക്കുന്ന

ഇടുക്കിയിലെ കുളിരുള്ള കാറ്റിലും നന്ദനം തറവാട്ടിലെ അന്തരീക്ഷം എപ്പോഴും ചൂടുപിടിച്ചതായിരുന്നു. നഗരത്തിലെ അറിയപ്പെടുന്ന ബിസിനസ്സുകാരനും കണിശക്കാരനുമായ ദേവനാഥ് (ദേവൻ) ആയിരുന്നു ആ തറവാട്ടിന്റെ ജീവൻ. ബിസിനസ്സിലെ ദാക്ഷിണ്യമില്ലാത്ത നിലപാടുകൾ കൊണ്ടും അല്പം ഗൗരവം കലർന്ന പെരുമാറ്റം കൊണ്ടും ദേവനെ കണ്ടാൽ ആളുകൾക്ക് ഒരല്പം ഭയമായിരുന്നു.

​എന്നാൽ ഈ ഗൗരവക്കാരനായ ദേവന് പൂർണ്ണമായും വഴങ്ങാത്ത ഒരേയൊരു വ്യക്തിയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ—അവനി.

​നാട്ടിലെ സെന്റ് തെരേസാസ് കോളേജിൽ ഡിഗ്രി രണ്ടാം വർഷത്തിന് പഠിക്കുന്ന കുറുമ്പിയായ പെൺകുട്ടി. കണ്ണുകളിൽ എപ്പോഴും കുസൃതിയും നാവിൽ മറുപടിയും കൊണ്ടുനടക്കുന്ന അവനി. ഇവരുടെ ബന്ധത്തിന് മറ്റൊരു പ്രത്യേകത കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു. ദേവന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അനിയത്തി ആതിരയെ വിവാഹം കഴിച്ചിരിക്കുന്നത് അവനിയുടെ സഹോദരൻ വിഷ്ണുവാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇരു കുടുംബങ്ങളും തമ്മിൽ വളരെ അടുത്ത ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും ദേവന്റെ അളിയന്റെ അനിയത്തിയായ അവനിയും ദേവനും തമ്മിൽ കണ്ടുമുട്ടുമ്പോഴൊക്കെ തീപ്പൊരി പാറുമായിരുന്നു.

​പരീക്ഷയിൽ മാർക്ക് കുറഞ്ഞതിന് അവനിയെ വീട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് ദേവൻ ഉപദേശിച്ച് നാണം കെടുത്തിയതാണ് അവളുടെ പുതിയ ദേഷ്യത്തിന് കാരണം.

​”ആ കലിപ്പൻ ദേവേട്ടന് എന്നെ വഴക്കുപറയാൻ എന്ത് അവകാശമാ ഉള്ളത്? അളിയന്റെ അനിയത്തിയാണെന്ന് കരുതി എന്റെ മണ്ടയിൽ കയറി നിരങ്ങാൻ വരേണ്ട!” കോളേജ് ഗ്രൗണ്ടിലെ തണൽമരച്ചുവട്ടിലിരുന്ന് അവനി തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളോട് പല്ലിറുമ്മി.

​”എടീ അവനീ… നിന്റെ അളിയൻ കുറച്ച് മാസ്സാണ്. പണവും ആളുബലവുമുള്ള ആളാ. നീ അവന്റെ ചൊറിയാൻ നിൽക്കണ്ട,” കൂട്ടുകാരി ആതിര ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.

​”എന്ത് മാസ്സ്? ഇന്ന് അവന്റെ ആ ഗമ ഞാൻ മാറ്റും!” അവനി പ്രതികാരബുദ്ധിയോടെ പറഞ്ഞു.

​അവനി കോളേജിലെ തന്റെ ലോക്കൽ ഫ്രണ്ട്സായ ചില ചേട്ടന്മാരെ വിളിച്ച് കാര്യം പറഞ്ഞു. വൈകുന്നേരം ഓഫീസ് കഴിഞ്ഞ് കനാൽ റോഡിലൂടെ തനിയെ കാറോടിച്ചു വരുന്ന ദേവനെ വഴിയിൽ തടഞ്ഞുനിർത്തി നന്നായി ഒന്ന് പേടിപ്പിക്കണം, കഴിയുമെങ്കിൽ രണ്ട് തല്ല് കൊടുക്കണം! ഇതായിരുന്നു അവനിയുടെ പ്ലാൻ.

​വൈകുന്നേരം 6 മണി. കനാൽ റോഡിലെ വിജനമായ വളവിൽ ദേവന്റെ കറുത്ത ജീപ്പ് തടഞ്ഞുനിർത്തി മൂന്നുനാല് പേർ കമ്പിവടിയുമായി നിന്നു. ദേവൻ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി. ഒരു ഭയവുമില്ലാതെ അവൻ അവരെ നേരിട്ടു. ദേവന്റെ ആയോധനകലയും കായബലവും അറിയാത്ത ആ പാവങ്ങൾ നിമിഷങ്ങൾക്കകം തറയിൽ വീണു. അതിലൊരാളെ കഴുത്തിനു പിടിച്ച് ദേവൻ ചോദിച്ചു:

​”ആരാടാ നിങ്ങളെ വിട്ടത്?”

​”അയ്യോ… ചേട്ടാ അടിക്കരുത്! അത്… കോളേജിലെ അവനി കൊച്ചാ ഞങ്ങൾക്ക് കാശ് തന്നത്! ചേട്ടനെ ഒന്ന് തല്ലാൻ പറഞ്ഞതാ…” അവൻ സത്യം എഴുന്നെള്ളിച്ചു.

​ദേവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യം കത്തിയമർന്നു. “അവനീയോ! കൊള്ളാം… നിനക്ക് ഞാൻ വെച്ചിട്ടുണ്ടെടീ,” അവൻ പല്ലിറുമ്മി.

​അധ്യായം 2: മലയോരത്തെ വീട്ടിലെ പണിശിക്ഷ

​കോളേജ് കഴിഞ്ഞ് സന്തോഷത്തോടെ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടക്കുകയായിരുന്ന അവനിയുടെ മുന്നിൽ ഒരു കറുത്ത ജീപ്പ് വന്ന് സഡൻ ബ്രേക്കിട്ടു നിന്നു. കാറിന്റെ ഗ്ലാസ് താഴ്ന്നപ്പോൾ കണ്ടത് കോപാകുലനായ ദേവന്റെ മുഖമാണ്.

​”കയറടി അകത്ത്!” ദേവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഇടിമിന്നലുണ്ടായിരുന്നു.

​”ഞാൻ… ഞാൻ ബസ്സിൽ പൊയ്ക്കോളാം ദേവേട്ടാ…” അവനി പിന്നാക്കം വലിഞ്ഞു.

​എന്നാൽ ദേവൻ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ മുറുകെ പിടിച്ച് മുൻസീറ്റിലേക്ക് തള്ളിക്കയറ്റി ഡോർ അടച്ചു. വണ്ടി അമിതവേഗതയിൽ മലയോരത്തേക്ക് കുതിച്ചു.

​”ദേവേട്ടാ… എന്നെ എങ്ങോട്ടാ കൊണ്ടുപോകുന്നത്? വിട് എന്നെ!” അവനി ഭയന്നുപോയി.

​”മിണ്ടിപ്പോകരുത്! എന്നെ തല്ലിക്കാൻ ഗുണ്ടകളെ ഏർപ്പാടാക്കിയല്ലേടീ നീ? നിന്റെ കുരുത്തക്കേട് ഇന്ന് ഞാൻ മാറ്റിത്തരാം!”

​വണ്ടി ചെന്നുനിന്നത് മലമുകളിലെ ദേവന്റെ തോട്ടത്തിന് നടുവിലുള്ള ഒരു പഴയ ഏലക്കാ സ്റ്റോർ ഹൗസിലും അതിനോടു ചേർന്നുള്ള ചെറിയ ബംഗ്ലാവിലുമായിരുന്നു. ആരും ഇല്ലാത്ത പ്രദേശം.

​”ഇറങ്ങെടീ!” ദേവൻ അലറി.

​അവനി പേടിച്ച് വിറച്ച് പുറത്തിറങ്ങി. ദേവൻ ആ വീടിന്റെ പൂട്ട് തുറന്നു. ഉള്ളിൽ കുറേനാളായി ആരും താമസിക്കാത്തതിനാൽ പൊടിയും ചിലന്തിവലയും നിറഞ്ഞു കിടക്കുകയായിരുന്നു.

​”ഇന്ന് രാത്രി 8 മണി വരെ നിനക്കുള്ള ശിക്ഷ ഇതാണ്. ഈ മുറികളും പൂമുഖവും തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കണം. തോട്ടത്തിലെ കിണറ്റിൽ നിന്ന് വെള്ളം കോരി തളിക്കണം. ഒരിറ്റു വെള്ളം കുടിക്കാൻ കിട്ടണമെങ്കിൽ ഈ പണി മുഴുവൻ തീർക്കണം!” ദേവൻ ഒരു കസേര വലിച്ചിട്ടിരുന്ന് ഉത്തരവിട്ടു.

​”ദേവേട്ടാ… ഞാൻ ഒരു പെൺകുട്ടിയാ… എന്നോട് ഈ ക്രൂരത…” അവനി കരച്ചിലിന്റെ വക്കോളമെത്തി.

​”നീ പെൺകുട്ടിയാണെന്ന് ഓർക്കാതെയാണല്ലോ എന്നെ തല്ലിക്കാൻ ആണുങ്ങളെ വിട്ടത്? മര്യാദയ്ക്ക് പണി തുടങ്ങിയോ, ഇല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ വീട്ടിൽ വിളിച്ച് കാര്യങ്ങൾ പറയും!”

​വേറെ വഴിയില്ലാതെ അവനി സാരിയുടെ തലപ്പ് ഇടുപ്പിൽ കുത്തി പണി തുടങ്ങി. തറ തുടച്ചും, ചിലന്തിവല മാറ്റിയും അവൾ തളർന്നു. തോട്ടത്തിലെ കിണറ്റിൽ നിന്ന് വെള്ളം കോരി വീടിന്റെ മുറ്റം തളിക്കുമ്പോഴേക്കും അവളുടെ കൈകൾ കുഴഞ്ഞു. ഇടയ്ക്ക് അവൾ ദേവനെ ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കും, ദേവൻ ശാന്തനായി ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ട് അവളെ നിരീക്ഷിക്കും.

​രാത്രി 8 മണിയായപ്പോഴേക്കും വീട് തിളങ്ങി. അവനി വിശപ്പും ക്ഷീണവും കൊണ്ട് തളർന്ന് പൂമുഖത്തെ പടിയിൽ ഇരുന്നുപോയി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ ഒഴുകി.

​അവളുടെ അവസ്ഥ കണ്ടപ്പോൾ ദേവന്റെ മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു അലിവ് തോന്നി. അവൻ അകത്തുപോയി ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളവും പാക്കറ്റ് ബിസ്കറ്റും കൊണ്ടുവന്നു അവൾക്ക് കൊടുത്തു.

​”കുടിക്കെടീ,” അവൻ ശബ്ദം മൃദുവാക്കി.

​അവൾ വെള്ളം വാങ്ങി ഒറ്റവലിക്ക് കുടിച്ചു.

​”ഇനി എപ്പോഴെങ്കിലും ഇങ്ങനത്തെ പണി ഒപ്പിക്കുമോ?” അവൻ ചോദിച്ചു.

​അവൾ പതുക്കെ തലയാട്ടി “ഇല്ല” എന്ന് പറഞ്ഞു.

​അവൻ അവളെ തിരികെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുപോയിവിട്ടു. അന്ന് രാത്രി വീട്ടിലെത്തിയ അവനി ദേവനെ ശപിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഉറങ്ങിയതെങ്കിലും, അവളുടെ മനസ്സിൽ ദേവന്റെ ആ ഗൗരവമുള്ള രൂപം മായാതെ നിന്നു.

​അധ്യായം 3: കാവും താലപ്പൊലിയും സാരിയിലെ പിന്നും

​മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. പൈങ്ങോട്ടൂർ തറവാട്ടിലെ ഭഗവതി ക്ഷേത്രത്തിലെ ഉത്സവം എത്തിച്ചേർന്നു. ദേവന്റെ തറവാട്ടിലെ ഉത്സവമായതിനാൽ നാട്ടുകാരും ബന്ധുക്കളും എല്ലാം അവിടെ തടിച്ചുകൂടിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

​വിഷ്ണുവും ആതിരയും അവനിയും കുടുംബസമേതം ഉത്സവത്തിന് എത്തി.

​സന്ധ്യാസമയത്ത് ക്ഷേത്രത്തിൽ താലപ്പൊലി പ്രദക്ഷിണം ആരംഭിക്കാനിരിക്കുകയായിരുന്നു. കേരളീയ വേഷത്തിൽ പട്ടുപാവാടയും ബ്ലൗസുമണിഞ്ഞ് അവനി അതിസുന്ദരിയായി ഒരുങ്ങിയിരുന്നു. കൈയിൽ വിളക്കും പൂക്കളും അടങ്ങിയ താലവുമേന്തി അവൾ പെൺകുട്ടികളുടെ വരിയിൽ നിന്നു.

​എന്നാൽ പെട്ടെന്നാണ് അവനിയുടെ സാരിയുടെ (സെറ്റ് മുണ്ടിന്റെ) നേര്യത് തോളിൽ നിന്ന് ഊർന്നു വീഴാൻ തുടങ്ങിയത്. കൈയിൽ താലമുള്ളതിനാൽ അവൾക്ക് അത് ശരിയായി ഉറപ്പിച്ചു കുത്താൻ കഴിയാതെ ബുദ്ധിമുട്ടി. ചുറ്റും ആളുകൾ ഉള്ളതിനാൽ അവൾ ലജ്ജിച്ചു.

​ആ സമയത്താണ് പട്ടുഷാളും മുണ്ടുമുടുത്ത് ദേവൻ അങ്ങോട്ട് വന്നത്. അവനിയുടെ ബുദ്ധിമുട്ട് അവൻ കണ്ടു.

​ദേവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവനി പരിഭ്രമത്തോടെ അവനെ നോക്കി.

​”ചലിക്കാതെ നിൽക്ക്,” ദേവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

​അവൻ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു സേഫ്റ്റി പിൻ എടുത്തു. അവൾക്ക് വളരെ അടുത്ത് നിന്ന്, അവളുടെ നെറ്റിയിലെ സുഗന്ധമുള്ള ചന്ദനത്തൊട്ടിന്റെ മണം ശ്വസിച്ചുകൊണ്ട്, അവൻ അവളുടെ തോളിലെ നേര്യത് ഭംഗിയായി പിടിച്ച് സാരിയോട് ചേർത്ത് പിൻ ചെയ്തു കൊടുത്തു.

​ദേവന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ തോളിൽ തൊട്ടപ്പോൾ അവനിയുടെ ഹൃദയം പടപടാ ഇടിച്ചു. അവന്റെ ശ്വാസനിശ്വാസം തന്റെ കവിളിൽ തട്ടിയപ്പോൾ അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചുപോയി.

​”ഇനി വീഴില്ല,” പിൻ കുത്തിക്കഴിഞ്ഞ ശേഷം ദേവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

​അവനി നാണത്തോടെ തലതാഴ്ത്തി. അന്നുവരെ ദേവനോട് തോന്നിയ ദേഷ്യമെല്ലാം ആ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ആവിയായിപ്പോയി. അതിനുപകരം എന്തോ ഒരു പുതിയ വികാരം അവളുടെ ഉള്ളിൽ മൊട്ടിട്ടു.

​അധ്യായം 4: മലമുകളിലെ പേരയ്ക്കയും തോളിലെ യാത്രയും

​ഉത്സവം കഴിഞ്ഞ് അടുത്ത ദിവസം കുടുംബാംഗങ്ങൾ എല്ലാവരും കൂടി തറവാടിനടുത്തുള്ള ‘മീൻമുട്ടി’ മലനിരകൾ കാണാൻ പോയി. പച്ചപ്പുനിറഞ്ഞ മനോഹരമായ മലനിരകളായിരുന്നു അത്.

​എല്ലാവരും താഴെ സംസാരിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ അവനി ആരും കാണാതെ മലമുകളിലെ പാറക്കെട്ടിലേക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് കയറിപ്പോയി. മലമുകളിലെ കാറ്റ് ആസ്വദിച്ചു നിൽക്കുമ്പോഴാണ് അവിടെയൊരു വലിയ പേരമരം അവൾ കണ്ടത്. നിറയെ പഴുത്ത പേരയ്ക്കകൾ!

​അവൾ പേരയ്ക്ക പറിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴാണ് പുറകിൽ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടത്.

​”ഒറ്റയ്ക്ക് ഇത്രയും ഉയരത്തിൽ കയറി വരാൻ നിന്നോട് ആരാ പറഞ്ഞത്?”

​തിരിഞ്ഞുനോക്കിയ അവനി കണ്ടത് ശ്വാസം നിലച്ചുനിൽക്കുന്ന ദേവനെയാണ്. അവൾ ഒറ്റയ്ക്ക് പോയതറിഞ്ഞ് അവൻ പുറകെ ഓടിവന്നതായിരുന്നു.

​”അത്… ഞാൻ ഈ പേരയ്ക്ക കണ്ടപ്പോൾ…” അവൾ കുസൃതിയായി പറഞ്ഞു.

​ദേവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ മുന്നോട്ട് വന്ന് ഒരു വലിയ മരക്കൊമ്പ് താഴ്ത്തി, ഏറ്റവും നല്ല രണ്ട് പഴുത്ത പേരയ്ക്കകൾ പറിച്ച് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി.

​”പിടിച്ചോ,” അവൻ പറഞ്ഞു.

​”ഹായ്! നന്ദി ദേവേട്ടാ!” അവൾ സന്തോഷത്തോടെ അത് വാങ്ങി കടിച്ച് തിന്നു.

​എന്നാൽ തിരികെ ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് അമളി പറ്റിയത്. അവനിയുടെ കാൽ ഒരു കല്ലിൽ തട്ടി മടങ്ങി. ” അമ്മേ!” എന്ന് നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ താഴേക്ക് വീഴാൻ പോയി, പക്ഷെ ദേവൻ അവളെ നെഞ്ചിലേക്ക് താങ്ങിപ്പിടിച്ചു.

​”ആഹ്! എന്റെ കാൽ… വല്ലാതെ വേദനിക്കുന്നു ദേവേട്ടാ,” അവൾ കണ്ണീരോടെ പറഞ്ഞു. കാൽക്കുഴ തെറ്റിയിരുന്നു.

​”നിന്നോട് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് അനാവശ്യ കുരുത്തക്കേട് കാണിക്കരുതെന്ന്!” അവൻ ദേഷ്യപ്പെട്ടെങ്കിലും അവൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ ഉത്കണ്ഠയായിരുന്നു.

​”എനിക്ക് നടക്കാൻ പറ്റില്ല ദേവേട്ടാ… ശരിക്കും വേദനിക്കുന്നു,” അവൾ കരഞ്ഞു.

​ദേവൻ കൂടുതൽ ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല. അവൻ കുനിഞ്ഞ് അവളെ ഒറ്റയെടുപ്പിന് തോളിലേറ്റെടുത്തു.

​”അയ്യോ… ദേവേട്ടാ… വിട്, ആളുകൾ കാണും!” അവൾ പരിഭ്രമിച്ചു.

​”മിണ്ടാതിരിക്ക്. താഴെയെത്തുന്നതുവരെ ഒരക്ഷരം മിണ്ടരുത്,” അവൻ അടിയുറച്ചു പറഞ്ഞു.

​ദേവന്റെ വിശാലമായ നെഞ്ചോടു ചേർന്ന്, അവനെ മുറുകെ പിടിച്ച് മലയിറങ്ങുമ്പോൾ അവനിക്ക് ഒരു വലിയ സുരക്ഷിതത്വം തോന്നി. ആ കലിപ്പൻ മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ പ്രണയവും കരുതലും അവൾ ആ നിമിഷം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

​അധ്യായം 5: സമ്മാനവും സിനിമയും

​കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവനിയുടെ ജന്മദിനമായിരുന്നു. രാവിലെ തന്നെ വീട്ടിലെത്തിയ ദേവൻ അവളുടെ കയ്യിലേക്ക് ഒരു ചെറിയ സമ്മാനപ്പൊതി കൊടുത്തു.

​അവൾ അത് തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു—ഏറ്റവും പുതിയ ഫോൺ!

​”അയ്യോ… ഇത് എന്തിനാ ദേവേട്ടാ?” അവൾ ചോദിച്ചു.

​”നിനക്ക് വിളിച്ചാൽ കിട്ടാറില്ലല്ലോ. ഇനി മുതൽ ഞാൻ വിളിക്കുമ്പോൾ ഫോൺ എടുക്കണം,” അവൻ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു, ഒപ്പം ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയും സമ്മാനിച്ചു.

​അന്ന് വൈകുന്നേരം ദേവൻ അവളെ ഒരു സിനിമയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോയി. മൾട്ടിപ്ലെക്സിലെ തണുത്ത എസി മുറിയിൽ പടം കാണുമ്പോൾ, റോസ്‌പോപ്പ്കോൺ അവൾക്ക് നീട്ടുന്നതിനിടയിൽ അബദ്ധത്തിൽ അവരുടെ കൈകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിമുട്ടി. ദേവൻ അവളുടെ കൈ വിടുവിച്ചില്ല. അവൻ അവളുടെ വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ തന്റെ വിരലുകൾ കോർത്തുപിടിച്ചു.

​അവനി അവന്റെ തോളിലേക്ക് തലചായ്ച്ചു.

​”ദേവേട്ടാ… അന്ന് എന്നെ ആ പഴയ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുപോയി പണി ചെയ്യിപ്പിച്ചപ്പോൾ ഒത്തിരി വെറുത്തിരുന്നു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ…” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

​”ഇപ്പോൾ?” അവൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

​”ഇപ്പോൾ എനിക്ക് ദേവേട്ടനെ ജീവനാണ്…” അവൾ നാണത്തോടെ പറഞ്ഞു.

​ദേവൻ അവളിലേക്ക് ചേർന്നുനിന്ന് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ മൃദുവായി ഉമ്മവെച്ചു.

​അധ്യായം 6: അമ്മായിമാരുടെ ആലോചനയും പ്രതിരോധവും

​എന്നാൽ അവരുടെ പ്രണയത്തിന് മുന്നിൽ പെട്ടെന്നൊരു തടസ്സം വന്നു. അവനിയുടെ വിദൂര ബന്ധുക്കളായ ചില അമ്മായിമാർ അവൾക്ക് വലിയൊരു ബിസിനസ്സ് കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് വിവാഹാലോചനയുമായി എത്തി. ചെറുക്കൻ വിദേശത്താണ്, വലിയ സമ്പന്നനാണ് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് അവർ അവനിയുടെ അമ്മയെ നിർബന്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി.

​കാര്യമറിഞ്ഞ ദേവൻ നേരെ അവനിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പാഞ്ഞെത്തി.

​ഹാളിൽ അമ്മായിമാരും അമ്മയും സംസാരിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ദേവൻ കടന്നുവന്നു.

​”ആഹാ… ദേവൻ വന്നോ? നമ്മൾ അവനിയുടെ കല്യാണക്കാര്യം സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. നല്ല ആലോചനയാ,” ഒരു അമ്മായി പറഞ്ഞു.

​”ഈ കല്യാണം നടക്കില്ല അമ്മായി,” ദേവൻ തണുത്ത എന്നാൽ ശക്തമായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

​”അതെന്താ ദേവാ അങ്ങനെ പറയുന്നത്? പെൺകുട്ടികൾ പ്രായമായാൽ കെട്ടിച്ചു അയക്കണം. നിനക്കെന്താ അതിൽ കാര്യം?” അമ്മായി എതിർത്തു.

​”എനിക്ക് കാര്യമുണ്ട്! അവനിയെ കല്യാണം കഴിക്കുന്നത് ഞാനാണ്. അവൾ എന്റെ പെണ്ണാണ്!” ദേവൻ ഉറക്കെ പ്രഖ്യാപിച്ചു.

​ഹാളിൽ നിന്നവരെല്ലാം സ്തബ്ധരായി.

​”ദേവാ… നീ എന്താ ഈ പറയുന്നത്? അവനി കോളേജിൽ പഠിക്കുന്ന കുട്ടിയല്ലേ?” അമ്മ ചോദിച്ചു.

​”അവളുടെ പഠനം കഴിയട്ടെ അമ്മേ. അത് കഴിഞ്ഞാൽ ഇവൾ ആഗ്നേയത്തിലെ തറവാട്ടിലേക്ക് വരും. എന്റെ ഭാര്യയായി! അതിൽ വേറെ ആരുടെയും അഭിപ്രായം എനിക്ക് കേൾക്കേണ്ട,” ദേവൻ അമ്മായിമാരെ നോക്കി കണിശമായി പറഞ്ഞു.

​അമ്മായിമാർ മറുത്തു പറയാൻ ധൈര്യമില്ലാതെ വായടച്ചു. മുറിയുടെ വാതിലിനു പിന്നിൽ നിന്ന് ഇതെല്ലാം കേട്ട അവനിയുടെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു.

​അധ്യായം 7: പഴയ തോട്ടം ഹൗസിലെ പുനഃസമാഗമം

​വിവാഹനിശ്ചയം കഴിഞ്ഞ്, അവനിയുടെ പഠനവും പൂർത്തിയായ ശേഷം അവരുടെ വിവാഹം ഗംഭീരമായി നടന്നു.

​വിവാഹസൽക്കാരത്തിന് ശേഷം, രാത്രിയിൽ ദേവൻ അവനെയും കൊണ്ട് കാറിൽ യാത്രതിരിച്ചു.

​”നമ്മൾ എങ്ങോട്ടാ ദേവേട്ടാ പോകുന്നത്?” അവനി സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.

​വണ്ടി ചെന്നുനിന്നത് പണ്ട് ദേവൻ അവളെ ശിക്ഷയായി പണി ചെയ്യിപ്പിച്ച ആ മലയോരത്തെ ഏലക്കാ സ്റ്റോർ ഹൗസിന് മുന്നിലായിരുന്നു!

​എന്നാൽ ഇന്ന് ആ വീട് പഴയതുപോലെ ആയിരുന്നില്ല. മനോഹരമായ ലൈറ്റുകൾ കൊണ്ടും പൂക്കൾ കൊണ്ടും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു അത്.

​അവനി അത്ഭുതത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി.

​”ഓർമ്മയുണ്ടോ ഈ സ്ഥലം?” ദേവൻ അവളുടെ ഇടുപ്പിലൂടെ കൈചേർത്ത് പിടിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

​”ഉണ്ട്… അന്ന് എന്നെക്കൊണ്ട് വീട് മുഴുവൻ തുടപ്പിച്ച കടുപ്പക്കാരനായ ഒരു രാക്ഷസനെ എനിക്ക് നല്ല ഓർമ്മയുണ്ട്,” അവൾ അവനെ കളിയാക്കി.

​”അന്ന് ഈ വീട്ടിൽ വെച്ച് നിന്റെ കണ്ണീര് കണ്ടപ്പോഴാടീ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ആദ്യമായി ഒരു കുഞ്ഞു പെൺകുട്ടി കുടിയേറിയത്. അന്ന് ശിക്ഷ തന്ന ഈ മുറിയിൽ വെച്ച് ഇന്ന് എനിക്ക് നിന്നെ സ്വന്തമാക്കണം,” ദേവൻ അവളെ കോരിയെടുത്തു.

​ആ മലയോരത്തെ തണുത്ത രാത്രിയിൽ, പെയ്യുന്ന മഞ്ഞിൻ കണങ്ങൾക്ക് സാക്ഷിയായി, തെറ്റിദ്ധാരണകളിൽ തുടങ്ങി തീവ്ര പ്രണയത്തിലേക്ക് വഴിമാറിയ അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ ഒന്നായിച്ചേർന്നു.