by രചന – നന്ദിത ദാസ്
“പോസിബിൾ ആകും സർ…
അവർ എങ്ങനെ നമ്മുടെ രാജ്യത്തു കയറിപ്പറ്റിയോ അതേ നാണയത്തിൽ ഞാനും തിരിച്ചടിച്ചിരിക്കും….
ബിലീവ് മി സർ… ”
എല്ലാവരും പരസ്പരം മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി…
വിക്രം സാറിന്റെ കണ്ണുകളിൽ മാത്രം ഞാൻ ഒരു പ്രതീക്ഷ കണ്ടു…
പിന്നീട് എനിക്കു വേണ്ടി വാദിച്ചു ജയിച്ചത് ആ നാവുകൾ ആയിരുന്നു…
എല്ലാത്തിനുമൊടുവിൽ എന്ത് റിസ്ക് വന്നാലും ഞാൻ സ്വയം ഏറ്റെടുത്തു കൊള്ളണമെന്ന വാണിംഗോട് കൂടി അവരെനിക്ക് അനുമതി നൽകി…
അത് വെറുമൊരു താക്കീതു മാത്രമാണെന്ന് എനിക്കു അറിയാം…
ഇവരെല്ലാം എന്റെ കൂടെ തന്നെ ഉണ്ടാകും…
ഓരോ ജീവനും ഞങ്ങൾക്കു വിലപ്പെട്ടതാണ്…
സീക്രെട് മിഷൻ ആയിരുന്നു നടത്താൻ ഉദ്ദേശിച്ചത്…
അതോറിറ്റിയുമായി കൂടി ആലോചിച്ചപ്പോൾ ആ തീരുമാനത്തിന് പച്ചക്കൊടി ലഭിച്ചു…
നിരായുധനായി മാത്രമേ അതിർത്തിയിൽ നിന്നും പാക് കൂട്ടത്തിൽ കയറിപ്പറ്റാൻ കഴിയുള്ളു…
അതിനു ആദ്യം വേഷവും ശരീരഭാഷയും മാറ്റേണ്ടിയിരിക്കുന്നു…
വെട്ടിയൊതുക്കിയ മുടിയും ക്ലീൻ ഷേവ് ചെയ്ത മുഖവും ശത്രുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ പെട്ടെന്ന് തന്നെ പുതിയ ഇരയെ കാട്ടികൊടുക്കും…
അതുകൊണ്ട് തന്നെ പെറ്റമ്മയ്ക്ക് പോലും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത വിധം രൂപം മാറേണ്ടിയിരിക്കുന്നു…
നീളൻ കയ്യുറകൾ ഉള്ള…
കാല്പാദം വരെ നീണ്ടു കിടക്കുന്ന ളോഹ പോലുള്ള ഡ്രസ്സ് ഇട്ടു…
ക്ലീൻ ഷേവ് ചെയ്ത മുഖത്ത് വെപ്പ് ദീശ ഒട്ടിച്ചു…
തലയിൽ വിഗ്ഗ് കമിഴ്ത്തി…
വലിയ ഒരു സ്റ്റോൾ കൊണ്ടു തലയും മുഖവും പൊതിഞ്ഞു…
ദർപ്പണത്തിലെ എന്റെ രൂപം കണ്ടു ഞാൻ തന്നെ ഒന്ന് അമ്പരന്നു…
എല്ലാം ഓക്കേ ആയിരിക്കുന്നു…
പക്ഷേ നെഞ്ച് വിരിപ്പ് മാത്രം അതുപോലെ തന്നെ നിൽക്കുന്നു…
സ്റ്റോൾ ഒന്നുകൂടി വലിച്ചിട്ടു ഞാൻ വിക്രം സാറിന്റെ മുന്നിൽ എത്തി…
ചിപ്പ് ഘടിപ്പിച്ച ഒരു വ്രിസ്റ്റ് വാച്ച് സർ എനിക്കു കെട്ടിതന്നു …
എന്റെ നീളൻ കയ്യുറകൾ ഉള്ള കുപ്പായത്തിൽ അത് മറഞ്ഞു കിടന്നു…
“വിഷ്ണു…
ഒരു കാരണവശാലും ഈ വാച്ച് നഷ്ടപ്പെട്ടു പോകരുത്…
അതിനുള്ളിലെ ചിപ്പ് മോണിറ്ററുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്… ലൊക്കേഷൻ അറിയാനും ചില കോഡുകൾ പരസ്പരം കൈമാറാനും അത് നമ്മുടെ മിഷന് സഹായകരമാകും… ”
“യെസ് സർ…. ഓക്കേ സർ…. ”
“എനിക്കറിയാം നീ ചുണക്കുട്ടി ആണെന്ന്…
വിജയിച്ചു മടങ്ങി വരണം…
ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും നിന്റെ ഒപ്പം തന്നെ ഉണ്ട്… ”
“യെസ്…. സർ… ”
**********
ഓഫിസിൽ പോകാൻ കുളി കഴിഞ്ഞു റൂമിൽ എത്തിയ ഇന്ദു റൂമിന്റെ കോലം കണ്ടു മൂക്കത്തു വിരൽ വെച്ചു …
അപ്പോളും ഒന്നും അറിയാത്തതു പോലെ നിധിമോൾ എന്തൊക്കെയോ തിരഞ്ഞു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു…
“എന്റെ കണ്ണാ…
ഈ കൊച്ചിനെക്കൊണ്ട് തോറ്റല്ലോ…
റൂം എല്ലാം വാരി വലിച്ചു വൃത്തികേടാക്കി…
നിനക്കു ഞാൻ തരുന്നുണ്ട്… ”
“എനിച്ചു അത് ബേണം ന്ദു…
മോള് അത് നോക്കുബ… ”
“എന്ത്?? കുറേ ദിവസം ആയല്ലോ ഈ പണി തുടങ്ങിയിട്ട്…
എന്താ നീ തപ്പുന്നത്… ”
“എച്ചു കിച്ചൻകുട്ടിയെ ബേണം… കുഞ്ഞു ബാവ കിച്ചനെ… ”
“അത് അച്ഛൻ കൊണ്ടുപോയില്ലേ… ഇവിടൊന്നും ഇല്ല… നീ ഒന്ന് പോയേ എനിക്കു ഓഫിസിൽ പോകാൻ സമയം ആകുന്നു… ”
“ബേണം… ന്ദു… എച്ചു ബേണം…
തായോ… ”
നിധിമോള് ചിണുങ്ങാൻ തുടങ്ങി…
“ദേ വാശി പിടിക്കല്ലേ…
എനിക്കു നല്ല ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ട് കേട്ടോ…
വൈകിട്ടു അമ്മ വേറെ വാങ്ങിക്കൊണ്ടു വരാം… ”
“രാവിലെ എന്താ മോളെ ബഹളം?? ”
“ഇത് കണ്ടില്ലേ അച്ഛാ റൂം എല്ലാം വൃത്തികേടാക്കി..
അവൾക്കു ഇപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ കുട്ടിയെ വേണമെന്ന്…
അന്ന് ഏട്ടൻ പോയപ്പോൾ തുടങ്ങിയതാ…
ഇത് വരെ വേറെ ഒരെണ്ണം വാങ്ങിക്കാനും പറ്റിയില്ല…
ഓഫിസിലെ തിരക്ക് കഴിഞ്ഞു ഇറങ്ങുമ്പോൾ അത് അങ്ങ് മറന്നു പോകും… ”
“മോള് പോകാൻ റെഡി ആയിക്കോ… നിധി മോൾക്ക് അപ്പൂപ്പാ വാങ്ങി തരാല്ലോ…
ഇങ്ങു വന്നാട്ടെ അപ്പൂപ്പന്റെ കുഞ്ഞിപ്പെണ്ണ്… ”
അച്ഛൻ അവളെയും എടുത്തു റൂമിനു പുറത്തേക്കു പോയി…
റൂമിൽ വാരി വലിച്ചു ഇട്ടിരിക്കുന്ന സാധനങ്ങൾ എല്ലാം കൈകൊണ്ടു ഓടിച്ചൊന്നു തട്ടി വെച്ചു ..
മുടി ചീകിയൊതുക്കി… സീമന്തരേഖയിൽ കുറിയും ചാർത്തി…
കൃഷ്ണൻകുട്ടിക്ക് മുന്നിൽ തിരി തെളിയിച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ ആണ് അടുക്കളയിൽ നിന്നും അമ്മയുടെ സൗണ്ട് ഉയർന്നു കേട്ടത്…
“മോളെ ഇന്ദു… ”
“ദാ വരുന്നു അമ്മേ… ”
റൂമിൽ ഇരുന്ന ഞങ്ങളുടെ വിവാഹഫോട്ടോ ഒരു നിമിഷം നെഞ്ചോടു ചേർത്തിട്ടു ഞാൻ കിച്ചണിലേക്ക് പോയി…
അടുക്കളയിലെ മീൻ പൊരിക്കുന്ന മണം ശ്വസിച്ചപ്പോൾ മനം പുരട്ടുന്നത് പോലെ തോന്നി…
വായും പൊത്തികൊണ്ടു വാഷ് ബേസിനു മുന്നിലേക്ക് ഓടി…
കുറേ മഞ്ഞവെള്ളം ഛർദിച്ചു…
അമ്മ ഓടി വന്നെന്റെ പുറം തടവി…
തല കറങ്ങുന്നതു പോലെ തോന്നി…
അമ്മ എന്നെ താങ്ങി പിടിച്ചു സോഫയിലേക്ക് ഇരുത്തി…
“മോളെ… കുറച്ചു വെള്ളം തരട്ടെ… ”
“വേണ്ട അമ്മേ… ”
ഞാൻ അമ്മയുടെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു…
അമ്മ പതിയെ എന്റെ മുടിയിഴകളിൽ തലോടിയിരുന്നു…
“രണ്ടു മൂന്നു ദിവസം കൊണ്ടു ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു…
മുഖത്ത് നല്ല വിളർച്ചയും ക്ഷീണവും കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു…
വിശേഷം കാണുമെന്നു അമ്മ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചിരുന്നു മോളെ… ”
അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ ഒരു നിമിഷം എന്നെ ദേവലാലിയിൽ എത്തിച്ചു…
ഞാൻ ഒരു അമ്മയാവാൻ പോകുന്നു എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ ഉണ്ടായ ടെൻഷൻ…
ഒരു വാക്കിലൂടെ ഏട്ടൻ അത് മാറ്റിയെടുത്തത്…
എല്ലാം ഇന്നലെ കഴിഞ്ഞത് പോലെ തോന്നുന്നു…
നിധിമോളുമായി പുറത്തേക്കിറങ്ങിയ അച്ഛൻ ഹാളിലേക്കു കയറി വന്നു…
“എന്തുപറ്റി??…മോൾക്ക് എന്തുപറ്റി പെട്ടെന്ന്… ”
“നിങ്ങൾ വീണ്ടും ഒരു അപ്പൂപ്പൻ ആകാൻ പോകുന്നു മനുഷ്യാ…
അല്ലാതെ വേറെ ഒന്നും പറ്റിയില്ല… ”
അമ്മ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ
നിധി മോളെ താഴെ നിർത്തി അച്ഛൻ നെഞ്ചിൽ കൈ വെച്ച് ഈശ്വരാ എന്ന് വിളിക്കുന്നത് കണ്ടു…
അച്ഛന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ എനിക്കു ചെറിയ ഒരു ചമ്മലു തോന്നി…
നിധി മോള് ഓടി വന്നെന്റെ മടിയിൽ കയറി ഇരുന്നു…
“ന്ദു നു ഉവ്വാവ് പറ്റിയോ…
കരയണ്ട ട്ടോ.. മോള് പാത്തിക്കാം… ”
എന്റെ മുഖത്തേക്കു മുഖം ഉരസി അവൾ ഉമ്മകൾ തന്നു…
ന്റെ മോളെ ഞാൻ നെഞ്ചോടു ചേർത്ത് പുണർന്നു…
“അച്ചമ്മേടെ ചുന്ദരിക്ക് ഒരു വാവ വരാൻ പോകുവാ…
ഇന്ദു അമ്മേടെ വയറ്റിൽ ഉണ്ട് വാവ… ”
എന്റെ മുഖത്തേക്കും വയറിലേക്കും അവൾ മാറി മാറി നോക്കി…
“എച്ചു കാണാൻ പറ്റുന്നില്ലാലോ… ”
“അത് അമ്മേടെ വയറിനു അകത്തല്ലേ വാവ കുറേ നാളുകൾ കഴിയുമ്പോൾ ങ്ങീ… ങ്ങീ… ന്നു കരഞ്ഞോണ്ട് കുഞ്ഞാവ പുറത്ത് വരും…
അപ്പോൾ കാണാം കേട്ടോ… ”
അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടു അമ്മ അവളെ എന്റെ മടിയിൽ നിന്നും വലിച്ചെടുത്തു…
ഓഫീസിൽ വിളിച്ചു ലീവ് പറഞ്ഞിട്ട് ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോയി…
അപ്പോളേക്കും പാലാഴിയിൽ നിന്നും അച്ഛനും അമ്മയും നേരെ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് വന്നു…
ടെസ്റ്റ് എല്ലാം കഴിഞ്ഞു റിസൾട്ടിന് വെയിറ്റ് ചെയ്യുമ്പോൾ ആണ് ഉണ്ണിയേട്ടന്റെ ഫോൺ കാൾ വരുന്നത്…
മായയെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ അഡ്മിറ്റ് ആക്കിയെന്നു…
ഞങ്ങളും ആ ഹോസ്പിറ്റലിൽ തന്നെ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു…
പിന്നെ മായയുടെ ഡെലിവറി കഴയുന്നത് വരെ എല്ലാവരും അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു…
ഉണ്ണിയേട്ടന്റെ മുഖത്തെ ടെൻഷൻ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്കു എന്റെ വിച്ചുണ്ണു നെയാണ് ഓർമ വന്നത്…
മായയ്ക്ക് പെയിൻ വരാത്തതിനാൽ സിസേറിയൻ നടത്താൻ ഡോക്ടർ ആവശ്യപ്പെട്ടു…
അല്ലെങ്കിൽ സമയം കഴിയും തോറും കുഞ്ഞിന് അത് ദോഷം ആകുമെന്ന് പറഞ്ഞതോടു കൂടി അവര് കാണിച്ച എല്ലാ പേപേഴ്സിലും ഉണ്ണിയേട്ടൻ സൈൻ ചെയ്തു കൊടുത്തു…
കാത്തിരുപ്പുകൾക്കു വിരാമം ഇട്ടുകൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ കൺമണിയെ നഴ്സ് ഉണ്ണിയേട്ടന്റെ കൈകളിൽ ഏല്പിച്ചു…
“മോനാ… ”
എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ സന്തോഷത്താൽ നിറഞ്ഞു…
ഉണ്ണിയേട്ടന്റെ കൈയിൽ നിന്നും ചോരകുഞ്ഞിനെ വാങ്ങി നെറ്റിയിൽ ചുണ്ട് ചേർത്തു…
മായയ്ക്ക് ബോധം തെളിഞ്ഞാൽ റൂമിലേക്ക് മാറ്റുമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് കുഞ്ഞിനേയും തിരികെ വാങ്ങി നേഴ്സ് അകത്തേക്ക് പോയി…
കുഞ്ഞാവയെ കണ്ടപ്പോൾ നിധി മോള് തുള്ളിചാടാൻ തുടങ്ങി…
ഉണ്ണിയേട്ടൻ അവളെ വാരിയെടുത്തു സ്വീറ്റ്സ് വാങ്ങാൻ പുറത്തേക്കു പോയി…
ഞാൻ എന്റെ വിച്ചുണ്ണു നെ നന്നായി മിസ് ചെയ്യുന്നത് പോലെ തോന്നി…
ആ നെഞ്ചിൽ ഒരു പ്രാവിശ്യം കൂടി തല ചായ്ക്കാൻ വല്ലാത്തൊരു മോഹം തോന്നി…
ഈ സന്തോഷങ്ങൾ എല്ലാം പങ്ക് വെയ്ക്കാൻ ഇനി വിച്ചുണ്ണു വിളിക്കുന്നത് വരെ കാത്തിരിക്കണമല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു നെടുവീർപ്പ് എന്നിലൂടെ കടന്നു പോയി…
മായയെ റൂമിലേക്കു മാറ്റിയതിനു ശേഷമാണു റിസൾട്ടും വാങ്ങി ഞങ്ങൾ വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങിയത്…
മായയും കുഞ്ഞും സുഖമായി ഇരിക്കുന്നു…
എന്റെ വയറ്റിൽ തുടിക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ കൊച്ചു ജീവനെ ഞാൻ സ്നേഹത്തോടെ തലോടി…
ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞിട്ടും അമ്മ അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ കണ്ണാ നീ എന്റെ വയറ്റിൽ ഉണ്ടെന്നു…
വിച്ചുണ്ണുന്റെ ആഗ്രഹം പോലെ ഇതൊരു മോൻ ആകും…
അച്ഛനെപോലെ ധീരനായി എന്റെ മോൻ വളരണം…
ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ ഞാൻ വയറിൽ കൈ ചേർത്തു…
അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും എന്നെ പാലാഴിയിലേക്കു കൊണ്ടുപോകാൻ ആയിരുന്നു താല്പര്യം…
പക്ഷെ ഞാൻ പോയില്ല…
ന്റെ വിച്ചുണ്ണു ന്റെ മണമുള്ള റൂമിൽ ആ ഗന്ധവും ശ്വസിച്ചു വേണം എനിക്കു ഉറങ്ങാനും ഉണരാനും…
പിന്നെ എന്നെ പൊന്നുപോലെ നോക്കുന്നു ഏട്ടന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും…
അവരെ അവിടെ തനിച്ചാക്കിയിട്ട് മോളെയും കൊണ്ടു വീട്ടിൽ പോകുന്നതും ശരിയല്ലലോ…
എന്റെ സ്വഭാവം അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് അച്ഛൻ നിർബന്ധിച്ചില്ല…
പക്ഷേ അമ്മയുടെ മുഖത്തു സങ്കടം നിഴലിച്ചിരുന്നു…
“നിങ്ങൾക്ക് ഇടയ്ക്ക് അവിടെ വന്നു നിന്നു കൂടെ…
അതാകുമ്പോൾ ആരും ഒറ്റപ്പെടില്ലല്ലോ… ”
“ആഹ് വരാം മോളെ… ”
അത്രമാത്രം പറഞ്ഞു ഞങ്ങളെയും വീട്ടിൽ ആക്കിയിട്ട് അച്ഛനും അമ്മയും മടങ്ങി…
“ഇന്ന് മുതൽ നിധി മോൾ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ കിടക്കട്ടെ മോളെ…
ഉറക്കത്തിൽ അറിയാതെ വല്ലതും വയറ്റിൽ ചവുട്ടിയാൽ??… ”
“അത് സാരമില്ല അമ്മേ… മോൾ എന്റെ കൂടെ തന്നെ കിടന്നോട്ടെ… ”
“എന്നാൽ ഞാനും ഇന്ന് മുതൽ അവിടെ കിടക്കാം… ”
എന്റെ മനസ്സ് അറിഞ്ഞത് പോലെ പറഞ്ഞിട്ട് അമ്മ അകത്തേക്ക് പോയി…
നിധി മോൾക്ക് ആഹാരം വാരി കൊടുക്കുമ്പോൾ അവൾ തിരിച്ചു എന്നെയും ഊട്ടിക്കും…
എന്നിട്ട് പറയും ഇതെന്റെ വാവയ്ക്ക് ആണെന്ന്…
വിളിക്കേണ്ട ദിവസം കഴിഞ്ഞിട്ടും വിഷ്ണുവേട്ടൻ വിളിച്ചില്ല…
ഓരോ ഫോൺ കാൾ വരുമ്പോളും പ്രാർത്ഥിക്കും അത് ഏട്ടൻ ആകണേ ന്ന്…
സന്തോഷവാർത്ത പറയാനായി ഉള്ളു തുടിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു…
വളരെ യാദൃശികം ആയിട്ടാണ് പെട്ടെന്ന് ഒരു ദിവസം ഹരിയേട്ടന്റെ മകളെ പറ്റി ഓർക്കുന്നത്…
ആ കുട്ടിയുടെ ഓപ്പറേഷൻ കഴിഞ്ഞു കാണുമല്ലോ ഭഗവാനേ…
വിളിച്ചു ഒന്ന് തിരക്കാഞ്ഞത് മോശമായി പോയി…
അതെങ്ങനെ ഇപ്പോൾ ഒന്നും ഓർമ കിട്ടില്ലല്ലോ…
നിധി മോൾ ഉണ്ടായതിൽ പിന്നെ അവളുടെ കൂടെ കൂടിയാൽ സമയം പോകുന്നത് പോലും അറിയാറില്ല…
ഫോണിൽ നമ്പർ എടുത്തു രാധേച്ചിയെ വിളിച്ചു…
റിങ് ചെയ്യുന്നുണ്ട്…
“ഹലോ… ”
“ഹലോ ചേച്ചി ഞാൻ ഇന്ദുവാ… ”
“ആഹ് പറ മോളെ സുഖമായിരിക്കിന്നോ?? ”
“സുഖം ചേച്ചി…
മോളുടെ കാര്യം… ഓപ്പറേഷൻ… ”
“ഓപ്പറേഷൻ കഴിഞ്ഞു…
ഇപ്പോൾ സുഖമായി ഇരിക്കുന്നു…
കടവുൾ തുണച്ചു… ”
മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന നേർത്ത തേങ്ങൽ ഒന്ന് അടങ്ങി…
“അത് അല്ലെങ്കിലും അങ്ങനെയേ വരൂ ചേച്ചി…
ഹരിയേട്ടൻ വിളിച്ചോ? ”
“ഓപ്പറേഷൻ മുടിഞ്ഞ നാളിൽ വിളിച്ചതാ…
പിന്നെ ഇതുവരെ വിളിച്ചില്ല… ”
“ആഹ് വിഷ്ണുവേട്ടനും വിളിച്ചിട്ട് കുറേ ദിവസം ആയി…
അന്നത്തെ പോലെ നെറ്റ് പ്രോബ്ലം വല്ലതും ആകും…
വിളിക്കും… അതുറപ്പാ… ”
കുറേ നേരം കൂടി ചേച്ചിയോട് സംസാരിച്ചു…
പരസ്പരം സംസാരിച്ചപ്പോൾ മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു വിങ്ങലോക്കെ ഒന്ന് മാറി കിട്ടി…
അന്ന് രാത്രി നിധി മോളെയും കെട്ടിപിടിച്ചു സുഖമായി ഉറങ്ങി…
ഇതേ സമയം പാക് അതിർത്തിയിലെ കച്ചവട സംഘത്തോട് ചേർന്നു നടക്കുക ആയിരുന്നു വിഷ്ണു…
ബലൂജിസ്ഥാനിലെ ചില ഭീകര പ്രവർത്തകരെക്കുറിച്ചുള്ള രഹസ്യ സന്ദേശം അവിടേക്കു പോകുവാൻ അവനെ പ്രാപ്തനാക്കി…
കച്ചവട സംഘത്തിന്റെ കൂടെ കൂടിയതിനാൽ ഇതുവരെ ആരുടേയും ശ്രദ്ധയിൽ പെടാതെ പിടിച്ചു നിന്നു…
പക്ഷേ ഇനി അങ്ങോട്ടുള്ള ഓരോ ചലനങ്ങളും സൂക്ഷിച്ചു വേണം…
മുഖ്യ ഭാഷ ഉറുദു ആയതിനാൽ ആളുകളുമായുള്ള ആശയ വിനിമയം ഒരു പരിധി വരെ ഒഴിവാക്കി…
ഒരിറ്റു വെള്ളം കുടിച്ചിട്ട് ദിവസങ്ങളായി തളർന്നു വീണു പോകുമെന്ന അവസ്ഥയിൽ ആയി…
വിക്രം സർ ഉൾപ്പെടെ ഉള്ള ഞങ്ങളുടെ ഫോഴ്സ് മുഴുവൻ എന്തിനും തയ്യാറായി മറുപുറത്തു ഉണ്ടായിരുന്നു…
ഞങ്ങൾ പരസ്പരം സൂചനകൾ കൈമാറിക്കൊണ്ടേ ഇരുന്നു…
പാക് ഗ്രാമത്തിൽ നിന്നും പട്ടണത്തിലേക്കു പുറപ്പെടുന്ന ഒരു തുറന്ന വാഹനത്തിലേക്ക് കയറാൻ ശ്രമിച്ച എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു പാകിസ്താനിയുടെ കൈ മുട്ടു തട്ടി…
സംശയത്തോടെ അയാൾ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി…
അവനു പിടികൊടുക്കാതെ ഒഴിഞ്ഞു മാറാൻ ശ്രമിച്ച എന്നെ അവൻ പറഞ്ഞതനുസരിച്ചു ഒന്ന് രണ്ടുപേർ തടഞ്ഞു…
എന്റെ മുഖം മറച്ചിരുന്ന സ്റ്റോൾ അവൻ വലിച്ചു മാറ്റി…
പിന്നെ തല മുതൽ കാല്പാദം വരെ പരിശോധിക്കാൻ തുടങ്ങി…
പരിശോധനക്കിടയിൽ പൈജാമയുടെ പോക്കറ്റിൽ കിടന്ന ആ ചെറിയ കൃഷ്ണരൂപത്തിൽ അവന്റെ കൈകൾ ഉടക്കി…
(തുടരും )