സ്നേഹതീരം

രാവിലെ ഉദിച്ചുയരുന്ന സൂര്യന്റെ പൊൻകിരണങ്ങൾ ജനൽച്ചില്ലുകളിലൂടെ അകത്തേക്ക് അരിച്ചെത്തുമ്പോൾ, സ്വന്തം മുറിക്കുള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥതയോടെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടക്കുകയായിരുന്നു മീര. വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് അച്ഛൻ കേശവനും അമ്മ ലക്ഷ്മിയും തങ്ങളുടെ ഭാഗം ന്യായീകരിക്കാൻ പരമാവധി ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “മോളേ മീരാ… അച്ഛൻ പറയുന്നത് നീ ഒന്നാലോചിച്ചു നോക്ക്. എത്രയോ വലിയൊരു തറവാട്ടിലെ ആലോചനയാണിത്. നമ്മുടെ അവസ്ഥ വച്ച് സ്വപ്നങ്ങളിൽ പോലും ചിന്തിക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര വലിയ സമ്പത്തും പ്രതാപവുമുള്ള കുടുംബം. ഈ വിവാഹം നടന്നാൽ നിന്റെ ജീവിതം മാത്രമല്ല,

നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന്റെ മൊത്തം തലവര തന്നെ മാറും. ദയവുചെയ്ത് നീ ആലോചിക്കാതെ ഒരു തീരുമാനം എടുക്കരുത്,” കേശവൻ വളരെ നിർബന്ധപൂർവ്വം മകളെ അനുനയിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ അച്ഛന്റെ വാക്കുകൾ മീരയിൽ ഒരു ചലനവും ഉണ്ടാക്കിയില്ല. കൈയിലിരുന്ന കോളേജ് ബാഗിന്റെ സ്ട്രാപ്പിൽ വരിഞ്ഞു മുറുക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ തന്റെ നിലപാടിൽ തന്നെ ഉറച്ചുനിന്നു. “ഇല്ലച്ഛാ, ഞാൻ എന്റെ തീരുമാനം പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. നമുക്ക് താങ്ങാൻ കഴിയാത്ത ബന്ധങ്ങളും വളർച്ചയും എപ്പോഴും ഒരു ബാധ്യതയായി മാറും. നമ്മുടെ കൊക്കിന് ഒതുങ്ങുന്നത് മാത്രമേ നമുക്ക് വേണ്ടൂ. പണവും പ്രതാപവും മാത്രം നോക്കി ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെട്ടാൽ അവസാനം നഷ്ടപ്പെടുന്നത് നമ്മുടെ ആത്മാഭിമാനമായിരിക്കും.

എനിക്ക് ഈ വിവാഹത്തിന് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ല,” എന്ന് വളരെ വ്യക്തമായി അച്ഛനോട് പറഞ്ഞ്, ഉമ്മറത്തുനിന്നും മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങി അവൾ നടന്നകന്നു. അച്ഛനും അമ്മയും നിസ്സഹായരായി അവൾ പോകുന്നതും നോക്കി നിൽക്കുകയല്ലാതെ വേറെ വഴിയൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

ഒരു സാധാരണ കൂലിവേലക്കാരനായ കേശവന്റെയും വീട്ടമ്മയായ ലക്ഷ്മിയുടെയും മുതിർന്ന മകളാണ് മീര. അവൾക്ക് താഴെ ഒമ്പതാം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുന്ന അനു, ആര്യ എന്നീ രണ്ട് അനിയത്തിമാരുണ്ട്. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് കേശവന് ജോലിസ്ഥലത്തു വച്ചുണ്ടായ ഗുരുതരമായ ഒരപകടത്തിൽ വലതുകാലിന് പരിക്കേൽക്കുകയും തുടർന്ന് കഠിനമായ പണികൾക്ക് പോകാൻ കഴിയാതെയാവുകയും ചെയ്തു. അതോടെ ആ കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ഭദ്രത തകർന്നു. അന്ന് പ്ലസ് ടുവിന് പഠിക്കുകയായിരുന്ന മീര,

കുടുംബത്തിന്റെ ഭാരം സ്വന്തം തോളിലേറ്റാൻ നിർബന്ധിതയായി. അനിയത്തിമാരുടെ പഠപ്പും വീട്ടിലെ ചെലവുകളും നോക്കാൻ വേണ്ടി അവൾ പഠനം പകുതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ച് തൊട്ടടുത്തുള്ള പട്ടണത്തിലെ പ്രമുഖമായ ‘വർമ്മ ഡിസൈനേഴ്സ്’ എന്ന ബുട്ടീക്കിൽ സെയിൽസ് ഗേളായി ജോലിക്ക് കയറി. മീരയുടെ കഠിനാധ്വാനം കൊണ്ടാണ് ആ കുടുംബം മുന്നോട്ടുപോയിരുന്നത്. അതേസമയം, മലബാറിലെ പ്രശസ്തമായ ബിസിനസ് ശൃംഖലയുടെ ഉടമയായ വിക്രമൻ വർമ്മ തന്റെ ഒരേയൊരു മകനായ വിക്രമാദിത്യന് (വിക്രം) വേണ്ടി അനുയോജ്യയായ ഒരു പെൺകുട്ടിയെ അന്വേഷിക്കുകയായിരുന്നു. വൻകിട ബിസിനസുകളും സ്വത്തുക്കളും സ്വന്തമായുള്ള വർമ്മ ഗ്രൂപ്പിന്റെ ഏക അവകാശിയായിരുന്നു വിക്രം. എന്നാൽ,

തന്നിഷ്ടക്കാരനും ദേഷ്യക്കാരനുമായ വിക്രമിനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിവും തൺറ്റേടവുമുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടിക്ക് മാത്രമേ സാധിക്കൂ എന്ന് വിക്രമൻ വർമ്മയ്ക്ക് നിർബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. സ്വന്തം ബുട്ടീക്കിലെ ജീവനക്കാരിയായ മീരയുടെ കാര്യപ്രാപ്തിയും സത്യസന്ധതയും നേരിട്ട് കണ്ടറിഞ്ഞ വിക്രമൻ വർമ്മ, മകന് വേണ്ടി അവളെത്തന്നെ വധുവായി തീരുമാനിക്കുകയായിരുന്നു.

എന്നാൽ ഈ ആലോചനയെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞപ്പോൾ വിക്രം കടുത്ത അമർഷത്തിലായി. തന്റെ അന്തസ്സിനും പദവിക്കും ചേരുന്ന പ്രൊഫൈലല്ല മീരയുടേതെന്ന് അവൻ പരസ്യമായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. “വാട്ട് എ തട്ടിക്കൂട്ട് സെലക്ഷൻ! അച്ഛാ… അച്ഛന് എന്നെക്കാൾ വലുത് ആ ബുട്ടീക്കിലെ ഒരു സാധാരണ ജീവനക്കാരിയാണോ? കർശനമായ ബിസിനസ് പാരമ്പര്യമുള്ള നമ്മുടെ കുടുംബത്തിലേക്ക് ഒരു ദരിദ്ര കുടുംബത്തിലെ പെണ്ണിനെയോ കൊണ്ടുവരുന്നത്? പണമോ, ഉയർന്ന വിദ്യാഭ്യാസമോ, ഉയർന്ന സാമൂഹിക പദവിയോ ഇല്ലാത്ത ഒരു സാധാരണക്കാരിയെ വിക്രമാദിത്യന്റെ ഭാര്യയായി സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും എനിക്ക് കഴിയില്ല,” അവൻ തന്റെ എതിർപ്പ് രൂക്ഷമായി പ്രകടിപ്പിച്ചു.

എന്നാൽ വീട്ടിലെ മുതിർന്നവരും അമ്മയും അവനെ തിരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു. “പണം കൊണ്ടു മാത്രം ഒരാളുടെ മൂല്യം അളക്കാൻ കഴിയില്ല വിക്രം. ജീവിതത്തിൽ പണത്തിനപ്പുറം സ്നേഹത്തിനും സ്വഭാവ ഗുണത്തിനും വിലയുണ്ട്,” അമ്മ അവനെ ഉപദേശിച്ചു. എന്നാൽ വിക്രം തന്റെ വാശിയിൽ തന്നെ നിലയുറപ്പിച്ചു. ഈ ബഹളങ്ങൾക്കിടയിലേക്കാണ് വിക്രമൻ വർമ്മ കടന്നുവന്നത്. മകന്റെ അഹങ്കാരം നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ട് അദ്ദേഹം ശാന്തമായി പറഞ്ഞു: “വിക്രം, നീ ഇനി ആർക്കും വേണ്ടി സ്വയം താഴേണ്ടതില്ല. നിന്റെ ഈ അഹങ്കാരവും ദേഷ്യവും മാറ്റി നിന്നെ ശരിയായ രീതിയിൽ സ്നേഹിക്കാൻ മീരയ്ക്ക് സാധിക്കുമെന്ന് കരുതിയാണ് ഞാൻ ഈ ആലോചന കൊണ്ടുവന്നത്.

എന്നാൽ, അവൾക്ക് ഈ വിവാഹത്തിന് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലെന്ന് അവളുടെ അച്ഛൻ എന്നെ വിളിച്ചു അറിയിച്ചു കഴിഞ്ഞു. നിന്നെപ്പോലൊരാളെ സ്വീകരിക്കാൻ അവൾ തയ്യാറല്ല.” ഇത് കേട്ടതും വിക്രമിന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തിന് വലിയൊരു ആഘാതമേറ്റു. ഇതുവരെ താൻ ആഗ്രഹിച്ചതൊന്നും ആരും നിരസിച്ചിട്ടില്ലെന്ന അഹങ്കാരത്തിലായിരുന്ന അവന്, ഒരു സാധാരണ പെൺകുട്ടി തന്നെ വേണ്ടെന്നു വെച്ചു എന്നത് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ആ നിമിഷം അവന്റെ ഉള്ളിൽ പുതിയൊരു വാശി ഉടലെടുത്തു; ഏത് വിധേനയും മീരയെക്കൊണ്ട് ഈ വിവാഹത്തിന് സമ്മതിപ്പിക്കണം എന്ന കടുത്ത വാശി.

ദിവസങ്ങൾ ഏതാനും കഴിഞ്ഞു. ബുട്ടീക്കിൽ ജോലി ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന മീരയെ മാനേജർ തന്റെ ഓഫീസിലേക്ക് വിളപ്പിച്ചു. വല്ലാത്തൊരു വിഷമത്തോടെയാണ് മാനേജർ അവളെ നേരിട്ടത്. “മീരാ… എനിക്ക് നിന്നോട് വ്യക്തിപരമായി യാതൊരു വിരോധവുമില്ല. പക്ഷെ, എനിക്ക് മുകളിൽ നിന്നുള്ള ഉത്തരവുകൾ നടപ്പിലാക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ല. കമ്പനി മാനേജ്മെന്റിന്റെ തീരുമാനപ്രകാരം നിന്നെ ജോലിയിൽ നിന്നും പിരിച്ചുവിട്ടിരിക്കുന്നു. ഇത് നിന്റെ ഈ മാസത്തെ ശമ്പളമാണ്,” എന്ന് പറഞ്ഞ് ഒരു കവർ അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. പൊടുന്നനെ വീണ ഇടിത്തീ പോലെയായിരുന്നു മീരയ്ക്ക് ആ വാർത്ത.

താനും കുടുംബവും ജീവിക്കുന്നതിന്റെ ഏക ആശ്രയമായ ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്ന സത്യം ഉൾക്കൊള്ളാൻ അവൾക്കായില്ല. “സാറേ… ഞാൻ എന്ത് തെറ്റാണ് ചെയ്തത്? പെട്ടെന്ന് ഒരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ എന്നെ ജോലിയിൽ നിന്ന് മാറ്റിയാൽ ഞാൻ എൻറെ കുടുംബത്തെ എങ്ങനെ നോക്കും?” കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ് അവൾ ചോദിച്ചു. മാനേജർ നിസ്സഹായനായി തലതാഴ്ത്തി. “ഇത് എന്റെ തീരുമാനമല്ല മീരാ, വർമ്മ ഗ്രൂപ്പിന്റെ പുതിയ എം.ഡി വിക്രമാദിത്യൻ സാറിന്റെ നേരിട്ടുള്ള ഉത്തരവാണ്.

നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കണമെങ്കിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കേബിളിൽ ചെന്ന് ചോദിക്കാം.” വാശിയും ദേഷ്യവും കൊണ്ട് മീരയുടെ നെഞ്ച് പടപടാ ഇടിച്ചു. കരഞ്ഞു തളരാതെ, കാര്യം എന്താണെന്ന് അറിഞ്ഞു തന്നെ മടങ്ങൂ എന്ന് ഉറപ്പിച്ച് അവൾ ഏറ്റവും മുകളിലത്തെ നിലയിലുള്ള എം.ഡി.യുടെ ക്യാബിനിലേക്ക് വലിഞ്ഞു മുറുകിയ മനസ്സോടെ നടന്നു.

ക്യാബിന്റെ വാതിലിൽ മുട്ടി അകത്തേക്ക് കയറിയ മീര കണ്ടത്, തികച്ചും ശാന്തനായി ഗൗരവത്തോടെ കസേരയിലിരിക്കുന്ന വിക്രമിനെയാണ്. അവളുടെ വരവ് മുൻകൂട്ടി കണ്ടതുപോലെ അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പരിഹാസച്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു. “യെസ്… എന്താണ് കാര്യം?” അവൻ ഗൗരവം നടിച്ചു ചോദിച്ചു. മീര ഭയം ഉള്ളിലൊതുക്കി അവന്റെ മേശയ്ക്കടുത്തേക്ക് ചെന്നു. “സർ, ഞാൻ എന്ത് കുറ്റത്തിന്റെ പേരിലാണ് എന്നെ കമ്പനിയിൽ നിന്നും പിരിച്ചുവിട്ടത് എന്ന് എനിക്ക് അറിയണം. പെട്ടെന്ന് ഒരു കാരണവുമില്ലാതെ എന്നെ ഒഴിവാക്കിയത് ശരിയായില്ല.” അവളുടെ ചോദ്യം കേട്ട് വിക്രം ഇരുന്നിടത്തുനിന്ന് എഴുന്നേറ്റു, തന്റെ കോട്ട് ഊരി കസേരയിലിട്ട് അവൾക്ക് തൊട്ടടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.

അവൻ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ മീര രണ്ടടി പിന്നോട്ട് മാറി. “എന്താ മീരാ പേടിയാകുന്നുണ്ടോ? പറയാം… വിക്രമാദിത്യന്റെ ഭാര്യയാകാൻ പോകുന്ന പെൺകുട്ടി ഈ സ്ഥാപനത്തിൽ ശമ്പളം വാങ്ങി ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരു സാധാരണ സെയിൽസ് ഗേൾ ആയിരിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല, അത്രതന്നെ!” അവൻ അഹങ്കാരത്തോടെ പറഞ്ഞു. മീര അമ്പരപ്പോടെ അവനെ നോക്കി. “നീ എന്നെ വേണ്ടെന്ന് വച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് വാശിയായി. ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് എന്തും സ്വന്തമാക്കാറുണ്ട്. ഈ വിക്രമാദിത്യൻ വിചാരിച്ചാൽ നടക്കാത്തതായി ഒന്നുമില്ല. നിന്റെ ഈ അഹങ്കാരം തന്നെയാണ് എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടതും. എന്നെ വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ നിന്നെക്കൊണ്ട് തന്നെ ഞാൻ ഈ കല്യാണത്തിന് സമ്മതിപ്പിക്കും.” അവന്റെ ഗർവ്വ് കണ്ടപ്പോൾ മീരയുടെ ഉള്ളിലെ ഭയം മാറി കടുത്ത ദേഷ്യം ഇരച്ചുകയറി. “അത് നിങ്ങളുടെ മാത്രം സ്വപ്നമാണ് സർ! ഞാൻ ഈ കല്യാണത്തിന് സമ്മതിക്കില്ല,

നിങ്ങളുടെ ഈ അധികാരപ്രയോഗത്തിന് മുന്നിൽ തലകുനിക്കാനും ഞാൻ തയ്യാറല്ല!” എന്ന് ഖണ്ഡിതമായി പറഞ്ഞ് അവൾ പുറത്തേക്ക് നടക്കാൻ തുനിഞ്ഞു.

എന്നാൽ വിക്രം പെട്ടെന്ന് അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ച് തന്നിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു. “ഹേയ്… എങ്ങോട്ടാ ഇത്ര തിടുക്കത്തിൽ? ഉടൻ തന്നെ എന്റെ ആളാകേണ്ടവളല്ലേ നീ?” അവന്റെ അമിതമായ അടുപ്പം കണ്ട് മീര ശക്തിയായി അവനെ തള്ളിമാറ്റി. “എന്റെ മേൽ കൈവെക്കാൻ നിങ്ങൾക്കൊരു അവകാശവുമില്ല! ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ജീവനക്കാരിയായിരുന്നു, എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അല്ല. ഇനി ഇതുപോലത്തെ മാന്യതയില്ലാത്ത പെരുമാറ്റവുമായി എന്റെ അടുത്ത് വന്നാൽ ഞാൻ അടങ്ങിയിരിക്കില്ല!” എന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി അവൾ അവിടുന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയി.

പുറത്തുപോകുന്ന മീരയെ നോക്കി വിക്രമിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ചിരി പടർന്നു. സത്യത്തിൽ, മീരയെ പിരിച്ചുവിട്ടത് അവളെ വിഷമിപ്പിക്കാനായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അവളുടെ അനിയത്തിമാരിൽ നിന്നും കുടുംബത്തിൽ നിന്നും അവളെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ കേട്ടറിഞ്ഞപ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സ് മാറിയിരുന്നു. തുടക്കത്തിലെ വാശി പിന്നീട് യഥാർത്ഥ പ്രണയമായി മാറിയിരുന്നു. അവളുടെ തൻറ്റേടവും കുടുംബത്തോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്തവും അവനിൽ ആഴത്തിലുള്ള ബഹുമാനം ഉണ്ടാക്കി. അവളെ സ്വന്തമാക്കാൻ തന്നെയാണ് അവൻ തീരുമാനിച്ചത്.

ദേഷ്യത്തോടെ വീട്ടിലെത്തിയ മീര കണ്ടത് ഉമ്മറത്ത് വിക്രമിന്റെ മാതാപിതാക്കളായ വിക്രമൻ വർമ്മയും ഭാര്യയും തങ്ങളുടെ അച്ഛനോടൊപ്പം ഇരിക്കുന്നതാണ്. അവരെ കണ്ടതും മീര കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥയായി. എന്നാൽ വിക്രമിന്റെ അമ്മ സ്നേഹത്തോടെ മീരയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു, അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “മോളേ മീരാ… വിക്രം തുടക്കത്തിൽ പെരുമാറിയ രീതി ശരിയായിരുന്നില്ല എന്ന് ഞങ്ങൾക്കറിയാം.

എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അവൻ മാറിയിരിക്കുന്നു. നിന്റെ സ്വഭാവ മഹിമയും പ്രാപ്തിയും മനസ്സിലാക്കിയാണ് ഞങ്ങൾ വീണ്ടും ഈ ആലോചനയുമായി വന്നത്. ഞങ്ങൾക്ക് നിന്നെ ഞങ്ങളുടെ മകളായി വേണം.” അച്ഛൻ കേശവനും മകളുടെ സമ്മതത്തിനായി പ്രതീക്ഷയോടെ നോക്കി.

അപ്പോഴേക്കും മീരയുടെ അനിയത്തിമാരായ അനുവും ആര്യയും അകത്തുനിന്ന് ഓടിയെത്തി മീരയെ മുറിയിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. മുറിയിലെത്തിയ മീരയോട് അനിയത്തിമാർ പറഞ്ഞു: “ചേച്ചീ… നീ വെറുതെ വാശി പിടിക്കരുത്. വിക്രമേട്ടൻ നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെ ദുഷ്ടനൊന്നുമല്ല. അദ്ദേഹം ഞങ്ങളോട് സംസാരിച്ചു, അച്ഛന്റെ ചികിത്സയുടെ കാര്യങ്ങൾ പോലും ഏറ്റെടുത്തു. പുറമെ കാണിക്കുന്ന ഈ ഗൗരവം മാത്രമേ ഉള്ളൂ, ഉള്ളിൽ നല്ലൊരു മനസ്സാണ്.” അനിയത്തിമാരുടെ വാക്കുകൾ മീരയെ ചിന്താകുലയാക്കി. അപ്പോഴാണ് വീടിന് പുറത്തുനിന്നും വിക്രമിന്റെ വാഹനം വന്നുനിൽക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്. വിക്രം നേരിട്ട് അങ്ങോട്ട് വരികയായിരുന്നു. മീരയുടെ അനിയത്തിമാർ മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് പോയി.

വിക്രം മീരയുടെ മുറിയുടെ വാതിലിൽ മുട്ടി അകത്തേക്ക് കടന്നു വന്നു. അവൻ മുൻപത്തെപ്പോലെ അഹങ്കാരിയല്ലായിരുന്നു, അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ തികഞ്ഞ ആത്മാർത്ഥത ഉണ്ടായിരുന്നു. “മീരാ… ആദ്യം ഈ ആലോചന വന്നപ്പോൾ എന്റെ അഹങ്കാരം കാരണമാണ് ഞാൻ എതിർത്തത്. എന്നാൽ നിന്നെക്കുറിച്ച് അടുത്തറിഞ്ഞപ്പോൾ, നിന്റെ നിലപാടുകൾ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് മാറി. ഇത് എന്റെ വാശിയല്ല മീരാ… എന്റെ ഉള്ളിലെ യഥാർത്ഥ പ്രണയമാണ്. നിന്നെയും നിന്റെ കുടുംബത്തെയും പൊന്നുപോലെ നോക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയും. Will you marry me?” അവൻ മീരയ്ക്ക് മുന്നിൽ വിനയത്തോടെ കൈനീട്ടി.

വിക്രമിന്റെ ആത്മാർത്ഥമായ വാക്കുകളും അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ പ്രണയവും കണ്ടപ്പോൾ മീരയുടെ ഉള്ളിലെ ദേഷ്യവും സംശയങ്ങളും മഞ്ഞുകട്ടപോലെ അലിഞ്ഞുപോയി. സ്വന്തം കുടുംബത്തിന് താൻ കാരണം ഒരു നല്ല ജീവിതം ലഭിക്കുമെന്ന തിരിച്ചറിവും, വിക്രമിന്റെ സ്നേഹത്തിലെ സത്യസന്ധതയും അവളെ ചിന്തിപ്പിച്ചു. അവൾ പതുക്കെ തന്റെ കൈ വിക്രമിന്റെ കൈകളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “എനിക്ക് ഒരേയൊരു നിബന്ധന മാത്രമേയുള്ളൂ… നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള ഈ ബന്ധം പണത്തിന്റെയോ പദവിയുടെയോ പേരിലാവരുത്, പരസ്പര ബഹുമാനത്തോടെ ആയിരിക്കണം. അതുപോലെ എന്റെ കുടുംബത്തെയും അനിയത്തിമാരെയും സ്വന്തം കുടുംബമായി കാണണം.” വിക്രം സന്തോഷത്തോടെ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “അത് നിന്റെ മാത്രം കുടുംബമല്ല മീരാ, ഇനി മുതൽ അത് എന്റെയും കുടുംബമാണ്.”

ഏതാനും ആഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം, ഗുരുവായൂർ അമ്പലനടയിൽ വച്ച് ബന്ധുക്കളുടെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും സാന്നിധ്യത്തിൽ വിക്രം മീരയുടെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തി. രണ്ടു വ്യത്യസ്ത ധ്രുവങ്ങളിലായിരുന്ന രണ്ടുപേർ, സ്നേഹത്തിന്റെയും പരസ്പര ധാരണയുടെയും പുതിയൊരു ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒരുമിച്ച് قدم വച്ചു.