by ജ്യോതി ജോലി ചെയ്യുന്ന ബാങ്കിലെ ഏറ്റവും പ്രായം കുറഞ്ഞ മാനേജരായിരുന്നു അരുൺ. സ്നേഹമുള്ള, ആദർശശാലിയായ ഒരു ഭർത്താവ്. അവർക്ക് ഒന്നര വയസ്സുള്ള ഒരു മകനുണ്ടായിരുന്നു, ആദി. അരുൺ തിരക്കിട്ട ജോലിക്കിടയിലും ജ്യോതിക്കും ആദിക്കും വേണ്ടി സമയം കണ്ടെത്തി. ജ്യോതിക്ക് എല്ലാവിധ പിന്തുണയും നൽകി. സാമ്പത്തികമായി യാതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടുമില്ലാത്ത ഒരു നല്ല ജീവിതം.
എന്നാൽ, ആ സൗഭാഗ്യങ്ങൾക്കിടയിലും ജ്യോതിയുടെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് നാല് വർഷം തികയും മുൻപേ അവൾ മറ്റൊരാളിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെട്ടു – അവളുടെ പഴയ കോളേജ് സീനിയറായിരുന്ന വിനോദ്.
വിനോദ് ഒരു ചെറിയ ഐടി കമ്പനിയിലെ ജീവനക്കാരനായിരുന്നു. അരുണിന്റെ ഗൗരവ സ്വഭാവത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, വിനോദ് കൂടുതൽ തമാശക്കാരനും, പ്രണയം നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ പറയുന്നവനുമായിരുന്നു. സമൂഹമാധ്യമങ്ങളിലൂടെ ആരംഭിച്ച സൗഹൃദം വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഗാഢമായ പ്രണയമായി വളർന്നു. വിനോദിനൊപ്പമുള്ള സംസാരം ജ്യോതിക്ക് ഒരു പുതിയ ലോകം തുറന്നു. അരുൺ ഓഫീസിലേക്ക് പോയാൽ അവളുടെ ലോകം വിനോദും അയാളുടെ മെസ്സേജുകളും കോളുകളുമായി മാറി.
വിനോദ് പലപ്പോഴും അരുണിനെയും, സ്വന്തം കുട്ടിയെ പരിപാലിക്കേണ്ടി വരുന്നതിലൂടെ നഷ്ടപ്പെടുന്ന സൗന്ദര്യത്തെയും കുറിച്ച് സംസാരിച്ച് ജ്യോതിയെ പ്രകോപിപ്പിച്ചു. അവൾ മെല്ലെ അരുണിൽ നിന്ന് അകന്നു. അവന്റെ സാമീപ്യം പോലും അവൾക്ക് അരോചകമായി.
ഒരു ദിവസം, അരുണിന്റെ ഓഫീസ് ആവശ്യത്തിനായി അവർക്ക് ഒരു ട്രെയിൻ യാത്ര ചെയ്യേണ്ടിവന്നു. യാത്രാ തിരക്കിനിടയിൽ ഫോൺ ചാർജ് തീർന്നപ്പോൾ, ജ്യോതി അരുണിന്റെ ഫോണാണ് എടുത്തത്. അപ്പോഴാണ് അവന്റെ ഗാലറിയിലെ ഒരു ഫോൾഡർ അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചത്—”My Jyo” (എൻ്റെ ജ്യോ).
അതിൽ വിനോദിന് അവൾ അയച്ച ചില സ്വകാര്യ ചിത്രങ്ങളും, അവർ തമ്മിലുള്ള ചാറ്റുകളും, വോയ്സ് ക്ലിപ്പുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ നെഞ്ചിലൂടെ ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ കടന്നുപോയി.
അരുൺ എല്ലാം അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു!
എന്നാൽ അരുൺ ഒരു ഭാവഭേദവുമില്ലാതെ അവളുടെ അടുത്ത് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഇരുന്നു. അവൾ വിറയലോടെ അയാളെ നോക്കി.
“എന്താ ജ്യോതി? എന്തെങ്കിലും ടെൻഷനുണ്ടോ?” അരുൺ ചോദിച്ചു.
“ഇല്ല… ഒന്നുമില്ല.” അവൾ തളർന്നുപോയിരുന്നു.
യാത്ര കഴിഞ്ഞ് ദിവസങ്ങൾ പിന്നിട്ടു. ജ്യോതി ഭയന്നു. എങ്കിലും അരുൺ ഒന്നും അറിയാത്തതുപോലെ പെരുമാറി. ഈ സമയത്താണ് ജ്യോതിക്ക് ഇടതുവശത്തെ മാറിടത്തിൽ വല്ലാത്ത വേദനയും കല്ലിപ്പും അനുഭവപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയത്. ഭയം കാരണം അവൾ അത് അരുണിനോട് പറയാതെ ഒഴിഞ്ഞുമാറി.
വേദന സഹിക്കാനാവാതെ വന്ന ഒരു രാത്രിയിൽ, അരുൺ നിർബന്ധിച്ച് അവളെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടുപോയി. പരിശോധനകൾക്കൊടുവിൽ ഡോക്ടർ വിധി പറഞ്ഞു—സ്തനാർബുദം, രണ്ടാം ഘട്ടം.
ആ വാർത്ത കേട്ട് ജ്യോതി തകർന്നുപോയി. അവളുടെ പ്രതീക്ഷകളെല്ലാം കെട്ടടങ്ങി. കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ വിനോദിനെ വിളിച്ചു.
“വിനോദേട്ടാ, എനിക്ക് ക്യാൻസറാണ്…”
അവൾ ആശ്വാസത്തിന് കാതോർത്തു. എന്നാൽ, മറുതലയ്ക്കൽ കേട്ടത് ഒരു തണുപ്പൻ പ്രതികരണമായിരുന്നു. “ഓ, അപ്പോൾ ഇനി ചികിത്സയൊക്കെയായി തിരക്കിലാകുമല്ലേ? ശരി, എനിക്ക് കുറച്ച് അത്യാവശ്യമുണ്ട്. ഞാൻ പിന്നെ വിളിക്കാം.”
അവൾക്ക് അത് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. വീണ്ടും വിളിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ അവന്റെ ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ്. മണിക്കൂറുകൾക്ക് ശേഷം അവൾ സോഷ്യൽ മീഡിയ നോക്കിയപ്പോൾ എല്ലാ പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളിലും വിനോദ് അവളെ ബ്ലോക്ക് ചെയ്തിരുന്നു. രോഗം അറിഞ്ഞപ്പോൾ താൻ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു എന്ന സത്യം അവളെ വല്ലാതെ ഉലച്ചു.
ജ്യോതിയുടെ വേദന കണ്ടിട്ടും അരുൺ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു: “ജ്യോതി പേടിക്കണ്ട. ഇത് മാറ്റിയെടുക്കാൻ പറ്റുന്ന അസുഖമാണ്. എന്തുവന്നാലും ഞാൻ കൂടെയുണ്ടാകും. നമ്മൾ ഒന്നിച്ചു നേരിടും.”
അരുണിന്റെ ഈ സ്നേഹം കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് കുറ്റബോധം തോന്നി. താൻ ഉപേക്ഷിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച ഭർത്താവാണ് ഇപ്പോൾ തനിക്ക് താങ്ങും തണലും.
തുടർന്ന് മാസങ്ങളോളം ചികിത്സകൾ, കീമോതെറാപ്പി, റേഡിയേഷൻ. കട്ടിയുള്ള മുടിയിഴകൾ കൊഴിഞ്ഞുപോയി. ക്ഷീണിച്ച് അവൾ മെലിഞ്ഞു. അരുൺ ഒരു പരാതിയുമില്ലാതെ ജോലിയിൽ നിന്ന് അവധിയെടുത്തും, ബാക്കി ദിവസങ്ങളിൽ വീട്ടിലെത്തി കുഞ്ഞിനെയും അവളെയും പരിചരിച്ചും കൂടെ നിന്നു.
ആദിക്ക് ഇപ്പോൾ അച്ഛൻ മാത്രമായിരുന്നു ലോകം. അമ്മയോട് അവൻ അടുപ്പം കാണിക്കാതെയായി. ഇത് ജ്യോതിയെ കൂടുതൽ ദുഃഖിപ്പിച്ചു.
ആറു മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു: “ഇനി പേടിക്കേണ്ട. രോഗം പൂർണ്ണമായും മാറിയിരിക്കുന്നു.”
ജ്യോതിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൾ സമാധാനത്തോടെ അരുണിന്റെ കരം കവർന്നു. വീട്ടിലെത്തിയതും അവൾ സ്നേഹത്തോടെ അയാളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു: “അരുൺ, നിങ്ങൾ എന്റെ ജീവനാണ്. എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം…”
അരുൺ അവളെ പതിയെ അടർത്തിമാറ്റി. അവന്റെ മുഖം കല്ലുപോലെ ഉറച്ചിരുന്നു.
“സന്തോഷിക്കൂ ജ്യോതി. നിന്റെ ചികിത്സ വിജയകരമായി പൂർത്തിയായിരിക്കുന്നു. ഇനി നീ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് പൊയ്ക്കോ.”
അവൾ ഞെട്ടി: “ആര്…? എന്ത്?”
“വിനോദിന്റെ അടുത്ത്,” അരുൺ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. “നീ എന്നെ വഞ്ചിച്ചതൊക്കെ എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. നീയെന്താ കരുതിയത്, ഞാൻ ഒന്നും അറിയാത്ത മണ്ടനാണെന്നോ?”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി.
“എന്തുകൊണ്ടാണ് എന്നെ വെറുത്തിട്ടും നിങ്ങൾ ചികിത്സിച്ചത്? ഉപേക്ഷിച്ചു പോകാമായിരുന്നില്ലേ?” അവൾ വിറച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
അരുൺ ആദിയെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കടുത്ത വേദനയും പുച്ഛവും നിറഞ്ഞു.
“അത് നിനക്കുള്ള കൂലിയാണ് ജ്യോതി. ഞാൻ നിന്നെ ചികിത്സിച്ചത് എനിക്ക് വേണ്ടിയിട്ടാണ്, നിനക്ക് വേണ്ടിയിട്ടല്ല. എന്റെ കുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകിയവൾ ജീവനോടെയുണ്ടായിരിക്കണം. നിനക്കൊരു ശിക്ഷ കിട്ടണം, നിന്റെ പാപഭാരം നീ പേറണം.”
അരുൺ മേശപ്പുറത്ത് ഇരുന്ന പേപ്പറുകൾ എടുത്തു: “നിന്റെ ചാറ്റിംഗുകളും, സ്വകാര്യ ചിത്രങ്ങളും, എന്നേക്കാൾ വലുത് മറ്റൊരാളാണ് എന്ന നിന്റെ തീരുമാനവും ഞാൻ നിന്റെ വീട്ടുകാർക്ക് അയച്ചുകൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. അവർ വരും. ഇനി നിനക്ക് ഇവിടെ സ്ഥാനമില്ല. ഈ വീട് എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെയാണ്. ഇറങ്ങിപ്പോകൂ.”
അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവന്റെ കാലിൽ വീണു. “പ്ലീസ്… ക്ഷമിക്കണം. ആദിയെ ഓർത്തെങ്കിലും എനിക്ക് ഒരു അവസരം തരണം…”
“ആദിയോ? ഇത് എന്റെ കുഞ്ഞാണ് ജ്യോതി. നീ ഒരു നിമിഷം പോലും അവനെ സ്നേഹിച്ചിട്ടില്ല. നിന്റെ കാര്യസാധ്യത്തിനായി അവന്റെ പാല് നിഷേധിച്ചവളാണ് നീ. അവന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചോർത്ത് ഞാൻ നിന്നെ ചികിത്സിച്ചു. എന്നാൽ നിന്റെ പാപക്കറ ഇനി എന്റെ വീട്ടിൽ വേണ്ട.”
അയാൾ വാതിൽ തുറന്ന് അവളുടെ ബാഗുകൾ മുറ്റത്തേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു.
“ഇനി നിന്റെ ഒരു സാധനവും ഈ പടി കടക്കരുത്. പുറത്തിറങ്ങാൻ.”
ജ്യോതി പേടിയോടെ മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. അരുൺ വാതിൽ വലിച്ചടച്ചു. ജനലിലൂടെ അവൾ കണ്ടു—അമ്മയെ ശ്രദ്ധിക്കുകപോലും ചെയ്യാതെ ആദി അച്ഛന്റെ തോളിൽ സുരക്ഷിതനായി ചാരിയിരിക്കുന്നത്.
നിമിഷങ്ങൾക്കകം അവളുടെ വീട്ടുകാരുടെ കാർ ഗേറ്റിനടുത്തെത്തി. അവളുടെ അച്ഛന്റെ രോഷം നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അടച്ച വാതിലിന് പുറത്തും മുഴങ്ങി.
ജ്യോതി തിരിഞ്ഞുനോക്കി. തന്നെ വേണ്ടെന്ന് വെച്ച കാമുകനും, വെറുപ്പോടെ പുറത്താക്കിയ ഭർത്താവും, സ്നേഹമില്ലാതെ മുഖം തിരിച്ച കുഞ്ഞും.
“ഇതാണ് നിന്റെ ശിക്ഷ ജ്യോതി,” അരുണിന്റെ ശബ്ദം ഉള്ളിൽ മുഴങ്ങി. “ജീവിക്കണം, ഉരുകിത്തീരാൻ വേണ്ടി മാത്രം.”