നിഴൽമരങ്ങളുടെ വേരുകൾ

# നിഴൽമരങ്ങളുടെ വേരുകൾ
### 1. കനത്ത പുലർച്ചെ
ആലപ്പുഴയിലെ കടലോര ഗ്രാമമായ വലിയഴീക്കലിൽ, പെയ്യാൻ മടിച്ചുനിൽക്കുന്ന കാർമേഘങ്ങളെയും പേറി നേരം പുലരുന്നേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ‘സൗപർണ്ണിക’ എന്ന ഓടിട്ട പഴയ വീടിന്റെ അടുക്കളയിൽ, ജീർണ്ണിച്ച ചിമ്മിനിയിലൂടെ പുക ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മുപ്പത്തിമൂന്നുകാരനായ മാധവ് അടുക്കളയിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, ഒഴിഞ്ഞ ഒരു സ്റ്റീൽ ബെഞ്ചിൽ തണുത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഒപ്പമുള്ള ചെറിയ മേശപ്പുറത്ത്, തലേദിവസം രാത്രിയിലെ ബാക്കി വന്ന പഴങ്കഞ്ഞിയും അല്പം ഉപ്പിലിട്ടതും ഇരിക്കുന്നു.
അമ്മ ശാന്തമ്മ തിളച്ചുമറിയുന്ന ചായപ്പാത്രത്തിൽ നിന്ന് നല്ല കട്ടിപ്പാലൊഴിച്ച ടീ-കപ്പിലേക്ക് ചായ പകരുന്ന തിരക്കിലാണ്. കപ്പിൽ നിന്നും ഉയർന്ന ഏലക്കായുടെയും ഇഞ്ചിയുടെയും മണം അടുക്കളയിലാകെ പടർന്നു.
“അമ്മേ, ആ കഞ്ഞി ഞാൻ കുടിച്ചോളാം. ചായ മുഴുവൻ ആ കാസറോളിൽ ഒഴിച്ച് വെച്ചേക്ക്, ദേവന് എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ ചൂടോടെ കുടിക്കാമല്ലോ. അവന് രാവിലെ ചൂടോടെ കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ തലവേദന വരും.” ശാന്തമ്മ മാധവിനെ നോക്കാതെ തന്നെ പറഞ്ഞു.
മാധവ് ആ പഴങ്കഞ്ഞിയിലേക്ക് വെറുതെ കണ്ണുകളയച്ചു. അവന്റെ മനസ്സ് വർഷങ്ങൾ പിന്നിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ചു.
“അമ്മേ, ഞാനും ഈ വയറ്റിൽ പിറന്ന മകൻ തന്നെയല്ലേ? എന്നിട്ട് അവന് കിട്ടുന്ന പരിഗണനയുടെ ഒരംശമെങ്കിലും എനിക്ക് ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടോ?”
മനസ്സിൽ തിളച്ചുമറിഞ്ഞ ചോദ്യം അവൻ ചുണ്ടുകൾക്കിടയിൽ അമർത്തിവെച്ചു. കാരണം, അത്തരം ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ച് ഉത്തരം കിട്ടാതെ മടുത്തതാണ് അവൻ.
ശാന്തമ്മയുടെയും വേലായുധന്റെയും രണ്ടു മക്കളിൽ മൂത്തവനായിരുന്നു മാധവ്. രണ്ടാമൻ വാസുദേവ് (ദേവൻ). വയസ്സിന് അഞ്ചു വർഷത്തെ വ്യത്യാസമുണ്ട് ഇരുവർക്കും. പക്ഷെ, ജീവിതത്തിൽ അവർക്ക് കിട്ടിയ പരിഗണനകൾക്ക് ആകാശവും ഭൂമിയും തമ്മിലുള്ള ദൂരമുണ്ടായിരുന്നു.
മാധവ് ബി.എസ്.എസി സുവോളജി കഴിഞ്ഞ് ടൗണിലെ ഒരു പ്രൈവറ്റ് ഫെർട്ടിലൈസർ കമ്പനിയിൽ ഏരിയ സെയിൽസ് മാനേജറായി ജോലി ചെയ്യുകയാണ്. ദിവസവും കിലോമീറ്ററുകളോളം ഇരുചക്ര വാഹനത്തിൽ കറങ്ങി, വെയിലും മഴയുമേറ്റ് കഷ്ടപ്പെട്ടാണ് അവൻ ആ വീട്ടിലെ ഓരോ ചില്ലിക്കാശും എത്തിച്ചിരുന്നത്. നേരെമറിച്ച്, ഇരുപത്തെട്ടുകാരനായ ദേവൻ എം.ബി.എ കഴിഞ്ഞ് “നല്ല ജോലി നോക്കുന്നു” എന്ന വ്യാജേന വീട്ടിൽ ചുറ്റിപ്പറ്റി നടക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ ആഡംബരങ്ങൾക്കും ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും യാതൊരു കുറവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
“മാധവാ…” വേലായുധൻ ഉമ്മറത്തുനിന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
മാധവ് പഴങ്കഞ്ഞി വേഗത്തിൽ കുടിച്ചിറക്കി ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു. അരക്കൈ ഷർട്ടും തുന്നൽ വിട്ടുതുടങ്ങിയ മുണ്ടുമുടുത്ത് അച്ഛന്റെ മുന്നിൽ ചെന്നു നിന്നു.
“എന്താ അച്ഛാ?”
“ഇന്ന് ബാങ്കിൽ പോകുമ്പോൾ ആ അഗ്രികൾച്ചർ ലോണിന്റെ തവണ കൂടി അടച്ചേക്ക്. പിന്നെ, ദേവന് ബാംഗ്ലൂരിൽ ഒരു ഇന്റർവ്യൂവിന് പോകാൻ കാശ് വേണമെന്ന് പറഞ്ഞു. അവന്റെ കയ്യിൽ ടിക്കറ്റിനും ഡ്രസ്സിനും ഒക്കെയായി ഒരു അയ്യായിരം രൂപ കൊടുക്കണം.” പത്രം മടക്കി വെച്ചുകൊണ്ട് വേലായുധൻ നിഷ്പ്രയാസം പറഞ്ഞു.
“അച്ഛാ, ഈ മാസം വീട്ടുചെലവിനും, അച്ഛന്റെ പ്രഷറിന്റെയും ഷുഗറിന്റെയും മരുന്നിനും കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞാൽ എന്റെ കയ്യിൽ പിന്നെ പത്തായിരം രൂപയേ ഉള്ളൂ. അതിൽ അഞ്ചായിരം കൊടുത്താൽ കമ്പനിയിലെ പെട്രോൾ അലവൻസ് കിട്ടുന്നത് വരെ ഞാൻ എങ്ങനെ മുന്നോട്ട് പോകും?” മാധവ് പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
വേലായുധന്റെ മുഖത്ത് പെട്ടെന്ന് ദേഷ്യം ഇരച്ചുകയറി.
“നീ എപ്പോഴും ഇതേ കണക്കുപറച്ചിലാണല്ലോ! സ്വന്തം അനിയൻ ഒരു നല്ല ജോലി വാങ്ങി രക്ഷപ്പെടാൻ പോകുമ്പോഴാണോ നിന്റെ ഈ പെട്രോൾ കണക്ക്? നീ കാശ് തന്നില്ലെങ്കിൽ വേണ്ട, ഞാൻ പലിശക്കാരൻ വർഗ്ഗീസിന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് വാങ്ങി അക്കൗണ്ടിൽ ഇട്ടോളാം. മൂത്ത മകൻ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടല്ലോ എന്ന് ഓർത്തത് എന്റെ തെറ്റ്!”
ആ വാക്കുകൾ ഒരു കൂർത്ത കത്തിപോലെ മാധവിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി. അവൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പേഴ്സ് തുറന്ന് അതിലുണ്ടായിരുന്ന ആയിരത്തിന്റെ അഞ്ച് നോട്ടുകൾ എടുത്ത് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
അപ്പോഴേക്കും മുറിയിൽ നിന്ന് ദേവൻ ഉണർന്നെഴുന്നേറ്റു വന്നു. പുതിയ മോഡൽ വസ്ത്രങ്ങളും ധരിച്ച്, കയ്യിൽ വിലകൂടിയ സ്മാർട്ട്ഫോണുമായി അവൻ ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നു.
“അച്ഛാ, കാശ് ആയോ? എനിക്ക് രാവിലെ തന്നെ ഫ്രണ്ടിന്റെ കാറിൽ ടൗൺ വരെ പോകണം.”
“ദാ കിടക്കുന്നു മേശപ്പുറത്ത്. നിന്റെ ഏട്ടൻ തന്നതാണ്. പോയി ഡ്രസ്സ് ഒക്കെ വാങ്ങി സന്തോഷമായി പോയിട്ട് വാ മോനേ,” വേലായുധന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പെട്ടെന്ന് സ്നേഹം തുളുമ്പി.
ദേവൻ ആ പണമെടുത്ത് പേഴ്സിലിട്ടു. മാധവിനെ ഒന്ന് നോക്കുകപോലും ചെയ്യാതെ അവൻ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ശാന്തമ്മ ഓടിവന്ന് അവന് ചൂടുചായയും നാടൻ പലഹാരങ്ങളും നൽകുന്നത് മാധവ് നിശബ്ദനായി നോക്കിനിന്നു.
### 2. നിഴലുകളിലെ ബാല്യം
മാധവ് തന്റെ പഴയ ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് ഓഫീസിലേക്ക് തിരിച്ചു. വഴിയോരത്തെ തെങ്ങുകൾക്കിടയിലൂടെ അടിച്ചുവീശുന്ന കടൽക്കാറ്റിന് വലിയ തണുപ്പുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അവന്റെ ഉള്ളിൽ വേനൽച്ചൂടായിരുന്നു.
മനസ്സ് വീണ്ടും പഴയകാലത്തേക്ക് ഓടിയെത്തി.
പത്താം ക്ലാസ്സിലും പ്ലസ് ടുവിലും ഉയർന്ന മാർക്ക് വാങ്ങി വിജയിച്ചപ്പോൾ മാധവിന് കിട്ടിയത് ഒരഭിനന്ദനം പോലും ആയിരുന്നില്ല. “പഠിച്ചാൽ മാത്രം പോരാ, നാലാൾ അറിയുന്ന ജോലി കിട്ടണം” എന്ന അച്ഛന്റെ ഉപദേശമായിരുന്നു. എന്നാൽ ദേവൻ പ്ലസ് ടു മൂന്ന് തവണ എഴുതിയെടുത്തപ്പോൾ വീട്ടിൽ ബന്ധുക്കളെയെല്ലാം വിളിച്ച് പായസസദ്യ നടത്തി.
ഡിഗ്രിക്ക് പഠിക്കുമ്പോൾ സ്വന്തമായി ഒരു സൈക്കിൾ വേണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ച മാധവിനോട് “നടക്കുന്നത് ആരോഗ്യത്തിന് നല്ലതാണ്” എന്ന് പറഞ്ഞ അച്ഛൻ, ദേവന് കോളേജിൽ പോകാൻ ലക്ഷങ്ങൾ വിലയുള്ള ബൈക്കാണ് വാങ്ങി നൽകിയത്. അതിനുള്ള പണത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും മാധവ് തന്റെ ആദ്യത്തെ പാർട്ട് ടൈം ട്യൂഷൻ വരുമാനത്തിൽ നിന്നും മാറ്റിവെച്ചതായിരുന്നു.
“എന്തുകൊണ്ട്?” മാധവ് പലപ്പോഴും സ്വയം ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഉത്തരം ലളിതമായിരുന്നു. മാധവ് ശാന്തനായിരുന്നു, പരാതികൾ പറയാത്തവനായിരുന്നു, എന്തിനും വഴങ്ങിക്കൊടുക്കുന്നവനായിരുന്നു. ദേവനാകട്ടെ, ദേഷ്യപ്പെട്ടും വാശിപിടിച്ചും കാര്യങ്ങൾ സാധിച്ചെടുക്കുന്നവനായിരുന്നു. മാതാപിതാക്കൾ എപ്പോഴും കരയുന്ന കുട്ടിക്കേ പാൽ കൊടുക്കൂ എന്ന് പറയും പോലെ, ദേവന്റെ വാശികൾക്ക് മുന്നിൽ അവർ എപ്പോഴും മുട്ടുമടക്കി. മാധവ് ആ വീടിന്റെ സുരക്ഷിതമായ അടിത്തറയായി മാറി; എന്നാൽ ആരും കാണാത്ത, ആരും പുകഴ്ത്താത്ത അടിത്തറ.
ഓഫീസിലെത്തിയപ്പോൾ മാനേജർ രാഘവൻ സാർ അവനെ വിളിച്ചു.
“മാധവ്, നമ്മുടെ പുതിയ പ്രോജക്ടിന്റെ ചാർജ് നിനക്കാണ്. തമിഴ്‌നാട്ടിലെ മധുര റീജിയണിലേക്ക് ഒരു സീനിയർ ഏരിയ മാനേജരെ വേണം. സാലറി നിലവിലുള്ളതിന്റെ ഇരട്ടിയാകും. പക്ഷെ അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കണം. നിന്റെ പെർഫോമൻസ് വെച്ച് നിനക്ക് ഇത് അർഹതപ്പെട്ടതാണ്. എന്താ നിന്റെ അഭിപ്രായം?”
മാധവ് ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. ഇരട്ടി ശമ്പളം! അത് കിട്ടിയാൽ വീടിന്റെ ലോണുകൾ വേഗത്തിൽ അടച്ചുതീർക്കാം. അച്ഛന്റെ ചികിത്സ കുറച്ചുകൂടി നല്ല ആശുപത്രിയിലാക്കാം.
“സാർ, ഞാൻ വീട്ടിൽ ഒന്നാലോചിച്ചിട്ട് നാളെ പറയാം,” മാധവ് പറഞ്ഞു.
“ഓകെ. പക്ഷെ ഓർക്കുക, നിനക്ക് ഇപ്പോൾ മുപ്പത്തിമൂന്ന് വയസ്സായി. സ്വന്തം കരിയറും ജീവിതവും നോക്കേണ്ട സമയമാണ്. നീ കുടുംബത്തിന് വേണ്ടി ഒരുപാട് ത്യാഗം സഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം. പക്ഷെ സ്വയം ഇല്ലാതായിക്കൊണ്ട് മറ്റുള്ളവരെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നയിക്കാൻ നീ എന്താ മെഴുകുതിരിയാണോ?” രാഘവൻ സാറിന്റെ ചോദ്യം മാധവിന്റെ ഉള്ളിൽ തട്ടി.
### 3. തകർച്ചയുടെ ആരംഭം
അന്ന് രാത്രി എട്ടുമണിയോടെ മാധവ് വീട്ടിലെത്തി. സാധാരണയായി വീട് നിശബ്ദമായിരിക്കാറുള്ള ആ സമയത്ത്, ഇന്ന് ഉമ്മറത്ത് വലിയ ബഹളമായിരുന്നു.
അയൽവാസിയായ പ്രഭാകരനും മറ്റൊരു അപരിചിതനും അവിടെ നിൽപ്പുണ്ട്. അച്ഛനും അമ്മയും ഭയന്നുവിറച്ച് നിൽക്കുന്നു. ദേവനെ കാണാനില്ല.
“എന്താ ഇവിടെ? എന്താ പ്രശ്നം?” മാധവ് ബൈക്ക് സ്റ്റാൻഡ് ചെയ്ത് ഓടിയെത്തി.
“നീയാണോ ഇവന്റെ ഏട്ടൻ?” അപരിചിതൻ ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു. “ഇവന്റെ അനിയൻ ദേവൻ ടൗണിലെ ഞങ്ങളുടെ ക്ലബ്ബിൽ ഇരുന്ന് ഓൺലൈൻ റമ്മി കളിച്ച് അഞ്ചു ലക്ഷം രൂപ തോറ്റു. അത് കൂടാതെ എന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് വ്യക്തിപരമായി രണ്ടു ലക്ഷം രൂപയും വാങ്ങി. ആകെ ഏഴു ലക്ഷം രൂപ! ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൻ പറയുന്നു ഏട്ടൻ കമ്പനി മാനേജറാണ്, അവൻ തരുമെന്ന്. എവിടെ നിന്റെ അനിയൻ?”
മാധവ് തരിച്ചുനിന്നുപോയി. അവൻ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും നോക്കി.
“അച്ഛാ… ഇതെന്താ ഈ കേൾക്കുന്നത്?”
വേലായുധൻ തലതാഴ്ത്തി. ശാന്തമ്മ കരയാൻ തുടങ്ങി.
“മാധവാ… ദേവന് കുറച്ചു ദിവസമായി എന്തൊക്കെയോ സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ബിസിനസ്സ് തുടങ്ങാൻ ആണെന്ന് പറഞ്ഞാ കൂട്ടുകാരുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് കാശ് വാങ്ങിയത്. കളിച്ച് പോയതാണെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു മോനേ…” ശാന്തമ്മ വിതുമ്പി.
“അറിയില്ലായിരുന്നു?” മാധവിന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നു. “കഴിഞ്ഞ ആറു മാസമായി അവൻ വീട്ടിൽ വെറുതെയിരുന്ന് ഓൺലൈൻ ഗെയിമുകൾ കളിക്കുന്നത് അമ്മ കണ്ടില്ലേ? ചോദിക്കുമ്പോൾ ‘അവൻ പുതിയ ടെക്നോളജി പഠിക്കുകയാ’ എന്ന് പറഞ്ഞ് അമ്മ അവനെ ന്യായീകരിച്ചില്ലേ?”
“മതി നിർത്ത്!” വേലായുധൻ ഇടപെട്ടു. “നടന്നത് നടന്നു. ഇനി ഇപ്പോൾ കുറ്റവിചാരണ ചെയ്തിട്ട് കാര്യമില്ല. വന്നവർക്ക് കൊടുക്കാനുള്ള പണം എങ്ങനെ ഉണ്ടാക്കും എന്ന് നോക്ക്. നീ നിന്റെ കമ്പനിയിൽ നിന്ന് ഒരു ലോൺ എടുക്ക് മാധവാ.”
മാധവിന് ചിരിക്കണോ കരയണോ എന്ന് മനസ്സിലായില്ല.
“ലോണോ? അച്ഛാ, ഈ വീട് പണയപ്പെടുത്തി അച്ഛൻ എടുത്ത എട്ടു ലക്ഷത്തിന്റെ ലോൺ മാസംതോറും അടയ്ക്കുന്നത് എന്റെ ശമ്പളത്തിൽ നിന്നാണ്! എന്റെ എല്ലാ സേവിങ്സും തീർന്നു. ഞാൻ ഇനി എവിടെ നിന്ന് ഏഴു ലക്ഷം ഉണ്ടാക്കും?”
“നിനക്ക് വേണമെങ്കിൽ ഉണ്ടാക്കാം!” വേലായുധൻ അധികാരത്തോടെ പറഞ്ഞു. “നിന്റെ കമ്പനിയിൽ ചോദിച്ചാൽ കിട്ടും. അനിയന്റെ ജീവിതം തുലഞ്ഞു പോകുന്നത് കണ്ടുനിൽക്കാൻ നിനക്ക് എങ്ങനെ കഴിയുന്നു? നീ ഇത്ര സ്വാർത്ഥനാണോ?”
“സ്വാർത്ഥനോ?”
മാധവിന്റെ ഉള്ളിൽ ഇത്രയും കാലം അടക്കിുവെച്ച അഗ്നിപർവ്വതം പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.
“ഞാനാണോ സ്വാർത്ഥൻ? മുപ്പത്തിമൂന്ന് വയസ്സായി എനിക്ക്! എനിക്കൊരു നല്ല വസ്ത്രമില്ല, സ്വന്തമായി ഒരു സമ്പാദ്യമില്ല, ഒരു പെണ്ണുകെട്ടി കുടുംബമായി ജീവിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം ഞാൻ ഉപേക്ഷിച്ചു. ഈ വീടിന്റെ ഓരോ ഇഷ്ടികയിലും എന്റെ വിയർപ്പുണ്ട്. അച്ഛന്റെ മരുന്നിനും, അമ്മയുടെ അസുഖങ്ങൾക്കും, ഇവന്റെ ആഡംബരങ്ങൾക്കും വേണ്ടി എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഓരോന്നായി ഞാൻ കഴുത്തുഞെരിച്ചു കൊന്നു! എന്നിട്ടും ഞാൻ സ്വാർത്ഥനോ?”
അപ്പോഴേക്കും അകത്തെ മുറിയിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന ദേവൻ പുറത്തേക്ക് വന്നു.
“ഏട്ടൻ വലിയ തത്ത്വം പറയേണ്ട! ഏട്ടന് എന്നെ സഹായിക്കാൻ മനസ്സില്ലെങ്കിൽ അത് നേരിട്ട് പറ. അല്ലാതെ കുടുംബത്തിന് വേണ്ടി എല്ലാം ചെയ്തു എന്ന് പറഞ്ഞ് എപ്പോഴും കളിയാക്കരുത്. ഏട്ടൻ സമ്പാദിക്കുന്നത് ഈ വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾക്കല്ലേ? അല്ലാതെ വേറെ ആർക്കാ?” ദേവൻ ധിക്കാരത്തോടെ പറഞ്ഞു.
മാധവ് അനിയനെ നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ യാതൊരു കുറ്റബോധവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, മാധവിന്റെ കടമയാണ് ഇതെല്ലാം ചെയ്തു തരൽ എന്ന ഭാവമായിരുന്നു.
വന്ന ആളുകൾ ബഹളം വെക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, അടുത്ത മൂന്ന് ദിവസത്തിനകം പണം നൽകാം എന്ന് ഉറപ്പു നൽകി മാധവ് അവരെ പറഞ്ഞയച്ചു.
അന്ന് രാത്രി ആ വീട്ടിൽ ആരും ആഹാരം കഴിച്ചില്ല. മാധവ് തന്റെ ചെറിയ മുറിയിൽ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ കനത്ത മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
### 4. തിരിച്ചറിവും തീരുമാനവും
അടുത്ത രണ്ടു ദിവസങ്ങളിൽ മാധവ് നിശബ്ദനായിരുന്നു. അവൻ ആരുമായും അധികം സംസാരിച്ചില്ല. ശാന്തമ്മ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് കരഞ്ഞു.
“മാധവാ… അമ്മയോട് ക്ഷമിക്കെടാ. അനിയനെ എങ്ങനെയെങ്കിലും രക്ഷിക്ക്. അവനെ പോലീസുകാർ കൊണ്ടുപോകും. നീ വിചാരിച്ചാൽ നടക്കും മോനേ…” അമ്മ അവന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ച് അപേക്ഷിച്ചു.
മാധവ് അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും ദേവനോടുള്ള അന്ധമായ വാത്സല്യം മാത്രമായിരുന്നു. താൻ അനുഭവിക്കുന്ന മാനസിക വേദന ആ അമ്മ കണ്ടില്ല. താൻ തകർന്നുപോയത് ആ അമ്മ അറിഞ്ഞില്ല.
“ശരി അമ്മേ… ഞാൻ വഴി ഉണ്ടാക്കാം,” മാധവ് ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
മൂന്നാം ദിവസം വൈകിട്ട് മാധവ് വീട്ടിലെത്തി. ഹാളിൽ അച്ഛനും അമ്മയും ദേവനും ഉത്കണ്ഠയോടെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മാധവ് തന്റെ ബാഗിൽ നിന്ന് ഒരു കവർ പുറത്തെടുത്ത് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
“ഇതിൽ ഏഴു ലക്ഷം രൂപയുടെ ചെക്കുണ്ട്. കടം കൊടുത്ത പ്രഭാകരന്റെ പേരിൽ എഴുതിയതാണ്. ഇത് കൊടുത്താൽ ദേവന്റെ പ്രശ്നം തീരും.”
ശാന്തമ്മയുടെ മുഖത്ത് ആശ്വാസത്തിന്റെ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. “എന്റെ മോൻ… എനിക്കറിയാമായിരുന്നു നീ കുടുംബത്തെ കൈവിടില്ലെന്ന്.”
“നിൽക്ക് അമ്മേ,” മാധവ് ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. “ഇത് ഞാൻ കമ്പനിയിൽ നിന്ന് കടം വാങ്ങിയതല്ല. എന്റെ പ്രൊവിഡന്റ് ഫണ്ട് മുഴുവനായി പിൻവലിച്ചതും, എന്റെ ലൈഫ് ഇൻഷുറൻസ് പോളിസികൾ സാറണ്ടർ ചെയ്തതും വഴി കിട്ടിയ പണമാണ്. അതായത്, എന്റെ ഭവിഷ്യത്തിലേക്കായി ഞാൻ സൂക്ഷിച്ച അവസാനത്തെ ചില്ലിക്കാശും ഇതിലൂടെ തീർന്നു.”
വേലായുധൻ ചെക്കിലേക്ക് കൈനീട്ടിയപ്പോൾ മാധവ് മറ്റൊരു കടലാസ്സ് കൂടി എടുത്തു മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
“ഇത് എന്റെ ട്രാൻസ്ഫർ ഓർഡറാണ്. നാളെ രാവിലെ ഞാൻ തമിഴ്‌നാട്ടിലെ മധുരയിലേക്ക് പോവുകയാണ്. അവിടെ സീനിയർ മാനേജരായിട്ടാണ് നിയമനം.”
അത് കേട്ട് മൂവരും ഞെട്ടി.
“മധുരയോ? അത്രയും ദൂരെയോ? നീ പോയാൽ ഇവിടെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ആര് നോക്കും? ഈ വീടിന്റെ മാസത്തവണ ആര് അടയ്ക്കും?” വേലായുധൻ അസ്വസ്ഥനായി ചോദിച്ചു.
മാധവ് ദയനീയമായി ഒന്ന് ചിരിച്ചു.
“അച്ഛാ… ഇത്രയും കാലം ഈ വീടിന്റെ എല്ലാ ഭാരവും ചുമന്നത് ഞാനാണ്. പക്ഷെ, എനിക്ക് ഇവിടെ കിട്ടിയത് അവഗണന മാത്രമാണ്. ദേവന് പനി വന്നാൽ രാത്രി മുഴുവൻ ഉറങ്ങാതെ ഇരിക്കുന്ന അമ്മ, എനിക്ക് ആക്സിഡന്റ് ആയി കാലിന് പരിക്കേറ്റ് കിടന്നപ്പോൾ ‘നീ ശ്രദ്ധിക്കാത്തതുകൊണ്ടാണ്’ എന്ന് പറഞ്ഞ് കുറ്റപ്പെടുത്തുകയാണ് ചെയ്തത്.”
ശാന്തമ്മ തലതാഴ്ത്തി.
“ഞാൻ ഈ വീടിന്റെ അടിത്തറയിലെ വേരുകളായിരുന്നു അമ്മേ. പൂക്കൾക്ക് നിറം കിട്ടാൻ മണ്ണിൽ പുതഞ്ഞുപോയ വേരുകൾ. പക്ഷെ, വേരുകൾക്കും ജീവിക്കണം. എനിക്കും ഒരു ജീവിതം വേണം.”
അവൻ ദേവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
“ദേവാ… നിന്റെ കടങ്ങളെല്ലാം ഞാൻ തീർത്തിട്ടുണ്ട്. ഈ വീടിന്റെ ലോണിന്റെ അടുത്ത രണ്ടു വർഷത്തെ അടവ് ഞാൻ ബാങ്കിലേക്ക് ഓട്ടോ-ഡെബിറ്റ് നൽകിയിട്ടുണ്ട്. അത് മുടങ്ങില്ല. പക്ഷെ, ഇനി മുകളിൽ ഒരു പൈസപോലും എന്നിൽ നിന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കരുത്. നിനക്ക് ഇരുപത്തെട്ടു വയസ്സായി. സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ പഠിക്ക്. ഏട്ടൻ ഒരു എ.ടി.എം മെഷീനല്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്ക്.”
മാധവ് തന്റെ ട്രാവലിംഗ് ബാഗ് എടുത്തു. അവൻ ഇതിനകം തന്നെ വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം പാക്ക് ചെയ്തിരുന്നു.
“മാധവാ… മോനേ… നീ പിണങ്ങി പോകരുതേ… അമ്മയോട് തെറ്റ് പറ്റിപ്പോയി,” ശാന്തമ്മ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു.
“അമ്മേ, എനിക്ക് ആരോടും ദേഷ്യമില്ല. പക്ഷെ, ചില അകലങ്ങൾ അനിവാര്യമാണ്. ഞാൻ ഇവിടെ തുടർന്നാൽ നിങ്ങൾ ഒരിക്കലും ദേവനെ തിരുത്തില്ല, അവൻ ഒരിക്കലും നന്നാകുകയുമില്ല. എന്നെ സ്വതന്ത്രനാക്കാൻ അനുവദിക്കൂ.”
മാധവ് അച്ഛന്റെ കാൽക്കൽ തൊട്ട് വന്ദിച്ചു. വേലായുധന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. സ്വന്തം മൂത്തമകന്റെ നിശബ്ദമായ തضح്യാഗങ്ങളും സഹനങ്ങളും അദ്ദേഹം ആദ്യമായി തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ ഒന്നും പറയാൻ അദ്ദേഹത്തിന് വാക്കുകളുണ്ടായിരുന്നില്ല.
### 5. പുതിയ പ്രഭാതം
പുറത്ത് മഴ പെയ്തൊഴിഞ്ഞിരുന്നു. ആകാശത്ത് മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നേരിയ വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മാധവ് വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി ടാക്സിയിലേക്ക് കയറി. കാർ മുന്നോട്ട് നീങ്ങുമ്പോൾ അവൻ വണ്ടിയുടെ പിൻഗ്ലാസ്സിലൂടെ സൗപർണ്ണിക എന്ന ആ പഴയ വീടിലേക്ക് നോക്കി. ആ വീട് ഇപ്പോൾ അവന് ഭാരമായി തോന്നിയില്ല. കാരണം, മനസ്സിൽ നിന്ന് വലിയൊരു കല്ല് ഇറക്കിവെച്ചതുപോലെ വല്ലാത്തൊരു ലഘുത്വം അവൻ അനുഭവിച്ചു.
ഇത്രയും കാലം മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ജീവിച്ചവൻ, ഇനി സ്വയം ജീവിക്കാൻ പോവുകയാണ്. ഇരുണ്ട ഭൂതകാലത്തിൽ നിന്ന് അവൻ പ്രകാശപൂർണ്ണമായ ഒരു പുതിയ പ്രഭാതത്തിലേക്ക് നടന്നടുക്കുകയായിരുന്നു.