അവന്റെ കാര്യം തന്നെ! കാപട്യം

 

വേട്ടമൃഗങ്ങളുടെ ജാഥ

നഗരമധ്യത്തിലെ ആ വലിയ കോർപ്പറേറ്റ് കെട്ടിടത്തിന്റെ താഴത്തെ കഫറ്റീരിയയിൽ പതിവുപോലെ ഒരു കോണിലെ മേശപ്പുറത്ത് കാപ്പികപ്പുകൾ നിരന്നിരുന്നു. “അവന്റെ ഉള്ളിലിരിപ്പ് ശരിയല്ല,” പേന വിരലുകൾക്കിടയിലിട്ട് കറക്കിക്കൊണ്ട് മാധവൻ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. എതിരെയிருந்த രഘു അതത്ര കാര്യമാക്കിയില്ല. “നീ ആരെക്കുറിച്ചാണ് പറയുന്നത്?” രഘു ചോദിച്ചു. “ആരെക്കുറിച്ച്? നമ്മുടെ ആ പുതിയ പ്രൊജക്റ്റ് ലീഡ് ഇല്ലേ, വിനോദ്… അവന്റെ കാര്യം തന്നെ! കാപട്യം നിറഞ്ഞൊരു മനുഷ്യൻ. പുറമേ വലിയ മാന്യൻ കളിക്കുന്നു എന്നേയുള്ളൂ, ഉള്ളിൽ കറപിടിച്ച മനസ്സാണ്,” മാധവൻ താൻ ഉന്നയിച്ച വാദത്തിന് ഉറപ്പുനൽകുന്ന മട്ടിൽ വെളിപ്പെടുത്തി. രഘുവിന് ഇപ്പോഴും കാര്യം വ്യക്തമായിരുന്നില്ല. ഒടുവിൽ മാധവൻ തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തി, “എടോ രഘൂ, അവന്റെ കമ്പനി തകർന്ന്, കടം കാരണം അച്ഛൻ ആത്മഹത്യ ചെയ്തിട്ട് മൂന്ന് കൊല്ലമേ ആയോ ഉള്ളൂ… എന്നിട്ടും അവന്റെ ഈ അഹങ്കാരത്തിനും വമ്പൻ ലൈഫ് സ്റ്റൈലിനും വല്ല കുറവുമുണ്ടോ? ആ ആഡംബര കാറും കൊണ്ട് ദിവസവും ഓഫീസിലേക്ക് വരുന്ന ആ വരവുണ്ടല്ലോ, അതിൽ തന്നെയുണ്ട് എന്തൊക്കെയോ അപാകതകൾ. ഇത്രയും വലിയ സാമ്പത്തിക തകർച്ച വന്ന ഒരു കുടുംബത്തിലെ പയ്യന് എവിടുന്ന് കിട്ടുന്നു ഇത്രയും പണം? ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ താൻ?” ചർച്ചയുടെ സ്വരം മാറിയതോടെ മറ്റ് സഹപ്രവർത്തകരായ പരമേശ്വരനും ജോസഫും അങ്ങോട്ട് എത്തി. ഓഫീസ് രാഷ്ട്രീയത്തിലെ പ്രധാന കഷണങ്ങളായ അവരും കൂടി ചേർന്നതോടെ ആ കൊച്ചു വർത്തമാനം തീപിടിച്ച ചർച്ചയായി മാറി. വിഷയം മറ്റൊന്നുമല്ലായിരുന്നു—അടുത്ത കാലത്ത് തകർച്ചയിൽ നിന്ന് കരകയറി പുതിയ കരിയർ പടുത്തുയർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന വിനോദിന്റെ സാമ്പത്തിക വളർച്ചയും അവന്റെ വ്യക്തിജീവിതവും!

“അതെ, അവന് ജോലി കിട്ടിയ ആ രീതി തന്നെ പന്തികേടാണ്. ഇനിയിപ്പോ ഈ ഓഫീസ് ഡയറക്ടർ ഉണ്ടല്ലോ, ആ വയസ്സൻ രാമചന്ദ്രൻ… മൂപ്പരാണോ ഇവന്റെ പിന്നിലെ കളിയിലെ താരം? മൂപ്പർക്ക് ആൺമക്കളില്ല, സ്വന്തം കുടുംബവുമായി വലിയ അടുപ്പവുമില്ല. അപ്പോപ്പിന്നെ ഇയാളെ താങ്ങിപ്പിടിക്കാൻ എന്താണ് കാരണം?” ജോസഫ് തന്റെ സാങ്കൽപ്പിക കഥ അഴിച്ചുവിട്ടു. ഇത് കേട്ട് രഘുവും തന്റെ തെളിവുകൾ നിരത്താൻ തുടങ്ങി. “ഞാൻ കഴിഞ്ഞ് ഒരു ദിവസം വൈകിട്ട് എട്ടുമണി കഴിഞ്ഞ് പ്രൊജക്റ്റ് റൂമിന്റെ വശത്തുകൂടി നടന്നുപോയപ്പോൾ, വിനോദിന്റെ ക്യാബിനിലെ വെളിച്ചം പെട്ടെന്ന് അണഞ്ഞു. മിനിറ്റുകൾ കഴിഞ്ഞാണ് അവൻ പുറത്തിറങ്ങിയത്. എന്താ അതിന്റെ അർത്ഥം? ഒളിച്ചുകളിയല്ലാതെ വേറെന്താണ്?” രഘു തെളിവുകൾ ഒന്നൊന്നായി നിരത്തുകയായിരുന്നു. “താൻ ആരെങ്കിലും ഒപ്പം ഉള്ളതായി കണ്ടോ?” “കാണാൻ എങ്ങനെയാ, ഡയറക്ടറുടെ മുറി അകത്തല്ലേ…” ചുറ്റുമുള്ളവർ ആവേശത്തോടെയും ആകാംക്ഷയോടെയും അതേറ്റുപിടിച്ചു. സമയം സന്ധ്യയോടടുത്തു. കഫറ്റീരിയയിലെ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയാൽ ഇരുട്ടുന്ന നഗരവും, കൂടുതേടി പറക്കുന്ന പക്ഷികളുടെ അസ്വസ്ഥമായ കരച്ചിലുകളും കാണാമായിരുന്നു. ആ ഓഫീസിന്റെ അടച്ചിട്ട മുറികളിൽ നിന്നും ആ ചർച്ച പതിയെ മറ്റ് ഇടനാഴികളിലേക്കും, ഒടുവിൽ കാന്റീനിൽ നിന്നും തൊട്ടടുത്ത ടീ സ്റ്റാളുകളിലേക്കും പടർന്നുപിടിച്ചു. വിനോദിന്റെ പ്രൊഫഷണൽ വിജയവും സാമ്പത്തിക നിലയും ആ നാട്ടിലെയും ഓഫീസിലെയും ഏറ്റവും വലിയ ഗോസിപ്പ് വിഷയമായി വളരുകയായിരുന്നു.

അവന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ തകർച്ചയുടെ സമയത്ത് തിരിഞ്ഞുനോക്കാത്ത പലരും ഇപ്പോൾ വിനോദിന്റെ താമസസ്ഥലത്തും, അവൻ സ്ഥിരമായി പോകുന്ന ജിമ്മിന്റെ പരിസരത്തും സംശയദൃഷ്ടിയോടെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. ജൂനിയർ ജീവനക്കാരുടെ രഹസ്യ ചർച്ചകളിലും, വാട്സാപ്പ് ഗ്രൂപ്പുകളിലെ അജ്ഞാത സന്ദേശങ്ങളിലും വിനോദിന്റെ വളർച്ച ഒരു ദുരൂഹ നിഗൂഢതയായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടു. മനുഷ്യരുടെ അസൂയയും ആവലാതിയും അവനെ ഒരു കുറ്റവാളിയാക്കി മാറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അതിനിടയിലാണ് തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായി ഡയറക്ടർ രാമചന്ദ്രൻ തന്റെ പദവി രാജിവെച്ച് നഗരം വിട്ടുപോയത്. അതിന് തൊട്ടുപിന്നാലെ വിനോദിനെയും ഓഫീസിൽ കാണാതായി. തുടർച്ചയായി മൂന്നു ദിവസം അവൻ ഓഫീസിൽ എത്താതിരുന്നതോടെ, പരമേശ്വരനും മാധവനും ചേർന്ന് നിഗമനത്തിലെത്തി. “വിനോദ് തട്ടിപ്പ് നടത്തി മുങ്ങി! കമ്പനിയുടെ രഹസ്യ ഫണ്ട് അടിച്ച് മാറ്റി രണ്ടുപേരും കൂടി നാടുവിട്ടു. മാന്യതയുടെ മുഖംമൂടി അണിഞ്ഞ കള്ളൻ!” വാർത്ത കാട്ടുതീ പോലെ പടർന്നു. ആളുകൾ വിനോദിനെ കള്ളനും വഞ്ചകനുമായി മുദ്രകുത്തി. സ്വന്തം കഠ്വ അധ്വാനം കൊണ്ട് ഉയർന്നുവന്ന ഒരു യുവാവിന്റെ പേരും പ്രശസ്തിയും മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ ചളറി തേക്കപ്പെട്ടു.

ദിവസങ്ങൾ നാലഞ്ചു കഴിഞ്ഞു. വിനോദിന്റെ വിലാസത്തിൽ ആരും അന്വേഷണം നടത്തിയില്ല, എന്നാൽ അവൻ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയെന്ന് കരുതപ്പെടുന്ന അവന്റെ പ്രായമായ അമ്മയും പെങ്ങളും വാടകവീട്ടിൽ ആഹാരത്തിന് വകയില്ലാതെ ബുദ്ധിമുട്ടി. അവരുടെ പട്ടിണിയും പ്രയാസങ്ങളും ആരും കണ്ടില്ല; കാണാൻ ശ്രമിച്ചതുമില്ല. വായ്പ നൽകിയ ബാങ്കുകാരും കടം കൊടുത്തവരും ആ വീടിന്റെ പടിവാതിലിൽ വന്ന് ചീത്തവിളിക്കാനും അധിക്ഷേപിക്കാനും തുടങ്ങി. അയൽക്കാർ പോലും അവരെ ഒറ്റപ്പെടുത്തി. ആ കുടുംബം തെരുവാധാരമായി. പട്ടിണി മൂലം അവർ ആരുടെയൊക്കെയോ മുന്നിൽ കൈനീട്ടേണ്ടി വന്നു. അതേസമയം, വാർത്ത പരത്തിയവർ തങ്ങളുടെ ഊഹങ്ങൾ സത്യമായതിന്റെ ആഹ്ലാദത്തിൽ അടുത്ത ഇരയെ തേടുകയായിരുന്നു. സമൂഹത്തിന്റെ കണ്ണില്ലാത്ത വിചാരണയിൽ ഒരു കുടുംബം മുഴുവൻ പട്ടിണിയിലേക്കും ആത്മഹത്യയുടെ വക്കിലേക്കും തള്ളപ്പെടുകയായിരുന്നു, എന്നാൽ അതൊന്നും ആരുടേയും മനസ്സാക്ഷിയെ അല്പം പോലും ഉണർത്തിയില്ല.

അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു സന്ധ്യയ്ക്ക്, നഗരപ്രാന്തത്തിലുള്ള ഒരു ആളൊഴിഞ്ഞ റെയിൽവേ ട്രാക്കിന് സമീപത്തെ ചതുപ്പുനിലത്തിൽ, ഏതോ തെരുവ് നായ മനുഷ്യന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ കടിച്ചുപറിക്കുന്നത് കണ്ട വഴിയാത്രക്കാരൻ പോലീസിൽ വിവരമറിയിച്ചു. ആത്മഹത്യയോ കൊലപാതകമോ ആകാം എന്ന് സംശയിച്ച പോലീസ് സംഘം സ്ഥലത്തെത്തി. ചതുപ്പിൽ പലയിടത്തായി ചിതറിക്കിടന്നിരുന്ന, ജീർണ്ണിച്ച ശരീരഭാഗങ്ങൾ പോലീസുകാർ വലിയൊരു പ്ലാസ്റ്റിക് ഷീറ്റിലേക്ക് വാരിക്കൂട്ടിയിട്ടു. നാട്ടുകാരും ഓഫീസ് ജീവനക്കാരും ഉൾപ്പെടെ വലിയൊരു ജനക്കൂട്ടം അവിടെ തടിച്ചുകൂടി. ദുർഗന്ധം വമിക്കുന്ന ആ കാഴ്ച കണ്ട പലരും മൂക്കിൽ തുണിപൊത്തി. “കുറച്ചു ദിവസത്തെ പഴക്കമുണ്ട്… പുഴുത്തു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്, ആളെ തിരിച്ചറിയാൻ പോലും കഴിയില്ല,” കണ്ടുനിന്നവർ പരസ്പരം പറഞ്ഞു. ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ തള്ളിക്കയറി മാധവനും രഘുവും പരമേശ്വരനും ജോസഫും മുന്നിലെത്തി. അവർ ആ മാംസക്കൂട്ടത്തിലേക്ക് അത്യന്തം ജിജ്ഞാസയോടെ നോക്കി, അവരിൽ ആരോ ആകാം എന്ന് ഉറപ്പിക്കാനെന്ന വണ്ണം കണ്ണുകൾകൊണ്ട് പരതി.

പോലീസ് സംഘം ആ മൃതദേഹം കൂടുതൽ പരിശോധിച്ചപ്പോൾ, അത് ദിവസങ്ങൾക്ക് മുൻപ് കാണാതായ വിനോദിന്റെതായിരുന്നില്ല എന്ന് വ്യക്തമായി. വിനോദിന്റെ ശരീരത്തിലുണ്ടായിരുന്ന പ്രത്യേക അടയാളങ്ങളോ വസ്ത്രങ്ങളോ ഒന്നും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇത് കണ്ട മാധവനും സംഘവും ആശ്വാസത്തോടെയും എന്നാൽ നേരിയ നിരാശയോടെയും പരസ്പരം നോക്കി. “ഹെയ്… ഇതവനൊന്നുമല്ല! നമ്മൾ വിചാരിച്ച ആളേ അല്ലിത്,” അവരുടെ നിഗമനം പരസ്പരം ശരിവെച്ചു. തങ്ങൾ നിർമ്മിച്ച കഥയിലെ നായകൻ ഇനിയും എവിടെയോ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ട് എന്ന രീതിയിൽ, ചർച്ച ചെയ്യാനുള്ള പുതിയൊരു അവിഹിത കഥയോ തട്ടിപ്പ് കഥയോ തേടി അവർ അവിടെനിന്ന് മടങ്ങി. ആ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് അവർ കെട്ടിപ്പടുത്ത കഥകളുടെയും അപവാദങ്ങളുടെയും ചൂടുള്ള പുകപടലങ്ങൾ അവർക്ക് ഇപ്പോഴും ആവശ്യമായിരുന്നു.

സത്യത്തിൽ, അതിനു തലേന്ന് രാത്രിയിൽ തന്നെ, കടുത്ത മാനസിക സമ്മർദ്ദവും അപമാനവും താങ്ങാനാവാതെ നഗരത്തിലെ മറ്റൊരു കൊക്കയിലേക്ക് ചാടി വിനോദ് ആത്മഹത്യ ചെയ്തിരുന്നു. അവന്റെ മൃതദേഹം അപ്പോഴും ആഴമുള്ള കാട്ടിൽ ആരും കാണാതെ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ, ആ നാടിനെയും ഓഫീസിനെയും ദിവസങ്ങളോളം ആകാംക്ഷയുടെയും അപവാദങ്ങളുടെയും മുൾമുനയിൽ നിർത്തിയ വിനോദിന്റെ ആഡംബര ജീവിതത്തെയോ, അവന്റെ സാമ്പത്തിക വളർച്ചയുടെ യാഥാർത്ഥ്യത്തെയോ, അവന്റെ തകർച്ചയുടെ ആഴത്തെയോ ആ അഴുകിയ മാംസക്കൂട്ടത്തിൽ അവർക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കാണാൻ അവർ ശ്രമിച്ചതുമില്ല. കാരണം, അവർക്ക് വേണ്ടിയിരുന്നത് ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവിതമല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് തങ്ങളുടെ വിരസത മാറ്റാനുള്ള എരിവുള്ള ഗോസിപ്പുകൾ മാത്രമായിരുന്നു.

അവർ വീണ്ടും അടുത്ത കാപ്പികപ്പിന് ചുറ്റുമിരുന്ന് പുതിയൊരു ഇരയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോഴും വിനോദിന്റെ കുടുംബം നഗരത്തിന്റെ ഏതോ തെരുവിൽ വിശപ്പടക്കാൻ വഴിയില്ലാതെ അലയുകയായിരുന്നു. നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ, മനുഷ്യരുടെ ക്രൂരമായ വാക്കുകളാൽ കൊല്ലപ്പെട്ട മറ്റൊരു ഇരയായി വിനോദിന്റെ ഓർമ്മകൾ മാഞ്ഞുപോയി. വേട്ടക്കാരായ ആ മനുഷ്യർ തങ്ങളുടെ അടുത്ത ഇരയുടെ രക്തത്തിനായി കണ്ണും നട്ട് അടുത്ത ചർച്ചയ്ക്ക് തീകൊളുത്തി.