മുത്തശ്ശി സുഭദ്രയമ്മയെ പരിചരിക്കാൻ

നിഴൽമരത്തണലിൽ ഒരു പ്രണയകാലം
​മലയോരഗ്രാമത്തിലെ ശാന്തമായ ആ വലിയ തറവാട്ടു വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് കാറിറങ്ങി നിന്ന പെൺകുട്ടിയെ കടുപ്പമുള്ള നോട്ടത്തോടെയാണ് സിദ്ധാർത്ഥ് എതിരേറ്റത്. വീഴ്ചയിൽ ഇടുപ്പെല്ലിന് പരിക്കേറ്റ് വിശ്രമത്തിലായിരുന്ന തൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ട മുത്തശ്ശി സുഭദ്രയമ്മയെ പരിചരിക്കാൻ സുഹൃത്ത് വഴിയാണ് അവൻ ഒരു സഹായിയെ അന്വേഷിച്ചത്. എന്നാൽ ഇത്രയും ചെറിയ പ്രായമുള്ള, കഷ്ടിച്ച് ഇരുപത്തിരണ്ടു വയസ്സ് മാത്രം തോന്നിക്കുന്ന അനന്യയെ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ്റെ മുഖത്ത് അസംതൃപ്തി നിഴലിച്ചു. അപരിചിതരായ മനുഷ്യർ തൻ്റെ വീടിന്റെ സ്വകാര്യതകളിലേക്ക് ഇടപെടുന്നത് ഒട്ടും ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത പ്രകൃതക്കാരനായിരുന്നു പ്രശസ്തനായ ആ ആർക്കിടെക്റ്റ്.

 

അവളോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവൻ്റെ സ്വരത്തിൽ തണുപ്പൻ ഗൗരവം മാത്രമാണ് നിറഞ്ഞുനിന്നത്; മുത്തശ്ശിക്ക് മരുന്ന് കൃത്യസമയത്ത് നൽകാനും ആഹാരം കൊടുക്കാനും മാത്രമാണ് നിന്നെ ഇവിടെ നിർത്തിയിരിക്കുന്നത് എന്നും, വീട്ടുജോലികളിലോ മറ്റു കാര്യങ്ങളിലോ ഇടപെടേണ്ടതില്ലെന്നും അവൻ കടുപ്പത്തിൽ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. തൻ്റെ സാന്നിധ്യം അവൻ്റെ ദേഷ്യത്തിന് കാരണമാകുന്നുണ്ടോ എന്ന ഭയത്തോടെയാണ് അനന്യ ആ വീട്ടിലേക്ക് കാൽവെച്ചതെങ്കിലും,

 

സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ആ ഗൗരവമാർന്ന മുഖത്തിന് പിന്നിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ദുരൂഹമായ ഏതോ ഒരു ആത്മബന്ധത്തിന്റെ വിറയൽ അവൾ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.
​തണുപ്പുള്ള പുലരികളിൽ വീടിൻ്റെ അടുക്കളയിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് സ്വന്തമായി ചായയുണ്ടാക്കുമ്പോൾ, സഹായിക്കാനായി അടുത്തേക്ക് പതുങ്ങിയിറങ്ങുന്ന അനന്യയെ അവൻ തടയുമായിരുന്നു. എങ്കിലും ഒരു ദിവസം അവനെ സഹായിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയിൽ കൈയിലെ ചില്ലുഗ്ലാസ് ഉടഞ്ഞു വീഴുകയും അവളുടെ വിരലിൽ ചെറിയ മുറിവേൽക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, അതുവരെ ഗൗരവം നടിച്ച സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഭാവം പാടെ മാറിപ്പോയി.

ദേഷ്യത്തോടെ ബഹളം വെച്ചെങ്കിലും, അവൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞത് അതിരറ്റ പരിഭ്രമമായിരുന്നു. അവളുടെ വിരൽ തുമ്പുകളിൽ അത്രമേൽ കരുതലോടെ ബാൻഡേജ് ചുറ്റുമ്പോഴും, കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നതും അവളിലേക്ക് നീളുന്ന പ്രണയാർദ്രമായ ആഴമേറിയ നോട്ടവും ആ ചെറിയ അടുക്കള മുറിയിൽ മൗനത്തിന്റെ വലിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റ് സൃഷ്ടിച്ചു. ജോലി കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോൾ മുത്തശ്ശിയുടെ കണ്ണുവെട്ടിച്ച് അവൾക്കായി അവൻ കൊണ്ടുവരുന്ന മധുരപലഹാരങ്ങളും, പുറമെ കാട്ടുന്ന പരുക്കൻ സ്വഭാവത്തിനുള്ളിൽ സൂക്ഷിച്ച തീവ്രമായ സംരക്ഷണ മനോഭാവവും അനന്യയുടെ മനസ്സിൽ പ്രണയത്തിന്റെ മനോഹരമായ പൂക്കൾ വിടർത്തി.

അമ്മയും അച്ഛനും നഷ്ടപ്പെട്ട് ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ അവളുടെ ആത്മാവിന് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെയും മുത്തശ്ശിയുടെയും അരികിലെ നിമിഷങ്ങൾ ജീവിതത്തിൽ ഇതുവരെ അനുഭവിക്കാത്ത വാത്സല്യത്തിന്റെ തണലായി മാറി.
​ഒരു ഞായറാഴ്ച സുഭദ്രയമ്മയുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി, ഗ്രാമത്തിലെ മലമുകളിലെ ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് അനന്യയെ കൂടെക്കൊണ്ടുപോകാൻ സിദ്ധാർത്ഥ് തയ്യാറായി. നാടൻ ശൈലിയിലുള്ള ദാവണി ചുറ്റി ഇറങ്ങി വന്ന അനന്യയുടെ അഴക് കണ്ടപ്പോൾ അവൻ്റെ ശ്വാസമൊന്ന് നിലച്ചുപോയെങ്കിലും, അവൻ അത് പുറത്തുകാണിക്കാതെ മുഖം തിരിച്ചു.

കല്ലും മണ്ണും നിറഞ്ഞ മലയോരപാതയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ കാൽ വഴുതി വീഴാൻ പോയ അവളെ അവൻ ചേർത്തുപിടിച്ച നിമിഷത്തിൽ, ഇരുവർക്കുമിടയിൽ കനത്ത മിന്നൽപ്പിണർ പടർന്നു കയറി. തെന്നിമാറിയ ദാവണിത്തുമ്പ് അവളുടെ വയറിനോട് ചേർത്ത് മുറുക്കി കുത്തിക്കൊടുക്കുമ്പോൾ അവൻ്റെ വിരലുകളിൽ നിറഞ്ഞ ആധിപത്യവും തണുപ്പുള്ള കാറ്റിൽ ഉയർന്ന പ്രണയചൂടും അവളെ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥയാക്കി. യാതൊന്നും മിണ്ടാതെ അവൻ മുന്നോട്ട് നടന്നപ്പോഴും, തൻ്റെ ശരീരത്തിലും മനസ്സിലും അവൻ പതിപ്പിച്ച വിരലടയാളങ്ങളുടെ തീക്ഷ്ണതയിൽ നിന്ന് കരകയറാൻ അനന്യക്ക് സാധിച്ചില്ല.

ഓരോ ദിവസവും അവർക്കിടയിലെ മൗനം പ്രണയത്തിന്റെ ആഴമേറിയ ഭാഷയായി മാറുകയായിരുന്നു.
​കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം സുഭദ്രയമ്മയുടെ പ്രതിമാസ പരിശോധനയ്ക്കായി ടൗണിലെ വലിയ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിയപ്പോഴാണ് കഥയിലെ തിരിവുണ്ടാകുന്നത്. തിരക്കുള്ള ഇടനാഴിയിൽ വെച്ച് അനന്യയെ കണ്ട ഒരാൾ അവളെ ‘മേഡം’ എന്ന് അഭിസംബോധന ചെയ്യുകയും, പ്രശസ്തമായ ഗ്രൂപ്പ് ഓഫ് കമ്പനികളുടെ ഉടമസ്ഥയായ അവൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇവിടെ നിൽക്കുന്നതെന്ന് ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു. ആകെ ഭയന്നുപോയ അനന്യ ആൾ മാറിയതാണെന്ന് പറഞ്ഞ് തടിയൂരിയെങ്കിലും, കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന സിദ്ധാർത്ഥ് യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവും ഇല്ലാതെ ശാന്തനായി നിൽക്കുകയാണുണ്ടായത്. എന്നാൽ അന്ന് വൈകുന്നേരം തറവാട്ടു വീടിന്റെ ഗേറ്റ് തകർക്കുമെന്ന മട്ടിൽ ഒരു ആഡംബര കാർ പാഞ്ഞെത്തി.

അതിൽ നിന്നിറങ്ങിയ ഗൗതം എന്ന അവളുടെ കസിൻ, കോടിക്കണക്കിന് സ്വത്തുക്കളുടെ അവകാശിയായ അനന്യയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി വിവാഹം കഴിക്കാനായി അവിടെയെത്തി ആക്രോശിക്കാൻ തുടങ്ങി. അനന്യയുടെ കൈ പിടിച്ച് വലിക്കാൻ തുനിഞ്ഞ ഗൗതമിന് നേരെ അഗ്നിപോലെ പാഞ്ഞടുത്ത സിദ്ധാർത്ഥ്, ഒറ്റയടിക്ക് അവനെ നിലംപരിശാക്കി.
​തൻ്റെ തണലിൽ നിൽക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയെ തൊടാൻ ആരെയും അനുവദിക്കില്ലെന്ന് സിദ്ധാർത്ഥ് പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോൾ, സ്വത്തു കണ്ടാണ് അവൻ അവളെ സ്വന്തമാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതെന്ന് ഗൗതം ആരോപിച്ചു.

എന്നാൽ, “ഇവളുടെ സ്വത്തോ പണമോ കണ്ടിട്ടല്ല, ഇവളെ എൻ്റെ ആത്മാവിനോട് ചേർത്തു പിടിക്കുന്നത് ഇവളോടുള്ള പ്രണയം കൊണ്ടാണ്” എന്ന് അവൻ ഉച്ചത്തിൽ പ്രഖ്യാപിച്ചതോടെ ഗൗതം ദേഷ്യത്തോടെയും ഭീഷണിയോടെയും അവിടെനിന്ന് മടങ്ങി. തുടർന്ന്, അനന്യ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്റെ യഥാർത്ഥ പശ്ചാത്തലം വെളിപ്പെടുത്തി; വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് മലവെള്ളപ്പാച്ചിലിൽ പെട്ടപ്പോൾ തന്നെ രക്ഷിച്ച ആ അപരിചിതനായ യുവാവാണ് സിദ്ധാർത്ഥ് എന്നും, അന്നുമുതൽ മനസ്സിൽ കൊണ്ടുനടന്ന പ്രണയം കാരണമാണ് ഒരു പരിചാരികയുടെ വേഷത്തിൽ അവൻ്റെ തറവാട്ടിലേക്ക് വന്നെത്തിയതെന്നും അവൾ ഏറ്റുപറഞ്ഞു. അത് കേട്ട് സിദ്ധാർത്ഥ് പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു; തനിക്ക് ആദ്യമേ തന്നെ അവൾ ആരാണെന്ന് അറിയാമായിരുന്നുവെന്നും, പ്രണയവും സംരക്ഷണവും നൽകാൻ താൻ അവളിൽ നിന്ന് സത്യങ്ങൾ കേൾക്കാൻ

കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നുവെന്നും അവൻ വെളിപ്പെടുത്തിയത് അവളിൽ വലിയ അത്ഭുതവും സന്തോഷവും ഉണ്ടാക്കി.
​പക്ഷേ, അടുത്ത ദിവസം സിദ്ധാർത്ഥ് ഓഫീസിലേക്ക് പോയ സമയം നോക്കി ഗൗതം ആളുകളുമായെത്തി സുഭദ്രയമ്മയെ തള്ളിമാറ്റി അനന്യയെ ബലമായി തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. ഒരു പഴയ റജിസ്റ്റർ ഓഫീസിൽ വെച്ച് ഭീഷണിപ്പെടുത്തി വിവാഹം കഴിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴാണ്, ഇടിമിന്നൽ പോലെ സിദ്ധാർത്ഥ് അങ്ങോട്ടേക്ക് ഇരച്ചുകയറിയത്. അന്നേദിവസം രാവിലെ അവൾക്ക് സമ്മാനിച്ച പതക്കത്തിൽ ഘടിപ്പിച്ചിരുന്ന ചെറിയ ജിപിഎസ് ട്രാക്കർ വഴിയാണ് അവൻ കൃത്യസമയത്ത് അവിടെയെത്തിയത്. ഗുണ്ടകളെയും ഗൗതമിനെയും അടിച്ചു തകർത്ത സിദ്ധാർത്ഥ്, റജിസ്റ്ററ ഒഫീഷ്യലിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ നിയമപരമായി അനന്യയെ സ്വന്തം ഭാര്യയാക്കി മാറ്റുകയും, അക്രമികളെ

പോലീസിനെക്കൊണ്ട് അറസ്റ്റ് ചെയ്യിക്കുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന്, വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് നിലവിളക്കുമായി കാത്തിരുന്ന സുഭദ്രയമ്മയുടെ അനുഗ്രഹത്തോടെ അവൻ അവളെ തറവാട്ടിലേക്ക് സ്വീകരിച്ചു.
​ആദ്യരാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ, നാണം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്ന അനന്യയുടെ അരികിലേക്ക് കുസൃതിച്ചിരിയോടെ സിദ്ധാർത്ഥ് നടന്നെത്തി. പരിചാരികയായി വന്ന് തൻ്റെ ഹൃദയം കവർന്നവളെ തന്നിലേക്ക് അത്രമേൽ ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ പ്രണയം കൈമാറി, ഭയവും സങ്കടങ്ങളും നിറഞ്ഞ അവളുടെ ഭൂതകാലത്തിന് പകരം ശാന്തവും സുരക്ഷിതവുമായ മനോഹരമായ ഒരു ഭാവി അവൻ സമ്മാനിച്ചു. വർഷങ്ങൾ പലത് കഴിഞ്ഞിട്ടും, കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ കളിച്ചിരികൾ നിറഞ്ഞ ആ വലിയ വീട്ടിൽ,

അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ തീവ്രതയോ ആഴമോ അല്പം പോലും കുറയാതെ, തണൽമരമായി അവൻ അവൾക്ക് കൂട്ടിരുന്നു.