3

തുലാവർഷത്തിന്റെ തണുത്ത കാറ്റും കനത്ത മഴയും ആ ഗ്രാമത്തെ മൂടിനിൽക്കുകയായിരുന്നു. നേരം വെളുത്ത് ആറുമണി കഴിഞ്ഞിട്ടും ആകാശത്ത് ഇരുട്ട് വിട്ടുമാറിയിരുന്നില്ല. പനിയുടെ തളർച്ച കാരണം മുറിയിൽ പുതച്ചുറങ്ങുകയായിരുന്ന ലക്ഷ്മിയുടെ മുകളിലേക്ക് ആക്രോശത്തോടെയാണ് അമ്മായിഅമ്മ ഭവാനി കടന്നുവന്നത്.

“നിന്നോട് ഞാൻ ഒരു ഗ്ലാസ്സ് ചൂടുവെള്ളം ചോദിച്ചിട്ട് എത്ര നേരമായടി? നടുവും നീട്ടി ഇവിടെ സുഖിച്ചു കിടക്കുകയാണല്ലേ മൂധേവി!” ഭവാനി പുതപ്പ് വലിച്ചുമാറ്റി തുള്ളി.

ലക്ഷ്മി കണ്ണ് തുറക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. തലവേദന കൊണ്ട് അവളുടെ നെറ്റി ഞരമ്പുകൾ വലിഞ്ഞുമുറുകി. അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.

“അമ്മേ… എനിക്ക് തല പൊട്ടിപ്പിളരുന്ന വേദനയുണ്ട്. ഇന്നലെ രാത്രി കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് മാറിമാറി പനിയായിട്ട് ഞാൻ നേരെ ചൊവ്വേ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല. പുലർച്ചെ നാലുമണിക്ക് എഴുന്നേറ്റാണ് ഹരിയേട്ടന് ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോകാനുള്ള ചോറും കറിയും ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തയച്ചത്. എനിക്ക് വയ്യ അമ്മേ, ഇത്തിരി നേരം കൂടി ഞാൻ കിടന്നോട്ടെ. അമ്മയ്ക്ക് വെള്ളം വേണമെങ്കിൽ അടുക്കളയിൽ ഫ്ലാസ്കിൽ തിളപ്പിച്ചതുണ്ട്, അതെടുത്തു കുടിക്ക്. ദിവസവും രാവിലെ എന്തിനാ എന്നോട് ഇങ്ങനെ വഴക്കിന് വരുന്നത്?” ലക്ഷ്മിയുടെ ശബ്ദം ഇടറി, കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

“ആ ഫ്ലാസ്കിലിരിക്കുന്ന വെള്ളം നിന്റെ തള്ളയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോയി കൊടുക്കടി!” ഭവാനി കൈയോങ്ങി അലറി. “എന്റെ മകൻ നിന്നെ ഇങ്ങോട്ട് കെട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നത് എന്റെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കാനാണ്. അല്ലാതെ ഇവിടെ രാജ്ഞിയെപ്പോലെ അട്ടിപ്പേറി കിടക്കാനല്ല. എനിക്ക് ഇപ്പോൾത്തന്നെ നീ പുതിയ വെള്ളം തിളപ്പിച്ചു തരണം.”

ലക്ഷ്മിക്ക് മറുപടി പറയാൻ പോലും ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൾ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു, *’ഈ തള്ളയെക്കൊണ്ട് തോറ്റല്ലോ ഈശ്വരാ…’*

“നിങ്ങൾ ഇവിടെ കിടന്ന് എത്ര ബഹളം വെച്ചാലും എനിക്ക് ഇപ്പോൾ എഴുന്നേൽക്കാൻ വയ്യ. ഞാൻ ഏഴുമണിക്ക് എണീക്കുമ്പോൾ തരാം. ഇപ്പോൾ അമ്മ അവിടുന്ന് പൊയ്ക്കേ…” ലക്ഷ്മി വീണ്ടും പുതപ്പ് തലവഴി മൂടി തിരിഞ്ഞുകിടന്നു.

“അത്രയ്ക്ക് അഹങ്കാരമായോടി നിനക്ക്? പ്രായമായ ഞാൻ ഒരു ഗ്ലാസ്സ് വെള്ളം ചോദിച്ചിട്ട് തരാൻ സൗകര്യമില്ലല്ലേ… നിന്റെ ഈ അഹങ്കാരം ഇന്ന് ഞാൻ തീർത്തുതരാം, നീ കണ്ടോ!” ഭവാനി ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറച്ചുകൊണ്ട് അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.

## അധ്യായം 2: ഒടുങ്ങാത്ത കുത്തിത്തിരിപ്പുകൾ

ലക്ഷ്മിയുടെയും ഹരിയുടെയും വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഒൻപത് വർഷമായി. ഹരി കെ.എസ്.ആർ.ടി.സിയിൽ താത്കാലിക ഡ്രൈവറാണ്. ലക്ഷ്മിക്ക് നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, കുട്ടികളെ നോക്കാൻ ആരുമില്ലാത്തതിനാലും ഭവാനിയുടെ കടുത്ത എതിർപ്പ് കാരണവും അവൾക്ക് ജോലിക്ക് പോകാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ആ വീടിന്റെ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ അവളുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെല്ലാം ഹോമിക്കപ്പെട്ടു.

രാവിലെ മുതൽ രാത്രി ഇരുട്ടിവെളുക്കുവോളം ആ വീട്ടിലെ പണികളെല്ലാം ചെയ്യുന്നത് ലക്ഷ്മിയാണ്. എന്നിട്ടും ഭവാനിക്ക് അവളോട് എപ്പോഴും പോരായിരുന്നു. ആദ്യമൊക്കെ ലക്ഷ്മി എല്ലാം സഹിച്ചു. സഹിക്കാൻ പറ്റാതെ വരുമ്പോൾ അവൾ ഹരിയോട് പറഞ്ഞ് കരയും. പക്ഷേ, ഹരി എപ്പോഴും അമ്മയുടെ ഭാഗമേ പറയൂ.

“എടാ, അമ്മയ്ക്ക് പ്രായമായതല്ലേ, കൂടാതെ നല്ല ഷുഗറുമുണ്ട്. അവർ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ നീ അതങ്ങ് ക്ഷമിച്ചേക്ക്. കുറച്ചു കഴിയുമ്പോൾ മാറിക്കോളും.” ഇതായിരുന്നു ഹരിയുടെ സ്ഥിരം ന്യായീകരണം.

എന്നാൽ ദിവസങ്ങൾ കഴിയുന്തോറും ഭവാനിയുടെ ഉപദ്രവം കൂടിവന്നു. ക്ഷമ നശിച്ച ലക്ഷ്മി ചിലപ്പോൾ തിരിച്ചു പറയാൻ തുടങ്ങി. അത് കേൾക്കുമ്പോൾ ഭവാനി കയ്യിൽ കിട്ടുന്ന പാത്രങ്ങളോ തവിയോ എടുത്ത് അവളെ അടിക്കാൻ വരും. പലപ്പോഴും ലക്ഷ്മി ഒഴിഞ്ഞുമാറുകയാണ് പതിവ്. സഹികെട്ട് ലക്ഷ്മി പലതവണ രണ്ട് കുട്ടികളെയും കൂട്ടി സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് പിണങ്ങിപ്പോയിട്ടുണ്ട്. അപ്പോഴൊക്കെ ഹരി വന്ന് കാലുപിടിച്ച്, ‘ഇനി അമ്മ ഒന്നും പറയില്ല’ എന്ന് ഉറപ്പുനൽകി അവളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവരും. രണ്ട് ദിവസം സമാധാനമായി പോകുമെങ്കിലും മൂന്നാം ദിവസം വീണ്ടും പഴയപടി ബഹളം തുടങ്ങും.

ഭവാനിയെ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത് അയൽവക്കത്തെ സരസ്വതിയാണ്. ഭവാനിയുടെ അതേ പ്രായമുള്ള സരസ്വതിക്ക് മരുമകളെ പേടിയാണ്. ആ ഗതി ഭവാനിക്ക് വരാതിരിക്കാൻ സരസ്വതി എപ്പോഴും ഭവാനിയുടെ ചെവിയിൽ വിഷം നിറച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. “മരുമകളെ എപ്പോഴും ഭയപ്പിച്ചു നിർത്തണം ഭവാനീ… ഇല്ലെങ്കിൽ അവൾ നിന്റെ തലയിൽ കയറിയിരിക്കും. മകനെ നിന്റെ പാസത്തിൽ കെട്ടിയിടണം,” എന്നായിരുന്നു സരസ്വതിയുടെ ഉപദേശം.

ഒരു വലിയ വഴക്കിന് ശേഷം കഴിഞ്ഞ ദിവസമാണ് ഹരി ലക്ഷ്മിയെ അവളുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് നിർബന്ധിച്ച് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നത്. വരുന്നതിന് മുൻപ് ഹരി ഭവാനിയെ കടുപ്പത്തിൽ ശാസിച്ചിരുന്നു. “ഇനിയും ലക്ഷ്മിയെ അനാവശ്യമായി ഉപദ്രവിച്ചാൽ അമ്മയെ ഞാൻ ഏതെങ്കിലും വൃദ്ധസദനത്തിലോ ഭ്രാന്താശുപത്രിയിലോ കൊണ്ടുവിടും,” എന്ന് ഹരി പേടിപ്പിച്ചു. തന്റെ മകൻ മരുമകളുടെ കൊന്തനായിപ്പോയോ എന്ന ഭയവും ദേഷ്യവുമായിരുന്നു ഭവാനിക്ക്. അതിന്റെ ആക്രോശമാണ് അവർ ഇന്ന് രാവിലെ ലക്ഷ്മിയോട് തീർത്തത്.

അടുക്കളയിലെത്തിയ ഭവാനി ദേഷ്യം തീർക്കാൻ ഫ്ലാസ്കിലിരുന്ന വെള്ളം മുഴുവൻ മുറ്റത്തേക്ക് ഒഴുക്കിക്കളഞ്ഞു. ലക്ഷ്മിയെ ഇല്ലാതാക്കണമെന്ന ഒരു ഭ്രാന്തമായ ചിന്ത ആ നിമിഷം അവരുടെ തലയിലേക്ക് കയറി. മുൻപ് സരസ്വതി തമാശയായി പറഞ്ഞ ഒരു വാക്ക് അവരുടെ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങി: “നീ അവളെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്താൽ പോലും പ്രമേഹരോഗിയായ നിന്നെ പോലീസ് അധികകാലം ജയിലിൽ ഇടില്ലടി, നീ പേടിക്കാതിരിക്ക്.”

ആ ഓർമ്മ വന്നതും ഭവാനിയുടെ നിയന്ത്രണം പൂർണ്ണമായി നഷ്ടപ്പെട്ടു. അവർ അടുക്കള തിണ്ണയിലിരുന്ന മൂർച്ചയുള്ള വെട്ടുകത്തിയുമെടുത്ത് ലക്ഷ്മി കിടക്കുന്ന മുറിയിലേക്ക് പാഞ്ഞടുത്തു.

## അധ്യായം 3: ചോരച്ചാലുകൾ

“എന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് എന്നെ പുറത്താക്കിയിട്ട് നീ എന്റെ മോന്റെ കൂടെ സുഖിച്ചു ജീവിക്കാമെന്ന് വിചാരിച്ചോടി? ഞാൻ ജീവനോടെയിരിക്കുമ്പോൾ അത് നടക്കില്ല!”

ഭവാനി മുറിയിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി, തിരിഞ്ഞുകിടക്കുകയായിരുന്ന ലക്ഷ്മിയുടെ കഴുത്തിന് നേരെ കത്തിയോങ്ങി വെട്ടി.

തുടർച്ചയായ വഴക്കുകൾ കാരണം അമ്മയുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള സംസാരം സാധാരണമാണെന്ന് കരുതി കിടക്കുകയായിരുന്ന ലക്ഷ്മി, ഇങ്ങനെ ഒരു ക്രൂരത സ്വപ്നത്തിൽപ്പോലും വിചാരിച്ചിരുന്നില്ല. വെട്ടേറ്റ പാടെ അവൾ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു. അമ്മയുടെ അലർച്ചയും നിലവിളിയും കേട്ട് ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ഏഴും നാലും വയസ്സുള്ള കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഞെട്ടിയുണർന്നു. ചോരയിൽ കുളിച്ചുനിൽക്കുന്ന അമ്മയെയും കയ്യിൽ കത്തിയുമായി നിൽക്കുന്ന മുത്തശ്ശിയെയും കണ്ട് ആ പാവം കുട്ടികൾ നിലവിളിക്കാൻ തുടങ്ങി.

തന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാനായി ലക്ഷ്മി ഭവാനിയെ തള്ളിമാറ്റി മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് ഓടാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ ചോരക്കണ്ണുകളുമായി ഭവാനി അവളുടെ പിന്നാലെ പാഞ്ഞുചെന്ന് പുറത്തും തോളിലും വീണ്ടും വെട്ടി. കഴുത്തിലെ ആഴത്തിലുള്ള മുറിവ് കാരണം ലക്ഷ്മിക്ക് പ്രതിരോധിക്കാൻ ഒട്ടും ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.

കുട്ടികൾ പേടിച്ചരണ്ട് മുറിയുടെ മൂലയിലേക്ക് ഒതുങ്ങിനിന്ന് ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞു. ഹാളിലെ വാതിൽക്കൽ എത്തിയപ്പോഴേക്കും ലക്ഷ്മി ചോര വാർന്ന് നിലത്തേക്ക് കുഴഞ്ഞുവീണു. കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞുപോകുമ്പോഴും അവളുടെ അമ്മമനം പിടഞ്ഞത് ആ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഓർത്തായിരുന്നു. ‘ഞാൻ ഇല്ലാതായാൽ ഈ തള്ള എന്റെ മക്കളെ എന്ത് ചെയ്യും?’ എന്ന ചിന്തയോടെ അവൾ ആയാസപ്പെട്ട് കണ്ണ് തുറന്ന് മൂലയിൽ കരയുന്ന മക്കളെ നോക്കി. വീണ്ടും അടിക്കാൻ വന്ന ഭവാനിയുടെ കാലിൽ അവൾ അവസാനമായി പിടിച്ചുവലിച്ചു നിലത്തിട്ടു. അപ്പോഴേക്കും ലക്ഷ്മിയുടെ ബോധം പൂർണ്ണമായി മറഞ്ഞിരുന്നു. പത്ത് വർഷത്തെ അവളുടെ കണ്ണീരും ദുരിതവും ആ ചോരച്ചാലിൽ ഒടുങ്ങി.

അനക്കമറ്റുകിടക്കുന്ന ലക്ഷ്മിയെ കണ്ടപ്പോൾ ഭവാനിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു വന്യമായ സന്തോഷം തെളിഞ്ഞു.

ഈ സമയം കുട്ടികളുടെ നിലവിളി കേട്ട് അയൽവാസികൾ ഓടിക്കൂടിയിരുന്നു. ഹാളിൽ രക്തത്തിൽ കുളിച്ചുകിടക്കുന്ന ലക്ഷ്മിയെയും കത്തിയുമായി നിൽക്കുന്ന ഭവാനിയെയും കണ്ട് അവർ തരിച്ചുനിന്നു. ആളുകൾ ഉടൻ തന്നെ വാർഡ് മെമ്പറെയും പോലീസിനെയും വിവരമറിയിച്ചു.

പത്തു മിനിറ്റിനുള്ളിൽ പോലീസും ആംബുലൻസും സ്ഥലത്തെത്തി. പക്ഷേ, അപ്പോഴേക്കും ലക്ഷ്മി മരണപ്പെട്ടിരുന്നു. പോലീസ് ഭവാനിയെ കസ്റ്റഡിയിലെടുത്തു.

## അധ്യായം 4: മാധ്യമ വിചാരണയും കയ്പേറിയ സത്യവും

പോലീസ് ജീപ്പിലേക്ക് കയറ്റുമ്പോഴും ഭവാനിക്ക് യാതൊരു കുറ്റബോധവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവർ പോലീസിന് മുന്നിൽ അഭിനയിക്കാൻ തുടങ്ങി:

“എന്റെ സാറേ… ഞാൻ ഒരു പാവം പ്രമേഹരോഗിയാണ്. രാവിലെ ഇൻസുലിൻ എടുത്തുകഴിഞ്ഞാൽ എനിക്ക് അപ്പോൾത്തന്നെ എന്തെങ്കിലും കഴിക്കണം. ഇല്ലെങ്കിൽ എന്റെ കൈയും കാലും വിറയ്ക്കും. ഇത് ആ മൂധേവിക്ക് അറിയാം. എന്നിട്ടും അവൾ എനിക്ക് ഒരു തുള്ളി വെള്ളം തന്നില്ല. ഞാൻ അടുക്കളയിൽ ഇരുന്ന വെള്ളം കുടിക്കാൻ പോയപ്പോൾ അവൾ അത് തട്ടിപ്പറിച്ചെടുത്ത് പുറത്തേക്ക് കളഞ്ഞു. വിശപ്പും അസുഖവും കാരണം എനിക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചതുപോലെയായി സാറേ… ആ സമയത്ത് ഞാൻ എന്താ ചെയ്തതെന്ന് എനിക്ക് തന്നെ അറിയില്ല. അവൾ ചോദിച്ചു വാങ്ങിയതാണിത്.”

അപ്പോഴേക്കും അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന സരസ്വതി പോലീസിന്റെ അരികിലേക്ക് വന്ന് ഭവാനിയെ ന്യായീകരിച്ചു: “അതെ സാറേ, സുലോചന പറയുന്നതാണ് സത്യം. ഈ മരുമകൾ ഇവർക്ക് സമയത്തിന് ആഹാരമോ വെള്ളമോ കൊടുക്കാറില്ലായിരുന്നു. എപ്പോഴും വഴക്കായിരുന്നു.”

അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ഓൺലൈൻ ചാനലുകാർ സരസ്വതിയുടെ ഈ വാക്കുകൾ തത്സമയം റെക്കോർഡ് ചെയ്ത് സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ പങ്കുവെച്ചു. മിനിറ്റുകൾക്കകം “ചായ കൊടുക്കാത്തതിന് മരുമകളെ വെട്ടിക്കൊന്ന അമ്മായിഅമ്മ; മരുമകളുടെ ക്രൂരതയെന്ന് അയൽവാസി” എന്ന പേരിൽ വാർത്ത ലങ്കാദഹനം പോലെ പടർന്നു. സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ലക്ഷ്മിയെ കുറ്റപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് കമന്റുകൾ നിറഞ്ഞു.

എന്നാൽ, അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പോലീസിന്റെ തെളിവെടുപ്പിൽ കാര്യങ്ങൾ മാറിമറിഞ്ഞു. നാട്ടുകാർ ഒന്നടങ്കം ലക്ഷ്മിയുടെ നന്മയെക്കുറിച്ചും ഭവാനിയുടെ ക്രൂരതയെക്കുറിച്ചും പോലീസിനോട് സാക്ഷി പറഞ്ഞു.

അതിൽ ഏറ്റവും നിർണായകമായത് സരസ്വതിയുടെ സ്വന്തം മരുമകൾ നൽകിയ മൊഴിയായിരുന്നു. അവൾ പോലീസിന് മുന്നിലേക്ക് ഒരു ഫോണും സിസിടിവി ദൃശ്യങ്ങളുമായി വന്നു.

“സാറേ… ഇവർ ഈ പറയുന്നത് ശുദ്ധ നുണയാണ്. ഈ ഭവാനിയെ ദിവസവും ഇരുത്തി ലക്ഷ്മിക്കെതിരെ കുത്തിത്തിരിപ്പ് ഉണ്ടാക്കുന്നത് എന്റെ അമ്മായിഅമ്മയായ സരസ്വതിയാണ്. ലക്ഷ്മിയെ തുണി കഴുകുന്നതിനിടയിൽ ഭവാനി മുടിക്ക് പിടിച്ചടിക്കുന്നത് ഞങ്ങളുടെ സിസിടിവിയിൽ പതിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അതിന്റെ പേരിൽ പിണങ്ങിപ്പോയ ലക്ഷ്മിയെ ഭർത്താവ് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ, ‘ഇനി ഉപദ്രവിച്ചാൽ വൃദ്ധസദനത്തിലാക്കും’ എന്ന് പറഞ്ഞതിന്റെ പ്രതികാരമായിട്ടാണ് ഭവാനി ഈ കൊലപാതകം നടത്തിയത്. ഇവർ രണ്ടുപേരും കൂടി ഇതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത് രണ്ട് ദിവസം മുൻപ് ഞാൻ ഫോണിൽ റെക്കോർഡ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.”

ആ തെളിവ് കേസിന്റെ ഗതി തന്നെ മാറ്റിമറിച്ചു. ഗൂഢാലോചന കുറ്റത്തിന് സരസ്വതിക്കെതിരെയും പോലീസ് കേസെടുത്തു.

വൈകുന്നേരത്തോടെ മാധ്യമങ്ങളിലെ വാർത്തകൾ മാറി. ലക്ഷ്മിയുടെ നീതിക്കുവേണ്ടിയും ഭവാനിയെ തൂക്കിലേറ്റാൻ വേണ്ടിയും സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ വലിയ ചർച്ചകൾ നടന്നു. ചാനലുകൾ റേറ്റിംഗ് കൂട്ടി ആഘോഷിച്ചു.

പക്ഷേ, ആ വലിയ കോലാഹലങ്ങൾക്കിടയിലും, കൺമുന്നിൽ സ്വന്തം അമ്മ ചോര വാർന്ന് മരിക്കുന്നത് കാണേണ്ടി വന്ന, അനാഥരായിപ്പോയ ആ രണ്ട് കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ചർച്ച ചെയ്യാൻ ആ മാധ്യമങ്ങൾക്കോ സമൂഹത്തിനോ സമയമില്ലായിരുന്നു. സ്നേഹമില്ലാത്ത മനുഷ്യരുടെ വാശിയിൽ പൊലിഞ്ഞുപോയത് ഒരു പാവം അമ്മയുടെ ജീവനായിരുന്നു.