by അതിശക്തമായ കാറ്റിൽ ജനൽപ്പാളികൾ കൂട്ടിയടിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് മാളവിക ഞെട്ടിയുണർന്നത്. തളർന്നു കിടക്കുന്ന ശരീരവും തകർന്ന മനസ്സുമായി അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ, പൂമുഖത്ത് കാത്തുനിന്നതുപോലെ ഭർത്താവിന്റെ ജ്യേഷ്ഠത്തി സുചിത്ര അവളുടെ വഴി തടഞ്ഞുനിന്നു. അവരുടെ മുഖത്ത് വന്യമായൊരു ഭാവം മിന്നിമറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“നിന്നോട് ഞാൻ പലവട്ടം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് മാളവികാ, വലിയ സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥയാണെന്ന അഹങ്കാരവുമായി എന്റെ മുന്നിൽ ന്യായം വിളമ്പാൻ വരരുതെന്ന്. നിന്റെ അമ്മയുടെ ചരിത്രം ഈ നാട്ടിൽ പാട്ടാണ്. ഒപ്പം ജീവിക്കുന്ന ഭർത്താവിനെയും മൂന്ന് മക്കളെയും വകവെയ്ക്കാതെ, പണ്ടത്തെ കാമുകനെ ഇന്നും സ്വന്തം കിടപ്പറയിൽ കയറ്റുന്നവളല്ലേടീ നിന്റെ തള്ള?”
സുചിത്രയുടെ അസഭ്യവർഷം കേട്ട് മാളവിക തരിച്ചുനിന്നു. വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയ അവളുടെ കവിളിൽ സുചിത്ര തന്റെ ചൂണ്ടുവിരൽ അമർത്തി കുത്തി.
“ആ അമ്മയുടെ ചോരയല്ലേടീ നിന്റെ ഉള്ളിലും? മിണ്ടാതെ ഒതുങ്ങിക്കൂടി ജീവിച്ചാൽ നിനക്ക് കൊള്ളാം. അല്ലാതെ ഈ ആണുങ്ങളെ വശീകരിക്കുന്ന ചന്തമുള്ള മുഖവും വെച്ച് എന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞാൽ നിന്റെയീ അഹങ്കാരം ഞാനടിച്ചങ്ങ് ഒതുക്കും, കേട്ടോടീ നാത്തൂനേ!”
സുചിത്രയുടെ പിന്നിൽ ഉമ്മറത്തിണ്ണയിലെ ഈസിചെയറിലിരുന്ന് ഇതെല്ലാം കണ്ട് ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു അവരുടെ അമ്മ ഭാരതിയമ്മ. അവർ ഒരു പരിഹാസച്ചിരിയോടെ മാളവികയെ നോക്കി.
“എന്റെ മോൾ പറഞ്ഞത് അക്ഷരംപ്രതി ശരിയാടാ. നിന്റെ ആ ആട്ടക്കാരി അമ്മയുടെ സ്വഭാവം ഇങ്ങോട്ട് എടുത്തുണ്ടാക്കരുത്. നിനക്ക് തനിയെ പോയി വരാൻ പറ്റുമെങ്കിൽ മാത്രം നീ ആ ഓഫീസിലേക്ക് പോയാൽ മതി. അതല്ലാതെ ഏതെങ്കിലും ഒരുത്തന്റെ കൂടെ കൊഞ്ചിക്കുഴഞ്ഞ് വണ്ടിയിറങ്ങി വരുന്നത് കണ്ടാൽ…” ഭാരതിയമ്മ കൈവിരൽ ചുഴറ്റി ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ, മാളവിക പേടിയോടെ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു. അവളുടെ ആ ഭയം കണ്ട് അമ്മയും മകളും പരസ്പരം നോക്കി വിജയച്ചിരി ചിരിച്ചു.
## അധ്യായം 2: അടച്ചിട്ട മുറിയിലെ ക്രൂരത
അത്താഴമെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് മുറിയിലെത്തിയ മാളവികയെ കാത്തിരുന്നത് മറ്റൊരു വിചാരണയായിരുന്നു. അവളുടെ ഭർത്താവ് വിവേക് കട്ടിലിലിരുന്ന് അവളെ കടുപ്പത്തിലൊന്ന് നോക്കി. ഒരു അപകടത്തിൽപ്പെട്ട് ശരീരത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം ഭാഗികമായി തളർന്ന് കിടപ്പിലായ ആളാണ് വിവേക്. എങ്കിലും ഉള്ളിലെ പുരുഷാധിപത്യത്തിന് ഒട്ടും കുറവുണ്ടായിരുന്നില്ല.
“നീയ്യീന്ന് വൈകീട്ട് ആരുടെ കൂടെയാടി കാറിൽ വന്നിറങ്ങിയത്?” വിവേകിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ക്രൗര്യം നിറഞ്ഞുനിന്നു.
“പെട്ടെന്ന് ബസ് പണിമുടക്കിയതുകൊണ്ട് എനിക്ക് വരാൻ വണ്ടിയൊന്നും കിട്ടിയില്ല പ്രമോദേട്ടാ… സോറി, വിവേകേട്ടാ. ഓഫീസിലെ സീനിയർ ഓഫീസർ അരവിന്ദ് സാറാണ് എന്നെ വഴിയിൽ കണ്ട് ഇവിടെ കൊണ്ടിറക്കിയത്. ഇല്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് ഇപ്പോഴും ഇവിടെയെത്താൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു.” ഭയം പുറത്തുകാണിക്കാതെ മാളവിക പറഞ്ഞു.
നൈറ്റ് ഡ്രസ്സിന്റെ ഭംഗിയിൽ നിൽക്കുന്ന അവളുടെ ശരീരത്തിലേക്ക് വിവേകിന്റെ കണ്ണുകൾ നീണ്ടു. തളർന്നു കിടക്കുന്ന ഒരു മൃഗത്തിന്റെ വന്യത അവനിൽ ഉണർന്നു. അവൻ അവളുടെ കൈക്ക് പിടിച്ച് കട്ടിലിലേക്ക് വലിപ്പിച്ചു കിടത്തി.
“അവൻ നിന്നെ തൊട്ടോടി? നീയും അവനും അടുത്തടുത്ത് ഇരുന്നാണോ വന്നത്? നിന്റെ അമ്മയുടെ അഴിഞ്ഞാട്ട സ്വഭാവം നീയെടുത്താൽ നിന്റെ മരണം എന്റെ കൈകൊണ്ടായിരിക്കും.” അവളുടെ കഴുത്തിനരികിൽ മുഖമടുപ്പിച്ചു മണത്തുനോക്കിക്കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു. അവന്റെ വാക്കുകളിലെ ക്രൂരതയും ശരീരത്തിലെ മണവും മാളവികയിൽ വല്ലാത്തൊരു അറപ്പുണ്ടാക്കി. അവൾ മുഖം തിരിച്ചു.
“എനിക്കൊന്നുറങ്ങണം… നീ എന്നെ നന്നായിട്ടൊന്നുറക്ക്. നിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും സാമർത്ഥ്യവും നാട്ടുകാർ മാത്രം അറിഞ്ഞാൽ പോരല്ലോ, അതിന്റെ ഉടമസ്ഥനായ ഞാനും അറിയണമല്ലോ.” വിവേക് അവളെ തന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് കടുംപിടുത്തത്തോടെ വലിച്ചിട്ടു.
മാളവികയ്ക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നത് പോലെ തോന്നി. തളർന്നു കിടക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് ഇത്രയും അസാമാന്യ ശക്തി എവിടെ നിന്നാണെന്ന് അവൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. തന്റെ വലിപ്പും പിടിപ്പും പൂർത്തിയാക്കി അവൻ ഒരു വിജയച്ചിരിയോടെ തിരിഞ്ഞുകിടന്നപ്പോൾ, ശരീരമാകെ പുകയുന്ന വേദനയോടെ മാളവിക വിതുമ്പിക്കരഞ്ഞു.
## അധ്യായം 3: ഉണർത്തുപാട്ടായ സൗഹൃദം
പിറ്റേന്ന് ഓഫീസിലെ ലഞ്ച് ബ്രേക്കിൽ കണ്ണ് ചുവന്ന് തളർന്നിരിക്കുന്ന മാളവികയുടെ അരികിലേക്ക് അവളുടെ അടുത്ത സുഹൃത്ത് രശ്മി വന്നു. മാളവിക കരച്ചിലോടെ തലേദിവസം രാത്രി നടന്ന കാര്യങ്ങൾ രശ്മിയോട് തുറന്നുപറഞ്ഞു.
“ഒരു ഭാഗം തളർന്ന് കിടക്കയിൽ കിടക്കുന്ന ഒരാളാണ് നിന്റെ ശരീരത്തിൽ ഈ ക്രൂരതയെല്ലാം ചെയ്തുകൂട്ടിയതെന്ന് പറഞ്ഞാൽ വിശ്വസിക്കാൻ പാടാണ് മാളവികാ,” രശ്മി ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“നീ… നീയെന്താ പറഞ്ഞു വരുന്നത് രശ്മീ? ഞാനും എന്റെ അമ്മയെപ്പോലെ മോശക്കാരിയാണെന്നോ?” മാളവിക ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.
രശ്മി അവളെ ശാന്തമായി നോക്കി. “നിന്റെ ചേച്ചിമാരെവിടെ മാളവികാ? അവർ ഇപ്പോൾ എന്ത് ചെയ്യുന്നു?”
ആ ചോദ്യം കേട്ടതും മാളവികയുടെ ദേഷ്യം സങ്കടമായി മാറി. “അവർ രണ്ടുപേരും അന്ന് അമ്മയുടെ സ്വഭാവം അറിഞ്ഞ് ആ വീട് വിട്ടിറങ്ങിയതാ. ഇപ്പോൾ ഭർത്താക്കന്മാർക്കൊപ്പം വിദേശത്താണ്. എന്നെപ്പോലും അവർ വിളിക്കാറില്ല. ഞാൻ എന്ത് പിഴച്ചിട്ടാ രശ്മീ?”
“അവർ ചെയ്തതാണ് ശരി മാളവികാ,” രശ്മി പറഞ്ഞു. “സ്വന്തം അമ്മ മറ്റൊരുത്തനെ വീട്ടിൽ കയറ്റുന്നത് അറിഞ്ഞിട്ടും അതിനെ എതിർക്കാതെ, അവരിൽ നിന്ന് പണവും മദ്യവും വാങ്ങി ജീവിക്കുന്ന ഒരച്ഛനെ ഭയന്നാണ് നീ ആ വിവേകിനെ കെട്ടാൻ സമ്മതിച്ചത്. നിന്നെ ആ വീട്ടിലേക്ക് കെട്ടിച്ചു കൊടുത്തതിന് നിന്റെ അച്ഛന് വിവേകിന്റെ വീട്ടുകാർ നല്ലൊരു തുക നൽകിയിട്ടുമുണ്ടാകും. നിന്നെപ്പോലെ സ്വന്തമായി ജോലി ഉള്ള, അന്തസ്സായി ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു പെണ്ണ് എന്തിനാണ് അവിടെ കിടന്ന് സർവ്വംസഹയാകുന്നത്? നിനക്കെല്ലാം നല്ല തല്ലിന്റെ കുറവാണ്!” രശ്മി ദേഷ്യപ്പെട്ടു.
“എല്ലാവരും എന്നെ കാണുന്നത് എന്റെ അമ്മയുടെ കണ്ണിലൂടെയാണ് രശ്മീ. എനിക്കൊരു പിൻബലവുമില്ല,” മാളവിക കരഞ്ഞു.
“നിനക്ക് ഞാനുണ്ട്. നീ എന്റെ കൂടെ വാ…” രശ്മി അവളെ കൈപിടിച്ച് നടത്തി.
## അധ്യായം 4: പ്രതിരോധത്തിന്റെ പുതിയ മുഖം
കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, പതിവുപോലെ ഓഫീസിലെ ഒരു സഹപ്രവർത്തകന്റെ ബൈക്കിന് പിന്നിലിരുന്ന് മാളവിക വീട്ടുപടിക്കൽ വന്നിറങ്ങി. പൂമുഖത്ത് സുചിത്രയും ഭാരതിയമ്മയും അവളുടെ വരവും കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“നാണംകെട്ടവളെ… ഇന്ന് ആരുടെ കൂടെയായിരുന്നു നിന്റെ അഴിഞ്ഞാട്ടം?” മാളവിക ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറിയതും സുചിത്ര കൈവീശി അവളുടെ അരികിലേക്ക് പാഞ്ഞടുത്തു.
എന്നാൽ ആ കൈ തന്റെ ദേഹത്ത് പതിക്കുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ മാളവിക അത് തട്ടിയെയ്യുകയും, കൈനിവർത്തി സുചിത്രയുടെ കവിളത്ത് ഒന്നു പൊട്ടിക്കുകയും ചെയ്തു. അടി കണ്ട് ഭാരതിയമ്മ ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റു.
“സ്വന്തമായിട്ട് വീടും കുടുംബവും ഉണ്ടായിട്ടും നീ ഈ വീട്ടിൽ വന്ന് നിൽക്കുന്നത് നിന്റെ അനിയനെ ഊറ്റി ജീവിക്കാനാണെങ്കിൽ അത് ചെയ്താൽ മതി സുചിത്രേ… അല്ലാതെ എന്നെ ഭരിക്കാൻ വരരുത്,” മാളവിക ഗർജ്ജിച്ചു.
“കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ പോലീസിൽ പരാതി നൽകിയിട്ടുണ്ട്. ഈ വീട്ടിൽ എന്റെ ജീവന് ഭീഷണിയുണ്ടെന്ന് കാണിച്ച് നിങ്ങളുടെ എല്ലാവരുടെയും പേരിൽ സ്റ്റേഷനിൽ എഴുതി കൊടുത്തിട്ടാണ് ഞാൻ ഈ നിൽക്കുന്നത്. എന്നെ ഇനി ആരെങ്കിലും തൊട്ടാൽ വിവരം അറിയും,” മാളവിക മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി.
അപ്പോഴേക്കും അവളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും അങ്ങോട്ട് വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. “നിനക്ക് ഈ വീട്ടിൽ എന്തിന്റെ കുറവുണ്ടായിട്ടാടീ നീ കണ്ടവർക്കൊപ്പം നടക്കുന്നത്?” അച്ഛൻ ചോദിച്ചു.
മാളവിക അച്ഛനെ പുച്ഛത്തോടെ നോക്കി. “എല്ലാം തികഞ്ഞൊരു ഭർത്താവ് നിങ്ങൾക്കുണ്ടായിട്ടും അന്യനൊരുത്തനെ എപ്പോഴും കൂടെ കൊണ്ടുനടക്കാൻ അമ്മയ്ക്ക് എന്തിന്റെ കുറവുണ്ടായിട്ടാണ് അച്ഛാ? നിങ്ങളത് കണ്ടിട്ടും മിണ്ടാതിരുന്നത് എന്തിനാണ്?”
പൊതുവേദിയിൽ വിവസ്ത്രയാക്കപ്പെട്ടതുപോലെ അവളുടെ മാതാപിതാക്കൾ വിളറിവെളുത്തു.
മാളവിക കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്ന വിവേകിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. “ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന സന്തോഷങ്ങൾ, അത് മാനസികമാണെങ്കിലും ശാരീരികമാണെങ്കിലും എനിക്ക് തരാൻ കഴിയില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, മൃഗത്തെപ്പോലെ ഉപദ്രവിക്കുന്ന ആളാണ് നീ. നിന്റെ ഈ ക്രൂരതകൾ എനിക്ക് സഹിക്കാൻ വയ്യ. കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഞാൻ തന്ന ഡിവോഴ്സ് പേപ്പറിൽ മര്യാദയ്ക്ക് ഒപ്പിട്ടു തന്നാൽ മതി. എല്ലാം ഇവിടെ തീരും.”
അവളുടെ ആ മാറ്റത്തിലും ധൈര്യത്തിലും ഞെട്ടി എല്ലാവരും മൂക്കത്ത് വിരൽവെച്ചുപോയി.
മൂന്ന് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, കോർട്ട് മുറിയിൽ നിന്ന് വിടർന്ന പുഞ്ചിരിയോടെ ബന്ധം വേർപെടുത്തി മാളവിക പുറത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ, അവളെ സ്വീകരിക്കാൻ നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തോടെ രശ്മി കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
നമ്മൾ തെറ്റ് ചെയ്യാത്തിടത്തോളം കാലം ആരെയും ഒന്നിനെയും ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ലെന്ന വലിയ സത്യം മാളവികയ്ക്ക് മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുത്തത് ആ നല്ല സൗഹൃദമായിരുന്നു. മാളവിക പുതുജീവിതത്തിലേക്ക് ചുവടുവെച്ചു.