by
# **പുണ്യം**
### **അധ്യായം 1: അടഞ്ഞുപോയ വാതിലുകൾ**
“അങ്ങേർക്ക് ഭാര്യയെ പിരിഞ്ഞൊരു നിമിഷം ഇരിക്കാൻ വയ്യാന്നങ്ങ് പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ… എന്തിനാ ഇങ്ങനെയൊരു പച്ചക്കള്ളം?”
**മീര**യുടെ വാക്കുകളിൽ കയ്പ്പും സങ്കടവും കലർന്നിരുന്നു. അവളുടെ ഭർത്താവ് **ദേവൻ** നിസ്സഹായനായി അവളെ നോക്കി നിന്നു. തറവാട്ടിലെ തളർന്നുകിടക്കുന്ന അമ്മയെ ശുശ്രൂഷിക്കുന്നത് മീരയാണ്. മൂത്ത മകനായ ഏട്ടൻ വല്ലപ്പോഴും ഒന്ന് വന്ന് അമ്മയെ കാണുമെന്ന് കരുതിയെങ്കിലും ഓരോ തവണയും ഓരോ ഒഴികഴിവുകൾ.
“മീരേ, നീയൊന്ന് നിർത്തുന്നുണ്ടോ? ഏട്ടന് വരാൻ കഴിയാത്തത് കൊണ്ടല്ലേ…” ദേവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അല്ല ദേവേട്ടാ, ഇത് സ്നേഹം കൊണ്ടൊന്നുമല്ല. ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാനുള്ള തന്ത്രമാണ്. ഏട്ടത്തി സ്കൂൾ ടീച്ചറാണെന്നും മക്കൾക്ക് പരീക്ഷയാണെന്നും ഒക്കെ പറയുന്നത് പച്ചക്കള്ളമാണ്. പെറ്റമ്മയെ വന്നു കാണാൻ അവർക്ക് സമയമില്ല, പക്ഷേ ഈ പറമ്പിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്ന ആദായത്തിന്റെ വിഹിതം കൃത്യമായി അവരുടെ അക്കൗണ്ടിൽ എത്തണം. അപ്പോൾ മാത്രം അവർക്ക് തിരക്കില്ല!”
മീരയുടെ ശകാരം കേട്ട് ദേവൻ തലയിൽ കൈവെച്ചിരുന്നു പോയി. അവൾ പറയുന്നത് സത്യമാണെന്ന് അവനുമറിയാം. ഏട്ടൻ വന്നിട്ട് മാസങ്ങൾ പത്തായിരിക്കുന്നു. അമ്മ പലപ്പോഴും വാതിൽക്കലേക്ക് നോക്കി കിടക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ള് നീറും.
### **അധ്യായം 2: ഒരു പരീക്ഷണം**
“ദേവേട്ടാ, നാളെ ഞാനൊന്ന് എന്റെ വീട്ടിൽ പോവുകയാണ്. അമ്മയെ നോക്കാൻ പകരമൊരു ആളെ ഞാൻ ഏർപ്പാടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഒന്ന് പോയി വരാൻ എനിക്കും അനുവാദം വേണ്ടേ?”
മീരയുടെ ചോദ്യം ദേവനെ ഞെട്ടിച്ചു. മീരയില്ലാതെ ഈ വീട് എങ്ങനെ ചലിക്കുമെന്ന് അവന് ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. എങ്കിലും അവളുടെ ആഗ്രഹത്തെ എതിർക്കാൻ അവനായില്ല. പിറ്റേന്ന് പുലർച്ചെ മക്കളെയും കൂട്ടി അവൾ പടിയിറങ്ങി.
മീര പോയതോടെ ആ വീട് പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദമായി. അമ്മയുടെ മരുന്നും ഭക്ഷണവും കുളിയുമെല്ലാം ഒറ്റയ്ക്ക് നോക്കേണ്ടി വന്നപ്പോഴാണ് അതിന്റെ കാഠിന്യം ദേവൻ അറിഞ്ഞത്. കവിതയുടെയും ചിരിയുടെയും ശബ്ദമില്ലാത്ത ആ മുറികളിൽ സമയം ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി. സാധാരണ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ സംസാരിക്കുന്ന അമ്മ അന്ന് തീർത്തും നിശബ്ദയായി. ഒരു മകനെന്ന നിലയിൽ താൻ അമ്മയുടെ അരികിലുണ്ടായിട്ടും അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ തിരയുന്നത് മറ്റാരെയോ ആണെന്ന് ദേവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
### **അധ്യായം 3: തിരിച്ചറിവ്**
ഉച്ചകഴിഞ്ഞപ്പോൾ മുറ്റത്തൊരു വണ്ടി വന്നു നിൽക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. ദേവൻ ചെന്ന് നോക്കുമ്പോൾ മുഷിഞ്ഞ മുഖത്തോടെ, എന്നാൽ വിടർന്ന കണ്ണുകളുമായി മീര നിൽക്കുന്നു.
“നീയെന്താ ഇത്ര വേഗം വന്നത്? നാളെയല്ലേ വരാമെന്ന് പറഞ്ഞത്?” ദേവൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
“അവിടെ ചെന്നപ്പോൾ മുതൽ ഒരു സമാധാനവുമില്ല ദേവേട്ടാ… നിങ്ങൾ എങ്ങനെ അമ്മയെ നോക്കുമെന്നും അമ്മയ്ക്ക് എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ട് വരുമോ എന്നും ഒക്കെ ആലോചിച്ച് ശ്വാസം മുട്ടുകയായിരുന്നു. അമ്മയുടെ ചിട്ടകൾ ഒന്നും നിങ്ങൾക്കറിയില്ലല്ലോ…”
വന്ന വേഷം പോലും മാറാതെ അവൾ നേരെ അമ്മയുടെ മുറിയിലേക്ക് ഓടി. ഉറക്കത്തിലായിരുന്ന അമ്മയുടെ നെറ്റിയിൽ തലോടി അവൾ പതുക്കെ വിളിച്ചു. മീരയുടെ വിളി കേട്ടതും അമ്മ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. ആ മുഖത്ത് അതുവരെയില്ലാത്ത ഒരു തെളിച്ചം പടർന്നു. മീര അമ്മയെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു.
മുറിക്ക് പുറത്ത് നിന്ന് ഈ കാഴ്ച കണ്ട ദേവന്റെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞു. പ്രസവിച്ച മകനേക്കാൾ അമ്മ ഇപ്പോൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ഈ മരുമകളെയാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. രക്തബന്ധത്തേക്കാൾ വലിയൊരു ബന്ധം അവർക്കിടയിൽ വളർന്നിരിക്കുന്നു.
### **ഉപസംഹാരം**
“എനിക്ക് വിശക്കുന്നു ദേവേട്ടാ… ഒന്നും കഴിക്കാതെയാണ് ഞാൻ ഓടി വന്നത്,” മീര ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ദേവൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “ഈ വീടിന്റെ ഐശ്വര്യം നീയല്ല മീരേ, നീയാണ് ഈ വീടിന്റെ ശ്വാസം.”
ബന്ധുക്കൾ ഒരുപാടുണ്ടാകുന്നതിലല്ല, മറിച്ച് നമ്മളെ മനസ്സിലാക്കുന്ന, ഹൃദയത്തോട് ചേർത്തുപിടിക്കുന്ന ഒരാളെങ്കിലും കൂടെയുണ്ടാവുക എന്നതാണ് ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യമെന്ന് ദേവൻ അന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. സ്വാർത്ഥതയുടെ ലോകത്ത് സ്നേഹത്തിന്റെ ഈ ‘പുണ്യം’ തനിക്ക് ലഭിച്ചതിൽ അവൻ ദൈവത്തോട് നന്ദി പറഞ്ഞു.
**ശുഭം**