by
# **അനുരാഗപ്പട്ടം**
“നിങ്ങളോടെപ്പോഴാ ഞാൻ പറഞ്ഞത് എനിക്കിപ്പോൾ ഒരു വിവാഹം വേണമെന്ന്? എന്നിട്ടിപ്പോൾ കണ്ടുപിടിച്ചു കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നത് മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കുന്ന ഒരാളെയും! അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും എന്നെ ഇങ്ങനെ ഒഴിവാക്കിയാൽ മതിയോ?”
**നന്ദന**യുടെ ശബ്ദം ആ വീടാകെ മുഴങ്ങി. ഡിഗ്രി അവസാന വർഷ വിദ്യാർത്ഥിനിയായ നന്ദനയുടെ ജാതകത്തിൽ ദോഷമുണ്ടെന്നും ഈ വർഷം വിവാഹം നടന്നില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ പത്തു വർഷത്തേക്ക് യോഗമില്ലെന്നും ജ്യോത്സ്യൻ പറഞ്ഞതാണ് അമ്മ പവിത്രയെ പരിഭ്രാന്തയാക്കിയത്. അച്ഛൻ മാധവനും പവിത്രയുടെ വാശിക്കു മുന്നിൽ വഴങ്ങിയതോടെയാണ് നന്ദനയുടെ വിവാഹാലോചനകൾ തുടങ്ങിയത്.
ആദ്യത്തെ ആലോചന വന്നത് നന്ദനയുടെ മുറച്ചെക്കനായ **അർജുന്റെ** പേരിൽത്തന്നെയായിരുന്നു. ചെറുപ്പത്തിലേ മുത്തശ്ശി മനസ്സിൽ കുറിച്ചിട്ട ബന്ധമാണത്.
“മോളേ, അർജുൻ കൃഷിപ്പണിക്കാരനാണെന്ന് കരുതി അവന് വിവരമില്ലെന്ന് നീ കരുതരുത്. എം.ബി.എ കഴിഞ്ഞവനാ അവൻ. നഗരത്തിലെ ജോലി ഉപേക്ഷിച്ചു അവൻ മണ്ണിലിറങ്ങിയത് മണ്ണ് അവനെ ചതിക്കില്ലെന്ന വിശ്വാസമുള്ളതുകൊണ്ടാ. അവൻ നിന്നെ പൊന്നുപോലെ നോക്കും,” പവിത്ര മകളെ അനുനയിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ശരി, നിങ്ങൾക്കെല്ലാവർക്കും അത്ര നിർബന്ധമാണെങ്കിൽ ഞാൻ സമ്മതിക്കാം. പക്ഷേ എനിക്കൊരു നിബന്ധനയുണ്ട്,” നന്ദന ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു.
അമ്മ ആകാംക്ഷയോടെ അവളെ നോക്കി.
“അർജുനേട്ടന് എന്നെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ താല്പര്യമുണ്ടോ എന്ന് എനിക്കറിയണം. അത് ഏട്ടൻ നേരിട്ട് വന്നു പറയണം. എന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്നും വിവാഹം കഴിക്കാൻ തയ്യാറാണെന്നും എന്നോട് നേരിട്ട് പറഞ്ഞാൽ മാത്രമേ ഞാൻ ഈ പന്തലിൽ കയറൂ,” അത്രയും പറഞ്ഞ് നന്ദന തന്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറി വാതിലടച്ചു.
പവിത്ര ഉടനെ തന്നെ അർജുന്റെ അമ്മ ജാനകിയെ വിവരം അറിയിച്ചു.
“ഇതെന്താ ജാനകി ചേച്ചി ഈ കൊച്ചു പറയുന്നത്? നേരിട്ട് വന്ന് ഇഷ്ടം പറയണമെന്നോ? കുട്ടിക്കാലം തൊട്ടേ നിശ്ചയിച്ച കാര്യത്തിന് ഇനി എന്തിനാ പുതിയ നാടകങ്ങൾ?” പവിത്രയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് ജാനകിയമ്മയും കുഴങ്ങി.
ജാനകിയമ്മ മകൻ അർജുന്റെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. അവൻ തന്റെ കൃഷിപ്പണികൾ കഴിഞ്ഞ് ക്ഷീണിച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു.
“അർജുനേ, പവിത്ര വിളിച്ചിരുന്നു. നന്ദനയ്ക്ക് ഒരു വാശി. നീ നേരിട്ട് ചെന്ന് അവളോട് വിവാഹത്തിന് സമ്മതമാണെന്ന് പറയണമത്രേ.”
അമ്മ പറഞ്ഞത് കേട്ട് അർജുൻ ഒന്ന് പുച്ഛിച്ചു ചിരിച്ചു. “അവൾക്ക് അത്ര വലിയ ജാഡയാണെങ്കിൽ ഇത് ഇവിടെ വെച്ച് നിർത്താം അമ്മേ. ഈ ലോകത്ത് അവൾ മാത്രമൊന്നുമല്ലല്ലോ പെണ്ണായിട്ടുള്ളത്?”
അർജുന്റെ സഹോദരി അഞ്ജന ഇതുകേട്ട് അങ്ങോട്ട് വന്നു. “ആഹാ, അന്ന് ഏട്ടൻ ചെയ്തതിന് അവൾ തരുന്ന മറുപടിയാണിത്. അത് മറന്നുപോയോ?”
അമ്മ കാര്യമറിയാതെ അവളെ നോക്കി. അഞ്ജന ആ പഴയ കഥ ഓർത്തെടുത്തു.
“അമ്മേ, മൂന്ന് വർഷം മുൻപ് ഏട്ടൻ നഗരത്തിൽ പഠിക്കുന്ന സമയം. നന്ദന അന്ന് പ്ലസ് ടുവിലാണ്. അവൾ കൂട്ടുകാരോട് വെല്ലുവിളി നടത്തിയാണ് ഏട്ടനോട് ഇഷ്ടം പറയാൻ വന്നത്. അന്ന് ഏട്ടൻ ആ കുട്ടിക്കൂട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് അവളെ നാണം കെടുത്തി വിട്ടു. ‘നിന്നെപ്പോലൊരു കൊച്ചിനെ ഭാര്യയായി സങ്കല്പിക്കാൻ പോലും എനിക്ക് കഴിയില്ല’ എന്നാ ഏട്ടൻ അന്ന് പറഞ്ഞത്. അതിന്റെ പക അവൾ ഇപ്പോഴും തീർക്കുകയാ.”
ജാനകിയമ്മ മകനെ രൂക്ഷമായി നോക്കി. “നീയായിട്ട് ഉണ്ടാക്കി വെച്ച പൊല്ലാപ്പാണല്ലോടാ ഇത്! എങ്കിൽ നീ തന്നെ അത് പരിഹരിച്ചോ.”
അർജുൻ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. അവൾക്ക് ഒരു മധുരപ്രതികാരം വേണമെങ്കിൽ അത് കൊടുത്തേക്കാം എന്ന് അവൻ കരുതി. അവൻ നേരെ പോയത് നന്ദന പതിവായി വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ പോകാറുള്ള പുഴക്കരയിലെ പാർക്കിലേക്കായിരുന്നു. അവൾ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം അവിടെ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“എടി നന്ദനേ…” അർജുന്റെ വിളി കേട്ട് അവൾ തലയുയർത്തി നോക്കി. അവളുടെ കൂട്ടുകാരികൾ ആകാംക്ഷയോടെ അവരെ ശ്രദ്ധിച്ചു.
“നിന്നെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ലെന്ന് നീ വീട്ടുകാരോട് പറഞ്ഞോ?” അർജുൻ അവളുടെ മുന്നിൽ ചെന്നു നിന്ന് ചോദിച്ചു.
“പറഞ്ഞു… അതിനെന്താ? എന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരാളുടെ കൂടെ ഞാൻ എന്തിനാ ജീവിക്കുന്നത്? എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന ആരെങ്കിലും ഈ നാട്ടിൽ കാണാതിരിക്കില്ലല്ലോ,” അവൾ ഒട്ടും വിട്ടുകൊടുക്കാതെ പറഞ്ഞു.
അർജുൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് അല്പം കൂടി നീങ്ങി നിന്നു. “ആരെങ്കിലും കെട്ടാൻ നടക്കുകയാണെങ്കിൽ നീ എന്തിനാ അന്ന് എന്റെ പിന്നാലെ വന്നത്?”
നന്ദനയുടെ കണ്ണുകളിൽ കനൽ പടർന്നു. “അന്ന് മറുപടി കിട്ടിയതോടെ ആ ഇഷ്ടം ഞാൻ കരിച്ചുകളഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ ഒന്നുമില്ല.”
അർജുൻ അവളുടെ കൈകളിൽ പതുക്കെ പിടിച്ചു. “ഇങ്ങനെ കള്ളം പറയല്ലേ നന്ദനേ… നിനക്ക് പഠിക്കാൻ താല്പര്യം കുറവാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. അന്നേ ഞാൻ ഈ ഇഷ്ടം കൂടി പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ നീ പുസ്തകം തൊടില്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാ അന്ന് ഞാൻ കടുപ്പിച്ചു സംസാരിച്ചത്. ഈ അർജുൻ എന്നും നിന്റേത് മാത്രമാണെന്ന് നിനക്ക് ഇതുവരെ മനസ്സിലായില്ലേ?”
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ നന്ദനയുടെ ഗൗരവം അലിഞ്ഞുപോയി. അവളുടെ മുഖത്ത് നാണം പടർന്നു. പണ്ട് തന്നെ അപമാനിച്ച അതേ കൂട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് അർജുൻ തന്റെ പ്രണയം തുറന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് അതൊരു വലിയ വിജയമായി തോന്നി.
അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചായുമ്പോൾ, അവളുടെ ഉള്ളിൽ വർഷങ്ങളായി കാത്തുവെച്ച പ്രണയത്തിന്റെ മാലപ്പടക്കം പൊട്ടുകയായിരുന്നു.
**ശുഭം**