by സിതാരയുടെ വാക്കുകളിൽ പടർന്നിരുന്ന തണുപ്പ് **അഭിജിത്തിന്റെ** ഉള്ളിലേക്ക് ഒരു നടുക്കമായി പെയ്തിറങ്ങി.
“മരിച്ചുപോയ സുഹൃത്തിന്റെ വീടും കുടുംബവുമാണ് നിനക്ക് വലുതെങ്കിൽ, ഈ വീടിന്റെ പടിയിറങ്ങാൻ എനിക്ക് മടിയില്ല അഭി… എനിക്കും എന്റെ മകൾക്കും നീ അത്രമേൽ അന്യനായിക്കഴിഞ്ഞു.”
അഭിജിത്ത് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. മുറ്റത്ത് നിർത്തിയ കാറിനുള്ളിൽ നിന്ന് മഴത്തുള്ളികൾ ഇറ്റുവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വൈകിപ്പോയിരിക്കുന്നു. സുഹൃത്തിന്റെ മകൾക്ക് മരുന്നു വാങ്ങാൻ പോയതാണ്. പക്ഷേ, അവിടുത്തെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ സ്വന്തം വീടിനെ അവൻ മറന്നുപോയി. അകത്തേക്ക് കയറിയ അഭിജിത്തിനെ കാത്തിരുന്നത് ആരും ആഗ്രഹിക്കാത്ത ഒരു കാഴ്ചയായിരുന്നു. ഹാളിലെ സോഫയിൽ ഗൗരവത്തോടെ ഇരിക്കുന്ന സിതാരയുടെ അച്ഛനും അമ്മയും, പിന്നെ തന്റെ സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളും.
അഭിജിത്ത് ഒന്നു പതറി. സിതാരയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അവിടെ കണ്ടത് കനലടങ്ങാത്ത ദേഷ്യമായിരുന്നു. അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അകത്തെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
“നീ എവിടെയായിരുന്നു അഭി ഇത്രയും നേരം? നിന്നെ രാവിലെ മുതൽ എല്ലാവരും വിളിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ…” സിതാരയുടെ അച്ഛൻ രാഘവൻ നായരുടെ സ്വരത്തിൽ ഗൗരവം മുറ്റിനിന്നു.
“അത് അച്ഛാ… കിരണിന്റെ മോൾക്ക് സുഖമില്ലായിരുന്നു. അവളെ ഡോക്ടറെ കാണിക്കാൻ പോയതാണ്. പിന്നെ അവിടെ കൂട്ടിരിക്കാൻ ആരുമില്ലാത്തതുകൊണ്ട്…” അഭിജിത്ത് പറഞ്ഞു മുഴുമിപ്പിക്കും മുൻപേ സിതാരയുടെ സഹോദരൻ **സൂര്യ** എഴുന്നേറ്റു.
“കിരൺ നിന്റെ ഉറ്റ സുഹൃത്തായിരുന്നു എന്നത് സത്യമാണ്. അവൻ മരിക്കുമ്പോൾ നിന്റെ കൈപിടിച്ച് അവന്റെ കുടുംബത്തെ ഏൽപ്പിച്ചതും ഞങ്ങൾക്കറിയാം. പക്ഷേ അഭി, ആ കടമ വീട്ടാൻ വേണ്ടി നിനക്ക് നിന്റെ സ്വന്തം കുടുംബമില്ലാതാക്കണോ?” സൂര്യയുടെ ചോദ്യം കഠിനമായിരുന്നു.
### **അധ്യായം 2: നീറുന്ന ഓർമ്മകൾ**
അഭിജിത്തിന്റെ മനസ്സിൽ പഴയൊരു രാത്രി തെളിഞ്ഞു വന്നു. മൂന്നു വർഷം മുൻപൊരു മഴവിൽ രാത്രിയിൽ, ബൈക്ക് അപകടത്തിൽ ചോരയിൽ കുളിച്ച് കിടന്ന കിരൺ. ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്ന വഴിയിൽ, മരണത്തിന്റെ തണുപ്പ് അവനെ പൊതിയുമ്പോൾ കിരൺ അഭിജിത്തിന്റെ കൈകൾ മുറുക്കെ പിടിച്ചു.
“അഭീ… എന്റെ സുലുവും മോളും… അവർക്ക് നീ മാത്രമേയുള്ളൂ… നോക്കിക്കോളണേടാ…”
ആ അവസാന ശ്വാസത്തിന് സാക്ഷിയായ അഭിജിത്തിന് കിരണിന്റെ കുടുംബം സ്വന്തം ഉത്തരവാദിത്തമായിരുന്നു. തുടക്കത്തിൽ സിതാരയും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. കിരണിന്റെ ഭാര്യ സുലേഖയെയും മകൾ പാറുവിനെയും ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ അവളും മുൻപന്തിയിലുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ കാലക്രമേണ, അഭിജിത്തിന്റെ സമയം മുഴുവൻ ആ വീട്ടിലായിത്തീർന്നപ്പോൾ സിതാരയിൽ അത് അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കി. തന്റെ ഭർത്താവിനെ മറ്റൊരാൾ പകുത്തെടുക്കുന്നു എന്ന ഭയം അവളിൽ വേരൂന്നി.
“ഇന്ന് ഇവിടെ നടന്നത് നീ അറിഞ്ഞോ അഭി?” അഭിജിത്തിന്റെ അമ്മയുടെ ചോദ്യം അവനെ ചിന്തകളിൽ നിന്നുണർത്തി.
“രാവിലെ നമ്മുടെ പാറുക്കുട്ടി (അഭിജിത്തിന്റെ മകൾ) കളിപ്പാട്ടം എടുക്കുന്നതിനിടയിൽ ഗോവണിയിൽ നിന്ന് വീണു. തലയിൽ വലിയൊരു മുറിവുണ്ട്. കൈയ്ക്കും പരിസരമുണ്ട്.”
അഭിജിത്ത് തകർന്നുപോയി. “എന്നിട്ട്… എന്നിട്ട് ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട്?”
“അതറിയാൻ നീ ഫോൺ എടുക്കണമായിരുന്നു!” സൂര്യ ദേഷ്യത്തോടെ അലറി. “രാവിലെ മുതൽ സിതാര നിന്നെ വിളിച്ച വിളിക്ക് കണക്കില്ല. അവൾ നിസ്സഹായയായി കരഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു ഓട്ടോക്കാരനാണ് അവളെ സഹായിച്ചത്. നിന്റെ ഫോൺ അപ്പോഴും ആ വീട്ടിലെ സൈലന്റ് മോഡിലായിരുന്നു. സ്വന്തം കുഞ്ഞ് ചോരയിൽ കുളിച്ച് കിടക്കുമ്പോൾ കൂട്ടുകാരന്റെ വാഗ്ദാനം പാലിക്കാൻ പോയ നിന്നെ ഇനി ഈ വീട്ടിൽ ആവശ്യമില്ല.”
### **അധ്യായം 3: അന്തിമ തീരുമാനം**
അഭിജിത്ത് വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകളോടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ബെഡിൽ കെട്ടിവെച്ച കൈയുമായി മയങ്ങിക്കിടക്കുന്ന മകൾ. അവൾക്ക് അരികിൽ വിങ്ങിപ്പൊട്ടുന്ന സിതാര. ആ കാഴ്ച അവനെ കുറ്റബോധത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടു.
“സിതാരേ… ഞാൻ…”
സിതാര തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീരായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം മരവിപ്പായിരുന്നു. “അഭി, സുഹൃത്തിന് കൊടുത്ത വാക്ക് നിനക്ക് വലുതാണ്, എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ ആ വാക്കിന്റെ പേരിൽ നീ നിന്റെ മകളുടെ അച്ഛനല്ലാതായി മാറരുത്. ഇന്ന് ഈ കുഞ്ഞിന് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ നീ ആർക്ക് വേണ്ടിയാ ജീവിക്കുക?”
ആ സമയം അഭിജിത്തിന്റെ ഫോൺ വീണ്ടും ശബ്ദിച്ചു. സ്ക്രീനിൽ സുലേഖയുടെ പേര്. എല്ലാവരും ആ ഫോണിലേക്ക് നോക്കി. അഭിജിത്തിന്റെ തീരുമാനം എന്താണെന്ന് അവർക്ക് അറിയണമായിരുന്നു. അഭിജിത്ത് ആ ഫോൺ എടുത്തു. എല്ലാവരും ശ്വാസമടക്കി പിടിച്ചു. പക്ഷേ, അവൻ ആ കോൾ ഡിസ്കണക്ട് ചെയ്തു. എന്നിട്ട് ആ ഫോൺ ഓഫ് ചെയ്ത് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
“എനിക്ക് തെറ്റുപറ്റി…” അഭിജിത്ത് എല്ലാവർക്കും മുന്നിൽ കൈകൂപ്പി. “കടമകൾ ചെയ്യുമ്പോഴും എന്റെ പ്രഥമ പരിഗണന എന്റെ കുടുംബത്തിന് തന്നെയായിരിക്കണം എന്ന് ഞാൻ മറന്നുപോയി. കിരണിന് കൊടുത്ത വാക്ക് ഞാൻ പാലിക്കും, പക്ഷേ അത് എന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ സന്തോഷം കെടുത്തിക്കൊണ്ടാവില്ല. എന്റെ മകൾക്കും സിതാരയ്ക്കും ഇനി എന്നെ പരാതിയില്ലാത്ത രീതിയിൽ ഞാൻ ജീവിക്കും.”
സിതാരയുടെ അച്ഛനും സൂര്യയും പരസ്പരം നോക്കി. അവരുടെ മുഖത്ത് നേർത്തൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അഭിജിത്ത് മകളുടെ അരികിൽ ഇരുന്ന് അവളുടെ മുറിവേറ്റ കയ്യിൽ പതുക്കെ തലോടി. പശ്ചാത്താപത്തിന്റെ ആ കണ്ണുനീർ കണ്ടപ്പോൾ സിതാരയുടെ ഉള്ളിലെ ദേഷ്യം അലിഞ്ഞുപോയി. അവൾ അവന്റെ തോളിൽ പതുക്കെ കൈ വെച്ചു.
ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റിന് ശേഷം ആ വീട് വീണ്ടും ശാന്തമായി. വാഗ്ദാനങ്ങൾ തെറ്റിക്കാതെ തന്നെ, സ്നേഹത്തിന്റെ പുതിയൊരു പാത കണ്ടെത്താൻ അഭിജിത്ത് പഠിക്കുകയായിരുന്നു.
**ശുഭം**