by ## **വിധിയുടെ തീരങ്ങളിൽ**
പതിവുപോലെ ആ പൂമരത്തണലിലെ മരബെഞ്ചിൽ ഇരുന്ന് ഒരു പഴയ നോവലിൽ കണ്ണോടിക്കുകയായിരുന്നു **മാധവ്**. ഇളം കാറ്റിൽ ഇളകുന്ന ഇലകൾക്കിടയിലൂടെ താഴെ വീഴുന്ന വെയിൽത്തുണ്ടുകൾ അവന്റെ പുസ്തകത്താളുകളിൽ നൃത്തം ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അല്പം അകലെയായി കുറച്ച് കുട്ടികൾ ഫുട്ബോൾ കളിക്കുന്നു. നഗരത്തിലെ തെരുവുകളിൽ അന്തിയുറങ്ങുന്ന ആ കുട്ടികളുടെ ബഹളം മാധവിന്റെ കാതുകൾക്ക് ഒരു താരാട്ടുപോലെ പരിചിതമായിക്കഴിഞ്ഞു.
മാധവ് നഗരത്തിലെ **കെ.എസ്.ഇ.ബി** ഓഫീസിൽ സീനിയർ അസിസ്റ്റന്റാണ്. മുപ്പത്തഞ്ചു വയസ്സ് പിന്നിട്ടിട്ടും അവൻ അവിവാഹിതനായി തുടരുന്നു. വീട്ടിൽ അമ്മ **സരസ്വതി** മാത്രമേയുള്ളൂ. മകന്റെ വിവാഹം കണ്ട് കൊതിതീരാത്ത അമ്മ പലപ്പോഴും നിർബന്ധിക്കാറുണ്ടെങ്കിലും, മാധവ് ഓരോരോ കാരണങ്ങൾ പറഞ്ഞു ഒഴിഞ്ഞുമാറും. അവന്റെ ഉള്ളിലെവിടെയോ ഒരു പഴയ നോവൊളിപ്പിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് ആ അമ്മയ്ക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.
പെട്ടെന്നാണ്, “ഇച്ചു മോളേ…” എന്നൊരു വിളി അവന്റെ ഏകാഗ്രതയെ ഭേദിച്ചത്. മാധവ് തലയുയർത്തി നോക്കി. അല്പം അകലെയായി ഒരു പെൺകുട്ടിയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീ. ആ മുഖം കണ്ടതും മാധവിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പാഞ്ഞു. ” **ഗൗരി**…” അവൻ അറിയാതെ മന്ത്രിച്ചുപോയി. പഴയതുപോലെ തിളക്കമില്ലാത്ത കണ്ണുകൾ, മുഷിഞ്ഞ വേഷം. എന്നിട്ടും ആ മുഖത്തെ ആ വശ്യത മാഞ്ഞുപോയിട്ടില്ല.
ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് അവൾ ആ കുട്ടിയെയും കൂട്ടി ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിലേക്ക് അപ്രത്യക്ഷമായി. മാധവ് വേഗം എഴുന്നേറ്റ് ആ കുട്ടികളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
“മക്കളേ, ഇപ്പോ ഇവിടെ ഒരു ചേച്ചി വന്നില്ലേ, അവർ എങ്ങോട്ടാ പോയതെന്ന് അറിയാമോ?”
“അറിയില്ല സാറേ, അവർ ഇടയ്ക്ക് വരാറുണ്ട്. അവിടെയുള്ള കോളനിയിൽ എവിടെയോ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു,” ഒരു ബാലൻ മറുപടി നൽകി.
അസ്വസ്ഥമായ മനസ്സോടെ മാധവ് കാറോടിച്ച് വീട്ടിലെത്തി. അവന്റെ ഭാവം കണ്ട് അമ്മ അടുത്തു വന്നു.
“എന്തുപറ്റി മാധവാ? നിന്റെ മുഖമെന്താ ഇത്ര വല്ലാതിരിക്കുന്നത്?”
“അമ്മേ… ഞാൻ ഇന്ന് ഗൗരിയെ കണ്ടു. അവൾ ഈ നഗരത്തിലുണ്ട്.”
“ഗൗരിയോ? നമ്മുടെ രാഘവേട്ടന്റെ മകളോ? അവളിനി എന്തിനാ നിന്റെ ഓർമ്മയിൽ വരുന്നത്? നീ അവളെ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കൂ,” അമ്മയുടെ സ്വരത്തിൽ അല്പം ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു.
മുറിയിലെത്തിയ മാധവ് തന്റെ മേശവലിപ്പിൽ നിന്നും ഒരു പഴയ ഡയറി എടുത്തു. അതിനുള്ളിൽ മഞ്ഞച്ച ഒരു ഫോട്ടോ ഉണ്ടായിരുന്നു. പത്ത് വർഷം മുൻപത്തെ ആ പ്രസന്നമായ മുഖം. അവന്റെ ഓർമ്മകൾ പത്തുവർഷം പിന്നിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ചു.
പത്തനംതിട്ടയിലെ തന്റെ സ്വദേശം വിട്ട് തിരുവനന്തപുരത്ത് ജോലിക്ക് ചേർന്ന കാലം. അവിടെ വാടകയ്ക്ക് വീട് അന്വേഷിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് ഓഫീസിലെ സഹപ്രവർത്തകൻ **ശിവൻ** വഴി ഒരു പഴയ തറവാടിന്റെ മുകൾ നിലയിൽ താമസം ശരിയാകുന്നത്. ആ വീടിനടുത്തുള്ള കടയിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന രാഘവേട്ടന്റെ മകളായിരുന്നു ഗൗരി. സുന്ദരിയും ലജ്ജാലുവും. ശിവനുമായുള്ള സൗഹൃദം മാധവിനെ ആ വീട്ടിലെ നിത്യസന്ദർശകനാക്കി. പതുക്കെ മാധവിന്റെ മനസ്സിൽ ഗൗരിയോടുള്ള ഇഷ്ടം വളർന്നു. അവന്റെ അമ്മയ്ക്കും അവളെ വലിയ കാര്യമായിരുന്നു. വിവാഹം ആലോചിക്കാൻ ഇരുന്ന സമയത്താണ് ഒരു രാത്രി ഗൗരി വീടുവിട്ടിറങ്ങിയത്. താൻ പ്രണയിച്ച മറ്റൊരാളുടെ കൂടെ അവൾ പോയി എന്ന വാർത്ത മാധവിനെ തകർത്തു കളഞ്ഞു. ആ നാണക്കേടിൽ ഗൗരിയുടെ കുടുംബം ആ ഊര് വിട്ടുപോയി. പിന്നീട് ആരെയും പറ്റി വിവരമില്ലായിരുന്നു.
ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. ആ കോളനിയിലെ കുട്ടികൾ വഴി മാധവ് ഗൗരിയുടെ വീട് കണ്ടെത്തി. ഒരു ചെറിയ ഒറ്റമുറി വീട്. വാതിലിൽ തട്ടിയപ്പോൾ അന്നത്തെ ആ പത്തുവയസ്സുകാരി വാതിൽ തുറന്നു.
“ആരാ?”
പിന്നാലെ ഗൗരിയും പുറത്തുവന്നു. മാധവിനെ കണ്ടതും അവൾ തരിച്ചുനിന്നുപോയി.
“മാധവേട്ടനോ…?”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവൾ അവനെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. അവളുടെ ജീവിതം ഒരു തകർന്ന വീടുപോലെ ശൂന്യമായിരുന്നു.
“ഭർത്താവ് എവിടെ?” മാധവ് ചോദിച്ചു.
“അയാൾ മരിച്ചു. ജയിലിൽ വെച്ച്,” ഗൗരിയുടെ വാക്കുകളിൽ ഒരു തരം മരവിപ്പായിരുന്നു.
അവൾ തന്റെ കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. പ്രണയിച്ചു കൂടെയിറങ്ങിയ ബാബു എന്ന മനുഷ്യൻ ഒരു വഞ്ചകനായിരുന്നു. അയാൾക്ക് വേറെയും ഭാര്യയും മക്കളുമുണ്ടായിരുന്നു. മദ്യപാനിയും ക്രിമിനലുമായ അയാൾ ഒരു തർക്കത്തിനിടയിൽ സ്വന്തം ഭാര്യയെ കൊലപ്പെടുത്തി ജയിലിലായി. അവിടെ വെച്ച് അയാൾ മരിച്ചു. ബാബുവിന്റെ ആദ്യ ഭാര്യയുടെ ആ കുഞ്ഞിനെ അനാഥാലയത്തിൽ വിടാൻ ഗൗരിക്ക് തോന്നിയില്ല. അവൾ ആ കുഞ്ഞിനെ സ്വന്തം മോളായി വളർത്തി. മഠത്തിലെ സിസ്റ്റർമാരുടെ സഹായത്തോടെ തയ്യൽ പഠിച്ച് ഇപ്പോൾ ഒരു കടയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു.
മാധവ് എല്ലാം കേട്ടിരുന്നു. വീട്ടിലെത്തി അവൻ അമ്മയോട് സംസാരിച്ചു.
“അമ്മേ, അവൾ തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ടാകാം. പക്ഷേ അവൾ അനുഭവിച്ച ശിക്ഷ വലുതാണ്. എനിക്ക് അവളെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരണം.”
ആദ്യം എതിർത്തുവെങ്കിലും ഗൗരിയുടെ അവസ്ഥ കേട്ടപ്പോൾ സരസ്വതിയുടെ മനസ്സലിഞ്ഞു. അവർ ഗൗരിയെ കാണാൻ ചെന്നു.
“മോളേ, മാധവൻ നിന്നെ ഇപ്പോഴും സ്നേഹിക്കുന്നു. അവന് നിന്നെ സംരക്ഷിക്കണം എന്നുണ്ട്,” അമ്മ പറഞ്ഞു.
“വേണ്ടമ്മേ… ഞാൻ ഒരു ശാപമാണ്. എന്റെ ജീവിതം നശിച്ചു. ഇനി ഒരാളുടെ ജീവിതം കൂടി തകർക്കാൻ എനിക്ക് വയ്യ,” ഗൗരി കരഞ്ഞു.
പക്ഷേ മാധവ് ഉറച്ചുനിന്നു. അവർ ആ മഠത്തിലെ മദറിനെ കണ്ട് സംസാരിച്ചു. ഇച്ചു മോൾ ഗൗരിയുടെ സ്വന്തം കുഞ്ഞല്ലെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ മദർ പറഞ്ഞു, “കുഞ്ഞിനെ ഞങ്ങൾ ഇവിടെ വളർത്താം. ഗൗരിക്ക് ഒരു പുതിയ ജീവിതം തുടങ്ങാം.”
എന്നാൽ മാധവ് തടഞ്ഞു. “വേണ്ടാ മദർ… ആ കുഞ്ഞ് ഒരിക്കലും ഗൗരിക്ക് ഒരു ഭാരമാകില്ല. അവൾ ഇനി എന്റെയും മകളാണ്. എന്റെ വീട്ടിൽ എന്റെ മൂത്ത മോളായി അവൾ വളരും.”
മാധവിന്റെ വലിയ മനസ്സിന് മുന്നിൽ മദറും ഗൗരിയും തോറ്റുപോയി.
ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ലളിതമായ ഒരു ചടങ്ങിലൂടെ മാധവ് ഗൗരിയെ വിവാഹം കഴിച്ചു. തന്റെ ഇഷ്ടം തേടി അലഞ്ഞ മാധവിന് ഒടുവിൽ ആ സ്നേഹം തിരികെ ലഭിച്ചു. ഒരു മകൾക്കും മരുമകൾക്കുമൊപ്പം ആ വീട് വീണ്ടും സന്തോഷത്താൽ നിറഞ്ഞു.
അവസാനിച്ചു.