by മണൽക്കാറ്റിലെ നിഴലുകൾ
നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ ബാങ്കിന്റെ എ.ടി.എം കൗണ്ടറിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ **മാധവന്റെ** കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വർഷങ്ങളോളം മണലാരണ്യത്തിൽ ചോര നീരാക്കി അധ്വാനിച്ചതിന്റെ നീക്കിയിരിപ്പ് കാണാൻ വന്നതായിരുന്നു അയാൾ. ലക്ഷങ്ങൾ ബാലൻസ് ഉണ്ടാകേണ്ട അക്കൗണ്ടിൽ തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന അക്കങ്ങൾ അയാളെ പരിഹസിച്ചു—വെറും 420 രൂപ!
ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന വെയിലത്തും മാധവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു മരവിപ്പായിരുന്നു. നെഞ്ചിലൊരു ഭാരം അനുഭവപ്പെട്ട അയാൾ അടുത്തുള്ള മതിലിൽ ചാരി നിന്നു. കണ്ണടച്ച് നിന്നപ്പോൾ മനസ്സ് പത്തു വർഷം പുറകോട്ട് സഞ്ചരിച്ചു.
തറവാട്ടിലെ ദാരിദ്ര്യം മാറ്റാൻ കടൽ കടന്നതാണ് മാധവൻ. പെങ്ങന്മാരുടെ വിവാഹം, അച്ഛന്റെ ചികിത്സ, പുതിയ വീട്—എല്ലാം അയാൾ ഭംഗിയായി നടത്തി. ഒടുവിൽ മുപ്പത്തിയഞ്ചാം വയസ്സിൽ സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചപ്പോഴാണ് **അഞ്ജനയെ** കാണുന്നത്. കണ്ടമാത്രയിൽ തന്നെ അയാൾക്ക് അവളെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. പ്രായവ്യത്യാസവും ജാതകദോഷവും പലരും ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയെങ്കിലും, അവളുടെ സുന്ദരമായ മുഖവും വിനയവും കണ്ടപ്പോൾ മാധവൻ വാശിപിടിച്ചു ആ വിവാഹം നടത്തി.
കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ആദ്യത്തെ ഒരു മാസം സ്വർഗ്ഗതുല്യമായിരുന്നു. മാധവന്റെ ഓരോ കാര്യത്തിലും അഞ്ജനയ്ക്ക് നൂറു നാവായിരുന്നു. അയാൾക്ക് ഷർട്ട് ഇട്ടുകൊടുക്കുന്നതും, മുടി ചീകി കൊടുക്കുന്നതും മുതൽ അയാളുടെ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങൾ നോക്കി ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യുന്നതു വരെ അവൾ ഭംഗിയായി ചെയ്തു.
“മാധവേട്ടൻ എന്തിനാ ഇത്ര കഷ്ടപ്പെടുന്നത്? ഇനി അധികകാലം അവിടെ നിൽക്കണ്ട. നമുക്ക് ഇവിടെ എന്തെങ്കിലും ബിസിനസ്സ് തുടങ്ങാം,” അവൾ കൊഞ്ചലോടെ പറയുമ്പോൾ മാധവൻ എല്ലാം മറന്നു.
തിരികെ ഗൾഫിലേക്ക് പോയപ്പോൾ തന്റെ ശമ്പളത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം അയാൾ അവളുടെ അക്കൗണ്ടിലേക്ക് അയച്ചു കൊടുത്തു. ബാക്കി തുക സ്വന്തം അക്കൗണ്ടിൽ നിക്ഷേപിച്ചു. നാട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയാൽ ഒരു സൂപ്പർ മാർക്കറ്റ് തുടങ്ങണമെന്നതായിരുന്നു മാധവന്റെ സ്വപ്നം. അവളുടെ സ്നേഹത്തിൽ അന്ധനായിരുന്ന അയാൾ ബാങ്ക് കാര്യങ്ങളെല്ലാം നോക്കാൻ അഞ്ജനയെയാണ് ചുമതലപ്പെടുത്തിയത്.
എന്നാൽ, കഴിഞ്ഞ മാസം മാധവന്റെ ആത്മമിത്രമായ ഗോപൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ അയാളെ ഉലച്ചുകളഞ്ഞു. അഞ്ജന രാത്രി വൈകി ആരോടോ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുന്നുണ്ടെന്നും, അവൾക്ക് പഴയൊരു കാമുകനുമായി ബന്ധമുണ്ടെന്നും ഗോപൻ സൂചിപ്പിച്ചു. അത് വിശ്വസിക്കാൻ മാധവൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും മനസ്സിന്റെ ഒരു കോണിൽ സംശയം മുളപൊട്ടി. ആരോടും പറയാതെ അയാൾ നാട്ടിലേക്ക് വിമാനം കയറി.
വീട്ടിലെത്തിയ മാധവനെ കണ്ടപ്പോൾ അഞ്ജനയുടെ മുഖത്ത് സന്തോഷത്തിന് പകരം പരിഭ്രമമായിരുന്നു. അത് അയാൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. പിറ്റേന്ന് തന്നെ ബാങ്കിലെത്തി സ്റ്റേറ്റ്മെന്റ് എടുത്തപ്പോഴാണ് ഞെട്ടിക്കുന്ന ആ സത്യം പുറത്തുവന്നത്. ഓരോ മാസവും ലക്ഷക്കണക്കിന് രൂപ **രാഹുൽ** എന്നൊരാളുടെ അക്കൗണ്ടിലേക്ക് അവൾ മാറ്റിയിരിക്കുന്നു!
വീട്ടിലെത്തിയ മാധവൻ നിയന്ത്രണം വിട്ട് അഞ്ജനയെ പിടിച്ചുലച്ചു. “എന്തിനായിരുന്നു അഞ്ജനാ നീ ഇത് ചെയ്തത്? എന്റെ വിയർപ്പിന്റെ വില നീ ആർക്കാണ് നൽകിയത്?”
അവളുടെ മുഖത്തെ വിനയം നിമിഷനേരം കൊണ്ട് അപ്രത്യക്ഷമായി. അവൾ പുച്ഛത്തോടെ മാധവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. “തന്റെ പണം കണ്ടിട്ട് തന്നെയാണ് ഞാൻ ഈ കഷണ്ടിത്തലയനെ കെട്ടിയത്! എനിക്ക് രാഹുലിനെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അവനെ സഹായിക്കാനാണ് ഞാൻ തന്നെ കല്യാണം കഴിച്ചത്. ഈ പ്രായത്തിലും രൂപത്തിലും നിന്നെപ്പോലൊരുത്തനെ എന്നെപ്പോലെ സുന്ദരിയായ ഒരു പെണ്ണ് സ്നേഹിക്കുമെന്ന് കരുതിയോ?”
ആ വാക്കുകൾ മാധവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ തറച്ച അമ്പുകളായിരുന്നു. “താൻ ഇട്ട പണമൊക്കെ തീർന്നു മാധവാ. ഇനി രാഹുൽ വരും എന്നെ കൊണ്ടുപോകാൻ. നിന്റെ കൂടെ ഒരു വേലക്കാരിയെപ്പോലെ കഴിയാൻ എനിക്കാവില്ല,” അവൾ അലറി.
മാധവൻ തളർന്നു പോയി. അയാൾക്ക് അവളെ അടിക്കാനോ വഴക്കിടാനോ തോന്നിയില്ല. “ആരുടെ കൂടെ വേണമെങ്കിലും പൊയ്ക്കോ… ഇനിയൊരിക്കലും എന്റെ മുന്നിൽ വരരുത്,” അയാൾ തളർച്ചയോടെ പറഞ്ഞു.
അഞ്ജന ആവേശത്തോടെ രാഹുലിനെ വിളിച്ചു. കാര്യങ്ങളെല്ലാം പറഞ്ഞു. അവൻ ഉടനെ വന്ന് അവളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുമെന്നും അവർ വിദേശത്ത് പോയി സുഖമായി ജീവിക്കുമെന്നും അവൾ സ്വപ്നം കണ്ടു. എന്നാൽ രാഹുലിന്റെ ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ് ആയിരുന്നു. തുടർച്ചയായ വിളികൾക്കൊടുവിൽ അവൾ രാഹുലിന്റെ കൂട്ടുകാരനെ വിളിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് ആ സത്യം അവൾ അറിഞ്ഞത്. രാഹുൽ അഞ്ജനയിൽ നിന്ന് വാങ്ങിയ പണം മുഴുവൻ ഉപയോഗിച്ച് മറ്റൊരു പെണ്ണിനെ വിവാഹം കഴിച്ച് കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച വിദേശത്തേക്ക് കടന്നു! അഞ്ജന അവന് വെറുമൊരു പണം കറക്കുന്ന യന്ത്രം മാത്രമായിരുന്നു.
താൻ ചതിക്കപ്പെട്ടു എന്ന തിരിച്ചറിവ് അഞ്ജനയെ തകർത്തു കളഞ്ഞു. സ്വന്തം വീട്ടുകാർ പോലും അവളെ കൈയൊഴിഞ്ഞു. “മറ്റൊരുത്തന്റെ കൂടെ ജീവിക്കാൻ ഭർത്താവിനെ ചതിച്ചവൾക്ക് ഇവിടെ സ്ഥാനമില്ല,” എന്ന് അവർ തീർത്തു പറഞ്ഞു.
ഒടുവിൽ വഴിയാധാരമായ അഞ്ജന തിരികെ മാധവന്റെ കാല്ക്കൽ വീണു കരഞ്ഞു. “മാധവേട്ടാ… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. അവൻ എന്നെ ചതിച്ചു. എനിക്ക് പോകാൻ ഒരിടവുമില്ല. എന്നെ കൊല്ലരുത്…”
മാധവൻ അവളെ നോക്കി. ഒരു കാലത്ത് ജീവനേക്കാൾ സ്നേഹിച്ച പെണ്ണ്. അയാൾക്ക് അവളോട് ദേഷ്യത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ തോന്നിയിരുന്നത് സഹതാപമായിരുന്നു.
“നിനക്ക് ഈ വീട്ടിൽ നിൽക്കാം,” മാധവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ എന്റെ ഭാര്യയായിട്ടല്ല. ഈ വീട് നോക്കുന്ന ഒരു ജോലിക്കാരിയായി മാത്രം. നിനക്ക് ജീവിക്കാനുള്ള വക ഞാൻ തരും. പക്ഷേ എന്റെ സ്നേഹമോ വിശ്വാസമോ ഇനി നിനക്ക് കിട്ടില്ല. പഴയ മാധവൻ മരിച്ചുപോയി അഞ്ജനാ.”
അവൾക്ക് അത് സമ്മതിക്കുകയല്ലാതെ മറ്റൊരു വഴിയുമില്ലായിരുന്നു.
മാസങ്ങൾക്കു ശേഷം മാധവൻ വീണ്ടും ഗൾഫിലേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറെടുത്തു. ഇത്തവണ അയാൾ എല്ലാം കരുതിയിരുന്നു. ബാങ്ക് പാസ് ബുക്കും എ.ടി.എം കാർഡും ചെക്ക് ബുക്കും എല്ലാം അയാൾ സ്വന്തം കൈവശം വെച്ചു. അഞ്ജനയുടെ അക്കൗണ്ടിലേക്ക് ഭക്ഷണത്തിനും നിസ്സാര ചിലവിനുമുള്ള പണം മാത്രം ഓരോ മാസവും അയച്ചു കൊടുക്കാൻ അയാൾ തീരുമാനിച്ചു.
യാത്ര തിരിക്കുമ്പോൾ അഞ്ജനയുടെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് അഭിനയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ വലിയൊരു സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തിരിച്ചറിവായിരുന്നു. മാധവന്റെ വലിയ മനസ്സ് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. തന്നെ വേണമെങ്കിൽ അയാൾക്ക് പുറത്താക്കാമായിരുന്നു, പോലീസിൽ ഏൽപ്പിക്കാമായിരുന്നു. പക്ഷേ അയാൾ അത് ചെയ്തില്ല.
മണൽക്കാറ്റിൽ വീണ്ടും ഒറ്റപ്പെടുമ്പോൾ മാധവൻ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പിച്ചു—ഇനി ആരോടും അധികം സ്നേഹം വേണ്ട. കാരണം, സ്നേഹം ചിലപ്പോൾ കണ്ണുകളെ അന്ധമാക്കും, ചതി തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത വിധം. വിശ്വാസം ഒരു കണ്ണാടി പോലെയാണ്; ഒരിക്കൽ ഉടഞ്ഞാൽ പിന്നെ അത് പഴയതുപോലെ ചേർത്തു വെക്കാൻ എത്ര ശ്രമിച്ചാലും ആ വിള്ളലുകൾ മായുകയില്ല.