നാട്ടിലെ കോളേജിൽ പഠിക്കാൻ അഞ്ജലിക്ക് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. വീടിനടുത്തുള്ള ഗവൺമെന്റ് കോളേജിൽ അഡ്മിഷൻ കിട്ടിയിട്ടും അവൾ വാശിപിടിച്ചത് ദൂരെയുള്ള നഗരത്തിലെ ഒരു പ്രൈവറ്റ് കോളേജിൽ ചേരാനാണ്. അതിനു പിന്നിൽ അവൾക്ക് കൃത്യമായ ചില കണക്കുകൂട്ടലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. നാട്ടിലെ കോളേജിലാണെങ്കിൽ കൂടെ പഠിച്ച എല്ലാവർക്കും അവളെ അറിയാം. തന്റെ അമ്മ മറ്റുള്ളവരുടെ വീടുകളിൽ അടുക്കളപ്പണി ചെയ്തും പാത്രം കഴുകിയുമാണ് തന്നെ വളർത്തുന്നതെന്ന് അവർക്കെല്ലാം അറിയാം. ആ ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ പേരിൽ അവർ തന്നെ എന്നും പുച്ഛത്തോടെയാണ് നോക്കാറുള്ളതെന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ചു. എന്നാൽ നഗരത്തിലെ കോളേജിലാണെങ്കിൽ തന്റെ ഭൂതകാലം ആരും അറിയില്ല. അവിടെ ഒരു സമ്പന്ന കുടുംബത്തിലെ കുട്ടിയായി അഭിനയിച്ച് ജീവിതം ആഘോഷിക്കാം എന്നായിരുന്നു അവളുടെ മോഹം.
പാവം അമ്മയെ വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ അവൾക്ക് അധികം കഷ്ടപ്പെടേണ്ടി വന്നില്ല. “അമ്മേ, ആ കോളേജിൽ പഠിച്ചാൽ ഉടനെ ജോലി കിട്ടും, വലിയ ശമ്പളവും കിട്ടും” എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ശാരദ അത് വിശ്വസിച്ചു. അഡ്മിഷൻ കാര്യങ്ങൾക്കായി അമ്മയുടെ അകന്ന ബന്ധത്തിലുള്ള ഒരു സമ്പന്നനായ ബന്ധുവിനെ അവൾ കൂട്ടുപിടിച്ചു. സ്വന്തം കൈയിൽ നിന്ന് പൈസ ചിലവാകാത്ത കാര്യമായതുകൊണ്ട് അയാൾ സഹായിക്കാൻ തയ്യാറായി. അയാളുടെ കാറിൽ നഗരത്തിലെത്തി അഡ്മിഷനും ഹോസ്റ്റൽ ഫീസും അടച്ച് അയാൾ മടങ്ങി.
എന്നാൽ കോളേജിലെത്തിയപ്പോഴാണ് അഞ്ജലി യാഥാർത്ഥ്യം മനസ്സിലാക്കിയത്. അവിടെയുള്ള കുട്ടികൾ അതിസമ്പന്നരായിരുന്നു. വെറുമൊരു നുണ പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് മാത്രം അവരുടെ ഇടയിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അവൾക്ക് ബോധ്യമായി. അമ്മ തന്റെ സ്വർണ്ണമാല പണയം വെച്ച് തന്ന പൈസ ഫീസ് അടയ്ക്കാനേ തികയുമായിരുന്നുള്ളൂ. എന്നാൽ അവിടുത്തെ കുട്ടികൾ ഒരു ദിവസം ലഘുഭക്ഷണത്തിന് വേണ്ടി ചിലവാക്കുന്ന തുക പോലും തന്റെ കൈവശമില്ലായിരുന്നു. അവർ വലിയ ഹോട്ടലുകളിലേക്ക് വിളിക്കുമ്പോൾ പണമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് അവൾ ഒഴിഞ്ഞുമാറി. തന്നെ ഇത്രയും ദാരിദ്ര്യത്തിൽ ജനിപ്പിച്ചതിനോട് അവൾക്ക് വല്ലാത്ത ദേഷ്യം തോന്നി.
ആ നിരാശയിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് സീനിയർ വിദ്യാർത്ഥിനിയായ രേഖ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വരുന്നത്. അഞ്ജലിയുടെ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കിയ രേഖ ഒരു കുറുക്കുവഴി നിർദ്ദേശിച്ചു. “നിനക്ക് ആഡംബരമായി ജീവിക്കണോ? എങ്കിൽ ഒരു വഴിയുണ്ട്. ആരും അറിയില്ല, കൈനിറയെ പണം കിട്ടും. സുന്ദരികളായ കോളേജ് പെൺകുട്ടികൾക്ക് നഗരത്തിൽ വലിയ ഡിമാൻഡാണ്. നിന്റെ ശരീരം ഒന്ന് വിട്ടുനൽകാൻ തയ്യാറായാൽ നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം നിനക്ക് കിട്ടും.”
ആദ്യം അവൾക്ക് വല്ലാത്ത ദേഷ്യമാണ് തോന്നിയത്. പക്ഷേ, ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ ആഡംബര ജീവിതം കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സ് ചഞ്ചലപ്പെട്ടു. ഒടുവിൽ രേഖയുടെ നിർദ്ദേശത്തിന് അവൾ വഴങ്ങി. ഒരു വലിയ പഞ്ചനക്ഷത്ര ഹോട്ടലിലെ മുറിയിലേക്കാണ് രേഖ അവളെ എത്തിച്ചത്. “പേടിക്കണ്ട, വലിയൊരു ബിസിനസുകാരനാണ് വരുന്നത്. അയാൾ നിന്റെ ഫോട്ടോ കണ്ട് ഇഷ്ടപ്പെട്ടതാണ്. ഇപ്പോൾ പിന്മാറിയാൽ അയാൾ നിന്നെ വെറുതെ വിടില്ല” എന്ന് രേഖ ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ ഭയന്ന് അവൾ അവിടെ ഇരുന്നു.
അറുപത് വയസ്സിന് മുകളിൽ പ്രായമുള്ള, വിരൂപനായ ഒരാളായിരുന്നു അന്നത്തെ കസ്റ്റമർ. അയാളുടെ ആർത്തിയുള്ള നോട്ടവും സ്പർശനവും അവൾക്ക് അസഹനീയമായിരുന്നു. ആ രാത്രി അയാൾ അവളെ ഒരു കളിപ്പാവയെപ്പോലെ ഉപയോഗിച്ചു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അയാൾ പോകുമ്പോൾ കൈ നിറയെ പണം നൽകി. തന്റെ അഭിമാനം നഷ്ടപ്പെട്ടതിൽ സങ്കടം തോന്നിയെങ്കിലും, കയ്യിലിരുന്ന വലിയ തുക കണ്ടപ്പോൾ അവൾ ആ വേദന മറന്നു. പിന്നീട് അതൊരു ശീലമായി മാറി. പുതിയ വസ്ത്രങ്ങൾ, വിലകൂടിയ ഫോണുകൾ… കോളേജിൽ അവൾ എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധാകേന്ദ്രമായി.
പതിയെ അവൾ തന്റെ വീടും അമ്മയെയും മറന്നു. ദരിദ്രമായ ആ കോളനിയിലേക്കും കഷ്ടപ്പെടുന്ന അമ്മയുടെ അടുത്തേക്കും പോകാൻ അവൾക്ക് അറപ്പ് തോന്നി. ഇടയ്ക്കുള്ള സന്ദർശനങ്ങൾ അവൾ പൂർണ്ണമായും നിർത്തി.
എന്നാൽ ഒരു ദിവസം എല്ലാം തകിടം മറിഞ്ഞു. അന്ന് ഒരു പ്രമുഖ രാഷ്ട്രീയക്കാരനായിരുന്നു അവളുടെ കസ്റ്റമർ. അയാൾക്കൊപ്പം ഹോട്ടൽ മുറിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് ഡോർബെൽ മുഴങ്ങി. റൂം സർവീസുകാരാണെന്ന് കരുതി അയാൾ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ മുന്നിൽ പോലീസും മാധ്യമപ്രവർത്തകരും! പെൺവാണിഭ സംഘത്തെ പിടികൂടാൻ എത്തിയതായിരുന്നു അവർ. പ്രധാന ചാനലുകളിൽ അവളുടെ മുഖം വ്യക്തമായി കാണിച്ചില്ലെങ്കിലും സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ അത് കാട്ടുതീ പോലെ പടർന്നു.
നാട്ടുകാർ സത്യം അറിഞ്ഞു. അഞ്ജലിക്ക് തല താഴ്ത്തി സ്വന്തം നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ടി വന്നു. നാട്ടുകാർ അവളുടെ മുഖത്ത് നോക്കി കാർക്കിച്ചു തുപ്പി. മകളെ ഒരു നല്ല നിലയിൽ എത്തിക്കാൻ രാപ്പകൽ കഷ്ടപ്പെട്ട ശാരദയ്ക്ക് അത് താങ്ങാനായില്ല. അവർ അവളെ ശപിച്ചു. മകളുടെ പ്രവൃത്തിയിൽ മനംനൊന്ത് അധികം വൈകാതെ ആ പാവം അമ്മ ഈ ലോകം വിട്ടുപോയി.
ഇന്ന് അഞ്ജലി ആ പഴയ സുന്ദരിയല്ല. മാനസികനില തെറ്റിയവർക്കായുള്ള ഒരു പുനരധിവാസ കേന്ദ്രത്തിലെ അന്തേവാസിയാണ് അവൾ. അവിടെ ആരോടും മിണ്ടാതെ, നിറങ്ങളില്ലാത്ത ലോകത്ത് അവൾ ഒതുങ്ങിക്കൂടുന്നു. ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണത്തിന് വേണ്ടി കാത്തുനിൽക്കുമ്പോൾ, നഷ്ടപ്പെട്ട തന്റെ ജീവിതത്തെയും അമ്മയുടെ സ്നേഹത്തെയും ഓർത്ത് അവൾ വിതുമ്പാറുണ്ട്. മരണം വരെ ഈ ഏകാന്തതയും പശ്ചാത്താപവും മാത്രമാണ് ഇനി അവളുടെ കൂട്ടുക്കാർ.

by