ചെറുകഥ

“ഒരു പ്രെഗ്നൻസി കിറ്റ് തരൂ…”

​ആ മെഡിക്കൽ ഷോപ്പിൽ നിന്ന് അത് വാങ്ങി ബാഗിലേക്ക് വെക്കുമ്പോൾ മായയുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചുറ്റുമുള്ളവർ തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന ഭയം അവളിൽ നിഴലിച്ചു. ഭർത്താവ് രവിനോട് തന്റെ സംശയങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചപ്പോഴൊക്കെ അയാൾ ചിരിച്ചു തള്ളുകയായിരുന്നു.

​”നിനക്ക് വെറുതേ തോന്നുന്നതാ മായേ… ഈ പ്രായത്തിൽ ഇനി അതൊക്കെ നടക്കുമോ?” എന്നായിരുന്നു രവിൻ പറഞ്ഞിരുന്നത്.

​പക്ഷേ, മായയ്ക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. മുമ്പ് രണ്ട് മക്കളെ പ്രസവിച്ച അനുഭവമുള്ളവളാണ് അവൾ. രാവിലെ എഴുന്നേറ്റാൽ ഉള്ള ആ മനംപുരട്ടൽ, അടുക്കളയിൽ ഉള്ളി മൂക്കുന്ന മണമോ ചോറ് വാർക്കുന്ന മണമോ അടിച്ചാൽ വരുന്ന ഛർദിൽ… ഇത് തുടങ്ങിയിട്ട് ഇപ്പോൾ ഒരു മാസത്തോളമാകുന്നു. നാൽപ്പത്തിരണ്ടാം വയസ്സിൽ ഇതൊക്കെ വെറും തോന്നലുകളാകുമെന്ന് വിശ്വസിക്കാനായിരുന്നു അവൾക്കും ഇഷ്ടം. പക്ഷേ ശരീരം പറയുന്നത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു.

​മൂത്ത മകൾ നന്ദന ഇപ്പോൾ ചെന്നൈയിൽ എഞ്ചിനീയറിംഗിന് പഠിക്കുന്നു. രണ്ടാമത്തെ മകൻ അഭയ് പ്ലസ് ടുവിലും. ഹെൽത്ത് ഡിപ്പാർട്ട്‌മെന്റിൽ ഉദ്യോഗസ്ഥനായ രവിൻ എപ്പോഴും തിരക്കിലാണ്. ബി.എഡ് പാസ്സായിട്ടും തന്റെ സർട്ടിഫിക്കറ്റുകൾ പെട്ടിയിൽ പൂട്ടി വെച്ച് വീടിന്റെ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടിയവളാണ് മായ. എല്ലാവരുടെയും കാര്യങ്ങൾ നോക്കുക, അവർക്ക് വേണ്ടതെല്ലാം ഒരുക്കി നൽകുക എന്നതായിരുന്നു അവളുടെ ലോകം. ആ കുടുംബത്തെ കൂട്ടിയിണക്കുന്ന കണ്ണി അവളായിരുന്നു. പക്ഷേ പതുക്കെ ആ ജീവിതം അവളെ മടുപ്പിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു.

​ഇതിനിടയിലാണ് ഈ പുതിയ അതിഥിയുടെ വരവ് അവൾ സംശയിക്കുന്നത്. രണ്ടാമത്തെ പ്രസവത്തിന്റെ കൂടെത്തന്നെ സിസേറിയൻ കഴിഞ്ഞ് പ്രസവം നിർത്തിയതായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇങ്ങനെ ഒരു സാധ്യതയെക്കുറിച്ച് അവൾ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിന് അപ്പുറം പ്രകൃതിക്ക് ചില തീരുമാനങ്ങൾ ഉണ്ടാവുമല്ലോ.

​വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ കിറ്റ് തുറന്നു നോക്കാൻ അവൾക്ക് ഭയമായിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ റിസൾട്ട് പോസിറ്റീവ് ആണെങ്കിലോ? മകൾക്ക് വിവാഹാലോചനകൾ തുടങ്ങേണ്ട പ്രായമായി. ഈ സമയത്ത് അമ്മ പ്രസവിക്കാൻ പോകുന്നു എന്ന് നാട്ടുകാർ അറിഞ്ഞാൽ എന്തുണ്ടാകും? മക്കളുടെ മുന്നിൽ താൻ എങ്ങനെ തലയുയർത്തി നിൽക്കും? ആലോചിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ ഉടൽ വിറച്ചു.

​എങ്കിലും, ആ ഭയത്തിനിടയിലും അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ സന്തോഷം വിരിഞ്ഞു. ഒരു ജീവന്റെ തുടിപ്പ് ഉള്ളിൽ പേറാൻ കഴിയുക എന്നത് ഒരു സ്ത്രീക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ അനുഗ്രഹമല്ലേ? അതോർത്തപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ആത്മനിർവൃതി അവൾക്ക് തോന്നി. എങ്കിലും അവൾ ദൈവത്തോട് പ്രാർത്ഥിച്ചു, “ഇത് വേണ്ട… ഇല്ലാതിരിക്കട്ടെ…”

​”അമ്മേ… ചായ കിട്ടിയില്ലേ?” മകൻ അഭയ് അടുക്കളയിലേക്ക് വന്നതും കയ്യിലിരുന്ന കിറ്റ് അവൾ സാരിക്കുള്ളിൽ മറച്ചു പിടിച്ചു.

​”ദാ… വരുന്നു മോനേ…” എന്ന് പരുങ്ങലോടെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ അവളെ സംശയത്തോടെ ഒന്ന് നോക്കി.

​അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ പോലും മായയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരുതരം കുറ്റബോധം അവളെ വേട്ടയാടി. ചായ ഇട്ടു കൊടുക്കുമ്പോഴും അവന്റെ മുന്നിൽ പെടാതിരിക്കാൻ അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഫലം എന്താകുമെന്ന് അറിയുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ താനൊരു കുറ്റവാളിയാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.

​ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്ന് നന്ദന വിളിച്ചപ്പോൾ പോലും മായയ്ക്ക് മര്യാദയ്ക്ക് സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. മകളുടെ മുന്നിലും താൻ ഒരു കള്ളിയെപ്പോലെ വിയർത്തു. തന്റെ ഉള്ളിലെ ഈ രഹസ്യം അവർക്ക് അപമാനമാകുമോ എന്ന ഭയം അവളെ തളർത്തി.

​രവിൻ വൈകിട്ടാണ് എത്തിയത്. അയാളോട് എല്ലാം തുറന്നു പറയണമെന്ന് കരുതി അവൾ അടുത്തു ചെന്നു. പക്ഷേ അയാൾ ഫോണിൽ ഏതോ മെഡിക്കൽ ക്യാമ്പിന്റെ തിരക്കിലായിരുന്നു. തന്നെ ഒന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ അയാൾ അകത്തേക്ക് പോകാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു.

​”ചിലപ്പോഴൊക്കെ നമുക്ക് നമ്മൾ മാത്രമേയുള്ളൂ…” മായയ്ക്ക് തോന്നി.

​അവൾ പതുക്കെ ബാത്ത്റൂമിലേക്ക് നടന്നു. നിമിഷങ്ങൾ നീണ്ട കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ അവളുടെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കിറ്റിലെ ആ രണ്ട് ചുവന്ന വരകൾ അവളുടെ ജീവിതം മാറ്റാൻ പോവുകയാണ്.

​രാത്രി ഭക്ഷണം വിളമ്പി വെച്ചു. എല്ലാവരും കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ഉറങ്ങാൻ നേരവും രവിൻ തന്റെ സ്നേഹപ്രകടനങ്ങളുമായി അവളുടെ അരികിലെത്തി. എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് അയാൾ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീഴാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചിരുന്ന ആ കിറ്റ് അവൾ അയാളെ കാണിച്ചു കൊടുത്തു.

​ആദ്യമൊന്ന് അമ്പരന്നെങ്കിലും രവിൻ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു, “നമുക്കിത് വേണ്ട മായേ… മക്കളുടെ കാര്യം ആലോചിച്ചു നോക്കൂ. നമുക്കിത് കളയാം.”

​മായ അയാളെ രൂക്ഷമായി ഒന്ന് നോക്കി. “ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല!” അവൾ ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.

​”മായേ… നീ എന്ത് വിഡ്ഢിത്തമാണ് ഈ പറയുന്നത്?” അയാൾ ശബ്ദമുയർത്തി.

​പക്ഷേ മായയുടെ തീരുമാനം മാറ്റാൻ അയാൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. “ആരൊക്കെയുണ്ടായിട്ടും ഒറ്റപ്പെട്ടു പോയ ഒരുവളുടെ ഉറച്ച തീരുമാനമായിരുന്നു അത്. ഇത്രയും കാലം ഞാൻ എല്ലാവർക്കും വേണ്ടിയാണ് ജീവിച്ചത്. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലെ ഈ ജീവന് വേണ്ടി എനിക്ക് ജീവിക്കണം. മക്കൾ നാളെ ചിറക് മുളച്ച് പറന്നു പോകും. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് എന്നോടൊപ്പം എന്റെ ഉള്ളിലെ ഈ തുടിപ്പ് വേണം.”

​അവളുടെ വാക്കുകളിൽ ഒരു അമ്മയുടെ കരുത്തുണ്ടായിരുന്നു. ആ വീട്ടിലെ മൗനത്തെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ തന്റെ നിലപാട് വ്യക്തമാക്കി. ലോകം എന്ത് പറഞ്ഞാലും, തന്റെ ഉള്ളിലെ ആ കുഞ്ഞു ജീവനെ സംരക്ഷിക്കാൻ അവൾ ഉറച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു പുതിയ അതിഥിയെ വരവേൽക്കാൻ, ആ അമ്മക്കിളി തന്റെ കൂട് ഒരുക്കാൻ തയ്യാറെടുത്തു കഴിഞ്ഞു