ചെറുകഥ

എടാ… നിങ്ങളാരെങ്കിലും ആ മിണ്ടാപ്രാണി രാഘവന്റെ പെണ്ണിനെ കണ്ടോ?”

​പണി കഴിഞ്ഞ് വൈകുന്നേരം ക്ഷീണം മാറ്റാൻ കവലയിലെ മൈതാനത്തിന്റെ മൂലയിൽ ഒത്തുകൂടിയപ്പോഴാണ് സുമേഷ് തന്റെ കൂട്ടുകാരോട് ഈ ചോദ്യം എറിഞ്ഞത്. നാട്ടിലെ സകല കാര്യങ്ങളും ചികഞ്ഞടുക്കുന്ന സുമേഷിന്റെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ കൂട്ടുകാർ അവനെ ഉറ്റുനോക്കി.

​”ഏത് രാഘവൻ? ആ ഒന്നിനും കൊള്ളാത്ത, ആരോടും മിണ്ടാത്ത രാഘവന്റെ കാര്യമാണോ നീ പറയുന്നത്? അവന് പെണ്ണ് കിട്ടിയോ? അതെപ്പൊ?”

​അതൊരു പെൺവിഷയമാണെന്ന് അറിഞ്ഞതോടെ ആകാംക്ഷയോടെ സുമേഷിനോട് ഒട്ടിയിരുന്ന് ബാബു തിരക്കി.

​”ആ രാഘവൻ തന്നെ ബാബൂ… അവന് കല്യാണം കഴിഞ്ഞു. അവനൊരു ഒന്നാന്തരം പെണ്ണിനെത്തന്നെ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ആ പെണ്ണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ അതൊരു പെണ്ണ് തന്നെയാണ് മക്കളെ… ഒന്ന് കാണേണ്ടത് തന്നെയാണ് ആ രൂപം!”

​സുമേഷിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു വഷളൻ ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവന്റെ വാക്കുകളിലെ ആവേശം കണ്ടപ്പോൾ മറ്റുള്ളവർക്കും ആകാംക്ഷയായി.

​”നീയൊരുമാതിരി പെണ്ണുങ്ങളെപ്പോലെ വളച്ചൊടിക്കാതെ കാര്യം പറ സുമേഷേ… കാണാൻ അത്ര സുന്ദരിയാണോ അവൾ? നീ കണ്ടോ?”

​മുന്നിലിരുന്ന മിച്ചറിലെ കടല കൊറിച്ചുകൊണ്ട് പ്രകാശൻ ചോദിച്ചു. പ്രിയപ്പെട്ട വിഷയം കേൾക്കാൻ വൈകുന്നതിന്റെ ചെറിയൊരു ദേഷ്യം അവന്റെ ശബ്ദത്തിലുണ്ടായിരുന്നു.

​”ഞാൻ കണ്ടു പ്രകാശാ… സൂപ്പറെന്ന് പറഞ്ഞാൽ കുറഞ്ഞുപോകും. ഒത്ത ഉയരവും വണ്ണവുമുള്ള ഒരു സുന്ദരി. നല്ല വെളുത്തു തുടുത്ത ഒരു പെണ്ണ്. ഈ പരിസരത്തെങ്ങും ഇത്രയും ചന്തമുള്ള ഒരു പെണ്ണിനെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല. അവളെ കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ അമ്പരന്നുപോയി. പിന്നത് രാഘവന്റെ ഭാര്യയാണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ തല കറങ്ങിപ്പോയി, സത്യം!”

​പറയുമ്പോൾ സുമേഷിന്റെ ശബ്ദത്തിലെ ആവേശം അത് സത്യമാണെന്ന് മറ്റുള്ളവർക്ക് ബോധ്യപ്പെടുത്തിക്കൊടുത്തു.

​”എന്നാലും ആ രാഘവന് ഇത്രയും സുന്ദരിയായൊരു പെണ്ണ്… എനിക്കതങ്ങ് സഹിക്കാൻ വയ്യ സുമേഷേ…”

​മുന്നിലിരുന്ന ഗ്ലാസിലെ പാനീയം ഒറ്റവലിക്ക് കുടിച്ച് പ്രകാശൻ സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു. മുപ്പത് വയസ്സായിട്ടും തനിക്കൊരു പെണ്ണ് കിട്ടാത്തതിന്റെ വിഷമവും, എല്ലാവരും പരിഹസിക്കുന്ന രാഘവന് സുന്ദരിയായ ഭാര്യയെ കിട്ടിയതിലുള്ള അസൂയയും ആ വാക്കുകളിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു. അപ്പോൾ അവിടെ ഒരു കൂട്ടച്ചിരി ഉയർന്നു.

​അടുത്ത ദിവസം പണി കഴിഞ്ഞ് പതിവിലും നേരത്തെ കവലയിലെ ചായക്കടയിൽ വന്നിരുന്നു പ്രകാശൻ. ചായക്കടയിലിരുന്നാൽ രാഘവന്റെ വീട് വ്യക്തമായി കാണാം. രാഘവന്റെ ഭാര്യയെ നേരിട്ടൊന്നു കാണണം, സുമേഷ് പറഞ്ഞത് അത്രയും സത്യമാണോ എന്ന് ഉറപ്പിക്കണം. ഇതായിരുന്നു പ്രകാശന്റെ ലക്ഷ്യം. എന്തിനാണെന്ന് ചോദിച്ചാൽ അവന് അറിയില്ല, എങ്കിലും അത് കാണാതെ അവന് ഉറക്കം വരില്ലായിരുന്നു.

​”എന്താ പ്രകാശാ, ഇന്നെന്താ നേരത്തെ? ആരെങ്കിലും വരാനുണ്ടോ?” ചായക്കടക്കാരൻ നാണുവിന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് റോഡിലേക്ക് നോക്കിയ പ്രകാശന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.

​റോഡിലൂടെ രാഘവൻ വരുന്നു. കൂടെ പാൽപേട പോലൊരു പെണ്ണ്. അധികം ഉയരമില്ലാത്ത, ഇരുനിറമുള്ള രാഘവന്റെ അരികിൽ അവൾ ഒരു മാലാഖയെപ്പോലെ തോപ്പിച്ചു. അവളുടെ ഓരോ ചലനവും പ്രകാശൻ കണ്ണിമയ്ക്കാതെ നോക്കി നിന്നു.

​”ഇത്രയും സുന്ദരിയാണോ ഇവന്റെ ഭാര്യ…” സ്വയമറിയാതെ പ്രകാശൻ ചോദിച്ചുപോയി.

​”അവൻ ആ പെണ്ണിനെ കൊണ്ടുവന്ന അന്ന് മുതൽ ഈ നാട്ടുകാർ ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യം തന്നെയാണിത് പ്രകാശാ.” നാണു പറഞ്ഞു.

​”സത്യമാ നാണുപ്പേട്ടാ… ആരോടും മിണ്ടാത്ത, എന്തിനൊന്ന് ചിരിക്കുക പോലും ചെയ്യാത്ത ആ മിണ്ടാപ്പൂച്ചയ്ക്ക് ഇങ്ങനെ ഒരു പെണ്ണിനെ എവിടുന്ന് കിട്ടി എന്നാ എല്ലാവരുടെയും ചർച്ച.”

​നാണു പെട്ടെന്ന് ശബ്ദമുയർത്തി: “അവൻ അവന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് ഒരു പെണ്ണ് കെട്ടിയാൽ നിങ്ങൾക്കൊക്കെ എന്താടാ? നിന്റെയൊന്നും കയ്യിൽ നിന്ന് വാങ്ങിയ പൈസ കൊണ്ടല്ലല്ലോ അവൻ അവളെ നോക്കുന്നത്? പിന്നെന്തിനാടാ നിങ്ങൾ ഇങ്ങനെ നടക്കുന്നത്?”

​നാണുവിന്റെ അപ്രതീക്ഷിത പ്രതികരണത്തിൽ പ്രകാശൻ ഒന്ന് വിറച്ചു. “നിങ്ങളിങ്ങനെ എന്നോട് ചൂടാവാൻ എന്തിരിക്കുന്നു? ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ.”

​കുടിച്ച ചായയുടെ പൈസ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് അയാൾ അവിടെ നിന്നിറങ്ങി. എങ്കിലും അവന്റെ മനസ്സിൽ രാഘവനും ഭാര്യയും തമ്മിലുള്ള ആ രൂപസാദൃശ്യമില്ലായ്മ ഒരു തരം കുളിരായി പടർന്നു.

​ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ചായക്കടയിലും രാഘവന്റെ വീട്ടുപരിസരത്തുമായി പ്രകാശൻ പലപ്പോഴും ചുറ്റിത്തിരിയുന്നത് നാട്ടുകാർ ശ്രദ്ധിച്ചു തുടങ്ങി. പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം വൈകുന്നേരം സുമേഷ് മൈതാനത്തേക്ക് ഓടിവന്നു.

​”എടാ വേഗം വന്നേ! നമ്മുടെ പ്രകാശനെ രാഘവൻ അവന്റെ മുറ്റത്തിട്ട് തല്ലി ചതയ്ക്കുന്നു!”

​മൈതാനത്ത് ഇരുന്നവർ അമ്പരപ്പോടെ രാഘവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ഓടി. അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച അവരെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഞെട്ടിച്ചു. നാലാൾ കൂടുന്നിടത്ത് മിണ്ടാത്ത രാഘവൻ, പ്രകാശനെ കൈകളിൽ തൂക്കിയെടുത്ത് തല്ലുകയാണ്!

​”രാഘവാ… നിർത്ത്! നീയെന്താ ഈ കാണിക്കുന്നത്? അവനെ വിട്ടേ… അവനെന്തിനാ നീ ഇങ്ങനെ തല്ലുന്നത്?” സുമേഷ് ഇടയിൽ കയറി ചോദിച്ചു.

​രാഘവൻ സുമേഷിനെ ഒന്ന് നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ തീപാറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​”എന്റെ ഭാര്യയ്ക്ക് വേണ്ടതെല്ലാം കൊടുക്കാൻ എനിക്ക് കഴിവുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുള്ളതുകൊണ്ടാണ് സുമേഷേ ഞാൻ ഈ പെണ്ണിനെ കെട്ടിയത്. അവൾക്ക് ഞാൻ നൽകുന്നതിൽ എന്തെങ്കിലും കുറവുണ്ടെങ്കിൽ അത് എന്നോട് പറയാൻ അവൾക്കറിയാം. അതിനി പണമാണെങ്കിലും ശാരീരികമായ സുഖമാണെങ്കിലും ശരി, ഞാൻ നൽകുന്നത് അവൾക്ക് മതിയെന്ന് അവൾ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.”

​രാഘവന്റെ ശബ്ദം മുഴങ്ങി. “ഇനി മേലാൽ എന്റെ ഭാര്യയുടെ സുഖവിവരങ്ങൾ തിരക്കി ഇവൻ എന്റെ വീട്ടുപരിസരത്ത് വന്നാൽ, പിന്നെയൊരാളോടും സുഖമാണോ എന്ന് ചോദിക്കാൻ ഇവന്റെ അരയിൽ ഒന്നും ബാക്കിയുണ്ടാവില്ല. ഞാനത് അരിഞ്ഞെടുത്ത് ഭിത്തിയിൽ തൂക്കും. ഇത് നിന്റെ ഈ കൂട്ടുകാരന് പറഞ്ഞു കൊടുത്തേക്ക്!”

​പ്രകാശനെ സുമേഷിന് നേരെ തള്ളിയിട്ട് രാഘവൻ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കയറിപ്പോയി. രാഘവന്റെ ഈ പുതിയ ഭാവം കണ്ടുനിന്നവർ വിറച്ചുപോയി. ആരോടും മിണ്ടാത്തവന്റെ ഉള്ളിൽ ഇത്രയും വലിയൊരു സിംഹം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ആരും കരുതിയിരുന്നില്ല.

​രാഘവന്റെ ഭാര്യയോട് ലോഹ്യം കൂടാൻ ചെന്നതും, രാഘവൻ നൽകുന്ന സുഖങ്ങളിൽ കുറവുണ്ടെങ്കിൽ താൻ സഹായിക്കാം എന്ന് പ്രകാശൻ പറഞ്ഞതുമാണ് രാഘവനെ പ്രകോപിപ്പിച്ചത്. സത്യം അറിഞ്ഞപ്പോൾ അവിടെ കൂടിയിരുന്നവരുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രകാശനോട് പുച്ഛം നിറഞ്ഞു.

​ഒരാളുടെ രൂപം കണ്ട് അയാളെ വിലയിരുത്തരുതെന്ന പാഠം ആ നാട്ടുകാർക്ക് അന്ന് മനസ്സിലായി. അവശനായി കിടക്കുന്ന പ്രകാശനെ തിരിഞ്ഞുപോലും നോക്കാതെ ഓരോരുത്തരായി അവിടെ നിന്നും നടന്നുനീങ്ങി. സ്വന്തം സുഹൃത്തുക്കളായ സുമേഷും ബാബുവും പോലും അവനെ അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചു.

​അവിടെ തനിച്ചായിപ്പോയ പ്രകാശന് മനസ്സിലായി, ഒരാളുടെ സ്വകാര്യതയിലേക്ക് എത്തിനോക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ ഉണ്ടാകുന്ന നാണക്കേട് എത്ര വലുതാണെന്ന്. രാഘവൻ തന്റെ ആത്മാഭിമാനം സംരക്ഷിച്ചപ്പോൾ, പ്രകാശൻ തന്റെ മാന്യതയും സൗഹൃദങ്ങളും ഒരുപോലെ നഷ്ടപ്പെടുത്തി ആ മുറ്റത്ത് തളർന്നു കിടന്നു.