by രചന – നന്ദിത ദാസ്
“ഇതെന്തിനാ വിനുവേട്ടാ എന്നെ ഇങ്ങനെ വലിച്ചു കൊണ്ടു പോകുന്നത്…
കയ്യിന്ന് വിട്…. ”
“എന്തൊക്കെയാ യാമി നീ പറഞ്ഞു കൂട്ടുന്നത്…
എന്തെങ്കിലും ബോധം ഉണ്ടോ? ”
“എന്ത്??
ഞാൻ എന്ത് പറഞ്ഞെന്നാണ് വിനുവേട്ടൻ പറയുന്നത്?? ”
“ലെച്ചുന്റെ അപ്പയോടു നീ എന്തൊക്കെയാ ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞത്… അതൊക്കെ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് മറന്നു പോയോ??? ”
“അപ്പയോടു പറഞ്ഞതൊന്നും മറന്നിട്ടില്ല…
ഞാൻ പറഞ്ഞതിൽ എന്താണ് കുഴപ്പം? ”
“സത്യം പറ… നീ ലെച്ചുന്റെ ആത്മാവ് അല്ലേ? ”
“ഈ വിനുവേട്ടന് ഇത് എന്താ പറ്റിയത്…
ഞാൻ യാമിയാണ് അല്ലാതെ ലെച്ചുന്റെ ആത്മാവും ഒരു മണ്ണാങ്കട്ടയും അല്ല പറഞ്ഞേക്കാം… ”
“അപ്പോൾ നീ ലെച്ചുന്റെ അപ്പ തബല വായിക്കുന്നതിനെ പറ്റി പറഞ്ഞതോ? വീണയുടെ കമ്പി പുതുക്കി കെട്ടണം എന്നു പറഞ്ഞതോ? അതൊക്കെ നിനക്കു എങ്ങനെ അറിയാം? ”
“ഓഹ് ഈ വിനുവേട്ടന്റെ ഒരു കാര്യം… നിങ്ങൾ ശരിക്കും ഒരു പൊട്ടൻ തന്നെ…
അപ്പ കിടന്ന മുറിയിലെ ചുവരിൽ അപ്പ തബല വായിക്കുന്ന കുറേ പഴയ ഫോട്ടോസ് ഞാൻ കണ്ടു…
അപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായി അപ്പ ഒരു തബലിനിസ്റ്റ് ആയിരിക്കുമെന്ന്…
പിന്നെ ലെച്ചുനു ഏറെ ഇഷ്ടം വീണയോടു ആയിരുന്നല്ലോ
അവൾ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് വീണ ആരും എടുക്കാറില്ലലോ അതാണ് കമ്പി തുരുമ്പ് പിടിച്ചു കാണുമെന്നു പറഞ്ഞത്…
അപ്പയോടു എന്തെങ്കിലും സംസാരിക്കണമല്ലോ എന്നു വിചാരിച്ചു പറഞ്ഞതാ അല്ലാതെ വിനുവേട്ടൻ കരുതുന്നതുപോലെ…. ”
“ഓഹ് ഈശ്വരാ ഇപ്പോളാണ് ശരിക്കും ശ്വാസം നേരെ വീണത്…
ഞാൻ പേടിച്ചു പോയി…
ഇനി ലെച്ചുന്റെ ആത്മാവ് വല്ലതും നിന്നിൽ കയറിയോ എന്ന് സംശയിച്ചു പോയി… ”
“ലെച്ചുന്റെ ആത്മാവ് ഇവിടെയൊക്കെ തന്നെ കാണും…. പക്ഷേ… അവൾ ഒരിക്കലും ആർക്കും ഒരു ദോഷം വരുത്തണമെന്ന് വിചാരിക്കില്ല ലെച്ചുനെ കുറിച്ച് അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കാനാണ് എനിക്ക് ഇഷ്ടം… ”
“മ്മ്… ഞാനും അങ്ങനെ തന്നെ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ട് യാമി… ”
പെട്ടെന്നാണ് യാമിയുടെ കൈയിൽ ഇരുന്ന ഫോൺ ശബ്ദിച്ചത്…
“അയ്യോ നിഖിലേട്ടൻ വിളിക്കുന്നു…
ഞാൻ ഇപ്പോൾ വരാം വിനുവേട്ടാ… ”
ഫോണും കൊണ്ടു അവൾ എന്റെ മുന്നിൽ നിന്നും മാറിയപ്പോൾ അറിയാതെ തന്നെ നിഖിലിനോട് ഒരു അമർഷം ഉള്ളിൽ ഉണ്ടായി…
മുഖം ശരിക്കും വലിഞ്ഞു മുറുകി…
ആദി വന്നു കൈയിൽ പിടിച്ചപ്പോളാണ്
ഞാൻ അവിടെ നിന്നും തിരികെ നടന്നത്…
കുറച്ചു സമയത്തിന് ശേഷം യാമി ഞങ്ങൾക്ക് അരികിലേക്കു വന്നു…
മുഖം കണ്ടാൽ അറിയാം കരഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്നു…
അവൻ എന്തോ വഴക്ക് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും…
“എന്തുപറ്റി… പോയത് പോലെ അല്ലല്ലോ തിരിച്ചു വരുന്നത് കണ്ണൊക്കെ കലങ്ങി കിടക്കുന്നു… ”
“ഹേയ് ഒന്നുല്ല… നിഖിലേട്ടൻ വെറുതെ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞു വഴക്കുണ്ടാക്കും…
സ്ഥിരം ആയതുകൊണ്ട് എനിക്ക് അതൊരു ശീലം ആയി… ”
“താൻ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ സാക്രിഫൈസ് ചെയ്യുന്നത്…
ശരിക്കും എന്താ അവന്റെ പ്രോബ്ലം… ”
“എനിക്കൊന്നും അറിയില്ല വിനുവേട്ടാ…
ആദ്യമൊക്കെ എന്റെ നൃത്തത്തോടു വല്യ ഇഷ്ടം പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നു…
അതും പറഞ്ഞാണ് കോളജിൽ പഠിച്ചപ്പോൾ ഇഷ്ടം ആണെന്ന് പറഞ്ഞു എന്റെ പിന്നാലെ കൂടിയത്…
പിന്നീട് ഒരു പെണ്ണിൽ നിന്നും തേപ്പ് കിട്ടിയ കഥ പറഞ്ഞു സെന്റിമെന്റലി എന്റെ മനസ്സ് മാറ്റിയെടുത്തു…
ആ സെന്റിമെൻറ്സിൽ ഞാൻ വീണു പോയി…
എനിക്ക് ഒരുപാട് ഇഷ്ടം തന്നെയാണ് നിഖിലേട്ടനെ…
പക്ഷേ ചിലസമയത്ത് എന്നെ അടച്ചു ആക്ഷേപിക്കാറുണ്ട് ഞാൻ വെറും ആട്ടക്കാരി ആണെന്ന് പറയും…
കല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽ ഒരിക്കലും നൃത്തം തുടരാൻ നിഖിലേട്ടൻ എന്നെ അനുവദിക്കില്ല അത് എനിക്ക് നന്നായി അറിയാം…
എന്നാലും സാരമില്ല സ്നേഹത്തോടെ ഒന്ന് ചേർത്ത് പിടിച്ചാൽ മാത്രം മതി നിഖിലേട്ടനു വേണ്ടി എന്റെ കരിയർ വരെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ ഞാൻ തയ്യാറാണ്… ”
“എന്റെ യാമി നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്…
നൃത്തം ഉപേക്ഷിക്കാൻ പോകുവാണെന്നോ?
നിന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് വില തരാത്തവന്റെ കൂടെ ഉള്ള നിന്റെ ലൈഫ് എങ്ങനെ സക്സസ് ആകും…
ചിന്തിക്കുമ്പോൾ പോസിറ്റീവ് ആയിട്ട് ചിന്തിക്കു…
ഉപേക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടിയാണോ ഇത്രയും കഷ്ടപ്പെട്ടു നീ ഇതെല്ലാം പഠിച്ചത്… ”
“എല്ലാം എനിക്കറിയാം വിനുവേട്ടാ പക്ഷേ അതിൽ എല്ലാം വലുത് കുടുംബം അല്ലേ…
നിഖിലേട്ടനു എന്നോട് നല്ല സ്നേഹം ഉണ്ട്…
ഒരു ചെറിയ കോംപ്ലക്സും ഉണ്ട് അത് എന്നോടുള്ള ഇഷ്ടക്കൂടുതലിന്റെ ആയിരിക്കും…
നിഖിലേട്ടനെ ഞാൻ ഒരുപാട് സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട് നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ പറ്റില്ല… ”
അതും പറഞ്ഞു കണ്ണുകൾ തുടച്ചു അവൾ എന്റെ മുന്നിൽ നിന്നും തിരികെ നടന്നപ്പോൾ വല്ലാത്ത ഒരു നഷ്ടബോധം വീണ്ടും എന്നിൽ കുടിയേറി …
യാമിയും എന്നിൽ നിന്നും അകലുകയാണ്…
ഇഷ്ടങ്ങൾ എല്ലാം മനസ്സിന്റെ ഉള്ളറയ്ക്കുള്ളിൽ കുഴിച്ചു മൂടാൻ മാത്രമേ എനിക്ക് യോഗ്യത ഉള്ളു…
*******************
“എന്തുപറ്റി നന്ദു നീ വല്ലാതെ വിയർക്കുന്നുണ്ടല്ലോ…
എന്തെങ്കിലും അസ്വസ്ഥത തോന്നുന്നുണ്ടോ??
“ഒന്നുല്ല കണ്ണേട്ടാ… മനസ്സിൽ എന്തോ വല്യ ഭാരം പോലെ… ”
“ഹേയ് ഒന്നൂല്ലടോ… വെറുതെ ആവശ്യം ഇല്ലാത്തത് ഓർത്തു ടെൻഷൻ വേണ്ട… ”
“പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട് ഈശ്വരൻ എന്നോട് എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ഒരു ചതി ചെയ്തതെന്ന്…
കണ്ണേട്ടന് അറിയുമോ പുറമെ എല്ലാരോടും കളിച്ചു ചിരിച്ചു നടന്നാലും ഉള്ളിൽ ഭയങ്കര നീറ്റലാ….
എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവരെ എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചു വെറും ആറടി മണ്ണിൽ കൂട്ടിനു ആരും ഇല്ലാതെ ഞാൻ തനിയെ…
ശരിക്കും ജീവിതത്തിന്റെ നല്ല കാലഘട്ടം എനിക്ക് നഷ്ടമായില്ലേ…
18 വയസുമുതൽ ഈ 22 വയസ്സുവരെ
ഹോസ്പിറ്റലും മരുന്നും എല്ലാം കൊണ്ടു ആകെ മടുത്തു ഞാൻ…
കൂട്ടത്തിൽ കണ്ണേട്ടനെ ഓർക്കുമ്പോൾ ആണ് ഒരുപാട് സങ്കടം…
ഒഴിഞ്ഞു മാറുന്നതൊക്കെ ഇഷ്ടം ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല…
ഒരുപാട് ഒരുപാട് ഇഷ്ടം ഉണ്ട്…
കണ്ണേട്ടനോടൊപ്പം ഒരുപാട് കാലം ഒരുമിച്ചു ജീവിക്കണമെന്നും ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ട്..
പക്ഷേ…. ”
“എന്ത് പക്ഷേ… നമ്മൾ ഒരുമിച്ചു തന്നെ ജീവിക്കും അതിൽ ഒരു മാറ്റവും ഉണ്ടാകില്ല…. ”
“ഒരു പെണ്ണിന്റെ ഏറ്റവും വല്യ സ്വപ്നവും സന്തോഷവും എന്താണെന്നു കണ്ണേട്ടന് അറിയുമോ?
ഇഷ്ടം ഉള്ള ആളുടെ കൂടെ ജീവിക്കുന്നത് മാത്രം അല്ല…
അയാളുടെ കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിച്ചു അവൾ ഒരു അമ്മ ആകുന്നതാണ്…
മാതൃത്വം…. അതിനോളം മഹത്തരമായത് യാതൊന്നും ഈ ഭൂമിയിൽ ഇല്ല…
ആ ഭാഗ്യം എനിക്ക് ഉണ്ടാകാൻ ഈ പറയുന്ന കണ്ണേട്ടൻ പോലും സമ്മതിക്കില്ല…
നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാവർക്കും വലുത് എന്റെ ജീവനാണ്… ”
“എല്ലാം ശരി തന്നെ സമ്മതിച്ചു…
ശരീരത്തെക്കാൾ ഉപരി നിന്റെ മനസ്സിനെ ആണ് ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നത്…
നീ എന്ന വ്യക്തിയെ ആണ് ഞാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്…
നിന്റെ ജീവന് ആപത്തു ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒന്നിനും ഞാൻ കൂട്ടു നിൽക്കില്ല നന്ദു… അതിപ്പോൾ നമ്മുടെ കുഞ്ഞിന് വേണ്ടി ആണെങ്കിലും…. ”
“എങ്കിൽ ഒരിക്കലും നമ്മൾ ഒരുമിക്കാൻ പോകുന്നില്ല കണ്ണേട്ടാ
വെറുതെ ഒരു ഭാര്യാ പദവി എനിക്ക് വേണ്ട… ”
“ഒന്ന് നിർത്തുന്നുണ്ടോ നന്ദു നീ എന്നെ വെറുതെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കരുത്…
ഒറ്റ കീറു അങ്ങ് തരും പറഞ്ഞേക്കാം…. ”
ആ തഴമ്പിച്ച കൈകൾ കൊണ്ടു ഒരു അടി കിട്ടിയാൽ എന്റെ ഭഗവാനേ…
പിന്നെ ഞാൻ ഒന്നും പറയാൻ പോയില്ല…
വീടെത്തും വരെ വാ തുറക്കാനേ പോയില്ല…
അച്ഛൻ ഗെയിറ്റിനു മുന്നിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു…
എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ മുഖത്ത് കൃത്രിമ ഗൗരവം ഒക്കെ വരുത്തി…
ഞാൻ ഉണ്ടക്കണ്ണു ഉരുട്ടി പുരികം മുകളിലോട്ട് വളച്ചു കൊണ്ടു ചോദിച്ചു…
“എന്തേ… മാധവാ സുഖം തന്നെ അല്ലേ….??? ”
“അച്ഛനെ കയറി പേര് വിളിക്കുന്നോടി കാന്താരി…. ”
ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അച്ഛൻ എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചു…
ശബ്ദം കേട്ടു അമ്മയും ഇറങ്ങി വന്നു…
“ഓഹ് വന്നോ….
ഊര് തെണ്ടലൊക്കെ കഴിഞ്ഞോ ആവോ… ”
“കഴിഞ്ഞില്ല… അടുത്ത ആഴ്ച വീണ്ടും പോകുന്നുണ്ട്…
കൂട്ടത്തിൽ എന്റെ അച്ഛന് പറ്റിയ നല്ലൊരു പെണ്ണിനേയും തപ്പണം… എന്താ അമ്മ തമ്പുരാട്ടിക്കു എതിര് വല്ലതും ഉണ്ടോ ആവോ??? ”
“ഈ പെണ്ണിന്റെ നാവ് ഇത്തിരി കൂടുന്നുണ്ട് കേട്ടോ മാധവേട്ടാ…
എല്ലാരും കൂടി പുന്നാരിച്ചു വെച്ചോ… ”
“ഹയ്യോട അപ്പോളേക്കും എന്റെ അമ്മുസി പിണങ്ങിയോ…
ഞാൻ ഒരു തമാശ പറഞ്ഞതല്ലേ… ”
അമ്മ എന്നെ ചേർത്തു പിടിച്ചു നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു…
“ക്ഷീണിച്ചു പോയല്ലോ അമ്മയുടെ കുട്ടി… വാ വന്നു വല്ലതും കഴിക്കു… ”
“മ്മ്.. വന്നേക്കമേ… ”
“കണ്ണൻ ഇറങ്ങുന്നില്ലേ… വാ മോനെ… ”
“ഇല്ല അച്ഛാ… കുറച്ചു ദിവസം ആയില്ലേ മാറി നിന്നിട്ട് കുറേ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തു തീർക്കാൻ ഉണ്ട്…
വേറെ ഒരു ദിവസം ഇറങ്ങാം… ”
“എന്നാൽ ശരി മോനെ… ”
“മ്മ്.. ”
പോകാൻ നേരം കണ്ണേട്ടൻ ഒന്ന് ചിരിച്ചു
പോകുവാണെന്നു പറയുന്നതുപോലെ…
ഞാൻ കൈവീശി കാണിച്ചു…
തിരിഞ്ഞപ്പോൾ അച്ഛൻ ഒരു ആക്കിയ ചിരി…
“ദേ അച്ഛേ ഇങ്ങനെ എന്തിനാ ആക്കിയ ചിരി ചിരിക്കുന്നത്… ”
“ഹേ… എപ്പോൾ… ആക്കിയ ചിരിയോ… അത് എന്ത് ചിരിയാ എന്റെ നന്ദു…
നീ വാ അച്ഛൻ വിശേഷങ്ങൾ എല്ലാം ചോദിക്കട്ടെ… ”
“മ്മ്… ”
എന്റെ തോളിൽ കയ്യിട്ടു അച്ഛൻ എന്നെ അകത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയി…
യാമിയുടെ സാമീപ്യം ലെച്ചുന്റെ അപ്പയിൽ നല്ല മാറ്റം തന്നെ ഉണ്ടാക്കി ഒരു പക്ഷേ ഞങ്ങളൊക്കെ വിചാരിച്ചതിനേക്കാൾ ഏറെ….
ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് ഷിഫ്റ്റ് ചെയ്തെങ്കിലും കൂടെ എന്താവശ്യത്തിനും തയ്യാറായി യാമി ഉണ്ടായിരുന്നു…
പതിയെ പതിയെ സംസാരിക്കാനും തുടങ്ങിയതോടെ വീണ്ടും അപ്പായെ വീട്ടിലേക്കു കൊണ്ടുപോകാൻ ഡോക്ടർ സമ്മതിച്ചു…
ശരിക്കും പറഞ്ഞാൽ യാമി വളരെ ഹാപ്പി ആണെന്ന് അവളുടെ സംസാരത്തിൽ നിന്നും മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു…
“വിനുവേട്ടാ ഒരു പ്രോബ്ലം ഉണ്ട്…
എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് തന്നെ നാട്ടിലേക്കു പോകണം… ”
“അതെന്താ യാമി… എന്തുപറ്റി? ”
“നിഖിലേട്ടൻ അടുത്ത ആഴ്ച വരുന്നുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു… കുറച്ചു മുൻപ് വിളിച്ചായിരുന്നു… ”
സത്യം പറഞ്ഞാൽ അത് കേട്ടപ്പോൾ നെഞ്ചാകെ പിടച്ചു പോയി…
ഞങ്ങളുടെ സംസാരമെല്ലാം കേട്ടു തൊട്ടു പുറകിൽ ലെച്ചുന്റെ അച്ഛൻ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു….
(തുടരും )