രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയെ ഭേദിച്ച് മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ലാപ്ടോപ്പിന്റെ കീബോർഡിൽ അരുണിന്റെ വിരലുകൾ അതിവേഗം ചലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് പിന്നിൽ നിന്നും രണ്ട് കൈകൾ അവന്റെ കഴുത്തിലൂടെ വന്ന് മുറുകിയത്.

“എനിക്ക് ഉറക്കം വരുന്നു അരുൺ… നീയത് അടച്ചുവെച്ച് ഒന്ന് വന്ന് കിടക്കാമോ? ഇല്ലെങ്കിൽ സത്യമായിട്ടും ഞാനത് തല്ലിപ്പൊട്ടിക്കും കേട്ടോ! വന്ന് വന്ന് നീയിപ്പോൾ എന്നോടൊപ്പം ഇരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ സമയം ആ ഫോണിനും ലാപ്ടോപ്പിനുമൊപ്പമാണ്. ഇനിയും നീയിത് തുടർന്നാൽ ഞാനത് എറിഞ്ഞു കളയും!”

അരുണിന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് വലിച്ച്, അവന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് ഒട്ടിച്ചേർന്ന് മാളവിക തന്റെ പരിഭവം പറയുമ്പോൾ അവൻ എഴുത്ത് നിർത്തി ഇരുന്നിടത്ത് നിന്നെഴുന്നേറ്റു. ഒരു ചെറുചിരിയോടെ അവളെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തണച്ചുകൊണ്ട് അവൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

“അങ്ങനെ ഇതുരണ്ടും നീ എറിഞ്ഞുപൊട്ടിച്ചാൽ, നീ തന്നെ വീണ്ടുമത് പൈസ മുടക്കി എനിക്ക് വാങ്ങിത്തരേണ്ടി വരും മോളേ… കാരണം ഈ വീട്ടിൽ നിലവിൽ വരുമാനമുള്ളത് നിനക്ക് മാത്രമാണ്. ഞാൻ ഇപ്പോഴും ഒരു സ്ഥിര ജോലി തേടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതേയുള്ളൂ…” അരുണിന്റെ വാക്കുകളിൽ സ്വയം പരിഹാസത്തിന്റെ നേർത്തൊരു നിഴലുണ്ടായിരുന്നു.

അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖംചേർത്ത് മാളവിക പറഞ്ഞു: “നിനക്ക് ഞാൻ എന്ത് വേണമെങ്കിലും വാങ്ങിത്തരും അരുൺ. എനിക്ക് അത്രയ്ക്ക് ഇഷ്ടമാണ് നിന്നെ. നിനക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ എന്തും ചെയ്യും. അത്രമേൽ പ്രാണനാണ് നീ എനിക്ക്.”

അരുണിനോട് വല്ലാത്തൊരു ആസക്തിയായിരുന്നു മാളവികയ്ക്ക്. അവനെ എപ്പോഴും കാണണം, കൂടെയിരിക്കണം, ആ വിയർപ്പിന്റെ ഗന്ധം പോലും നുകർന്ന് അവനിലേക്ക് ഒടുങ്ങണം എന്നതായിരുന്നു അവളുടെ ആഗ്രഹം. ഗാഢമായൊരു ഉറക്കത്തിലേക്ക് മാളവിക വീണെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ അരുൺ പതുക്കെ കൈകൾ മാറ്റി എഴുന്നേറ്റു. ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ ലാപ്ടോപ്പുമെടുത്ത് അവൻ പുറത്തെ ഹാളിലേക്ക് നടന്നു.

പകുതിക്ക് വെച്ച് നിർത്തിയ ഓൺലൈൻ ഡാറ്റാ എൻട്രി വർക്കുകൾ അവൻ വേഗത്തിൽ പൂർത്തിയാക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ പെട്ടെന്നാണ് ബെഡ്റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് മാളവിക കാറ്റുപോലെ അങ്ങോട്ട് വന്നത്. ഉറക്കമുണർന്ന അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യവും അമർഷവും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.

“നിന്റെ കയ്യിൽ പൈസയില്ലാഞ്ഞിട്ടാണോ നീ ഇങ്ങനെ രാത്രി ഉറക്കമൊഴിഞ്ഞ് ഈ പണി ചെയ്യുന്നത്? പറയെടാ…” മാളവികയുടെ ചോദ്യം കടുപ്പമേറിയതായിരുന്നു.

“ഇതിൽ ദേഷ്യപ്പെടാൻ എന്തിരിക്കുന്നു മാളൂ? ഓൺലൈൻ ജോലികൾ ഞാൻ മുൻപും ചെയ്യാറുള്ളതല്ലേ…” അവൻ ശാന്തമാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“അന്ന് നീ ചെയ്തത് നിന്റെ പോക്കറ്റ് മണിക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ രണ്ടാളുടെയും പേരിലുള്ള ജോയിന്റ് അക്കൗണ്ടിലേക്കാണ് എന്റെ ശമ്പളം വരുന്നത്. നിനക്ക് എന്ത് ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും അതിൽ നിന്നെടുക്കാലോ. ഞാൻ ഇന്നേവരെ നിന്നോട് കണക്ക് ചോദിച്ചിട്ടില്ല, ചോദിക്കുകയുമില്ല. പിന്നെന്തിനാ നീ ഉറക്കം കളഞ്ഞ് ഇതെല്ലാം ചെയ്യുന്നത്? നമ്മളൊന്നല്ലേ… നീ വാ, വന്ന് കിടക്ക്. നിന്റെ ചൂടില്ലാതെ എനിക്ക് ഉറങ്ങാൻ പറ്റുന്നില്ല. നീ ഇനിയിത് തുറക്കുന്നത് നിന്റെ പി.എസ്.സി പഠനത്തിന് വേണ്ടി മാത്രമായിരിക്കണം, കേട്ടോ?”

അവളുടെ ശാഠ്യത്തിന് മുന്നിൽ ലാപ്ടോപ്പ് അടച്ചുവെച്ച് എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ അരുണിൽ നിന്നൊരു ദീർഘനിശ്വാസമുതിർന്നു. അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ അവൾ അവന്റെ കൈ പിടിച്ച് മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.

## അധ്യായം 2: അണിയറയിലെ പരിഹാസങ്ങൾ

അരുണും മാളവികയും പ്രണയിച്ച് വിവാഹം കഴിച്ചവരാണ്. കോളേജിൽ ഒന്നിച്ച് പഠിച്ചവർ. സാമ്പത്തികമായി തന്നെക്കാൾ ഒരുപാട് ഉയരെയുള്ള മാളവികയുടെ പ്രണയം ആദ്യമൊന്നും അരുൺ സ്വീകരിച്ചിരുന്നില്ല. എന്നാൽ അവനെ കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ ജീവനൊടുക്കും എന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നു മാളവിക. ഒടുവിൽ അവളുടെ വീട്ടുകാർ മുൻകൈ എടുത്താണ് അവരുടെ വിവാഹം നടത്തിയത്.

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ മാളവികയ്ക്ക് സെക്രട്ടറിയേറ്റിൽ അസിസ്റ്റന്റായി ജോലി ലഭിച്ചു. എന്നാൽ അരുണിന്റെ ജോലിയ്ക്കായുള്ള അലച്ചിലുകൾ തുടരുകയേ ഉള്ളൂ എന്നതായിരുന്നു അവസ്ഥ.

ചിന്തകൾക്കൊടുവിൽ പുലർച്ചെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീഴുമ്പോഴാണ് മാളവികയുടെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചത്. അവളുടെ മുത്തശ്ശിയുടെ വിയോഗവാർത്തയായിരുന്നു അത്. ഉടൻ തന്നെ അവർ മാളവികയുടെ തറവാട്ടു വീട്ടിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. അവിടെ ബന്ധുക്കളും നാട്ടുകാരും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.

മരണാനന്തര ചടങ്ങുകളിലെല്ലാം മുൻപന്തിയിൽ നിന്ന് ഓടിനടന്ന് കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തത് അരുൺ ആയിരുന്നു. വിയർപ്പൊഴുക്കി എല്ലാവരെയും സഹായിക്കുന്ന അരുണിനെ നോക്കി ബന്ധുക്കളിൽ ചിലർ സംസാരിക്കുന്നത് യാദൃച്ഛികമായാണ് മാളവിക കേൾക്കാൻ ഇടയായത്.

“മുരളിയേട്ടന്റെ മൂത്ത മരുമകൻ കൊള്ളാമല്ലോ ശ്രീധരാ… എല്ലാ കാര്യത്തിലും അവനുണ്ട്. കാര്യപ്രാപ്തിയുള്ള പയ്യൻ. രണ്ടാമത്തെ മരുമകനെ കണ്ടില്ലേ, വന്നിട്ട് കൈയും കെട്ടി ഒരൊറ്റ നില്പാണ്,” ഒരു അമ്മാവൻ പറഞ്ഞു.

അതുകേട്ട് മാളവികയുടെ ഉള്ളം അഭിമാനത്തോടെ നിറഞ്ഞു. എന്നാൽ തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം രണ്ടാമത്തെ അമ്മാവന്റെ പരിഹാസം നിറഞ്ഞ ചിരി അവളുടെ കാതുകളിൽ പതിച്ചു.

“അതിന് രണ്ടാമത്തെ മരുമകന് ഇവിടെ എത്ര വേണമെങ്കിലും അഹങ്കാരം കാണിക്കാം ശശിധരാ… കാരണം മൂത്തവനെപ്പോലെ ഭാര്യയുടെ ചെലവിലല്ല അവൻ ജീവിക്കുന്നത്. അവൻ കേന്ദ്ര ഗവൺമെന്റ് ഉദ്യോഗസ്ഥനാണ്. അതിന്റെയൊരു വിലയും നിലയും അവൻ കാണിക്കും. ഭാര്യയുടെ കാശുകൊണ്ട് സുഖമായി ജീവിക്കുന്ന ഇവനെപ്പോലെയല്ല അവൻ!”

കേട്ടത് വിശ്വസിക്കാനാവാതെ മാളവിക തറഞ്ഞുനിന്നുപോയി. അവളുടെ നെഞ്ച് തകർന്നു.

“കല്യാണസമയത്ത് ആ പയ്യന്റെ ജാതകം നോക്കിയ കണിയാൻ പറഞ്ഞത് അവന് രാജയോഗമാണെന്നാണ്!” മൂത്ത അമ്മാവൻ പരിഹാസത്തോടെ തുടർന്നു. “രാജയോഗം എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഇതാണെന്ന് ഇപ്പോഴാ മനസ്സിലായത്. രാജാവ് പണിയെടുക്കില്ലല്ലോ, രാജാവിന് വേണ്ടി മറ്റുള്ളവർ പണിയെടുക്കും! ഈ അരുൺ ജീവിക്കുന്നത് പോലെ… ഒന്നും അറിയേണ്ടല്ലോ അവന്. എല്ലാം ആ കുട്ടിയുടെ പണം കൊണ്ട് നടന്നുപോകും. സ്വന്തം വീട്ടുകാർക്ക് കൊടുക്കുന്ന പൈസ പോലും ആ കൊച്ചിന്റെയല്ലേ?”

അവർ നിർത്താതെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ആ സംസാരം മുഴുവൻ കേട്ട് തൊട്ടപ്പുറത്തെ തൂണിന് പുറകിൽ നിൽക്കുന്ന അരുണിനെ മാളവിക കണ്ടു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് മാളവികയെ കണ്ടതും അവൻ തന്റെ കണ്ണീർ തുടച്ച് നിർവികാരമായി ഒരു ചിരി വരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു.

അപ്പോഴാണ് മാളവികയ്ക്ക് സത്യം മനസ്സിലായത്. താനറിയാതെ അരുൺ രാത്രി ഉറക്കമൊഴിഞ്ഞ് പണമുണ്ടാക്കാൻ നോക്കിയത് ഈ അമ്മാവന്മാരുടെയും ബന്ധുക്കളുടെയും കുത്തുവാക്കുകൾ കേൾക്കാതിരിക്കാനായിരുന്നു. താൻ അറിഞ്ഞാൽ സങ്കടപ്പെടും എന്നോർത്ത് അവൻ ഇതെല്ലാം ഉള്ളിലൊതുക്കി തന്റെ മുന്നിൽ സന്തോഷം അഭിനയിക്കുകയായിരുന്നു.

## അധ്യായം 3: ആത്മാഭിമാനത്തിന്റെ മടക്കയാത്ര

ബന്ധുക്കളുടെ നടുവിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്ന് അലറാൻ മാളവികയ്ക്ക് തോന്നി. എന്നാൽ അതിനേക്കാൾ പ്രധാനം അരുണിന്റെ തകർന്ന മനസ്സിനെ ചേർത്തുപിടിക്കുക എന്നതാണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞ ഉടൻ തന്നെ, ഓഫീസിൽ അടിയന്തര ആവശ്യമുണ്ടെന്ന് കള്ളം പറഞ്ഞ് അവൾ അരുണിനെയും കൂട്ടി സ്വന്തം ക്വാർട്ടേഴ്സിലേക്ക് മടങ്ങാൻ വണ്ടി കയറി.

വീട്ടുകാരും അരുണും ഒരുപോലെ അവളുടെ പെട്ടെന്നുള്ള ഈ തീരുമാനത്തിൽ അമ്പരന്നു. വണ്ടിയിലിരിക്കുമ്പോൾ അരുൺ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി മൗനമായിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ അവന്റെ കൈകളിൽ ബലമായി പിടിച്ചു.

“അരുൺ… എന്നോട് ക്ഷമിക്ക്. ഞാൻ കാരണമാണ് നീ…” അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറി.

അരുൺ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. “നീ എന്തിനാ മാളൂ ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നത്? അവർ പറഞ്ഞതിൽ എന്താ തെറ്റ്? ഞാൻ ഇപ്പോഴും നിന്റെ ശമ്പളം കൊണ്ടല്ലേ…”

“ഇനി നീ അത് പറയരുത്!” മാളവിക അവന്റെ വായ പൊത്തി. “നീ ഒരു കഴിവുമില്ലാത്തവനല്ല. നിന്റെ കഴിവിനെ ഞെരുക്കി കളഞ്ഞത് എന്റെ വാശികളാണ്. ഇനി മുതൽ നിന്റെ രാത്രികൾ ഓൺലൈൻ വർക്കുകൾക്ക് വേണ്ടിയല്ല… നിന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ളതാണ്. നിന്റെ വിജയത്തിന്റെ കൊടുമുടി കയറി, ഈ പരിഹസിച്ചവരുടെ മുന്നിൽ തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്നത് വരെ ഞാനിനി ആ തറവാട്ടിലേക്ക് കാലുകുത്തില്ല.”

അരുണിന്റെ കണ്ണുകളിൽ പുതിയൊരു വെളിച്ചം പടരുന്നത് അവൾ കണ്ടു. ഒരു പുരുഷന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തെ താങ്ങിനിർത്താൻ തന്റെ പ്രണയത്തിന് കഴിയും എന്ന് അവൾ തെളിയിക്കുകയായിരുന്നു. തന്റെ നേട്ടങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി അവന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ മാറ്റിവെക്കാൻ അവൾ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. തങ്ങൾ ഒന്നാണെന്ന ബോധത്തോടെ, പുതിയൊരു പോരാട്ടത്തിനായി അവർ തങ്ങളുടെ ചെറിയ മുറിയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി.