എന്താ മോളെ ഉണ്ടായത്? നീ എന്തിനാ കരയുന്നത്?” ഭാരതിയമ്മ മായയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

അർജുനും മായയും തമ്മിലുള്ള തർക്കം മുറുകി നിൽക്കുകയാണ്. അയൽവാസിയായ ഭാരതിയമ്മ അവിടേക്ക് കടന്നു വന്നു.
​”എന്താ ഇവിടെ ഒരു ബഹളം? അടുത്ത വീട്ടിലിരുന്നും കേൾക്കാമല്ലോ നിങ്ങളുടെ ശബ്ദം.” ഭാരതിയമ്മ ചോദിച്ചു.
​”ഒന്നുമില്ലമ്മേ, ഇവൾക്ക് വെറുതെ ഓരോന്ന് തോന്നിയിട്ടാ.” അർജുൻ നിസ്സാരമായി പറഞ്ഞു.
​”വെറുതെയല്ല ഭാരതിയമ്മേ, എനിക്ക് അത്രയും വിഷമമുണ്ടായിട്ടാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്. എൻ്റെ സങ്കടം മനസ്സിലാക്കാതെ ഇയാൾ വീണ്ടും ന്യായീകരിക്കുകയാണ്.” മായ കണ്ണുനിറഞ്ഞു പറഞ്ഞു.
​”എന്താ മോളെ ഉണ്ടായത്? നീ എന്തിനാ കരയുന്നത്?” ഭാരതിയമ്മ മായയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
​മായ തൻ്റെ സങ്കടം തുറന്നു പറഞ്ഞു: “അമ്മേ, ഇന്നലെ എൻ്റെ വലിയമ്മച്ചിക്ക് തീരെ സുഖമില്ലാതെ കിടപ്പിലായിരുന്നു. അച്ഛനും അനിയനും കുടുംബവും വലിയമ്മച്ചിയെ കാണാൻ പോയപ്പോൾ എന്നെയും വിളിച്ചു. പോകുന്നതിന് മുൻപ് ഞാൻ ഇയാളോട് (അർജുനോട്) പറഞ്ഞതാണ്, അവർ തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ നമ്മുടെ വീട്ടിൽ കയറുമെന്ന്. അച്ഛന് നാടൻ കോഴിക്കറി ഒത്തിരി ഇഷ്ടമാണ്. അതുകൊണ്ട് ഒരു പൂവൻകോഴിയെ വാങ്ങി നന്നാക്കി വെക്കാൻ ഞാൻ ഏൽപ്പിച്ചതായിരുന്നു. ഞാൻ വരുമ്പോൾ കറി വെക്കാമെന്നും പറഞ്ഞു.”
​മായ തുടർന്നു: “മൂന്ന് മണിക്കൂർ യാത്ര ചെയ്ത് ഞങ്ങൾ അവിടെയെത്തി. വിശപ്പും തളർച്ചയും ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും അച്ഛനും അനിയനും എൻ്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരാൻ ആഗ്രഹിച്ചതുകൊണ്ട് ഞാൻ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു. അനിയൻ വഴിയിൽ നിന്ന് ചിക്കൻ വാങ്ങാമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ വേണ്ടെന്ന് ഞാൻ തടഞ്ഞു. പാവം, അവന് ഇപ്പോ ജോലി ഒന്നുമില്ല, ഓട്ടോ ഓടിച്ചാണ് കുടുംബം പുലർത്തുന്നത്. അവൻ്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് കാശ് ചിലവാക്കിക്കാൻ എനിക്ക് മനസ്സ് വന്നില്ല. ‘അളിയൻ അവിടെ കോഴി വാങ്ങി വെച്ചിട്ടുണ്ട്’ എന്ന് ഞാൻ അവരോട് വീമ്പിളക്കി.”
​”രാത്രി എട്ടരയ്ക്ക് ഞങ്ങൾ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച എന്താണെന്നോ? അടുക്കളയിൽ ഒന്നും കരുതിയിട്ടില്ല! ഇയാൾ കോഴിയെ വാങ്ങിയതുമില്ല, ഒന്നിനും ഒരുങ്ങിയിട്ടുമില്ല. അച്ഛനും കുട്ടികളും ചിക്കൻ കറി കഴിക്കാമെന്ന മോഹത്തിൽ വന്നതാണ്. അവസാനം വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്ന കുറച്ച് തൈരും അച്ചിങ്ങയും വെച്ച് അവർക്ക് ഭക്ഷണം കൊടുക്കേണ്ടി വന്നു. എനിക്ക് ഉണ്ടായ നാണക്കേടും സങ്കടവും പറയാൻ വയ്യ.”
​മായയുടെ ഉള്ളിലെ നീറ്റൽ അവിടെ അവസാനിച്ചില്ല. താൻ ഈ വീട്ടിലെ വിരുന്നുകാരെ നോക്കാൻ വേണ്ടി സ്വന്തം വീടും അച്ഛനെയും മറന്ന് കഴിയുകയാണെന്നും, വല്ലപ്പോഴും ഒന്ന് സ്വന്തം വീട്ടിൽ പോകാൻ പോലും അർജുൻ സമ്മതിക്കാറില്ലെന്നും അവൾ തുറന്നു പറഞ്ഞു.
​”ഭക്ഷണമോ വസ്ത്രമോ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടല്ല അമ്മേ ഞാൻ സങ്കടപ്പെടുന്നത്. ഒരു പെണ്ണിന് അവളുടെ അച്ഛനെയും സഹോദരങ്ങളെയും കാണാനും അവർക്കൊപ്പം കുറച്ചു സമയം ചിലവഴിക്കാനും ആഗ്രഹമുണ്ടാകില്ലേ? ഇവിടെ വിരുന്നുകാർ വരുമ്പോൾ ഞാൻ സന്തോഷത്തോടെ വിളമ്പും. പക്ഷേ എൻ്റെ അച്ഛൻ വരുമ്പോൾ ഇയാൾക്ക് എന്താ ഇത്ര മടി?”
​ഇതെല്ലാം കേട്ടുനിന്ന അർജുനോട് ഭാരതിയമ്മ ഗൗരവത്തിൽ സംസാരിച്ചു:
​”അർജുൻ, മായ പറഞ്ഞത് നീ കേട്ടല്ലോ? നിനക്ക് നിന്റെ വീട്ടുകാർ എങ്ങനെയോ അതുപോലെ തന്നെയാണ് അവൾക്ക് അവളുടെ അച്ഛനും അനിയനും. ഭാര്യയെ അടക്കി ഭരിക്കലല്ല ദാമ്പത്യം. പരസ്പരം സ്നേഹിക്കാനും മാനിക്കാനും കഴിയണം. നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു ഭാര്യയെ വേണോ അതോ പേടിച്ചു കഴിയുന്ന ഒരാളെ വേണോ എന്ന് നീ തന്നെ തീരുമാനിക്കുക.”
​അർജുൻ തലതാഴ്ത്തി നിന്നു. അവന് തൻ്റെ തെറ്റ് ബോധ്യപ്പെട്ടു.
​”ഭാരതിയമ്മേ, എനിക്ക് എൻ്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലായി. മായയ്ക്ക് ഇത്രയും സങ്കടമുണ്ടെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല. ഇന്നു മുതൽ നിൻ്റെ അച്ഛൻ എൻ്റെയും അച്ഛനാണ്. നിന്നെ ഞാൻ ഇനി സങ്കടപ്പെടുത്തില്ല.”
​ഭാരതിയമ്മ പോയതും അർജുൻ മായയുടെ അരികിലെത്തി അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
​”സോറി മായ, ഞാൻ നിന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. എന്റെ അച്ഛൻ കണിശക്കാരനായത് കൊണ്ട് അമ്മ ഒരിക്കലും സ്വന്തം വീട്ടിൽ പോകുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ട് അതൊക്കെ സ്വാഭാവികമാണെന്ന് ഞാൻ കരുതി. പക്ഷേ ഇനി അങ്ങനെയാകില്ല.”
​”മായേ, നാളെത്തന്നെ നമുക്ക് നിൻ്റെ വീട്ടിൽ പോകാം. രണ്ടു ദിവസം അവിടെ നിൽക്കാം. അച്ഛന് വേണ്ടതെല്ലാം നമുക്ക് വാങ്ങി കൊടുക്കാം. ഇനി അങ്ങോട്ട് പോകാൻ നീ എന്നോട് അനുവാദം ചോദിക്കേണ്ടതില്ല.”
​മായയുടെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ ഉത്സാഹത്തോടെ അടുക്കള പണികളിലേക്ക് കടന്നു. അർജുനും അവളോടൊപ്പം കൂടി.
​”എന്താ മായേ, എന്നെക്കൊണ്ട് അടുക്കളപ്പണി ചെയ്യിപ്പിക്കാനാണോ പ്ലാൻ?” അർജുൻ തമാശയായി ചോദിച്ചു.
​”അതെ, ഇന്നു മുതൽ ഞാനും നിങ്ങളും ഒരേപോലെ ഈ വീട് നോക്കും!” മായ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.