ഇടവപ്പാതിയുടെ തുടക്കമായതുകൊണ്ട് ആകാശം അത്ര തെളിഞ്ഞതല്ല. കുന്നിൻപുറത്തെ ആ പഴയ തറവാടിന്റെ നീളൻ വരാന്തയിൽ ചാരുകസേരയിലിരുന്ന് തൊമ്മി പുകയില മുറുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൂട്ടിന് ബ്രോക്കർ മത്തായിയുമുണ്ട്. അകത്തെ മുറിയിൽ ജനൽപ്പാളിയിലൂടെ പുറത്തെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു അന്ന. പുറത്ത് നടക്കുന്ന സംസാരം ഓരോ വാക്കും തറച്ചു കയറുന്നത് അവളുടെ ഉള്ളിലേക്കാണ്.
​”തൊമ്മിച്ചാ, ഞാൻ വെറുതെ മോഹിപ്പിക്കാൻ പറയുകയല്ല. കുന്നേൽ തറവാട് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഈ നാട്ടിലെ രാജാക്കന്മാരല്ലേ? അവരുടെ ഒരേയൊരു മകൻ ഡെന്നിസ്. അവന് നിന്റെ പെണ്ണിനെ അങ്ങ് ബോധിച്ചു. ആനയെ കൊടുത്താലും കിട്ടാത്ത ആലോചനയാണിത്. നീ ഒന്ന് മൂളിയാൽ മതി, നിന്റെ ബാക്കി കാലം രാജാവായി വാഴാം.” മത്തായിയുടെ വാക്കുകളിൽ ആവേശം തുളുമ്പി.
​തൊമ്മി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ സന്തോഷത്തേക്കാൾ ഉപരി ലാഭക്കണ്ണുകളായിരുന്നു. “അതൊക്കെ എനിക്കറിയാം മത്തായി. പക്ഷേ എന്റെ പെണ്ണ്… അവൾ കാണാൻ സുന്ദരിയല്ലേ? അവൾക്ക് ചേർന്ന ആലോചന തന്നെ വരണം.”
​അകത്തിരുന്ന് അന്ന ആത്മഗതം ചെയ്തു, ‘സുന്ദരിയാണ്… അപ്പന് വിൽക്കാൻ പറ്റിയ ഏറ്റവും നല്ല ചരക്ക്!’ തന്റെ രണ്ടു ചേച്ചിമാരുടെ ജീവിതം അന്ന കണ്ടതാണ്. ഒരാളെ പ്രായം ചെന്ന കശുവണ്ടി മുതലാളിക്ക് കൊടുത്തു, മറ്റേയാളെ ഗൾഫുകാരനായ ഒരു രണ്ടാംകെട്ടുകാരനും. അപ്പന് കിട്ടിയത് ലക്ഷങ്ങളാണ്. വീട്ടിലെ ദാരിദ്ര്യം മാറിയെങ്കിലും ചേച്ചിമാരുടെ കണ്ണീര് മാറിയിരുന്നില്ല. അമ്മ ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ അപ്പന്റെ ഈ ക്രൂരതകൾക്ക് തടയിടാൻ നോക്കുമായിരുന്നു. പക്ഷേ അമ്മ പോയതോടെ തൊമ്മിക്ക് തടസ്സങ്ങളില്ലാതായി. പെൺമക്കൾ അയാൾക്ക് വെറും നിക്ഷേപങ്ങൾ മാത്രമായി.
​ഡെന്നിസ്—അവനെക്കുറിച്ച് അന്ന കേട്ടിട്ടുണ്ട്. കറുത്ത നിറമുള്ള, ആറടി ഉയരമുള്ള പരുക്കനായ മനുഷ്യൻ. പണത്തിന്റെ ഹുങ്ക് തലയ്ക്കു പിടിച്ചവൻ. പക്ഷേ അന്ന ഭയപ്പെട്ടില്ല. പകരം അവൾ തന്റെ കരുക്കൾ നീക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അപ്പൻ തന്നെ വിൽക്കാൻ നോക്കുമ്പോൾ, ആ കച്ചവടത്തിൽ സ്വന്തം ലാഭം കണ്ടെത്താൻ അവളും പഠിച്ചിരുന്നു. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം ഡെന്നിസ് അവളെ കാണാൻ വന്നു. പതിവിനു വിപരീതമായി അന്ന നന്നായി ഒരുങ്ങി. അപ്പൻ വിചാരിച്ചത് അവൾ ഈ പണക്കൊഴുപ്പിൽ വീണുപോയി എന്നാണ്. പക്ഷേ അവളുടെ ലക്ഷ്യം മറ്റൊന്നായിരുന്നു.
​ഡെന്നിസ് അവളെ നോക്കി നിന്നുപോയി. പള്ളിപ്പെരുന്നാളിന് ദൂരെ നിന്ന് കണ്ടതിനേക്കാൾ തേജസ്സുണ്ട് അവൾക്ക്. ഒരു തരം ശാന്തതയും ഒപ്പം തീക്ഷ്ണമായ കണ്ണുകളും. “നിനക്ക് ഈ ആലോചനയിൽ താല്പര്യമുണ്ടോ?” ഡെന്നിസ് ചോദിച്ചു. അന്ന അവനെ നേരിട്ട് നോക്കി ചിരിച്ചു. “പണക്കാരനായ ഒരു ഭർത്താവിനെ കിട്ടാൻ ആർക്കാണ് താല്പര്യമില്ലാത്തത്? പക്ഷേ എനിക്ക് ചില നിബന്ധനകളുണ്ട്.” അവളുടെ ആത്മവിശ്വാസം അവനെ അമ്പരപ്പിച്ചു. ഇതുവരെ കണ്ട പെണ്ണുങ്ങളെപ്പോലെയല്ല അവൾ എന്ന് അവന് തോന്നി.
​കല്യാണത്തിന് തലേന്ന് തൊമ്മി അന്നയെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ആർത്തിയുടെ തിളക്കമായിരുന്നു. “മോളേ, ഡെന്നിസ് നാളെ പള്ളിയിൽ വെച്ച് എനിക്ക് അഞ്ച് ലക്ഷം തരും. അത് നമ്മുടെ കരാറാണ്. പിന്നെ നിന്റെ മേൽ കിടക്കുന്ന സ്വർണ്ണം… അത് മിന്നുകെട്ട് കഴിഞ്ഞാൽ ഉടനെ പകുതി എനിക്ക് ഊരി തരണം. അവന്റെ വീട്ടിൽ ചെന്നു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ അതൊക്കെ അവർ കൈക്കലാക്കും. നമുക്ക് നഷ്ടം വരരുത്.” അന്ന അപ്പനെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയുടെ അർത്ഥം അയാൾക്ക് മനസ്സിലായില്ല. “ശരി അപ്പച്ചാ, അപ്പച്ചൻ പറയുന്നതുപോലെ ചെയ്യാം.” അവൾ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
​കല്യാണദിവസം പള്ളിയിൽ വെച്ച് അന്നയെ കണ്ടവർ അമ്പരന്നു. സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളാൽ അവൾ മൂടപ്പെട്ടിരുന്നു. തൊമ്മിയുടെ മനസ്സിൽ ലഡു പൊട്ടി. ‘ഇരുന്നൂറ് പവനെങ്കിലും ഉണ്ടാകും… ഇതിന്റെ പകുതി കിട്ടിയാൽ മതി.’ അയാൾ ഡെന്നിസിനെ നോക്കി വിനീതനായി നിന്നു. മിന്നുകെട്ട് കഴിഞ്ഞു. പള്ളിക്ക് പുറത്തെ ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ വെച്ച് ഡെന്നിസ് തന്റെ കോട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു ചെക്ക് ബുക്ക് എടുത്തു. തൊമ്മിയെ അരികിലേക്ക് വിളിക്കാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. തന്റെ അധ്വാനത്തിന്റെ ഫലം കൈപ്പറ്റാൻ തൊമ്മി ഓടിയെത്തി.
​പെട്ടെന്ന് അന്ന ഡെന്നിസിന്റെ കൈ പിടിച്ചു മാറ്റി. “ഡെന്നിച്ചാ, ഒരു നിമിഷം.” അവൾ ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. ഡെന്നിസ് സംശയത്തോടെ അവളെ നോക്കി. “എന്താ അന്ന?”
​”നമ്മൾ തമ്മിലുള്ളത് ഒരു കച്ചവടമാണോ അതോ വിവാഹമാണോ? നിങ്ങൾ ഈ പണം അപ്പന് കൊടുക്കുന്നത് എന്നെ വിലയ്ക്ക് വാങ്ങാനാണെങ്കിൽ, അന്നത്തെ നിമിഷം മുതൽ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയല്ല, വെറും ഒരു അടിമ മാത്രമായിരിക്കും. എന്റെ മനസ്സോ സ്നേഹമോ നിങ്ങൾക്ക് കിട്ടില്ല. ഒരു കച്ചവട വസ്തുവായി ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല. നിങ്ങൾ നൽകുന്ന ഓരോ രൂപയും നമ്മുടെ ബന്ധത്തിന് ഇടയിലുള്ള മതിലായിരിക്കും. നിങ്ങൾക്ക് എന്നെ ഒരു അടിമയായി വേണോ അതോ സ്നേഹിക്കുന്ന ഭാര്യയായി വേണോ?”
​ഡെന്നിസ് സ്തംഭിച്ചുപോയി. ചുറ്റും നിൽക്കുന്നവർ നിശബ്ദരായി. തൊമ്മിയുടെ മുഖം വിളറി വെളുത്തു. ഡെന്നിസ് അന്നയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ കണ്ടത് വെറുമൊരു വാശിയല്ല, മറിച്ച് അന്തസ്സുള്ള ഒരു സ്ത്രീയുടെ നിലപാടായിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ ആ ചെക്ക് ബുക്ക് തിരികെ പോക്കറ്റിലിട്ടു. “എനിക്ക് വേണ്ടത് എന്റെ ഭാര്യയെയാണ്, അല്ലാതെ പണം കൊടുത്തു വാങ്ങിയ ആളെല്ല.” അവൻ പറഞ്ഞു.
​യാത്ര തിരിക്കാൻ നേരം തൊമ്മി കാറിനടുത്തേക്ക് ഓടിവന്നു. അയാളുടെ സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം തകരുകയായിരുന്നു. പണമില്ല, സ്വർണ്ണവുമില്ല. “അന്ന മോളേ… നീ എന്താ ഈ കാണിച്ചത്? അപ്പൻ പറഞ്ഞ കാര്യം…” അയാൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു. അന്ന കാറിൽ കയറുന്നതിന് മുൻപ് അപ്പന്റെ അരികിലെത്തി. അവൾ ആഭരണങ്ങളൊന്നും അഴിച്ചു നൽകിയില്ല.
​”അപ്പച്ചാ,” അവൾ പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു, “എന്റെ സൗന്ദര്യം കണ്ട് അപ്പച്ചൻ പണത്തിന് ആഗ്രഹിച്ചെങ്കിൽ, അതേ സൗന്ദര്യം കൊണ്ട് ജീവിതം സുരക്ഷിതമാക്കാൻ എനിക്കും അറിയാം. ചേച്ചിമാരെ വിറ്റ കാശ് അപ്പച്ചന്റെ പക്കലുണ്ടല്ലോ, അത് വെച്ച് ഇനി സുഖമായി ജീവിച്ചോ. എനിക്ക് അവകാശപ്പെട്ട സ്വർണ്ണവും എന്റെ ജീവിതവും ഇനി എന്റെ തീരുമാനങ്ങളാണ്. അപ്പച്ചന് ഇതിൽ പങ്കില്ല.”
​തൊമ്മി ഒന്നും മിണ്ടാനാവാതെ തറഞ്ഞുനിന്നു. നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് അയാൾ തീർത്തും നിസ്സഹായനായി. ഡെന്നിസ് കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. അവൻ അന്നയുടെ കൈ കവർന്നു. അവൾ അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ വിജയിച്ച ഒരു പെണ്ണിന്റെ ആത്മവിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു. ജീവിതമാകുന്ന ചതുരംഗപ്പലകയിൽ അപ്പന്റെ കരുക്കളെ വെട്ടി അവൾ സ്വന്തം സാമ്രാജ്യം കെട്ടിപ്പടുക്കുകയായിരുന്നു.
​ശുഭം.