.

സ്വതന്ത്രമായൊരു അതിര്

ദിവസവും നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന നീണ്ട ഓഡിറ്റിംഗിന്റെ ക്ഷീണം മാറ്റാൻ വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തുമ്പോഴൊക്കെ മാളവികയെ കാത്തിരുന്നത് ഒരു തരം മാനസിക സമ്മർദ്ദമായിരുന്നു. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് മഹേഷിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വന്ന നാൾ മുതൽ അവന്റെ വലിയമ്മ സുഭദ്രയുടെ കണ്ണുകൾ എപ്പോഴും മാളവികയ്ക്ക് മേലുണ്ടായിരുന്നു. മഹേഷ് ബാംഗ്ലൂരിൽ വലിയൊരു ഐ.ടി കമ്പനിയിൽ പ്രൊജക്ട് മാനേജരായി ജോലി ചെയ്യുകയായതിനാൽ മാസത്തിലൊരിക്കൽ മാത്രമാണ് നാട്ടിൽ വരാറുള്ളത്. അതുവരെ വീട്ടിൽ സുഭദ്രയും മാളവികയും മാത്രമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ സുഭദ്ര അയൽവക്കത്തെ ലീലയോട് പറയുന്നത് മാളവിക യാദൃശ്ചികമായി കേൾക്കാനിടയായി: “അവളുടെ ഒരു മേക്കപ്പ് ബോക്സും വിലകൂടിയ ബ്രാൻഡഡ് വസ്ത്രങ്ങളും! ആകെക്കൂടി എന്തൊക്കെയാണോ ആ അലമാരയിൽ തിരുകി വെച്ചിരിക്കുന്നത്… ബാങ്കിൽ പ്രൊഡക്ഷൻ സൂപ്പർവൈസറായി ജോലി ചെയ്യുന്ന എന്റെ ചെക്കൻ ഉണ്ടാക്കുന്ന കാശ് മുഴുവൻ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആർഭാടം കാണിച്ചു തുലയ്ക്കാനായി ഓരോന്ന് വാങ്ങി കൂട്ടുകയാണ്. എനിക്കാണെങ്കിൽ അത് കണ്ടു കണ്ടു മതിയായി!” താൻ സ്വന്തം അധ്വാനം കൊണ്ട് വാങ്ങിയ സാധനങ്ങളെക്കുറിച്ചും വസ്ത്രങ്ങളെക്കുറിച്ചും സുഭദ്രയ്ക്ക് കൃത്യമായ കണക്കുകൾ അറിയാമെന്നത് മാളവികയെ തീർത്തും അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. സുഭദ്രയ്ക്ക് മാളവികയോട് എന്തെങ്കിലും എതിർപ്പുണ്ടെങ്കിൽ അത് നേരിട്ടു പറയാതെ, ഇത്തരം വിഷം നിറഞ്ഞ കുത്തുവാക്കുകളിലൂടെ മറ്റുള്ളവരോട് പറയുന്നത് ഒരു സ്ഥിരം ശീലമായിരുന്നു.

സുഭദ്രയുടെ ഈ അറിവിന് പിന്നിലെ രഹസ്യം മാളവികയ്ക്ക് താമസിയാതെ മനസ്സിലായി. രാവിലെ മാളവിക ഓഫീസിലേക്ക് പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ, സുഭദ്ര ഉടൻ തന്നെ അവളുടെ മുറിയിലേക്ക് കയറും. മാളവികയുടെ വ്യക്തിപരമായ ഡ്രോയറുകളും അലമാരകളും തുറന്ന് അതിലുള്ള ഡയറികളും, വസ്ത്രങ്ങളും, വ്യക്തിഗത സാധനങ്ങളും ഓരോന്നായി എടുത്തു പരിശോധിക്കുന്നത് സുഭദ്രയ്ക്ക് ഒരു രസമായിരുന്നു. ആദ്യം ഇതൊന്നും മാളവികയ്ക്ക് കൃത്യമായി അറിയില്ലായിരുന്നുവെങ്കിലും, പിന്നീട് സുഭദ്ര സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങളുടെ വിലയെക്കുറിച്ചും സാമ്പത്തിക കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും പറയുന്ന കളിയാക്കലുകൾ കൂടിയപ്പോഴാണ് തന്റെ വ്യക്തിപരമായ ഇടങ്ങളിലേക്ക് അവർ നടത്തുന്ന ഈ അനാവശ്യ കടന്നുകയറ്റത്തെക്കുറിച്ച് മാളവികയ്ക്ക് ബോധ്യമായത്. സ്വന്തം മുറിയിൽ പോലും തനിക്കൊരു സ്വകാര്യതയില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവളെ വളരെയധികം അസ്വസ്ഥയാക്കി. ഈ വിഷയം ബാംഗ്ലൂരിലുള്ള ഭർത്താവ് മഹേഷിനോട് ഫോണിൽ സൂചിപ്പിച്ചപ്പോൾ, “എന്റെ മാളവിക, നീ വെറുതെ ഓരോന്ന് ആവശ്യമില്ലാതെ സങ്കല്പിച്ച് കൂട്ടി പറയല്ലേ… വലിയമ്മ വല്ലതും അവിടെ വൃത്തിയാക്കാനോ വസ്ത്രങ്ങൾ മടക്കിവെക്കാനോ മുറിയിൽ കയറിയതാകും. അല്ലാതെ നിന്റെ സാധനങ്ങൾ പരിശോധിക്കാനൊന്നുമല്ല. എനിക്ക് ഇവിടെ കമ്പനിയിൽ പ്രൊജക്ട് ഡെഡ്ലൈൻ കാരണം നൂറു കൂട്ടം ടെൻഷൻ വേറെ കിടക്കുന്നുണ്ട്, അതിന്റെ കൂട്ടത്തിൽ നീയായിട്ട് പുതിയ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കരുത്, എന്നെക്കൂടി ഒന്ന് മനസ്സിലാക്ക്!” എന്നാണ് അവൻ മറുപടി നൽകിയത്. വലിയ ജോലിഭാരമുള്ള മഹേഷിന്റെ സാഹചര്യം മാളവികയ്ക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഇനി കൂടുതൽ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞ് അവനെ വെറുതെ ടെൻഷൻ അടിപ്പിക്കേണ്ടതില്ലെന്ന് കരുതി അവൾ ആ വിഷയം അവിടെവെച്ച് അവസാനിപ്പിച്ചു.

എന്നാൽ മഹേഷിനോട് പരാതിപ്പെടാതിരുന്നിട്ടും സുഭദ്രയുടെ ഈ മാനസിക ഉപദ്രവവും വീക്ഷണവും ദിനംപ്രതി വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുവിൽ സഹികെട്ട് ഒരു ദിവസം ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ മാളവിക തന്റെ കിടപ്പുമുറിയിലെ അലമാരയെല്ലാം കൃത്യമായി പൂട്ടി താക്കോൽ സ്വന്തം ബാഗിൽ കരുതി. എന്നാൽ അന്ന് വൈകുന്നേരം അവൾ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ ആ വീട്ടിൽ വലിയൊരു നാടകീയ രംഗമാണ് അരങ്ങേറിയത്. അലമാര പൂട്ടിയിരിക്കുന്നത് കണ്ട സുഭദ്ര ഉടൻ തന്നെ ബാംഗ്ലൂരിലുള്ള മഹേഷിനെ ഫോണിൽ വിളിച്ച് വലിയ ശബ്ദത്തിൽ കരച്ചിലോട് കരച്ചിൽ തുടങ്ങിയിരുന്നു. “മഹേഷേ, നിന്റെ ഭാര്യയ്ക്ക് എന്നെ ഒട്ടും വിശ്വാസമില്ലടാ… ഞാൻ അവളുടെ മുറിയിൽ കയറി ഏതെങ്കിലും സാധനം മോഷ്ടിക്കുമോ എന്ന് പേടിച്ചാണ് അലമാരയും പൂട്ടി താക്കോലും കൊണ്ട് ഓഫീസിൽ പോയേക്കുന്നത്! നാടുമുഴുവൻ അറിയപ്പെടുന്ന എന്നെ ഒരു കള്ളിയാക്കി മാറ്റിയല്ലോടാ അവൾ! ഇത്രയും കാലം ഈ കുടുംബത്തിൽ ഞാൻ അന്തസ്സോടെ ജീവിച്ചത് ഒടുവിൽ ഇങ്ങനെയൊരു അപമാനം കേൾക്കാനാണോ?” സുഭദ്ര ഫോണിലൂടെ വലിയ രീതിയിൽ അഭിനയിച്ചു കരഞ്ഞു. മഹേഷ് ഉടൻ തന്നെ മാളവികയെ ഫോണിൽ വിളിച്ച് ദേഷ്യപ്പെട്ടു. വലിയമ്മയെയും ഭാര്യയെയും ഒരുപോലെ സ്നേഹിക്കുകയും ബഹുമാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആളായിരുന്നു മഹേഷ്. വലിയമ്മയുടെ കരച്ചിൽ കേട്ടപ്പോൾ അവന് നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടു. “മാളവികാ, നീ എന്തിനാണ് അലമാര പൂട്ടി വെച്ച് വലിയമ്മയെ ഇത്രത്തോളം വിഷമിപ്പിച്ചത്? അവർ അവിടെയുള്ളതല്ലേ, അത്രയ്ക്ക് മോഷണ ഭയമാണോ നിനക്ക് ആ വീട്ടിൽ?” എന്ന് അവൻ വളരെ ദേഷ്യത്തോടും വിഷമത്തോടും കൂടി ചോദിച്ചു.

“മഹേഷേട്ടാ, ഞാൻ വേറൊന്നും വിചാരിച്ചല്ല… എനിക്കല്പം സ്വകാര്യത…” മാളവിക എന്തെങ്കിലും വിശദീകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കാര്യങ്ങൾ കേൾക്കാൻ മഹേഷ് തയ്യാറായിരുന്നില്ല. സത്യത്തിൽ മാളവികയുടെ മുറിയിൽ കയറി ഇത്രയൊക്കെ അതിക്രമം കാണിക്കുന്ന സുഭദ്രയുടെ സ്വന്തം മുറിയിലേക്ക് മാളവികയ്ക്ക് ഒരിക്കലും പ്രവേശനമില്ലായിരുന്നു എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ വസ്തുത. ഒരിക്കൽ സുഭദ്രയുടെ മുറിയുടെ വാതിലിനടുത്ത് നിന്ന മാളവികയോട് സുഭദ്ര മുഖത്തുനോക്കി അഹങ്കാരത്തോടെ പറഞ്ഞിരുന്നു: “എന്റെ റൂമിലേക്ക് നീ കയറണ്ട. ഇവിടെ എന്റെ പാരമ്പര്യമായി കിട്ടിയ ആഭരണങ്ങളും വിലപിടിപ്പുള്ള പല രേഖകളും ഇരിപ്പുണ്ട്. ആവശ്യമില്ലാതെ നീ ഈ വഴിക്ക് വരുന്നത് എനിക്ക് ഒട്ടും ഇഷ്ടമല്ല!” എന്ന്. ആ വാക്കുകൾ അന്ന് മാളവികയുടെ മനസ്സിൽ വലിയ മുറിവുണ്ടാക്കിയിരുന്നു. ഉള്ളിൽ വലിയ സങ്കടം തോന്നിയെങ്കിലും അവൾ അന്നും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. താൻ എന്തെങ്കിലും തിരിച്ചുപറഞ്ഞാൽ അത് നൂറിരട്ടിയാക്കി മാറ്റി സുഭദ്ര മഹേഷിനോട് പറയുമെന്ന് അവൾക്ക് വ്യക്തമായി അറിയാമായിരുന്നു. ജോലിസ്ഥലത്ത് കഷ്ടപ്പെടുന്ന അവന്റെ സമാധാനം കളയേണ്ട എന്ന് കരുതി അവൾ എല്ലാ അപമാനങ്ങളും അപവാദങ്ങളും നിശബ്ദമായി സഹിക്കുകയാണുണ്ടായത്.

സുഭദ്രയുടെ മുറിയിലേക്ക് മാളവിക പിന്നീട് അതിന്റെ പടിപോലും കയറിയിരുന്നില്ല. എന്നിട്ടും അധികം വൈകാതെ വീണ്ടും അടുത്ത പ്രശ്നം ആ വീട്ടിൽ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു. ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം മാളവിക ജോലി കഴിഞ്ഞ് വന്നപ്പോൾ സുഭദ്ര വീട്ടിൽ വലിയ ബഹളം ഉണ്ടാക്കുകയായിരുന്നു. “എന്റെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന അരപ്പവന്റെ സ്വർണ്ണനാണയം കാണാനില്ല! അത് ഞാൻ അവിടെ സൂക്ഷിച്ചു വച്ചേക്കുന്നതായിരുന്നു… ആരെടുത്തതാ അത്? ഈ വീട്ടിൽ പുറത്തുനിന്നാരും വരാറില്ലല്ലോ, പിന്നെ വേറെ ആരുണ്ടെടോ ഇത് എടുക്കാൻ!” സുഭദ്ര വീടപ്പാടെ കേൾക്കെ ഒച്ചവെച്ചു. അത്രയും കൊണ്ട് തീർന്നില്ല, അവർ മാളവികയുടെ മുറിയിലേക്ക് ബലമായി കയറിവന്ന് അലമാരയിലെ വസ്ത്രങ്ങളും മറ്റ് സാധനങ്ങളും വലിച്ചിട്ട് തറയിലും കട്ടിലിനടിയുമെല്ലാം തിരയാൻ തുടങ്ങി. മാളവിക അവരെ തടയാൻ നോക്കിയെങ്കിലും സുഭദ്ര അടങ്ങിയില്ല. ഒടുവിൽ സുഭദ്ര സംശയത്തോടെ മാളവികയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു പറഞ്ഞു: “നീ ഇപ്പോൾ ഇട്ടിരിക്കുന്ന ഈ ഹാൻഡ് ബാഗും കോട്ടും ഒന്ന് കുടഞ്ഞു കാണിക്ക്! ആ നാണയം നിന്റെ കയ്യിലുണ്ടോ എന്ന് എനിക്കറിയണം!”

സുഭദ്രയുടെ ആ വാക്കുകൾ മാളവികയുടെ അവസാനത്തെ സഹനസീമയും ലംഘിച്ചു. ഇത്രയും കാലം ഉള്ളിലൊതുക്കിയ ദേഷ്യവും ആത്മാഭിമാനവും ഒരുമിച്ച് പുറത്തേക്ക് ചാടി. അവളുടെ സ്വയംനിയന്ത്രണം പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെട്ടു. “നിർത്തുന്നുണ്ടോ നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ഈ വൃത്തികെട്ട നാടകം!” മാളവിക ശബ്ദമുയർത്തി ഉറക്കെ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. “നിങ്ങളെക്കാൾ വലിയ അന്തസ്സിലും മാന്യതയിലും ജീവിക്കുന്ന കുടുംബത്തിൽ നിന്നാണ് ഞാൻ വന്നത്! സ്വന്തമായി ജോലി ചെയ്താണ് ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത്, അല്ലാതെ നിങ്ങളെപ്പോലെ മറ്റുള്ളവരുടെ സാധനങ്ങൾ കട്ടെടുത്ത് ജീവിക്കേണ്ട യാതൊരു ആവശ്യവും എനിക്കില്ല! എന്നെ ഇനിയും ഇല്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞ് അപമാനിക്കാൻ നോക്കിയാൽ ഞാൻ മിണ്ടാതിരിക്കില്ല!” അവൾ കത്തുന്ന കണ്ണുകളോടെ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. ആദ്യമായിട്ടാണ് മാളവിക ഇങ്ങനെ സുഭദ്രയോട് നേരിട്ട് പ്രതികരിക്കുന്നത്. അതോടെ ആ വീട് ഒരു വലിയ യുദ്ധക്കളമായി മാറി. സുഭദ്ര ഉടൻ തന്നെ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് വീണ്ടും മഹേഷിനെ ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് ഫോണിൽ വിളിച്ചു. “മഹേഷേ, നിന്റെ ഭാര്യ എന്നെ എന്തൊക്കെയാ വിളിച്ചു പറഞ്ഞത് എന്ന് അറിയാമോ? ഞാൻ കള്ളിയാണത്രേ! എന്നെ ഇങ്ങനെ വായിൽ വരുന്നത് ഓരോന്ന് വിളിച്ചു പറയാൻ ആണോ നീ അവളെ ഇങ്ങോട്ട് കെട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നത്? എനിക്ക് ഇനി ഒരു നിമിഷം പോലും ഈ അപമാനം സഹിച്ചു ഇവിടെ ജീവിക്കേണ്ട!” സുഭദ്ര ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു.

എന്നാൽ ഇത്തവണ മാളവികയും പിന്മാറാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. ഇത്രയും കാലം മഹേഷിന്റെ സമാധാനം കരുതി മറച്ചുവെച്ച സത്യങ്ങളെല്ലാം അവൾ അവനോട് ഫോണിൽ വിളിച്ച് തുറന്നു പറഞ്ഞു. തന്റെ അലമാരയും സാധനങ്ങളും പരിശോധിക്കുന്നതും, വസ്ത്രങ്ങളെക്കുറിച്ച് കുറ്റം പറയുന്നതും, തന്നോട് കാണിച്ച ഓരോ വിവേചനങ്ങളും അവൾ കണ്ണീരോടെ വികാരഭരിതയായി വിവരിച്ചു. “എനിക്ക് ഇനി ഈ സ്ത്രീയുടെ കൂടെ ഒരു നിമിഷം പോലും നിൽക്കാൻ വയ്യ മഹേഷേട്ടാ. എന്റെ ആത്മാഭിമാനം പണയം വെച്ച് എനിക്ക് ഇനി ഈ വീട്ടിൽ കഴിയാൻ പറ്റില്ല.” ഇത്രയും പറഞ്ഞ് മാളവിക തന്റെ വസ്ത്രങ്ങളും ഔദ്യോഗിക രേഖകളും ബാഗിലാക്കി സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയി. ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. വീട്ടിൽ ഭക്ഷണം വയ്ക്കാനും കാര്യങ്ങൾ നോക്കാനും മാളവികയില്ലാത്തതുകൊണ്ട് സുഭദ്രയ്ക്ക് സ്വന്തമായി കാര്യങ്ങളെല്ലാം ചെയ്യേണ്ടിവന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം അലമാരയിലെ പഴയൊരു ചെറിയ പെട്ടി എടുത്തു പരിശോധിക്കുമ്പോഴാണ് അതിനുള്ളിൽ സുരക്ഷിതമായി വെച്ചിരുന്ന ആ സ്വർണ്ണനാണയം സുഭദ്രയ്ക്ക് കിട്ടുന്നത്. താൻ തന്നെ അത് മാറ്റി വെച്ച കാര്യം അവർ മറന്നുപോയതായിരുന്നു!

എന്നാൽ താൻ ഒരു പാവം പെൺകുട്ടിയോട് വരുത്തിവെച്ച വലിയ തെറ്റിനെക്കുറിച്ച് സുഭദ്രയ്ക്ക് യാതൊരു കുറ്റബോധവും തോന്നിയില്ല. വളരെ നിസ്സാരമായി അവർ മഹേഷിനെ ഫോണിൽ വിളിച്ചു: “ടാ മഹേഷേ, നാണയം ഇവിടെ ആ പഴയ പെട്ടിയുടെ ഉള്ളിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു കേട്ടോ. ഞാൻ തന്നെ അലമാരയിൽ ഒരിടത്ത് സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചതായിരുന്നു. ഏതായാലും നീ ആ മാളവികയോട് ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ പറ. വീട്ടിൽ ഒത്താശ ചെയ്യാനും ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കാനും ആളില്ലാതെ എനിക്ക് വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.” സുഭദ്രയുടെ ഈ സ്വാർത്ഥമായ വാക്ക് കേട്ടതോടെ ബാംഗ്ലൂരിലിരുന്ന മഹേഷിന്റെ ഉള്ളിലെ സങ്കടം മുഴുവൻ കത്തുന്ന ദേഷ്യമായി മാറി. മാളവികയോട് ഇത്രയും വലിയ അനാദരവ് കാണിച്ചിട്ടും, അതിന്റെ യാതൊരു പശ്ചാത്താപവുമില്ലാതെ, വീട്ടുപണി ചെയ്യാൻ വേണ്ടി മാത്രം അവളെ ഇങ്ങോട്ട് വിളിക്കാൻ പറയുന്ന വലിയമ്മയെക്കുറിച്ച് ഓർത്തപ്പോൾ പണ്ട് മാളവിക പറഞ്ഞ ഓരോ വാക്കുകളും സത്യമായിരുന്നു എന്ന് അവന് ബോധ്യപ്പെട്ടു. “എന്താ വലിയമ്മ ഈ പറയുന്നത്?” മഹേഷിന്റെ ശബ്ദം രോഷം കൊണ്ട് വിറച്ചു. “ഒരു പാവം പെൺകുട്ടിയെ കള്ളിയാക്കി മുദ്രകുത്തി, അവളുടെ ആത്മാഭിമാനം ചോദ്യം ചെയ്ത് ഇറക്കിവിട്ടിട്ട് ഇപ്പോൾ ഒന്നുമറിയാത്തപോലെ വീട്ടുപണി ചെയ്യാൻ അവളെ തിരിച്ചു വരാൻ പറയുന്നോ? നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ സാധിക്കുന്നു വലിയമ്മേ ഇത്രയും സ്വാർത്ഥമായി പെരുമാറാൻ? അന്ന് നിങ്ങളോട് തർക്കിക്കാതെ ഇറങ്ങിപ്പോയത് അവളുടെ മാന്യത കൊണ്ടാണ്. ഇനി അവൾ ഈ വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നില്ല! അവൾ അവളുടെ വീട്ടിൽ തന്നെ നിൽക്കട്ടെ, അല്ലെങ്കിൽ ഞങ്ങൾ ഒന്നിച്ച് ബാംഗ്ലൂരിൽ ഒരു വീടെടുത്ത് താമസിക്കും!” മഹേഷ് കടുപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. സുഭദ്ര ന്യായീകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും മഹേഷ് ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. ഒടുവിൽ, പരസ്പര ബഹുമാനമില്ലാത്ത ഒരു അന്തരീക്ഷത്തിൽ എല്ലാവരെയും നിർബന്ധിച്ച് ഒന്നിപ്പിക്കുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് സ്വന്തം ഭാര്യയ്ക്ക് അർഹിക്കുന്ന ആത്മാഭിമാനവും സമാധാനവും നൽകുന്ന തീരുമാനമാണെന്ന് മഹേഷ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.