# ഇരുളിലെ വെളിച്ചം
## ഭാഗം 1: അർദ്ധരാത്രിയിലെ ആ കാഴ്ച
രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് ലിവിംഗ് റൂമിലെ വലിയ ക്ലോക്ക് രണ്ടു തവണ മുഴങ്ങി. ജനൽച്ചില്ലുകളിൽ തട്ടിത്തെറിക്കുന്ന മഞ്ഞിൻകണങ്ങൾ മുറ്റത്തെ മാവിൻകൊമ്പുകളെ കൂടുതൽ ഇരുണ്ടതാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു. മാധവൻ കട്ടിലിൽ കിടന്ന് അസ്വസ്ഥനായി തിരിഞ്ഞുമറിഞ്ഞു. കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി വിട്ടുമാറാത്ത നെഞ്ചെരിിച്ചിലും ശ്വാസംമുട്ടലും അയാളെ അലട്ടുന്നുണ്ട്. ദാഹം കൊണ്ട് തൊണ്ട വരണ്ടുണങ്ങിയപ്പോൾ അയാൾ പതിയെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.
മേശപ്പുറത്തിരുന്ന വാട്ടർ ബോട്ടിൽ എടുത്തു നോക്കിയപ്പോൾ അത് ശൂന്യമായിരുന്നു. വെള്ളം കുടിക്കാനായി എഴുന്നേൽക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ഇടതുവശത്തെ മെത്തയിലേക്ക് അയാളുടെ കൈ ചെന്നത്. അവിടെ തണുത്തുറഞ്ഞ ശൂന്യത മാത്രം. മാധവൻ ഞെട്ടലോടെ നോക്കി. ഭാര്യ സുമിത്ര അവിടെയില്ല.
“ഈ സമയത്ത് ഇവൾ ഇത് എവിടെപ്പോയി?” അയാൾ സ്വയം പിറുപിറുത്തു.
സാധാരണയായി രാത്രിയിൽ സുമിത്ര എഴുന്നേൽക്കാറുള്ളത് ഒന്നുകിൽ ബാത്റൂമിൽ പോകാനോ അല്ലെങ്കിൽ അടുക്കളയിൽ വെള്ളം കുടിക്കാനോ ആണ്. എന്നാൽ മുറിയിലെ അറ്റാച്ച്ഡ് ബാത്റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്നുതന്നെ കിടക്കുന്നു, അകത്ത് വെളിച്ചമില്ല. മാധവൻ പതിയെ കട്ടിലിൽ നിന്നിറങ്ങി. നെഞ്ചിന്റെ ഇടതുഭാഗത്ത് നേരിയൊരു വേദന തലപൊക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മൂന്ന് വർഷം മുൻപ് നടന്ന ആൻജിയോപ്ലാസ്റ്റിയുടെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായി അയാൾ ആ ഭാഗം ഒന്ന് അമർത്തിപ്പിടിച്ചു.
മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങി നീണ്ട ഇടനാഴിയിലൂടെ അയാൾ നടന്നു. ഹാളിലെ മങ്ങിയ നൈറ്റ് ലാമ്പിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ചുറ്റും നിശ്ശബ്ദത തളംകെട്ടി നിന്നു. അടുക്കള ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അവിടെയും ആരുമില്ല. എന്നാൽ ഇടനാഴിയുടെ അറ്റത്തുള്ള, ആ വീട്ടിലെ പുതിയ അതിഥിയുടെ മുറിയുടെ വാതിലിനടിയിലൂടെ നേരിയ വെളിച്ചം പുറത്തേക്ക് അരിച്ചുവരുന്നത് അയാൾ കണ്ടു.
തങ്ങളുടെ തോട്ടപ്പണികൾക്കും മാധവന്റെ ശാരീരിക ബുദ്ധിമുട്ടുകളിൽ സഹായിക്കാനുമായി കഴിഞ്ഞ വർഷം ജോലിക്കെടുത്ത ഇരുപത്തിരണ്ടുകാരൻ പയ്യൻ വിനയന്റെ മുറിയായിരുന്നു അത്. മാധവൻ ആ വാതിലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. പെട്ടെന്ന് ആ അടഞ്ഞ വാതിൽ പതിയെ തുറക്കപ്പെട്ടു. അകത്തുനിന്നും ഇറങ്ങി വന്ന രൂപം കണ്ട് മാധവന്റെ കാലുകൾ നിലത്തുറച്ചുപോയി.
അത് സുമിത്രയായിരുന്നു!
അവൾ വളരെ ജാഗ്രതയോടെ, ചുറ്റും നോക്കി ആ മുറിയിൽ നിന്നിറങ്ങി അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. കൈകളിൽ ഒരു ചെറിയ ഫ്ലാസ്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. അടുക്കളയിൽ നിന്നും ചൂടുവെള്ളം നിറച്ച്, അവൾ വീണ്ടും അതേ വേഗതയിൽ വിനയന്റെ മുറിയിലേക്ക് തന്നെ കയറിപ്പോയി, വാതിൽ അകത്തുനിന്നും താഴ് വീണു.
ആ കാഴ്ച മാധവന്റെ കണ്ണുകളെ അന്ധമാക്കി. തലച്ചോറിലേക്ക് ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പാഞ്ഞുപോയതുപോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി. ഭർത്താവായ താൻ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, സ്വന്തം മകന്റെ പ്രായമുള്ള, കൗമാരം വിട്ടുമാറാത്ത ഒരു കിളുന്തു ചെക്കന്റെ അരികിലേക്ക് തന്റെ ഭാര്യ അർദ്ധരാത്രിയിൽ സുഖം തേടിപ്പോയിരിക്കുന്നു! ചിന്തകൾ അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ കനലായി എരിഞ്ഞു. അടിമുടി തളർന്നുപോയ മാധവൻ ചുമരുകളിൽ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് എങ്ങനെയോ സ്വന്തം മുറിയിലെത്തി കട്ടിലിലേക്ക് വീണു.
സമയം അപ്പോൾ രാത്രി ഒരു മണി കഴിഞ്ഞിട്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കിക്കിടക്കുമ്പോൾ മാധവന്റെ മനസ്സിൽ കഴിഞ്ഞ ഒരു വർഷത്തെ സംഭവങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി കടന്നുപോയി.
## ഭാഗം 2: ആതിഥേയന്റെ വരവ്
ഒരു വർഷം മുൻപുള്ള ഒരു വൈകുന്നേരമാണ് മാധവന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തിയത്. അന്ന് ചായക്കപ്പുമായി വന്ന സുമിത്ര അയാളുടെ അരികിലിരുന്ന് പറഞ്ഞു:
“നമുക്ക് തോട്ടത്തിലെ പണികൾ ചെയ്യാനും, ഈ പറമ്പിലെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ നോക്കാനും ഒരാളെ നിർത്തിയാലോ? നിങ്ങളുടെ ആരോഗ്യം മോശമായി വരികയല്ലേ. എനിക്കും തനിച്ചെല്ലാം ചെയ്യാൻ വയ്യാതായി.”
മാധവൻ ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ ചായക്കപ്പ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. “അതിനൊക്കെ ഇവിടെ ആര് നിൽക്കാനാ സുമിത്രേ? ഇതിനു മുൻപ് വന്നവരൊക്കെ ഈ കാട്ടുപ്രദേശത്തെ ഒറ്റപ്പെടൽ കണ്ട് രണ്ടാഴ്ച തികയും മുൻപ് ഓടിയതല്ലേ. പോരാത്തതിന് എന്റെ ഈ ദേഷ്യവും അസുഖവും സഹിക്കാൻ ആർക്ക് പറ്റും?”
“അതിന് അവർ ഏജൻസി വഴി വരുന്നവരല്ലേ. ഇത്തവണ ഞാൻ ഒരു പത്രപ്പരസ്യം കണ്ട് നേരിട്ടാണ് ഒരാളെ വിളിച്ചിരിക്കുന്നത്. നാളെ അവൻ വരും. നമുക്ക് നോക്കാം,” സുമിത്ര അയാളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെയാണ് വിനയൻ ആ വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നത്. വെളുത്തു മെലിഞ്ഞ, കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു നിഷ്കളങ്കതയുള്ള ഒരു പയ്യൻ. ഒരു പഴയ ബാഗും തൂക്കി അവൻ ഉമ്മറത്ത് വന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ മാധവന് അവനോട് ഒരു പ്രത്യേക അനുകമ്പ തോന്നിയിരുന്നു.
“എന്റെ പേര് വിനയൻ. തോട്ടം പണികളും വീട്ടുജോലികളും ചെയ്യാം. സാറിനെ നോക്കാനും എനിക്കറിയാം,” അവൻ വളരെ വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു.
മാധവൻ അവന് പറമ്പിലെ അതിരുകളും ചെയ്യേണ്ട ജോലികളും കാണിച്ചുകൊടുത്തു. ആദ്യത്തെ കുറച്ചു മാസങ്ങൾ വിനയന് അത്ര എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. മാധവൻ തന്റെ ഹൃദ്രോഗത്തിന്റെ അസ്വസ്ഥതകൾ കാരണവും പ്രായത്തിന്റെ അസ്കിതകൾ കാരണവും ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് പോലും അവനോട് ദേഷ്യപ്പെടുമായിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ കണ്ണ് പൊട്ടുന്ന ചീത്തയും പറയും.
പക്ഷേ, വിനയൻ ഒരിക്കൽ പോലും തിരിച്ചു മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. മാധവൻ ദേഷ്യപ്പെടുമ്പോൾ അവൻ തല താഴ്ത്തി നിൽക്കും. പിന്നീട് ഒരു ഗ്ലാസ്സ് വെള്ളവുമായി വന്ന് പറയും: “സാർ ദേഷ്യപ്പെടരുത്, അത് നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിന് നല്ലതല്ല.”
ഈ ക്ഷമയും കരുതലുമാണ് മാധവന്റെ മനസ്സ് മാറ്റിയത്. സ്വന്തമായി മക്കളില്ലാത്ത മാധവനും സുമിത്രയ്ക്കും വിനയൻ പതിയെപ്പതിയെ സ്വന്തം മകനെപ്പോലെയായി മാറി. അവൻ ആവശ്യപ്പെട്ടതിലും കൂടുതൽ ശമ്പളം മാധവൻ അവന് നൽകിപ്പോന്നു. തോട്ടത്തിലെ കൃഷിയെല്ലാം വിനയൻ വന്നതിനു ശേഷം പച്ചപിടിച്ചു. വീടിനുള്ളിൽ എപ്പോഴും ഒരു പ്രസന്നത നിലനിർത്താൻ അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.
പകൽ സമയങ്ങളിൽ സുമിത്ര അവനോട് വലിയ അടുപ്പമൊന്നും കാണിക്കാറില്ലായിരുന്നു. ജോലി സംബന്ധമായ കാര്യങ്ങൾ മാത്രം സംസാരിക്കും. അങ്ങനെയുള്ള സുമിത്രയാണ് ഇപ്പോൾ…
മാധവൻ ക്ലോക്കിലേക്ക് നോക്കി. സമയം വെളുപ്പിന് നാല് മണി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അപ്പോഴാണ് സുമിത്ര തിരികെ മുറിയിലേക്ക് വരുന്നത്. മാധവൻ ഉറക്കം നടിച്ചു കിടന്നു. അവൾ വന്ന് കിടന്നിട്ടും അയാളുടെ മനസ്സ് ശാന്തമായില്ല. അവളോടുള്ള പ്രണയവും വിശ്വാസവും ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് തകർന്നടിയുകയായിരുന്നു.
## ഭാഗം 3: കാത്തിരിപ്പിന്റെ കനലുകൾ
അടുത്ത മൂന്ന് ദിവസങ്ങൾ മാധവനെ സംബന്ധിച്ച് നരകതുല്യമായിരുന്നു. ഓരോ രാത്രിയും അയാൾ ഉറക്കം നടിച്ചു കിടക്കും. കൃത്യം പന്ത്രണ്ട് മണിയാകുമ്പോൾ സുമിത്ര പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് വിനയന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോകും. തിരികെ വരുന്നത് വെളുപ്പിന് നാല് മണിക്കും.
ഈ മൂന്ന് ദിവസങ്ങളിൽ മാധവന്റെ ഉള്ളിൽ പ്രതികാരചിന്തകൾ തിളച്ചു മറിഞ്ഞു. “രണ്ടിനെയും ഒരേ വെട്ടത്തിന് തീർത്തു കളയണം. എന്നിട്ട് ജയിലിൽ പോയി കിടക്കണം,” പലപ്പോഴും അയാളുടെ ഉള്ളിലെ ക്രോധം മന്ത്രിച്ചു. പക്ഷേ, പ്രായമായ താൻ ഇനി ജയിലിൽ പോയി കിടന്നാൽ ആർക്ക് എന്ത് ലാഭം? സമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ നാണംകെട്ട് ജീവിക്കുന്നതിലും നല്ലത് അവരെ കൈയ്യോടെ പിടികൂടി ഈ വീട്ടിൽ നിന്നും അടിച്ചു പുറത്താക്കുകയാണ്.
നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ സുമിത്രയുടെ മാന്യതയുടെ മുഖംമൂടി അഴിക്കണം. അതിനായി മാധവൻ നാലാമത്തെ രാത്രി കാത്തിരുന്നു.
അന്ന് രാത്രി പത്ത് മണിയായപ്പോൾ പതിവുപോലെ ലിവിംഗ് റൂമിലെ ലൈറ്റുകൾ അണച്ച് മാധവനും സുമിത്രയും കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് പോയി. മാധവൻ മനഃപൂർവ്വം ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീഴുന്ന ഭാവം കാണിച്ചു. സുമിത്ര അയാളുടെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് അയാൾക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
സമയം രാത്രി പന്ത്രണ്ടരയായി. സുമിത്ര പതിയെ കട്ടിലിൽ നിന്നിറങ്ങി. വളരെ നിശ്ശബ്ദമായി വാതിൽ തുറന്ന് അവൾ പുറത്തേക്ക് പോയി.
അവൾ പോയി അഞ്ച് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മാധവൻ കട്ടിലിൽ നിന്ന് ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ കോപവും സങ്കടവും മിന്നിമറിഞ്ഞു. നേരെ വിനയന്റെ മുറിയുടെ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. മുറിയുടെ വാതിൽ ചാരിയിട്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
വാതിലിൽ ശക്തിയായി തട്ടി രണ്ടിനെയും നാണംകെടുത്താൻ കൈയോങ്ങിയ മാധവൻ, അകത്തുനിന്നും കേട്ട ആ സംഭാഷണം കാരണം പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലനായി.
“അമ്മേ… അങ്കിൾ എങ്ങാനും രാത്രി ഉണർന്നാൽ ഈ മുറിയിൽ അമ്മയെ കാണാത്തത് തിരക്കില്ലേ? എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു അമ്മേ. നമ്മൾ കാരണം ആ നല്ല മനുഷ്യന്റെ മനസ്സ് വിഷമിക്കരുത്,” അത് വിനയന്റെ ശബ്ദമായിരുന്നു.
മാധവന്റെ കാതുകളിൽ ആ വാക്ക് ഇടിത്തീപ്പോലെ വന്നു പതിച്ചു. ‘അമ്മേ’ എന്ന്!
തന്റെ ഭാര്യയെ ആ ചെക്കൻ അമ്മേ എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്! മാധവന്റെ തല കറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി. തലച്ചോറിലെ ചിന്തകൾ തകിടം മറിഞ്ഞു. “അമ്മയോ? ഇവൻ എങ്ങനെ സുമിത്രയുടെ മകനാകും?” മാധവൻ അവിടെത്തന്നെ തറഞ്ഞുനിന്നു. അയാളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപുള്ള ചില കറുത്ത ഓർമ്മകൾ ഇരച്ചുകയറി വന്നു.
ഇനി ഒളിച്ചുനിൽക്കുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ മാധവൻ വാതിലിൽ ശക്തിയായി മുട്ടി.
## ഭാഗം 4: ഭൂതകാലത്തിന്റെ നിഴലുകൾ
പെട്ടെന്ന് അകത്തെ സംസാരം നിലച്ചു. ഒരു ഭയാനകമായ നിശ്ശബ്ദത ആ മുറിയിൽ പടർന്നു. നിമിഷങ്ങൾക്കകം വിനയൻ ഭയത്തോടെ വാതിൽ തുറന്നു. പുറത്ത് കണ്ണുകളിൽ തീക്ഷ്ണതയോടെ നിൽക്കുന്ന മാധവനെ കണ്ടതും അവന്റെ മുഖത്തെ ചോരയൊലിഞ്ഞുപോയി.
“സാർ… അത്… ഈ രാത്രിയിൽ…” അവൻ വാക്കുകൾക്കായി തപ്പി.
“മാറിനിൽക്കടാ അങ്ങോട്ട്!” മാധവൻ അവനെ തള്ളിമാറ്റി അകത്തേക്ക് കയറി. “എവിടെ സുമിത്ര? അവൾ ഇങ്ങോട്ട് വരുന്നത് കണ്ടിട്ടാണ് ഞാൻ വന്നത്.”
മാധവന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് കട്ടിലിന്റെ ഒരു വശത്ത് മാറിനിന്നിരുന്ന സുമിത്ര കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഓടിവന്ന് അയാളുടെ കാലുകളിൽ വീണു. അവളുടെ കണ്ണീർ മാധവന്റെ കാലുകളെ നനച്ചു.
“എന്നെ തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത് അശോകേട്ടാ… സോറി, മാധവേട്ടാ… ഇതെന്റെ മകനാണ്. എന്റെ സ്വന്തം ചോര. അവനെ എന്റെ കൂടെ നിർത്താൻ വേറെ വഴിയില്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഇതൊന്നും നിങ്ങളോട് പറയാതിരുന്നത്. എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം,” അവൾ അലമുറയിട്ടു കരഞ്ഞു.
മാധവൻ ഒരു നിമിഷം സ്തബ്ധനായി നിന്നു. പിന്നെ സുമിത്രയെ പിടിച്ച് എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി അയാൾ ചോദിച്ചു: “ഇവൻ… ഇവൻ ആ രാഘവന്റെ മകനാണോ?”
സുമിത്ര വിറയലോടെ തലയാട്ടി. “അതേ… അയാളുടെ മകനാണെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾ ഇവനെ ഈ വീട്ടിൽ കയറ്റില്ലെന്ന് ഞാൻ ഭയന്നു. നിങ്ങളോട് സത്യം പറയാൻ എനിക്ക് ധൈര്യമില്ലായിരുന്നു.”
അവിടെ വെച്ച് സുമിത്രയുടെ ജീവിതത്തിലെ ആ കറുത്ത അധ്യായത്തിന്റെ ചുരുളുകൾ വീണ്ടും അഴിഞ്ഞു വീഴുകയായിരുന്നു.
മാധവനെ കല്യാണം കഴിക്കുന്നതിന് മുൻപ് സുമിത്രയ്ക്ക് മറ്റൊരു ജീവിതമുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ആദ്യ വിവാഹം രാഘവൻ എന്ന ധനികനായ ബിസിനസ്സുകാരനുമായായിരുന്നു. സുമിത്രയേക്കാൾ പ്രായം കൂടിയ ആളായിരുന്നു അയാൾ. പണമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും രാഘവൻ കടുത്ത സംശയരോഗിയായിരുന്നു. സുമിത്രയുടെ ഓരോ ചലനങ്ങളെയും അയാൾ സംശയത്തോടെയാണ് വീക്ഷിച്ചിരുന്നത്.
അക്കാലത്ത് മാധവൻ സുമിത്രയുടെ വീടിനടുത്തുള്ള ഒരു ബന്ധുവായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം സുമിത്ര വീട്ടിൽ തനിച്ചായിരുന്നപ്പോൾ മിക്സിയിൽ നിന്നും കടുത്ത ഷോക്കടിച്ച് ബോധരഹിതയായി വീണു. ആ വഴി വന്ന മാധവൻ ജനാലയിലൂടെ ഇത് കണ്ട് ഓടിവന്ന് വാതിൽ തകർത്ത് അകത്തുകയറി. ബോധമില്ലാതെ കിടന്ന സുമിത്രയ്ക്ക് കൃത്രിമ ശ്വാസം നൽകി രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ആ കൃത്യം സമയത്താണ് രാഘവൻ അവിടേക്ക് വരുന്നത്.
കാഴ്ച കണ്ട് നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ട രാഘവൻ, അവരുടെ ഭാഗത്തുനിന്നുള്ള യാതൊരു വിശദീകരണവും കേൾക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. അവൻ സുമിത്രയെ അവിഹിത ബന്ധം ആരോപിച്ച് വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറക്കിവിട്ടു. എന്നാൽ അവരുടെ ഒൻപത് വയസ്സുകാരനായ മകൻ വിനയനെ അവൻ അവൾക്ക് വിട്ടുകൊടുത്തില്ല. അമ്മയെക്കുറിച്ച് തെറ്റായ കാര്യങ്ങൾ കുട്ടിയുടെ മനസ്സിൽ കുത്തിവെച്ചു.
ഈ സംഭവത്തോടെ നാട്ടിൽ വലിയ അപവാദപ്രചാരണങ്ങൾ ഉണ്ടായി. മാധവന് വരാനിരുന്ന നല്ലൊരു ആലോചന അതോടെ മുടങ്ങി. രാഘവൻ നാട്ടിലുടനീളം മാധവനെയും സുമിത്രയെയും കുറിച്ച് മോശം കഥകൾ പ്രചരിപ്പിച്ചു. ഒടുവിൽ നാട്ടിൽ നിൽക്കാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥ വന്നപ്പോഴാണ് മാധവൻ തന്റെ തറവാട്ടുസ്വത്ത് വിറ്റ് പ്രായമായ മാതാപിതാക്കളെയും കൂട്ടി ഈ മലയോര മേഖലയിലേക്ക് താമസം മാറ്റിയത്. പോരുന്ന വഴിയിൽ, ജീവിതം തകർന്നുപോയ സുമിത്രയെയും അയാൾ കൂടെക്കൂട്ടി, അവൾക്ക് തണലായി മാറി.
## ഭാഗം 5: വിരഹത്തിന്റെ വർഷങ്ങൾ
മാധവനുമൊത്തുള്ള പുതിയ ജീവിതത്തിൽ സുമിത്ര സന്തോഷവതിയായിരുന്നെങ്കിലും, സ്വന്തം മകനെ പിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നതിന്റെ സങ്കടം അവളെ എപ്പോഴും വേട്ടയാടിയിരുന്നു. പലപ്പോഴും അവൾ മകനെ കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞ് കരയുമായിരുന്നു. അങ്ങനെ ഒരിക്കൽ മാധവൻ തന്നെ മുൻകൈ എടുത്ത് അവളെയുമായി രാഘവന്റെ നാട്ടിലേക്ക് പോയി.
അന്ന് വിനയന് പത്തു വയസ്സായിരുന്നു പ്രായം. എന്നാൽ അച്ഛൻ പറഞ്ഞുപഠിപ്പിച്ച കള്ളങ്ങൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ആ കുട്ടി, അമ്മയെ കണ്ടപ്പോൾ ദേഷ്യത്തോടെ മുഖം തിരിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് ഓടിക്കളഞ്ഞു. പിന്നാലെ വന്ന രാഘവൻ മാധവനെയും സുമിത്രയെയും അസഭ്യം പറഞ്ഞ് അവിടെനിന്നും ഇറക്കിവിട്ടു. ഇനി ഈ വഴി വന്നാൽ കൊന്നു കളയുമെന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.
അന്ന് രാഘവനോട് തോന്നിയ കടുത്ത ദേഷ്യവും വെറുപ്പും കാരണമാണ് പിന്നീട് മാധവൻ ആ വിഷയം വീട്ടിൽ സംസാരിക്കാതിരുന്നത്.
കാലങ്ങൾ കടന്നുപോയി. വിനയന് പതിനെട്ട് വയസ്സായപ്പോഴാണ് അവൻ അമ്മയുടെ ഭാഗത്തായിരുന്നു ശരിയെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നത്. അച്ഛന്റെ ക്രൂരതകളും സംശയരോഗവും നേരിട്ട് കണ്ടറിഞ്ഞ അവൻ സ്വന്തം അമ്മയെ തിരഞ്ഞ് ഇറങ്ങി. ഒടുവിൽ സുമിത്രയെ കണ്ടെത്തി. മാധവൻ അറിയാതെ അവർ പലപ്പോഴും രഹസ്യമായി പരസ്പരം കണ്ടു സംസാരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു.
ഇതിനിടയിൽ രാഘവൻ രണ്ടാമത് വിവാഹം കഴിക്കുകയും അതിൽ രണ്ടു മക്കൾ ഉണ്ടാകുകയും ചെയ്തു. വിനയൻ പ്ലസ് ടു കഴിഞ്ഞ് നഴ്സിംഗ് പഠനത്തിന് ചേർന്നതിന്റെ മൂന്നാം വർഷമാണ് രാഘവൻ പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഹൃദയാഘാതം മൂലം മരണപ്പെടുന്നത്. രാഘവന്റെ മരണത്തോടെ രണ്ടാനമ്മയും അവരുടെ വീട്ടുകാരും ചേർന്ന് വിനയനെ സ്വത്തുക്കളിൽ നിന്നും പൂർണ്ണമായി ഒഴിവാക്കി വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറക്കിവിട്ടു.
അനാഥനായിപ്പോയ മകനെ പഠിപ്പിച്ചു തീർക്കാൻ സുമിത്ര മാധവൻ അറിയാതെ തന്റെ കൈവശമുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ സമ്പാദ്യങ്ങൾ നൽകി സഹായിച്ചു. പഠനം കഴിഞ്ഞ ശേഷം അവൻ ഒരു സ്വകാര്യ ആശുപത്രിയിൽ കുറഞ്ഞ ശമ്പളത്തിൽ ജോലിക്ക് കയറി. അവിടെ ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞ് ഹോസ്റ്റലിൽ വന്ന് കിടക്കുന്ന മകൻ ആഹാരം പോലും കൃത്യമായി കഴിക്കാതെ ക്ഷീണിക്കുന്നത് കണ്ട് സുമിത്രയുടെ മാതൃഹൃദയം വിങ്ങി.
എങ്ങനെയെങ്കിലും മകനെ തന്റെ അരികിൽ എത്തിക്കണമെന്ന് അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു. പെറ്റ വയറിന് മകനെ പിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നതിന്റെ വേദന മറ്റാരേക്കാളും നന്നായി അറിയാമല്ലോ. അങ്ങനെയാണ് മാധവന് ശാരീരിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ കൂടിയപ്പോൾ, തോട്ടം നോക്കാനെന്ന വ്യാജേന ഹോസ്പിറ്റലിലെ ജോലി രാജിവെപ്പിച്ച് വിനയനെ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവരാൻ അവൾ പദ്ധതിയിട്ടത്.
## ഭാഗം 6: സ്നേഹത്തിന്റെ പുലരി
സുമിത്രയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മാധവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. അയാളുടെ ഉള്ളിലെ സംശയത്തിന്റെ കരിനിഴലുകൾ പൂർണ്ണമായും നീങ്ങിപ്പോയിരുന്നു. താൻ കരുതിയതുപോലെയുള്ള ഒരു ചതിയും ഇവിടെ നടന്നിട്ടില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവ് അയാളുടെ മനസ്സിന് വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസം നൽകി.
“പകൽ സമയത്ത് ഞാൻ ഇവനോട് സ്നേഹം കാണിച്ചാൽ നിങ്ങൾ സത്യം കണ്ടുപിടിക്കുമോ എന്ന് ഞാൻ ഭയന്നു മാധവേട്ടാ,” സുമിത്ര വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “രാഘവനോടുള്ള ദേഷ്യം കാരണം എന്റെ മകനെയും നിങ്ങൾ വെറുക്കുമെന്നും ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറക്കിവിടുമെന്നും ഞാൻ പേടിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് പകൽ സമയത്ത് പരിചിതരല്ലാത്തവരെപ്പോലെ പെരുമാറിയത്. പക്ഷേ, രാത്രിയാകുമ്പോൾ എനിക്ക് എന്റെ മകനെ കാണാതിരിക്കാൻ പറ്റില്ലായിരുന്നു. അവനെ മടിയിൽ കിടത്തി ഉറക്കാനും, അവന്റെ തലമുടിയിൽ തലോടാനും വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ ഈ അർദ്ധരാത്രിയിൽ ഇവിടെ വന്നിരുന്നത്. ഞങ്ങളോട് ക്ഷമിക്കണം.”
മാധവൻ പതിയെ വിനയന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നു. അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ എന്നെ അത്രയ്ക്ക് ക്രൂരനായിട്ടാണോ കരുതിയത് സുമിത്രേ? രാഘവനോട് എനിക്ക് ദേഷ്യമുണ്ട്, അത് സത്യമാണ്. പക്ഷേ, അവൻ ചെയ്ത തെറ്റിന് ഈ പാവം കുട്ടി എന്ത് പിഴച്ചു? കഴിഞ്ഞ ഒരു വർഷമായി അവൻ എന്നെ നോക്കുന്നത് സ്വന്തം അച്ഛനെപ്പോലെയാണ്. എനിക്ക് മക്കളില്ലാത്തതിന്റെ വിഷമം മാറ്റിയത് ഈ വിനയനാണ്.”
മാധവൻ വിനയനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “ഇത്രയും നല്ലൊരു മകനെ എനിക്ക് തന്നതിന് ഞാൻ നിന്നോടാണ് നന്ദി പറയേണ്ടത്. ഇനി മുതൽ ഇവൻ ഈ വീട്ടിലെ വേലക്കാരനല്ല. എന്റെ സ്വന്തം മകനാണ്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും വിനയൻ മാധവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചായ്ഞ്ഞു കരഞ്ഞു. സുമിത്ര ആ കാഴ്ച കണ്ട് ആനന്ദക്കണ്ണീർ പൊഴിച്ചു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ആ വീട് ഉണർന്നത് പുതിയൊരു വെളിച്ചത്തിലേക്കായിരുന്നു. ഭയത്തിന്റെയോ ഒളിച്ചുകളിയുടെയോ നിഴലുകളില്ലാത്ത, സ്നേഹം മാത്രം നിറഞ്ഞ ഒരു പുലരിയിലേക്ക്. വിനയൻ തന്റെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും തണലിൽ ആ വീട്ടിലെ യഥാർത്ഥ അവകാശിയായി മാറി. മാധവന്റെ ഹൃദയത്തിലെ വേദനയും സുമിത്രയുടെ കണ്ണീരും ആ സ്നേഹതീരത്ത് എന്നെന്നേക്കുമായി അസ്തമിച്ചു.