ചെറുകഥ

 നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ തെരുവുകളിൽ അലയുന്നവർക്കിടയിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് എന്ന മധ്യവയസ്കൻ വെറുമൊരു നിഴൽ മാത്രമായിരുന്നു. മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രവും നരച്ചു തുടങ്ങിയ താടിയും അയാളെ ഒരു സാധാരണക്കാരനാക്കി മാറ്റി. എന്നാൽ അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ജ്വലിച്ചിരുന്ന തീക്ഷ്ണത മറ്റാർക്കും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ലോകം ഒരു പേരിൽ തളച്ചിടപ്പെട്ടതായിരുന്നു—’അർച്ചന’.

കുട്ടിക്കാലത്തെ പച്ചപ്പുള്ള ഗ്രാമത്തിൽ നിന്നും നഗരത്തിന്റെ കോൺക്രീറ്റ് കാടുകളിലേക്ക് വന്നപ്പോഴും ആ പേര് അയാളെ വിട്ടുപോയില്ല. പ്ലംബിംഗ് ജോലിക്കായി ഓരോ വീട്ടിലും കയറുമ്പോൾ അയാൾ ആദ്യം തിരയുന്നത് ആ പേരാണ്. അവിടെയെങ്കിലും തന്റെ അർച്ചനയുണ്ടോ?

നഗരത്തെ നടുക്കിക്കൊണ്ട് ചുരുങ്ങിയ കാലയളവിനുള്ളിൽ മൂന്ന് കൊലപാതകങ്ങൾ നടന്നു. കൊല്ലപ്പെട്ടവർക്കെല്ലാം ഒരു പൊതുസ്വഭാവമുണ്ടായിരുന്നു; എല്ലാവരുടെയും പേര് ‘അർച്ചന’ എന്നായിരുന്നു. രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ അപ്രത്യക്ഷരാകുന്ന ഇവരെ പിന്നീട് നഗരത്തിന്റെ വിജനമായ കോണുകളിൽ ശ്വാസം മുട്ടി മരിച്ച നിലയിൽ കണ്ടെത്തി. സംഭവസ്ഥലത്തെ ചുവരുകളിൽ കരി കൊണ്ട് ഒരേയൊരു വാചകം എഴുതിയിരുന്നു: “നീ എന്റേതു മാത്രമാണ്…”

സിറ്റി പോലീസ് കമ്മീഷണർ ഗായത്രി ഈ കേസ് അന്വേഷിക്കാൻ സ്പെഷ്യൽ ഇൻവെസ്റ്റിഗേഷൻ ടീമിനെ ചുമതലപ്പെടുത്തി. കർക്കശക്കാരിയും ബുദ്ധിമതിയുമായ ഗായത്രി മാഡം ഓരോ ഫയലുകളും സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിച്ചു.

“ഇതൊരു സൈക്കോ കില്ലറുടെ പണിയാണ്. അയാൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക പേരിനോട് ഭ്രാന്തമായ അഭിനിവേശമുണ്ട്,” ഗായത്രി തന്റെ ടീമിനോട് പറഞ്ഞു.

കൊല്ലപ്പെട്ടവരുടെ പശ്ചാത്തലം പരിശോധിച്ചപ്പോൾ അവർ തമ്മിൽ യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലെന്ന് വ്യക്തമായി. ഒരേയൊരു ബന്ധം ആ പേര് മാത്രമായിരുന്നു. പ്രതിയെക്കുറിച്ച് ഒരു രൂപരേഖ തയ്യാറാക്കാൻ ഗായത്രി പ്രശസ്ത ക്രിമിനൽ സൈക്കോളജിസ്റ്റ് ഡോ. ഐറിനെ സമീപിച്ചു.

“ഗായത്രി, ഈ കൊലയാളി ആ പേരിനെ ഒരു പ്രതീകമായി കാണുകയാണ്. അയാളുടെ ഭൂതകാലത്തിൽ ആ പേരുള്ള ആരോ ഒരാൾ അയാളെ മുറിവേല്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആ മുറിവ് ഉണങ്ങാത്തതുകൊണ്ട് അയാൾ ആ പേരുള്ളവരെയെല്ലാം ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ഇതിനെ ‘Obsessive Identity Syndrome’ എന്ന് വിളിക്കാം,” ഡോ. ഐറിൻ വിശദീകരിച്ചു.

പോലീസ് നഗരത്തിലെ എല്ലാ ‘അർച്ചന’മാരുടെയും പട്ടിക തയ്യാറാക്കി. ഒരു രാത്രിയിൽ, പഴയൊരു സിമന്റ് ഗോഡൗണിന് മുന്നിലെ സിസിടിവി ദൃശ്യം ഗായത്രിയുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. ഒരു സ്കൂൾ ടീച്ചറെ ഒരാൾ പിന്തുടരുന്നു. പോലീസ് ജീപ്പിന്റെ സൈറൺ കേട്ടപ്പോൾ അയാൾ ഇരുട്ടിലേക്ക് മറഞ്ഞു. അവിടെ നിന്നും ലഭിച്ച ഒരു വിരലടയാളം പോലീസിനെ എത്തിച്ചത് നഗരത്തിലെ പ്രമുഖ ലേബർ കോൺട്രാക്ടറുടെ ലിസ്റ്റിലുണ്ടായിരുന്ന സിദ്ധാർത്ഥിലേക്കായിരുന്നു.

സിദ്ധാർത്ഥിനെ നിരീക്ഷിക്കാൻ ഗായത്രി ഉത്തരവിട്ടു. അയാളുടെ ഗ്രാമത്തിൽ പോയ അന്വേഷണസംഘം ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന വിവരങ്ങൾ ശേഖരിച്ചു. ഏഴാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥിന് അർച്ചന എന്നൊരു ആത്മമിത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു വൈകുന്നേരം കളി കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങവേ പുഴക്കരയിൽ വെച്ച് അവൾ അപ്രത്യക്ഷയായി. അവൾ മുങ്ങിമരിച്ചതാണോ അതോ ആരെങ്കിലും തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയതാണോ എന്ന് ആർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു. അതിനുശേഷം സിദ്ധാർത്ഥ് പൂർണ്ണമായും ഉൾവലിഞ്ഞു.

ഒരു രാത്രിയിൽ, വീണ്ടും ഒരു ഇരയെ തേടിയിറങ്ങിയ സിദ്ധാർത്ഥിനെ പോലീസ് പിടികൂടി. ചോദ്യം ചെയ്യൽ മുറിയിൽ ഗായത്രിക്ക് മുന്നിൽ അയാൾ നിർവികാരനായി ഇരുന്നു.

“എന്തിനാണ് സിദ്ധാർത്ഥ് അവരെയൊക്കെ കൊന്നത്?” ഗായത്രി ഗർജ്ജിച്ചു.

സിദ്ധാർത്ഥ് സാവധാനം തലയുയർത്തി. “അവരൊന്നും എന്റെ അർച്ചനയായിരുന്നില്ല മാഡം. അവരൊക്കെ കള്ളം പറയുകയായിരുന്നു. എന്റെ അർച്ചനയുടെ കണ്ണുകൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കമുണ്ട്. അത് കാണാത്തപ്പോഴാണ് എനിക്ക് ദേഷ്യം വരുന്നത്. ആ പേര് മറ്റാരും ഉപയോഗിക്കാൻ പാടില്ല.”

“അന്ന് പുഴക്കരയിൽ ശരിക്കും എന്താണ് നടന്നത്?” ഡോ. ഐറിൻ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു.

സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. “ഞങ്ങൾ അന്ന് പുഴയിൽ വള്ളം തുഴയുകയായിരുന്നു. അക്കരെ പോയിട്ട് വേഗം വരാമെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ വള്ളം മറിഞ്ഞു. ഞാൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചതാണ്… പക്ഷേ ആ ഒഴുക്കിൽ അവൾ എന്റെ കൈയ്യിൽ നിന്നും വഴുതിപ്പോയി. അവൾ ഇപ്പോഴും എവിടെയോ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ട്. എന്നെ വിളിക്കുന്നുണ്ട്.”

കോടതി സിദ്ധാർത്ഥിനെ ആജീവനാന്ത തടവിന് ശിക്ഷിച്ചു. അയാൾക്ക് മാനസിക ചികിത്സ നൽകണമെന്നും വിധിയിൽ പരാമർശമുണ്ടായിരുന്നു

വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. സിദ്ധാർത്ഥ് ജയിലിൽ സൗമ്യനായി കഴിഞ്ഞു. ഒടുവിൽ നന്മയുടെ പേരിൽ അയാൾക്ക് പരോൾ ലഭിച്ചു. എന്നാൽ വീട്ടിലെത്തിയ സിദ്ധാർത്ഥ് അവിടെ തങ്ങിയില്ല. അയാൾ വീണ്ടും അപ്രത്യക്ഷനായി.

ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം നഗരത്തിൽ വീണ്ടുമൊരു പെൺകുട്ടി കൊല്ലപ്പെട്ടു—അർച്ചന. നഗരം വീണ്ടും ഭീതിയിലായി. എസ്.പി ഗായത്രി സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഫോട്ടോ സഹിതം ലുക്ക് ഔട്ട് നോട്ടീസ് ഇറക്കി.

ഒരു പ്രഭാതത്തിൽ കടൽത്തീരത്തെ പാറക്കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു മൃതദേഹം കണ്ടെത്തി. അത് സിദ്ധാർത്ഥിന്റേതായിരുന്നു. അയാളുടെ കഴുത്തിൽ ഒരു നൈലോൺ കയർ മുറുക്കിയിരുന്നു. അടുത്തുള്ള ചുവരിൽ ചോര കൊണ്ട് എഴുതിയിരുന്നു: “അവസാനം ഈ ശാപം അവസാനിച്ചു. അർച്ചനയുടെ സ്വന്തം കാവൽക്കാരൻ.”

ഗായത്രി ഉടൻ തന്നെ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു. അവിടെ അയാളുടെ 19 വയസ്സുകാരനായ മകൻ ആര്യൻ തകർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഗായത്രിയുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ അവൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

“മാഡം… അച്ഛൻ പരോളിൽ വന്ന അന്ന് രാത്രി വീണ്ടും ഇറങ്ങിപ്പോയി. തിരികെ വന്നപ്പോൾ അച്ഛന്റെ കൈകളിൽ രക്തമായിരുന്നു. മറ്റൊരു അർച്ചനയെ കൂടി കൊന്നു എന്ന് അച്ഛൻ അമ്മയോട് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ഇനി ഒരു പെണ്ണിനും ഈ ഗതി വരരുത് എന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞു. അച്ഛൻ ഉറങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ ആ കയറെടുത്തു… അമ്മയും അനിയത്തിയും എല്ലാം കണ്ടുനിന്നു. അച്ഛന്റെ ശവം ഞാൻ കടൽത്തീരത്ത് ഉപേക്ഷിച്ചു. മാഡം, എന്റെ അനിയത്തിയുടെ പേരും അർച്ചന എന്നാണ്. അവളെ അച്ഛൻ കൊല്ലുമെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഇത് ചെയ്തത്.”

ആര്യൻ കൈകൂപ്പി വിതുമ്പി. “അമ്മയെ ഇതിലേക്ക് വലിക്കരുത്. ഞാൻ മാത്രമാണ് ചെയ്തത്.”

എസ്.പി ഗായത്രി ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ഒരു പേര് ഒരു മനുഷ്യനെ എത്രത്തോളം വേട്ടയാടാം എന്നോർത്ത് അവൾ നടുങ്ങിപ്പോയി. നിയമത്തിന് മുന്നിൽ ആര്യൻ കുറ്റവാളിയാണെങ്കിലും, ഒരു കുടുംബത്തെ രക്ഷിക്കാൻ അവൻ എടുത്ത ആ തീരുമാനത്തിന് മുന്നിൽ ഗായത്രി ഒരു നിമിഷം മൗനമായി നിന്നു.