മൗനത്തിന്റെ തടവുകാരൻ

## അധ്യായം 1: മൗനത്തിന്റെ തടവുകാരൻ
ആകാശം കറുത്തു ഇരുണ്ടിരുന്നു. നഗരത്തിന്റെ ഒരു കോണിലുള്ള ആ പഴയ തടിമില്ലിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് മഴത്തുള്ളികൾ ചോർന്നൊലിച്ചു വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൈകാലുകൾ കസേരയിൽ ഉറപ്പിച്ചു കെട്ടപ്പെട്ട നിലയിൽ അനഘ ബോധത്തിലേക്ക് ഉണർന്നപ്പോൾ ആദ്യം കേട്ടത് ഇരമ്പിയാർക്കുന്ന ഇടിയുടെ ശബ്ദമാണ്. തലയിലെ കനത്ത വേദനയോടൊപ്പം ഭയത്തിന്റെ തണുപ്പ് അവളുടെ നട്ടെല്ലിലൂടെ അരിച്ചുകയറി. അച്ഛന്റെ രാഷ്ട്രീയ ശത്രുക്കൾ തന്നെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോന്നതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ അവൾക്ക് അധികം സമയം വേണ്ടി വന്നില്ല. ആഭ്യന്തരമന്ത്രി സദാനന്ദന്റെ മകളായി ജനിച്ചതു കൊണ്ടുമാത്രം അവൾ അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്ന ക്രൂരതകളുടെ തുടർച്ചയായിരുന്നു അത്.
“കരഞ്ഞിട്ട് ഒരു കാര്യവുമില്ല മോളേ… നിന്റെ അച്ഛൻ ഞങ്ങൾക്ക് തരാനുള്ളത് തന്നു തീർക്കാതെ നീ ഇവിടുന്ന് പുറംലോകം കാണില്ല.” ഇരുട്ടിൽ നിന്നും ഒരു ക്രൂരമായ ചിരി ഉയർന്നു കേട്ടു. തോക്കേന്തിയ നാലഞ്ചുപേർ അവളെ വളഞ്ഞു നിന്നു.
പെട്ടെന്നാണ് മില്ലിന്റെ വലിയ ഇരുമ്പ് വാതിൽ ഒരു വലിയ ശബ്ദത്തോടെ തകർന്നു വീണത്. പാതിതുറന്ന വാതിലിലൂടെ അകത്തേക്ക് അടിച്ചുകയറിയ മിന്നൽ വെളിച്ചത്തിൽ, മഴ നനഞ്ഞു കുതിർന്ന ഒരു രൂപം അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. കറുത്ത ജാക്കറ്റും, കൈകളിൽ ഒരു ഇരുമ്പു വടിയുമായി നിൽക്കുന്ന അവൻ—**വിക്രം**. നഗരത്തിലെ അധോലോകത്തിന് പോലും ഭയമുള്ള പേര്. പണത്തിനു വേണ്ടി മാത്രം എന്തും ചെയ്യുന്ന, ഭൂതകാലമില്ലാത്ത ഒരൊറ്റയാൻ.
“ആരാടാ നീ?!” കാവൽക്കാരിൽ ഒരുവൻ ഉറക്കെ ചോദിച്ചുകൊണ്ട് തോക്കെടുക്കാൻ തുനിഞ്ഞു.
വിക്രം ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. അവന്റെ മൗനം ഭയാനകമായിരുന്നു. മിന്നൽ വേഗതയിലാണ് അവൻ ചലിച്ചത്. കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ഇരുമ്പുവടി കൊണ്ട് ആദ്യത്തെയാളുടെ നെഞ്ചിനിട്ട് ഒരടി കൊടുത്തു. ചോര തുപ്പിക്കൊണ്ട് അവൻ നിലത്തു വീണു. അടുത്ത നിമിഷങ്ങളിൽ അവിടെ നടന്നത് ഒരു കൂട്ടക്കുരുതിയായിരുന്നു. തന്നെ തടയാൻ വന്ന ഒരോരുത്തരെയും വിക്രം ക്രൂരമായി തല്ലിച്ചതച്ചു. ഭയത്തോടെ നോക്കിനിന്ന അനഘയുടെ മുന്നിലേക്ക്, ചോരയിറ്റുന്ന ഇരുമ്പുവടിയുമായി അവൻ നടന്നു വന്നു.
അവളുടെ അരികിൽ മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്ന്, തന്റെ അരയിൽ നിന്നും ഒരു ചെറിയ കത്തി പുറത്തെടുത്ത് അവളുടെ കെട്ടുകൾ അവൻ അറുത്തു മാറ്റി. അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാതെ തന്നെ അവൻ വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു: “എഴുന്നേൽക്ക്… ഇനി നിന്റെ ജീവന് കാവൽ ഞാനാണ്.”
അവന്റെ ശബ്ദത്തിലെ ആ ഗാംഭീര്യവും, ഭയമില്ലായ്മയും അനഘയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ തരം സുരക്ഷിതത്വം നിറച്ചു. അതായിരുന്നു അവരുടെ ആദ്യത്തെ കൂടിക്കാഴ്ച.
മകളുടെ ജീവന് വലിയ ഭീഷണിയുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ മന്ത്രി സദാനന്ദൻ വിക്രമിന് വലിയൊരു തുക പ്രതിഫലം നൽകി അവളെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ചുമതല പൂർണ്ണമായി ഏൽപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ അനഘയുടെ വലിയ ബംഗ്ലാവിലെ ഒരു സ്ഥിരം സാന്നിധ്യമായി വിക്രം മാറി. അവൾ പോകുന്നിടത്തെല്ലാം, കോളേജിലും ലൈബ്രറിയിലും ഷോപ്പിംഗ് മാളുകളിലും എല്ലാം, ഒരു നിഴലായി അവൻ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.
ആദ്യമൊക്കെ വിക്രമിന്റെ സാന്നിധ്യം അനഘയ്ക്ക് വലിയ അസ്വസ്ഥതയാണ് ഉണ്ടാക്കിയത്. അവൻ ആരോടും സംസാരിക്കില്ല, ഒരിക്കൽ പോലും ചിരിക്കില്ല, എപ്പോഴും കറുത്ത വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച് ഒരു യന്ത്രത്തെപ്പോലെ കാവൽ നിൽക്കും. താൻ സ്വർണ്ണക്കൂട്ടിനുള്ളിൽ അടയ്ക്കപ്പെട്ട ഒരു തത്തയെപ്പോലെയാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.
“നിനക്ക് എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ നോക്കി നിൽക്കാൻ മടുപ്പില്ലേ വിക്രം? കുറച്ചു നേരം എവിടെയെങ്കിലും പോയി ഇരുന്നുകൂടെ?” ഒരു ദിവസം കോളേജ് കാമ്പസിലെ തണൽമരത്തിന് ചുവട്ടിലിരുന്ന് അനഘ ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.
അകലെ മാറി നിന്ന് സിഗരറ്റ് വലിക്കുകയായിരുന്ന വിക്രം ആ പുക പുറത്തേക്ക് വിട്ടുകൊണ്ട് അവളെ ഒന്ന് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു ഭാവവുമില്ലായിരുന്നു. “എനിക്ക് പണം തന്നിരിക്കുന്നത് നിന്നെ നോക്കാനാണ്, വിശ്രമിക്കാനല്ല,” കടുപ്പത്തിലുള്ള ആ മറുപടിക്ക് ശേഷം അവൻ വീണ്ടും ദൂരേക്ക് കണ്ണ് നട്ടു.
അവന്റെ ആ അഹങ്കാരം നിറഞ്ഞ പെരുമാറ്റം അനഘയിൽ ദേഷ്യമാണ് ഉണ്ടാക്കിയതെങ്കിലും, ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ അവൾ അവനെ അറിയാതെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. മറ്റുള്ള ഗുണ്ടകളെപ്പോലെ പണത്തോടോ പെണ്ണുങ്ങളോടോ അവന് യാതൊരു താല്പര്യവുമില്ലെന്ന് അവൾ മനസ്സിലാക്കി. എത്ര വലിയ ജനക്കൂട്ടത്തിലും അവൻ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. ആ ഒറ്റപ്പെടൽ എവിടെയോ അനഘയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു കൗതുകം നിറച്ചു. കാരണം, അത്രയും വലിയ പത്രാസുള്ള അച്ഛന്റെ മകളായിട്ടും, ആ വീട്ടിൽ അവളും പൂർണ്ണമായും ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം രാത്രി വൈകി, അച്ഛന്റെ ഓഫീസിൽ നിന്നും ചില ബഹളങ്ങൾ കേട്ടാണ് അനഘ താഴേക്ക് വന്നത്. സദാനന്ദൻ ആരോടോ ഫോണിൽ തട്ടിക്കയറുകയായിരുന്നു. ആ സംഭാഷണത്തിനിടയിലാണ് വിക്രമിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചില കാര്യങ്ങൾ അയാൾ പറയുന്നത് അനഘ കേട്ടത്.
“അവൻ ഒരു അനാഥനാണ്… തെരുവിൽ നിന്നും വളർന്നു വന്നവൻ. അവന് ചോദിക്കാനും പറയാനും ആരുമില്ല. ഞാൻ കൊടുക്കുന്ന പണം മാത്രമാണ് അവന്റെ ലക്ഷ്യം. അതുകൊണ്ട് അവൻ എന്നെ ചതിക്കില്ല,” സദാനന്ദൻ അട്ടഹസിച്ചു.
അനാഥൻ! ആ വാക്ക് അനഘയുടെ ഹൃദയത്തിൽ വല്ലാതെ തറച്ചു. ഈ ഭൂമിയിൽ അവനായി കാത്തിരിക്കാൻ ആരുമില്ലേ? അവൻ മരിച്ചാൽ ഒരു തുള്ളി കണ്ണീരൊഴുക്കാൻ പോലും ആരുമില്ലേ? അനാഥാലയത്തിലെ പട്ടിണിയിലും ക്രൂരതകളിലും വെന്തുരുകി, ജീവിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം കൈകളിൽ ആയുധമെടുത്ത ഒരുവനാണ് തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നതെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ അനഘയുടെ ഉള്ളിൽ അവനോടുള്ള ദേഷ്യം മുഴുവൻ അലിഞ്ഞുപോയി. പകരം വറ്റാത്ത ഒരു സഹതാപവും, വിചിത്രമായ ഒരു അടുപ്പവും അവൾക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങി. ആ രാത്രി അവൾക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, കനത്ത മഞ്ഞിൽ കൈകൾ കെട്ടി ബംഗ്ലാവിന് കാവൽ നിൽക്കുന്ന വിക്രമിന്റെ രൂപമാണ് അവൾ കണ്ടത്. അവൻ ഒരു കാവൽക്കാരനല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് നടന്നു കയറുന്ന ഒരാളാണെന്ന് അവൾ മെല്ലെ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.
പിറ്റേദിവസം മുതൽ അനഘയുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ വന്നു. അവൾ വിക്രമിനെ ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കുന്നത് നിർത്തി. പകരം, അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അവനോടുള്ള ആർദ്രത നിറഞ്ഞു. അവൾ അവനുവേണ്ടി വീട്ടിൽ നിന്നും ചായയും പലഹാരങ്ങളും ഉണ്ടാക്കി നേരിട്ട് കൊണ്ടുക്കൊടുക്കാൻ തുടങ്ങി.
“ഇതൊന്നും എനിക്ക് വേണ്ട. എനിക്കുള്ള ഭക്ഷണം ഞാൻ പുറത്തുനിന്ന് കഴിച്ചോളാം,” അനഘ നീട്ടിയ ചായ ഗ്ലാസ് നോക്കി വിക്രം പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ തരുന്നതാണ്, വാങ്ങണം,” അനഘ വിട്ടുകൊടുത്തില്ല. അവൾ ബലമായി ആ ഗ്ലാസ് അവന്റെ കയ്യിൽ വെച്ചുകൊടുത്തു. ആദ്യമായി വിക്രമിന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ കൈകളിൽ തൊട്ടു. ആ സ്പർശനത്തിൽ രണ്ടുപേരുടെയും ഉള്ളിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പാഞ്ഞുപോയി. വിക്രം പെട്ടെന്ന് കൈ പിൻവലിച്ചു, പക്ഷേ ചായ കുടിക്കാതിരിക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല.
അനഘ അവനെ മാറ്റിയെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. അവൾ നിരന്തരമായി അവനോട് സംസാരിച്ചു. അവളുടെ കോളേജ് വിശേഷങ്ങളും, അമ്മയുടെ മരണത്തെക്കുറിച്ചും, അച്ഛന്റെ സ്നേഹമില്ലായ്മയെക്കുറിച്ചും അവൾ അവനോട് തുറന്നുപറഞ്ഞു. വിക്രം മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും അവൾ പറയുന്നത് മുഴുവൻ വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. പലപ്പോഴും അവളുടെ കൊച്ചു കൊച്ചു തമാശകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിയാൻ ആഞ്ഞു, പക്ഷേ അവൻ അത് പെട്ടെന്ന് മറച്ചുവെച്ചു. അവളിലേക്ക് അടുക്കുന്നത് തനിക്ക് നല്ലതല്ലെന്ന് അവന്റെ യുക്തി അവനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.
ഒരു വൈകുന്നേരം, അവർ കടൽത്തീരത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ചുവന്നു തുടുത്ത സൂര്യൻ കടലിലേക്ക് താഴ്ന്നുപോകുന്ന ആ മനോഹരമായ കാഴ്ചയിൽ പ്രകൃതി പോലും പ്രണയാർദ്രമായി തോന്നി. ശക്തമായ കാറ്റിൽ അനഘയുടെ മുടിയിഴകൾ പാറിപ്പറന്നു. അവൾ വിക്രമിന്റെ തൊട്ടരികിലേക്ക് നടന്നു ചെന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കടലിന്റെ ശാന്തതയും എന്നാൽ ഉള്ളിൽ ഒരു കടലിരമ്പവും ഉള്ളതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.
“വിക്രം… നീ എന്തിനാണ് എപ്പോഴും എന്നിൽ നിന്നും ഒളിച്ചോടുന്നത്?” അനഘ വളരെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ ഒളിച്ചോടാറില്ല അനഘ. ഞാൻ എന്റെ അതിരുകളിൽ നിൽക്കുകയാണ്,” അവൻ ദൂരേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ ആ അതിരുകൾ എനിക്ക് തകർക്കണം വിക്രം,” അവൾ അവന്റെ കയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. അവളുടെ കൈകളുടെ ചൂട് അവന്റെ ഉള്ളിലെ തണുത്തുറഞ്ഞ മരവിപ്പിനെ ഇല്ലാതാക്കാൻ തുടങ്ങി.
“നിനക്ക് ഭ്രാന്താണ് അനഘ. നീ ആരാണെന്നും ഞാൻ ആരാണെന്നും നിനക്കറിയില്ലേ? നീ ഒരു മന്ത്രിയുടെ മകളാണ്. സുഖസൗകര്യങ്ങളിൽ വളർന്നവൾ. ഞാനോ? നാളെ എവിടെയെങ്കിലും തെരുവിൽ ചോര വാർന്നു മരിക്കേണ്ട ഒരു ഗുണ്ട. എനിക്ക് ഭൂതകാലമില്ല, ഭാവിയില്ല. എന്നെ പ്രണയിച്ചാൽ നിനക്ക് കണ്ണീര് മാത്രമേ ബാക്കിയുണ്ടാവൂ,” വിക്രം തന്റെ കൈ വിടുവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് നിന്റെ കൂടെയുള്ള കണ്ണീരാണ് മറ്റെല്ലാ സന്തോഷങ്ങളേക്കാളും വലുത് വിക്രം. എനിക്ക് പണമോ പദവിയോ വേണ്ട. എനിക്ക് നിന്നെ വേണം. നിന്റെ ഈ മൗനത്തെയും നിന്റെ ഈ ഒറ്റപ്പെടലിനെയും ഞാൻ പ്രണയിക്കുന്നു. നിനക്ക് ആരുമില്ലെന്ന് ഇനി പറയരുത്… നിനക്ക് ഞാനുണ്ട്,” വിതുമ്പുന്ന ശബ്ദത്തോടെ, കണ്ണുകളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ കടലൊളിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ അത് പറയുമ്പോൾ വിക്രമിന്റെ നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു.
ജീവിതത്തിൽ ഇന്നേവരെ സ്നേഹം എന്തെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത, ആരും ഒരു വാക്ക് കൊണ്ട് പോലും തലോടിയിട്ടില്ലാത്ത അവന് മുന്നിലാണ് ഈ പെൺകുട്ടി തന്റെ സർവ്വസ്വവും സമർപ്പിച്ചു നിൽക്കുന്നത്. വിക്രമിന്റെ ഉള്ളിലെ കല്ലുപോലുള്ള ഹൃദയം ആ പ്രണയത്തിന് മുന്നിൽ പൂർണ്ണമായും ഉരുകിപ്പോയി. അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞ ആ തിളക്കം അനഘയ്ക്ക് മറുപടിയായി മാറി. അവൻ അവളെ തന്നിൽ നിന്നും അകറ്റി നിർത്തിയെങ്കിലും, അവന്റെ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായും അവളുടേതായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
തന്റെ കാവൽക്കാരൻ ഇപ്പോൾ തന്റെ ജീവന്റെ കാവൽക്കാരനായി മാറിയിരിക്കുന്നു എന്ന് അനഘ സന്തോഷത്തോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. എന്നാൽ, കൊട്ടാര സദൃശ്യമായ ആ വീട്ടിൽ തങ്ങൾക്കായി ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റ് രൂപപ്പെടുന്നുണ്ടെന്ന് അവർ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
*(തുടരും…)*

കടൽത്തീരത്തെ ആ സായാഹ്നത്തിന് ശേഷം വിക്രമിന്റെ മൗനത്തിന് ഒരു പുതിയ ഭാവമുണ്ടായിരുന്നു. അത് വലിഞ്ഞു മുറുകിയ ഒരു ഗുണ്ടയുടെ കാഠിന്യമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് പ്രണയം കൊണ്ട് ഹൃദയം നിറഞ്ഞ ഒരുവന്റെ പരിഭ്രമമായിരുന്നു. അവൻ ഇപ്പോഴും പഴയതുപോലെ ഗൗരവക്കാരനായി നടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ അനഘയുടെ ഒരു ചെറിയ നോട്ടത്തിന് മുന്നിൽ അവൻ പതറിപ്പോയി.
അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ ബംഗ്ലാവിനുള്ളിൽ അവർക്ക് മാത്രമായി ചില മനോഹരമായ നിമിഷങ്ങൾ ഒത്തുവന്നു. മന്ത്രി സദാനന്ദൻ പുതിയ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ദിവസങ്ങളോളം നഗരത്തിന് പുറത്തായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കാവൽക്കാരുടെ എണ്ണത്തിലും കുറവുണ്ടായിരുന്നു. വലിയ ആ കൊട്ടാരത്തിൽ അനഘയും അവളുടെ നിഴലായ വിക്രമും മാത്രമായി.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം കനത്ത മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ കനത്ത മഴയിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു അനഘ. വിക്രം പതിവുപോലെ പൂമുഖത്തെ വരാന്തയിൽ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് വലിയൊരു ഇടിമിന്നലോടെ ആ പ്രദേശത്തെ കറന്റ് മുഴുവൻ പോയത്. ബംഗ്ലാവ് പൂർണ്ണമായും ഇരുട്ടിലായി.
പേടിച്ചുപോയ അനഘ പതിയെ വരാന്തയിലേക്ക് നടന്നു. “വിക്രം…” അവൾ പതുക്കെ വിളിച്ചു.
“ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട് അനഘ, പേടിക്കേണ്ട,” ഇരുട്ടിൽ നിന്നും അവന്റെ ശാന്തമായ ശബ്ദം കേട്ടു.
അനഘ ഫോണിന്റെ ഫ്ലാഷ് ലൈറ്റ് തെളിച്ച് വരാന്തയിലേക്ക് വന്നു. കയ്യിൽ രണ്ട് കപ്പ് ചൂട് ചായയുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ഒരു കപ്പ് അവന് നേരെ നീട്ടി. “ഈ മഴയത്ത് ഒരു ചൂട് ചായ കുടിക്കാം. പ്ലീസ്, ഇല്ലെന്ന് പറയരുത്.”
വിക്രം മറുത്തു പറയാതെ ആ കപ്പ് വാങ്ങി. അവർ രണ്ടുപേരും വരാന്തയിലെ കൈവരിയിൽ ചാരിനിന്ന് പെയ്യുന്ന മഴയിലേക്ക് നോക്കി. തണുത്ത കാറ്റ് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് മഴത്തുള്ളികളെ ദത്തെടുത്തു.
“വിക്രം… നിനക്ക് മഴ ഇഷ്ടമാണോ?” അവൾ ചായ ഊതിക്കുടിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“ഇല്ല,” വിക്രം ഒഴുക്കൻ മട്ടിൽ പറഞ്ഞു. “തെരുവിൽ കിടന്നുറങ്ങുന്നവന് മഴയെന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളാണ്. പട്ടിണിയാണ്. അതുകൊണ്ട് എനിക്ക് മഴ ശാപമായിരുന്നു.”
അനഘ ചായക്കപ്പ് മാറ്റിവെച്ച് അവന്റെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. “എന്നാൽ എനിക്കിത് പ്രണയമാണ്. നീ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നതും ഇങ്ങനെയൊരു മഴക്കാലത്താണ്. ഇനി നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ പട്ടിണിയുടെയോ ഒറ്റപ്പെടലിന്റെയോ മഴയുണ്ടാവില്ല…”
അവൾ പതുക്കെ തന്റെ തല അവന്റെ തോളിലേക്ക് ചായ്ച്ചു വെച്ചു. വിക്രം ആദ്യമൊന്ന് ഞെട്ടി, ശരീരം വിറച്ചു. അവൻ കൈകൾ പിൻവലിക്കാൻ ആഞ്ഞതാണ്, പക്ഷേ അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ കൈപ്പത്തിക്കുള്ളിലേക്ക് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ പടർന്നു കയറി. വിക്രമിന്റെ ഉള്ളിലെ സങ്കോചങ്ങളെല്ലാം ആ നിമിഷം ഉരുകിപ്പോയി. അവൻ തന്റെ വലിയ കൈകൾ കൊണ്ട് അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. ആദ്യമായി അവൻ തന്റെ പ്രണയം ആ സ്പർശനത്തിലൂടെ അവളോട് തുറന്നു പറയുകയായിരുന്നു. ആ തണുത്ത രാത്രിയിൽ, അവരുടെ ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ മാത്രമാണ് അവിടെ കേൾക്കാനുണ്ടായിരുന്നത്.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അനഘ അടുക്കളയിൽ തനിച്ചായിരുന്നു. വിക്രമിന് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട എന്തോ ഒന്ന് പാകം ചെയ്യാനുള്ള തിരക്കിലായിരുന്നു അവൾ. പെട്ടെന്നാണ് അവൾ അറിയാതെ തിളച്ച പാത്രത്തിന്റെ വശങ്ങളിൽ അവളുടെ കൈ തട്ടിയത്.
“അമ്മേ..!” അവൾ വേദനയോടെ നിലവിളിച്ചു.
കാവൽ നിൽക്കുകയായിരുന്ന വിക്രം ആ ശബ്ദം കേട്ട പാടെ അടുക്കളയിലേക്ക് പാഞ്ഞെത്തി. അവളുടെ പൊള്ളിയ കൈ കണ്ടതും അവന്റെ മുഖം വിളറിവെളുത്തു. തന്റെ സ്വന്തം ശരീരത്തിൽ എത്ര വലിയ മുറിവുകളുണ്ടായാലും തിരിഞ്ഞു നോക്കാത്ത വിക്രം, അനഘയുടെ കയ്യിലെ ആ ചെറിയ പാട് കണ്ട് പരിഭ്രാന്തനായി.
അവൻ വേഗം അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് പൈപ്പിൻ ചുവട്ടിലേക്ക് നീട്ടി. തണുത്ത വെള്ളം അവളുടെ കയ്യിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങി.
“എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ധൃതി കാണിക്കുന്നത്? നോക്കി ഇരുന്ന് കൂടെ?” വിക്രമിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആദ്യമായി ദേഷ്യത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ആകുലത നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു.
അവൻ അവളെ അടുത്തുള്ള കസേരയിൽ ഇരുത്തി. എന്നിട്ട് ഡ്രസ്സിംഗ് ബോക്സിൽ നിന്നും മരുന്നെടുത്ത് വന്ന് അവളുടെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തിയിരുന്നു. വളരെ പതുക്കെ, ഒരു പൂവ് തൊടുന്നതുപോലെ അവൻ അവളുടെ വിരലുകളിൽ മരുന്ന് പുരട്ടി. അനഘ വേദന മറന്ന് അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അവളോടുള്ള പ്രണയം അണപൊട്ടി ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മരുന്ന് പുരട്ടി കഴിഞ്ഞതും വിക്രം തലയുയർത്തി അവളെ നോക്കി. അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കോർത്തു. ആ മുഖങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള അകലം കുറഞ്ഞു വന്നു. വിക്രം പതുക്കെ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ തന്റെ അധരങ്ങൾ അമർത്തി. തികച്ചും പവിത്രമായ, സുരക്ഷിതമായ ഒരു ചുംബനം. അനഘ കണ്ണുകളടച്ച് ആ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴം അനുഭവിച്ചു.
“നിനക്ക് ചെറിയൊരു വേദന വന്നാൽ പോലും എനിക്ക് താങ്ങാൻ കഴിയില്ല അനഘ,” വിക്രം വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
എന്നാൽ ആ പ്രണയത്തിന്റെ വസന്തം അധികനാൾ നീണ്ടുനിന്നില്ല. ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം ടൗണിൽ നിന്നും മടങ്ങിവരുമ്പോൾ വിക്രമിന്റെയും അനഘയുടെയും പരസ്പരമുള്ള നോട്ടങ്ങളും ചിരികളും കാറിലെ റിയർവ്യൂ മിററിലൂടെ ഡ്രൈവർ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. അയാൾ അത് കൃത്യമായി മന്ത്രി സദാനന്ദനെ അറിയിച്ചു.
അന്നുരാത്രി സദാനന്ദൻ ബംഗ്ലാവിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി. അയാളുടെ മുഖത്ത് കൊടുംങ്കാറ്റിന് മുൻപുള്ള ശാന്തതയുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ വിക്രമിനെ തന്റെ റൂമിലേക്ക് വിളപ്പിച്ചു.
മേശപ്പുറത്ത് ഒരു വലിയ പെട്ടി നിറയെ പണം വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
“വിക്രം… നീ എന്റെ മകളെ രക്ഷിച്ചവനാണ്. അതിനുള്ള പ്രതിഫലം ഇതാ. ഇത് വാങ്ങി നീ നാളെത്തന്നെ ഈ നഗരം വിട്ടു പോകണം,” സദാനന്ദൻ കടുപ്പത്തിൽ പറഞ്ഞു.
വിക്രം ആ പണപ്പൊതിയിലേക്ക് നോക്കിയില്ല. അവൻ സദാനന്ദന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരിട്ട് നോക്കി. “എനിക്ക് ഈ പണം വേണ്ട സാർ. ഞാൻ അനഘയെ സ്നേഹിക്കുന്നു. അവൾക്ക് വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ ഇനി ജീവിക്കുന്നത്.”
സദാനന്ദൻ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. “എന്താടാ പറഞ്ഞത്?! ഒരു തെരുവ് ഗുണ്ടയായ നീ എന്റെ മകളെ പ്രണയിക്കുന്നെന്നോ? നിന്റെ യോഗ്യതയെന്താടാ? നായയ്ക്ക് കൊടുക്കുന്ന എച്ചിൽ കാശ് വാങ്ങി ജീവിക്കുന്ന നിനക്ക് എന്റെ മകളെ വേണമല്ലേ?”
അപ്പോഴേക്കും ബഹളം കേട്ട് അനഘ അങ്ങോട്ട് ഓടിയെത്തി. “അച്ഛാ… വിക്രമിനെ ഒന്നും പറയരുത്. ഞാൻ വിക്രമിനെ പ്രണയിക്കുന്നു. പണമല്ല, എനിക്ക് അച്ഛൻ തരാത്ത സ്നേഹമാണ് അവൻ തന്നത്,” അവൾ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
മകളുടെ മറുപടി കേട്ട സദാനന്ദന്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടു. അയാൾ കൈയടിച്ച് ആംഗ്യം കാണിച്ചതും, ഇരുട്ടിൽ നിന്നും അയാളുടെ വിശ്വസ്തരായ പത്തോളം ഗുണ്ടകൾ ആയുധങ്ങളുമായി വിക്രമിനെ വളഞ്ഞു.
“കൊല്ലെടാ അവനെ!” സദാനന്ദൻ ആക്രോശിച്ചു.
അനഘ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് വിക്രമിന്റെ മുന്നിലേക്ക് കയറി നിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും സദാനന്ദൻ അവളെ ബലമായി പിടിച്ച് മാറ്റി. അടുത്ത നിമിഷം, ആയുധങ്ങളേന്തിയ ഗുണ്ടകൾ വിക്രമിന് മേൽ ചാടിവീണു. വിക്രം തിരിച്ചടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, അനഘയുടെ കരച്ചിലും സദാനന്ദന്റെ കെണിയിലും അവൻ പെട്ടുപോയി. ഇരുമ്പുവടികൾ അവന്റെ ശരീരത്തിൽ പതിച്ചു. ചോരയിൽ കുളിച്ച് നിലത്തു വീണ വിക്രമിന്റെ തലയ്ക്കടിച്ച് അവർ അവനെ പൂർണ്ണമായും അബോധാവസ്ഥയിലാക്കി.
“ഇവന്റെ ശവം പോലും ആരും കാണരുത്. ദൂരെ കാട്ടിൽ കൊണ്ടുപോയി തള്ളിക്കോ!” സദാനന്ദൻ ഉത്തരവിട്ടു.
തന്റെ കണ്ണുമുന്നിൽ ചോരയിൽ മുങ്ങി കിടക്കുന്ന വിക്രമിന്റെ രൂപം കണ്ട് അനഘ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ബോധരഹിതയായി വീണു.
*(തുടരും…)*

വിക്രമിന്റെ ചോര ഒഴുക്കിയ ആ കറുത്ത രാത്രിക്ക് ശേഷം അനഘയുടെ ജീവിതം ഇരുളടഞ്ഞ ഒരു തടവറയായി മാറി. സ്വന്തം കിടപ്പുമുറിയിൽ അവൾ പൂട്ടിയിടപ്പെട്ടു. ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ പ്രകൃതിയിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് വിക്രമിന്റെ മുഖം മാത്രമാണ് ഓർമ്മ വന്നത്.
“അവൻ മരിച്ചു അനഘ… ഇനി ആ തെരുവ് ഗുണ്ട നിന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരില്ല,” അച്ഛൻ സദാനന്ദന്റെ ആ വാക്കുകൾ ഓരോ തവണ ഓർക്കുമ്പോഴും അവളുടെ നെഞ്ച് തകർന്നുപോയി. വിക്രം തന്നെ വിട്ടുപോയിട്ടില്ല എന്നൊരു ചെറിയ പ്രതീക്ഷ അവളുടെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ, അവളുടെ കണ്ണീരിനും മൗനത്തിനും മുന്നിൽ മറ്റൊരു രാഷ്ട്രീയ പ്രമുഖന്റെ മകനുമായുള്ള അവളുടെ വിവാഹം അച്ഛൻ ഉറപ്പിച്ചു.
ആ ദിവസം വന്നുചേർന്നു. നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഓഡിറ്റോറിയം ആളുകളെക്കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്. വിഭവസമൃദ്ധമായ സദ്യയും, ഉച്ചത്തിൽ മുഴങ്ങുന്ന നാദസ്വരവും, രാഷ്ട്രീയ പ്രമുഖരുടെ സാന്നിധ്യവും കൊണ്ട് ആ കല്യാണപ്പന്തൽ ആകെ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
പട്ടുസാരിയും സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളും അണിഞ്ഞ് അനഘ മണ്ഡപത്തിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. പക്ഷേ അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു വധുവിന്റെ സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നില്ല; ഒരു ജീവശ്ശവത്തെപ്പോലെയായിരുന്നു അവൾ. അവളുടെ കണ്ണുകൾ പന്തലിന്റെ വാതിലിലേക്ക് നീണ്ടു ചെന്നു—തന്റെ കാവൽക്കാരൻ വരും എന്നൊരു നേർത്ത പ്രതീക്ഷയോടെ.
അനഘ മണ്ഡപത്തിൽ വന്നിരുന്നു. വരൻ താലിമാല കൈകളിലെടുത്തു. പുരോഹിതൻ മന്ത്രങ്ങൾ ചൊല്ലിത്തുടങ്ങി. സദാനന്ദൻ തന്റെ പദവിയുടെ അഹങ്കാരത്തോടെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മുന്നിൽ നിന്നു.
താലി അനഘയുടെ കഴുത്തിലേക്ക് അടുക്കാൻ തുടങ്ങിയ ആ നിമിഷം…
**പെട്ടെന്നാണ് ആ ശബ്ദം കേട്ടത്!**
ഓഡിറ്റോറിയത്തിന്റെ കൂറ്റൻ ഗ്ലാസ്സ് വാതിലുകൾ തകർന്നു തരിപ്പണമായി. വലിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ സെക്യൂരിറ്റി ജീവനക്കാർ മണ്ഡപത്തിന്റെ നടുവിലേക്ക് തെറിച്ചു വീണു. കല്യാണപ്പന്തലിലെ സംഗീതവും മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങളും ഒറ്റനിമിഷം കൊണ്ട് നിലച്ചു. എല്ലാവരും ഭയത്തോടെ ആ ദിശയിലേക്ക് നോക്കി.
പുകപടലങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ അവൻ നടന്നു വന്നു—**വിക്രം!**
അവന്റെ ശരീരത്തിൽ അവിടവിടെയായി പരിക്കുകളുടെ പാടുകളുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ജ്വലിച്ചിരുന്നത് സദാനന്ദന്റെ ഗുണ്ടകൾക്ക് അവനെ ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെന്ന സത്യമായിരുന്നു. ചോര വാർന്ന് കാട്ടിൽ കിടന്ന അവനെ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴവും പ്രതികാരവും മാത്രമാണ് വീണ്ടും എഴുന്നേൽപ്പിച്ചത്.
“വിക്രം…!” അനഘയുടെ ചുണ്ടുകളിൽ നിന്നും ആ പേര് സന്തോഷത്തോടെയും അത്ഭുതത്തോടെയും ഉതിർന്നു വീണു. അവൾ മണ്ഡപത്തിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു.
“പിടിയെടാ അവനെ! കൊല്ലെടാ!” സദാനന്ദൻ ഉറക്കെ അട്ടഹസിച്ചു.
സദാനന്ദന്റെ മുപ്പതോളം വരുന്ന ഗുണ്ടകൾ ഒരേസമയം വിക്രമിന് നേരെ പാഞ്ഞടുത്തു. പന്തലിൽ ആകെ ബഹളമായി. ആളുകൾ ചിതറിയോടി. എന്നാൽ വിക്രം ഇത്തവണ ഒരു കാവൽക്കാരനായിരുന്നില്ല, അവൻ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റായിരുന്നു. തന്നെ തടയാൻ വന്ന ഒരോരുത്തരെയും അവൻ അടിച്ചു പറത്തി. കസേരകളും മേശകളും വായുവിൽ പറന്നു. അവന്റെ ഒരോ അടിയും സദാനന്ദന്റെ അഹങ്കാരത്തിന് മേലുള്ളതായിരുന്നു.
മിനിറ്റുകൾക്കകം പന്തലിൽ ചോരപ്പുഴയൊഴുകി. സദാനന്ദന്റെ ഗുണ്ടകളെല്ലാം നിലംപരിശായി. ഒടുവിൽ, വിക്രം വേദിയിലേക്ക് കയറിവന്നു. വരൻ പേടിച്ച് പുറകോട്ട് മാറി.
വിക്രം അനഘയുടെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ നേരെ കൈ നീട്ടി.
> “നിന്നെ വിട്ടു കൊടുക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല അനഘ. നീയില്ലാതെ എനിക്ക് ജീവനുമില്ല. എന്റെ കൂടെ വരുന്നോ?” അവന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചിരുന്നു.
>
അനഘ ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിച്ചില്ല. അവൾ തന്റെ കൈകൾ അവന്റെ കൈപ്പത്തിക്കുള്ളിലേക്ക് വെച്ചുകൊടുത്തു. സദാനന്ദൻ തോക്കെടുക്കാൻ തുനിഞ്ഞെങ്കിലും വിക്രമിന്റെ തീക്ഷ്ണമായ നോട്ടത്തിന് മുന്നിൽ അയാൾക്ക് അനങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
എല്ലാവരും നോക്കിനിൽക്കെ, ആ താലിപ്പന്തലിൽ നിന്നും വിക്രം അനഘയുടെ കൈപിടിച്ച് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. പ്രണയം അധികാരത്തിന് മേൽ വിജയം നേടിയ നിമിഷമായിരുന്നു അത്.

നഗരത്തിന്റെ ബഹളങ്ങളിൽ നിന്നും സദാനന്ദന്റെ അധികാരപരിധിയിൽ നിന്നും ഒത്തിരി അകലെ, ഒരു മലയോര ഗ്രാമത്തിലായിരുന്നു അവർ പിന്നീട് എത്തിയത്. പച്ചപ്പു നിറഞ്ഞ കുന്നുകൾക്കും മൂടൽമഞ്ഞിനും നടുവിലുള്ള ഒരു കൊച്ചു ഓടിട്ട വീട് അവർ തങ്ങളുടെ പുതിയ ലോകമാക്കി മാറ്റി.
വിക്രം തന്റെ കയ്യിലെ ആയുധങ്ങളെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചു. അവൻ അവിടെയുള്ള ആളുകളോടൊപ്പം കൃഷിപ്പണിക്ക് ഇറങ്ങി. കൈകളിൽ ചോരക്കറ പുരണ്ടിരുന്ന ഒരു ഗുണ്ടയിൽ നിന്നും അവൻ മണ്ണിൽ അധ്വാനിക്കുന്ന ഒരു സാധാരണക്കാരനായി മാറി. അനഘ ആ കൊച്ചു വീട് വൃത്തിയാക്കി, വിക്രമിന് വേണ്ടി പ്രണയത്തോടെ ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്തു.
അവിടെ അവർ തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ദിനങ്ങൾ ജീവിച്ചു തീർക്കുകയായിരുന്നു.
ഒരു വൈകുന്നേരം, മുറ്റത്ത് പെയ്തിറങ്ങുന്ന മഞ്ഞിനെ നോക്കി അവർ വരാന്തയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. വിക്രം അനഘയെ തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
“വിക്രം… എനിക്ക് ഇപ്പോഴും ഇതൊരു സ്വപ്നം പോലെ തോന്നുന്നു. ആ സ്വർണ്ണക്കൊട്ടാരത്തേക്കാൾ എനിക്ക് എത്രയോ വലുതാണ് നിന്റെ ഈ കൊച്ചു വീടും നിന്റെ ഈ നെഞ്ചിലെ ചൂടും,” അനഘ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.
വിക്രം അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. “എനിക്കും ഇതൊരു പുതിയ ജന്മമാണ് അനഘ. അമ്മയോ അച്ഛനോ ആരാണെന്ന് പോലും അറിയാതെ വളർന്ന എനിക്ക്, ഒരു കുടുംബം എന്താണെന്ന് തന്നത് നീയാണ്. എന്റെ ഈ അനാഥത്വം നീ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കി.”
അവർ പരസ്പരം നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. കാറ്റിൽ പറന്നു വീണ മഞ്ഞിൻ കണങ്ങൾക്കിടയിൽ ആ കൊച്ചു വീട്ടിൽ പ്രണയം വീണ്ടും പൂത്തുലഞ്ഞു.
എന്നാൽ വിധി അവരെ അപ്പോഴും പിന്തുടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സദാനന്ദൻ തന്റെ മാനം കെടുത്തിയ വിക്രമിനോടുള്ള പക അടക്കിയിരുന്നില്ല. രഹസ്യാന്വേഷണങ്ങളിലൂടെ അയാൾ ഒടുവിൽ ആ മലയോര ഗ്രാമം കണ്ടെത്തി.
ഒരു ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക് വിക്രം വിറക് ശേഖരിക്കാൻ വേണ്ടി കാട്ടിലേക്ക് പോയ സമയമായിരുന്നു അത്. പെട്ടെന്ന് മൂന്ന് കറുത്ത വണ്ടികൾ ആ കൊച്ചു വീടിന് മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. അതിൽ നിന്നും ആയുധങ്ങളുമായി ഗുണ്ടകൾ ഇറങ്ങി. സദാനന്ദനും അവരോടൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നു.
അവർ വീടിന്റെ വാതിൽ തകർത്ത് അകത്തേക്ക് കയറി. ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുകയായിരുന്ന അനഘ ഭയന്നു വിറച്ചു.
“എന്റെ കണ്ണ് വെട്ടിച്ച് നീ ആ ഗുണ്ടയുടെ കൂടെ സുഖമായി ജീവിക്കാമെന്ന് കരുതിയോടി?” സദാനന്ദൻ അവളുടെ മുടിയിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ചു.
“അച്ഛാ… പ്ലീസ്… ഞങ്ങളെ വെറുതെ വിടൂ,” അവൾ കരഞ്ഞു വിതുമ്പി.
“ഇല്ലടി… നിന്നെ ഞാൻ ഇവിടുന്ന് കൊണ്ടുപോകും. അവൻ വന്നാൽ കാണാൻ അവന്റെ ശവം മാത്രം ഇവിടെ ബാക്കിയുണ്ടാവും,” സദാനന്ദന്റെ ഗുണ്ടകൾ അനഘയെ വലിച്ചിഴച്ച് പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ തുടങ്ങി. അവൾ പ്രതിരോധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അവർ അവളെ ക്രൂരമായി തള്ളി താഴെയിട്ടു. അവളുടെ തല ഭിത്തിയിൽ തട്ടി ചോര വരാൻ തുടങ്ങി.
പെട്ടെന്നാണ് കാട്ടിൽ നിന്നും വിറകുകെട്ടുമായി വിക്രം അങ്ങോട്ട് തിരിച്ചെത്തിയത്. പരിക്കേറ്റു ചോരയൊലിപ്പിച്ചു കിടക്കുന്ന അനഘയെ കണ്ടതും അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നു തുടുത്തു. അവന്റെ ഉള്ളിലെ ശാന്തത ഒടുങ്ങി, അവിടെ വീണ്ടും പഴയ ആ ക്രൂരനായ കാവൽക്കാരൻ ഉണർന്നു.
“അനഘ…!” അവൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചുകൊണ്ട് കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന വലിയ മരത്തടി നിലത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു.
സദാനന്ദന്റെ ഗുണ്ടകൾ അവന് നേരെ ആയുധങ്ങളുമായി പാഞ്ഞു ചെന്നു. എന്നാൽ ഇത്തവണ വിക്രം പോരാടിയത് പണത്തിന് വേണ്ടിയായിരുന്നില്ല, തന്റെ പ്രാണനായ അനഘയ്ക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നു. ആ പോരാട്ടത്തിന് മരണത്തിന്റെ വേഗതയുണ്ടായിരുന്നു. ഒരോരുത്തരെയും അവൻ എടുത്തെറിഞ്ഞു. വിക്രമിന്റെ ആ അമാനുഷികമായ കരുത്തിന് മുന്നിൽ തോക്കുകൾ പോലും നിഷ്പ്രഭമായി.
ഗുണ്ടകളെല്ലാം ചോരയിൽ കുളിച്ച് നിലത്തു വീണപ്പോൾ, വിക്രം നേരെ സദാനന്ദന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നു ചെന്നു. ഭയം കൊണ്ട് സദാനന്ദൻ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. വിക്രം അയാളുടെ ഷർട്ടിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ച് ഉയർത്തി.
> “മന്ത്രി സദാനന്ദൻ സാറേ… അന്ന് പണത്തിന് വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മുന്നിൽ നിന്നത്. പക്ഷേ ഇന്ന് എന്റെ കയ്യിലുള്ളത് എന്റെ ജീവനാണ്. ഇനിയും എന്റെ അനഘയുടെ നേരെ നിന്റെയോ നിന്റെ ആളുകളുടെയോ കൈ പൊങ്ങിയാൽ… ഈ വിക്രം ആരാണെന്ന് നീ അറിയും. മോളെ ഓർത്ത് നിന്നെ ഞാൻ ജീവനോടെ വിടുന്നു. പൊയ്ക്കോ ഇവിടുന്ന്…!”
>
വിക്രം അയാളെ നിലത്തേക്ക് തള്ളിയിട്ടു. സദാനന്ദൻ തന്റെ ജീവനും കൊണ്ട് ബാക്കിയുള്ള ഗുണ്ടകളോടൊപ്പം അവിടെനിന്നും ഭയന്നോടി. ഇനി ഒരിക്കലും അവർ തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരില്ലെന്ന് വിക്രമിന് ഉറപ്പായിരുന്നു.
വിക്രം വേഗം അനഘയുടെ അരികിലേക്ക് വന്ന് അവളെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു. അവളുടെ നെറ്റിയിലെ ചോര അവൻ തുടച്ചു മാറ്റി.
“വിക്രം… എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു,” അനഘ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം ഒളിപ്പിച്ചു.
“ഇനി ആരും വരില്ല അനഘ… നിന്റെ ഈ വിക്രം ഉള്ളിടത്തോളം കാലം നിന്നെ ആർക്കും വിട്ടുകൊടുക്കില്ല,” അവൻ അവളെ കൂടുതൽ മുറുകെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
ആ മലയോര ഗ്രാമത്തിൽ, പെയ്തു തോർന്ന മഴയ്ക്ക് ശേഷം ഒരു പുതിയ പുലരി ഉദിച്ചുയർന്നു. സകല പ്രതിസന്ധികളെയും തകർത്തെറിഞ്ഞ്, ആ കൊച്ചു വീട്ടിൽ വിക്രമും അനഘയും പ്രണയത്തിന്റെ പുതിയൊരു ലോകം തീർത്തു. നിഴലായി തുടങ്ങിയ ബന്ധം ഒടുവിൽ അവരുടെ ജീവനായി മാറി അവശേഷിച്ചു.
**(ശുഭം)**