മൂക്കുത്തിയെ പ്രണയിച്ചവൻ

# മൂക്കുത്തിയെ പ്രണയിച്ചവൻ
## ഭാഗം 1: കുടജാദ്രിയിലെ മൂക്കുത്തിയും നഷ്ടപ്പെട്ട പാദസരവും
പശ്ചിമഘട്ടത്തിന്റെ മടിത്തട്ടിൽ തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന കുടജാദ്രി മലനിരകളെ പൊതിഞ്ഞുനിന്ന കനത്ത മഞ്ഞുകാറ്റിന് അന്ന് പ്രത്യേക ഒരു കുളിരും വന്യതയുമുണ്ടായിരുന്നു. പ്രകൃതി അതിന്റെ കാവ്യഭംഗി മുഴുവൻ ആവാഹിച്ചുവെച്ചതുപോലെ തോന്നിക്കുന്ന ഒരു സുന്ദരമായ പുലരി. ആകാശത്ത് കരിനീല മേഘങ്ങളും താഴെ താഴ്‌വരകളിൽ വെള്ളിപ്പഞ്ഞിപോലെയുള്ള മഞ്ഞും പരസ്പരം പുണർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. കാമ്പസ് ജീവിതത്തിന്റെ രണ്ടാം വർഷം പൂർത്തിയാക്കി, മൂന്നാം വർഷത്തിലേക്ക് കാൽവെക്കുന്ന ആ വേനലവധിക്കാലത്താണ് ഗൗതം തന്റെ അച്ഛനമ്മമാർക്കൊപ്പം കൊല്ലൂർ മൂകാംബിക ക്ഷേത്രദർശനത്തിനായി നാട്ടിൽ നിന്നും തിരിക്കുന്നത്. വീട്ടിലും നാട്ടിലും ഉറ്റവർക്കും സുഹൃത്തുക്കൾക്കും എല്ലാം അവൻ ‘ഉണ്ണി’യായിരുന്നു. ചെറുപ്പം മുതലേ പുസ്തകങ്ങളെയും കവിതകളെയും പ്രകൃതിയേയും സ്നേഹിച്ച ഒരു സാധാരണ കോളേജ് വിദ്യാർത്ഥി. ഭക്തിയേക്കാളേറെ, മലനിരകളോടും കാടിനോടും യാത്രകളോടുമുള്ള അടങ്ങാത്ത അഭിനിവേശമായിരുന്നു ഉണ്ണിയെ ഈ യാത്രയ്ക്ക് പ്രേരിപ്പിച്ചത്.
മൂകാംബികയിലെ ശാന്തവും ഭക്തിസാന്ദ്രവുമായ അന്തരീക്ഷത്തിൽ മനസ്സ് നിറഞ്ഞ് തൊഴുതുവണങ്ങിയ ശേഷം, പിറ്റേന്ന് പുലർച്ചെ തന്നെ അവർ കുടജാദ്രി മലമുകളിലേക്ക് പോകാനായി ജീപ്പ് സ്റ്റാൻഡിലെത്തി. പുലർച്ചെ അഞ്ചര മണിയോടെ തന്നെ കുടജാദ്രി ലക്ഷ്യമാക്കി ആദ്യത്തെ ജീപ്പുകൾ പുറപ്പെടാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഉണ്ണിയും അച്ഛനും അമ്മയും ഒരു പഴയ മഹീന്ദ്ര ജീപ്പിന്റെ പിൻസീറ്റിൽ ഇടംപിടിച്ചു. വണ്ടി സ്റ്റാർട്ടായതോടെ കാടിന്റെ വന്യമായ വഴികളിലേക്ക് ജീപ്പ് കുതിച്ചുപാഞ്ഞു.
പുലർച്ചെയുള്ള ആ യാത്ര കഠിനവും അതെ സമയം ആവേശഭരിതവുമായിരുന്നു. ഇരുവശവും ഇടതൂർന്നു നിൽക്കുന്ന വന്മരങ്ങളും, കാട്ടുചെടികളും, വല്ലപ്പോഴും കാടിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയെ ഭേദിച്ച് കടന്നുപോകുന്ന പക്ഷികളുടെ കളകൂജനങ്ങളും ആ യാത്രയ്ക്ക് മാറ്റ് കൂട്ടി. റോഡുപോലുമില്ലാത്ത, കല്ലും കുഴിയും നിറഞ്ഞ ഇടുങ്ങിയ പാതയിലൂടെയുള്ള യാത്രയിൽ ജീപ്പ് ആടിയുലഞ്ഞു. കുടുുകുടുങ്ങുന്ന ജീപ്പിന്റെ ജനലോരത്തിരുന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ഉണ്ണിയുടെ മനസ്സിൽ ഇതുവരെ അനുഭവിക്കാത്ത ഒരു പ്രത്യേകതരം ശാന്തത നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വണ്ടിയുടെ ഓരോ കുലുക്കത്തിലും കാടിന്റെ ഈർപ്പമുള്ള മണ്ണും പച്ചിലകളും കലർന്ന വന്യമായ സുഗന്ധം അവന്റെ നാസാരന്ധ്രങ്ങളിലേക്ക് അരിച്ചുകയറി. കാട്ടരുവികളുടെ ശബ്ദവും വന്യമൃഗങ്ങളുടെ നേർത്ത അലർച്ചകളും ആ യാത്രയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ലഹരി നൽകി.
മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ട ദുർഘടം പിടിച്ച യാത്രയ്ക്കൊടുവിൽ ജീപ്പ് വന്നിറങ്ങിയത് സർവ്വജ്ഞപീഠത്തിലേക്കുള്ള കാൽനടപ്പാതയുടെ തുടക്കത്തിലായിരുന്നു. അവിടെനിന്നും മുകളിലേക്ക് കല്ലും മണ്ണും നിറഞ്ഞ ഇടുങ്ങിയ പാതയിലൂടെ വേണം നടക്കാൻ. മലനിരകളെ ആകെയും മൂടിക്കൊണ്ട് കനത്ത മഞ്ഞ് പെയ്തിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തൊട്ടുമുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ആളെപ്പോലും വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിയാത്ത അത്രയും വശ്യമായ മഞ്ഞ്. അച്ഛനും അമ്മയും പതുക്കെ കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ച് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ചെറുപ്പത്തിന്റെ ചോരത്തിളപ്പിൽ ഉണ്ണി അവർക്ക് മുന്നിലായി വേഗത്തിൽ നടന്നു കയറി. തണുത്ത കാറ്റ് അവന്റെ മുഖത്ത് വന്ന് അടിക്കുമ്പോൾ അവൻ പ്രകൃതിയെ ആവോളം ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു.
ആ മഞ്ഞ് പെയ്തിറങ്ങുന്ന പാതയിൽ, ഒരു വളവ് തിരിഞ്ഞപ്പോഴാണ് അവൻ ആദ്യമായി അവളെ കണ്ടത്.
പ്രകൃതി ഒരുക്കിയ ആ മനോഹരമായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ അവൾ ഒരു വിസ്മയം പോലെ, ഒരു സ്വപ്നം പോലെ പെട്ടെന്ന് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുകയായിരുന്നു. ഒരു കടും നീല നിറത്തിലുള്ള ചുരിദാറണിഞ്ഞ്, കാറ്റിൽ വന്യമായി പാറിപ്പറക്കുന്ന തന്റെ മുടിയിഴകളെ കൈകൾ കൊണ്ട് ഒതുക്കിനിർത്താൻ പാടുപെടുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി. കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അവൾ തന്റെ അച്ഛനമ്മമാർക്കൊപ്പം ദൂരദേശത്തുനിന്നും വന്നതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാമായിരുന്നു. അവൾ എന്തിനോ വേണ്ടി പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കി ചിരിച്ച ആ ഒരു നിമിഷം, ഉണ്ണിയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് നിലച്ചുപോയതുപോലെ തോന്നി. പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ നിശ്ചലമായതുപോലെ, കാറ്റിന്റെ ശബ്ദം പോലും മാഞ്ഞുപോയതുപോലെ ഒരു അനുഭൂതി.
അവളുടെ മുഖത്തിന്റെ വലതുവശത്തായി സൂര്യപ്രകാശമേറ്റ് മിന്നിത്തിളങ്ങിയ ആ ചെറിയ മൂക്കുത്തിയിലേക്ക് അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഉടക്കിനിന്നു. അത് കേവലമൊരു സ്വർണ്ണത്തരിയോ കല്ലോ ആയിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അവന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ ആകാശത്ത് ഒദിച്ചുയർന്ന ഒരു കൊച്ചു നക്ഷത്രമായിരുന്നു. അവളുടെ വശ്യമായ ചിരിയും കണ്ണുകളിലെ ആഴമേറിയ നിഷ്കളങ്കതയും ഉണ്ണിയുടെ ഉള്ളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ വിത്തുപാകി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു കവിയുടെ ഭാവനയിലോ, ഒരു ചിത്രകാരന്റെ കാൻവാസിലോ മാത്രം വിരിയുന്ന അത്രയും ആഴമുള്ള സൗന്ദര്യം അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു.
താനറിയാതെ തന്നെ അവളുടെ രൂപം തന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞുപോകുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞു. അവളിൽ നിന്നും കണ്ണെടുക്കാൻ അവന് സാധിച്ചില്ല. അവൾ നടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കാലിലെ കൊലുസ്സുകൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന നേർത്ത ശബ്ദം പോലും ആ കാറ്റിൽ തനിക്ക് കേൾക്കാമെന്ന് അവൻ വെറുതെ വിചാരിച്ചു. അവൾ മുന്നോട്ട് നടക്കുമ്പോൾ ഉണ്ണിയും അറിയാതെ അവൾക്ക് പിന്നാലെ നടന്നു.
“ഉണ്ണീ… നീ എന്താ അവിടെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത്? വേഗം നടക്ക്, മഞ്ഞ് കൂടുന്നുണ്ട്,” പിന്നിൽ നിന്ന് അമ്മയുടെ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ വിളി ഉയർന്നപ്പോഴാണ് ഉണ്ണി യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് തിരികെ വന്നത്. അവൻ ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞ് ചുറ്റും നോക്കി, ഒപ്പം ആ പെൺകുട്ടിയെ വീണ്ടും നോക്കിയെങ്കിലും അവൾ അപ്പോഴേക്കും മഞ്ഞിന്റെ മറവിലേക്ക് മുന്നോട്ട് നടന്നുപോയിരുന്നു.
സർവ്വജ്ഞപീഠത്തിന്റെ മുകളിലേക്ക് കയറുന്ന ഓരോ പടവിലും ഉണ്ണിയുടെ കണ്ണുകൾ ആ നീലച്ചുരിദാറിനെയും അവളുടെ മൂക്കുത്തിയുടെ തിളക്കത്തെയുമാണ് തിരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത്. മനസ്സിൽ മുഴുവൻ ആ മുഖം മാത്രമായിരുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ വന്യതയും മഞ്ഞിന്റെ പുതപ്പും എല്ലാം അവൾക്ക് ചുറ്റും ഒരു പ്രത്യേക മാന്ത്രികവലയമായി നിൽക്കുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി. പലപ്പോഴും ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ അവളുടെ തലമുടി പാറുന്നത് അവൻ ദൂരത്തുനിന്നും കണ്ടു. ഒരോ തവണ കാണുമ്പോഴും അവന്റെ ഹൃദയം കൂടുതൽ വേഗത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഒടുവിൽ മലമുകളിലെ ആ ചെറിയ കൽമണ്ഡപത്തിന് സമീപം വെച്ച് അവൻ വീണ്ടും അവളെ കണ്ടുമുട്ടി. അവിടെ ആളുകൾ കുറവായിരുന്നു. കനത്ത മഞ്ഞിൽ അവളുടെ രൂപം ഒരു മാലാഖയെപ്പോലെ അവ്യക്തവും എന്നാൽ അതിമനോഹരവുമായി തോന്നിപ്പിച്ചു. അവൾ പ്രകൃതി ഭംഗി ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് മലമുകളിലെ പാറപ്പുറത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് മലമുകളിൽ വീശിയടിച്ച ശക്തമായ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റിൽ അവളുടെ തലയിലെ ഷാൾ പറന്നുപോയി. അത് പിടിച്ചെടുക്കാനുള്ള പരിഭ്രാന്തിക്കിടയിൽ അവൾ ആഞ്ഞുശ്രമിക്കുന്നതിനിടയിൽ, അവളുടെ ഇടതുകാലിലെ വെള്ളിക്കൊലുസ്സുകളിലൊന്ന് അഴിഞ്ഞു വീണത് അവൾ അറിഞ്ഞതേയില്ല. അവൾ ഷാളും പിടിച്ച് ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്ന മാതാപിതാക്കളുടെ കൂടെ വേഗത്തിൽ മലയിറങ്ങിപ്പോയി.
മഞ്ഞ് അല്പം ശമിച്ചപ്പോൾ ഉണ്ണി അവൾ നിന്നിരുന്ന ആ കൽമണ്ഡപത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവൾ ചവിട്ടിനിന്ന ആ പാറപ്പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, പുല്ലുകൾക്കിടയിൽ തിളങ്ങുന്ന എന്തോ ഒന്ന് അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. കുനിഞ്ഞ് അത് എടുത്തുനോക്കിയപ്പോൾ അതൊരു വെള്ളിക്കൊലുസ്സായിരുന്നു. ഒരു ചെറിയ നീല മുത്തുമാത്രമുള്ള ലളിതമായ ഒരു പാദസരം. അത് ആ പെൺകുട്ടിയുടേതാണെന്ന് ഉണ്ണിയുടെ മനസ്സ് ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
അവൻ മലയിറങ്ങുന്ന ആ പാതയിലേക്ക് നോക്കി ഉറക്കെ വിളിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ഓടിച്ചെന്ന് അത് അവൾക്ക് കൊടുക്കണമെന്ന് കരുതി. എന്നാൽ, അപ്പോഴേക്കും മഞ്ഞിന്റെ കനത്ത മറവിൽ അവളും കുടുംബവും എവിടെയോ പൂർണ്ണമായി മറഞ്ഞുപോയിരുന്നു. കാറ്റിന്റെ ഇരമ്പലിൽ മറ്റൊന്നും കേൾക്കാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയായിരുന്നു. ഒടുവിൽ ആ പാദസരം തന്റെ പോക്കറ്റിലേക്ക് പതുക്കെ എടുത്തുവെക്കുമ്പോൾ, തന്റെ അജ്ഞാത പ്രണയത്തിന്റെ ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും അടയാളമായി ഉണ്ണി അതിനെ നെഞ്ചോട് ചേർക്കുകയായിരുന്നു.
അന്ന് വൈകുന്നേരം കൊല്ലൂരിൽ തിരിച്ചെത്തി, നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാൻ ട്രെയിൻ കയറുമ്പോഴും ഉണ്ണിയുടെ മനസ്സിൽ ആ മൂക്കുത്തിക്കാരിയുടെ രൂപവും ഉള്ളംകയ്യിൽ അവളുടെ പാദസരത്തിന്റെ കുളിർമയും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ആ പാദസരത്തിലെ നീലമുത്തിലേക്ക് നോക്കി അവൻ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു—ഇത് കേവലം ഒരു യാദൃശ്ചികതയല്ല, എന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ തുടക്കമാണ്. അവൾ ആരാണെന്നോ എവിടെയാണെന്നോ അറിയില്ലെങ്കിലും, തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് അവൾ ഒരുനാൾ തിരിച്ചുവരുമെന്ന് അവന്റെ മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു. ആ പ്രതീക്ഷയോടെ അവൻ തന്റെ വെള്ളിക്കൊലുസ്സ് തന്റെ ഡയറിക്കുള്ളിൽ ആരും കാണാതെ സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചു.

കുടജാദ്രിയിലെ ആ മനോഹരമായ യാത്ര കഴിഞ്ഞ് മാസങ്ങൾ പലത് കഴിഞ്ഞിട്ടും ഗൗതമെന്ന ഉണ്ണിയുടെ മനസ്സ് ആ പെൺകുട്ടിയെ മറന്നിരുന്നില്ല. അവളുടെ ആ മൂക്കുത്തിയും നിഷ്കളങ്കമായ ചിരിയും അവന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ പോലും ദിവസേന വരാൻ തുടങ്ങി. തന്റെ പഠനമുറിയിലെ മേശപ്പുറത്തിരിക്കുന്ന ഡയറിയുടെ ഉള്ളിൽ, ആരും കാണാതെ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്ന നീലമുത്തുള്ള ആ വെള്ളിക്കൊലുസ്സ് കാണുമ്പോഴൊക്കെ കുടജാദ്രിയിലെ ആ തണുത്ത കാറ്റും മഞ്ഞും വീണ്ടും തന്റെ ചുറ്റും വീശിയടിക്കുന്നതായി അവന് തോന്നുമായിരുന്നു. അവൾ ആരാണെന്നോ എവിടെയാണെന്നോ അറിയാതെ, ഇനിയൊരിക്കലും കാണാൻ കഴിയില്ലെന്ന നിരാശയിലും അവളുടെ ഓർമ്മകളെ അവൻ തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
വേനലവധിക്കാലം കഴിഞ്ഞ് കോളേജ് വീണ്ടും തുറന്നതോടെ കാമ്പസ് സജീവമായി. പുതിയ അധ്യയനവർഷം ആരംഭിച്ചതോടെ ഒന്നാം വർഷ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ പ്രവേശനവും നടന്നു. ക്ലാസ്സുകൾ തുടങ്ങി ഏതാനും ആഴ്ചകൾ കഴിഞ്ഞ ഒരു മനോഹരമായ പ്രഭാതത്തിലായിരുന്നു അത്. കാമ്പസിലെ കേന്ദ്ര ലൈബ്രറിക്ക് മുന്നിലെ വലിയ തണൽമരച്ചുവട്ടിൽ കൂട്ടുകാർക്കൊപ്പം സംസാരിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു ഉണ്ണി. പെട്ടെന്നാണ് ലൈബ്രറിയുടെ പടവുകൾ കയറി ഒരു പെൺകുട്ടി നടന്നു വന്നത്.
അവളെ കണ്ടമാത്രയിൽ ഉണ്ണിയുടെ കയ്യിലിരുന്ന പുസ്തകം താഴെ വീഴാൻ പോയി. അവന്റെ കണ്ണുകളെ അവന് തന്നെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തന്റെ അതേ കോളേജിൽ, ഒന്നാം വർഷ ബിരുദ വിദ്യാർത്ഥിനിയായി അവൾ ഇതാ തന്റെ തൊട്ടുമുന്നിലൂടെ നടന്നു വരുന്നു! കൂട്ടുകാരികളോട് എന്തോ തമാശകൾ പറഞ്ഞ് പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്ന അവളുടെ മൂക്കിൽ അപ്പോഴും ആ മൂക്കുത്തി സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പ്രകൃതി തനിക്കായി ഒരുക്കിയ ഏറ്റവും വലിയ അത്ഭുതമായിരുന്നു അത്.
കൂട്ടുകാരോട് ചോദിച്ച് കൂടുതൽ അന്വേഷിച്ചപ്പോഴാണ് അവളുടെ പേര് ‘അതിഥി’ എന്നാണെന്നും, വീട്ടുകാരും കൂട്ടുകാരും അവളെ സ്നേഹത്തോടെ ‘അച്ചു’ എന്ന് വിളിക്കുമെന്നും അവൻ അറിഞ്ഞത്. താൻ ജീവനായി കൊണ്ടുനടക്കുന്ന പാദസരത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉടമ തന്റെ തൊട്ടുമുന്നിലുണ്ടായിട്ടും, അവളോട് നേരിട്ട് ചെന്ന് സംസാരിക്കാൻ ഉണ്ണിയുടെ അന്തർമുഖത്വം അവനെ അനുവദിച്ചില്ല. കാമ്പസിലെ ഒരു സീനിയർ വിദ്യാർത്ഥിയായിരുന്നിട്ടും, അവളുടെ മുന്നിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ അവന് വാക്കുകൾ കിട്ടാതെയാകുമായിരുന്നു. കാമ്പസിലെ ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലും, ക്ലാസ്സ് മുറികളുടെ ഇടനാഴികളിലും പലപ്പോഴും അവളെ ദൂരത്തുനിന്ന് നോക്കിനിൽക്കാനേ അവന് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ.
നേരിട്ട് പ്രണയം തുറന്നു പറയാൻ കഴിയാത്ത തന്റെ ഈ ഭീരുത്വത്തിന് പരിഹാരമായി ഉണ്ണി ഒരു പുതിയ വഴി കണ്ടെത്തി. ആ കാലഘട്ടത്തിൽ കലാലയങ്ങളിൽ ഏറെ സജീവമായിരുന്ന ഫേസ്ബുക്കിൽ അവൻ **”മൂക്കുത്തിയെ പ്രണയിച്ചവൻ”** എന്ന പേരിൽ ഒരു പുതിയ വ്യാജ അക്കൗണ്ട് നിർമ്മിച്ചു. അതിഥിയുടെ പ്രൊഫൈൽ തിരഞ്ഞുപിടിച്ച് അവൻ ഒരു ഫ്രണ്ട് റിക്വസ്റ്റ് അയച്ചു. അവളുടെ പ്രൊഫൈൽ ചിത്രത്തിലും കുടജാദ്രിയിൽ വെച്ച് കണ്ട അതേ മൂക്കുത്തിയുടെ ഭംഗി പ്രകടമായിരുന്നു.
ആദ്യം ഒരു അപരിചിതനായതുകൊണ്ട് അതിഥി ആ റിക്വസ്റ്റ് സ്വീകരിക്കുകയോ മെസ്സേജുകൾക്കൊന്നും മറുപടി നൽകുകയോ ചെയ്തില്ല. എന്നാൽ, ഉണ്ണി ആ അക്കൗണ്ടിലൂടെ എഴുതാൻ തുടങ്ങിയ കവിതകളും പ്രണയക്കുറിപ്പുകളും പതുക്കെ അവളുടെ ശ്രദ്ധ ആകർഷിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൾക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട കുടജാദ്രിയെക്കുറിച്ചും, മൂകാംബികയിലെ മഞ്ഞിനെക്കുറിച്ചും, ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ മൂക്കുത്തിയുടെ വശ്യതയെക്കുറിച്ചും അവൻ വാചാലനായി. തന്റെ ഉള്ളിലെ പ്രണയം മുഴുവൻ അവൻ ആ വരികളിൽ ആവാഹിച്ചു വെച്ചിരുന്നു. തന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് അതേപടി എഴുതുന്ന ആ അജ്ഞാതനായ എഴുത്തുകാരനോട് അതിഥിക്ക് പതുക്കെ ഒരു താല്പര്യം തോന്നിത്തുടങ്ങി. ഒടുവിൽ ഒരു ദിവസം അവൾ ആ റിക്വസ്റ്റ് സ്വീകരിക്കുകയും അവന്റെ മെസ്സേജിന് മറുപടി അയക്കുകയും ചെയ്തു.
> **അതിഥി:** “ആരാണ് നിങ്ങൾ? എന്നെ ഇത്രയധികം അറിയുന്നതുപോലെ സംസാരിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? നമ്മൾ എപ്പോഴെങ്കിലും കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?”
> **മൂക്കുത്തിയെ പ്രണയിച്ചവൻ:** “നിന്റെ മൂക്കുത്തിയുടെ തിളക്കത്തിൽ എന്റെ പ്രണയം കണ്ടെത്തിയ ഒരാൾ… കുടജാദ്രിയുടെ മണ്ണിൽ വെച്ച് എന്റെ ഹൃദയം കവർന്നവളാണ് നീ. നേരിട്ട് കാണാൻ എനിക്ക് ധൈര്യമില്ല, പക്ഷേ എന്റെ അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ ഞാൻ എപ്പോഴും നിന്റെ അരികിലുണ്ടാകും…”
>
അവിടെനിന്ന് അവരുടെ സൗഹൃദം വളർന്നു. കോളേജിൽ വെച്ച് ഉണ്ണി ദിവസവും അവളെ കാണുകയും അവളുടെ ഓരോ ഇഷ്ടങ്ങളും സങ്കടങ്ങളും ദൂരത്തുനിന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുകയും ചെയ്യുമെങ്കിലും, താനാണ് ആ ഫേസ്ബുക്ക് കാമുകനെന്ന് അവൾ ഒരിക്കലും അറിയാതിരിക്കാൻ അവൻ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു. കോളേജിലെ തന്റെ യഥാർത്ഥ ഐഡന്റിറ്റി അവൻ പൂർണ്ണമായും ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചു. ഫേസ്ബുക്കിലൂടെയുള്ള അവരുടെ സംഭാഷണങ്ങൾ ദിവസങ്ങളിൽ നിന്നും മാസങ്ങളിലേക്കും പിന്നീട് മൂന്ന് വർഷത്തോളമുള്ള നീണ്ട കാലയളവിലേക്കും വളർന്നു.
പരസ്പരം നേരിട്ട് കാണാതെ, ശബ്ദം പോലും കേൾക്കാതെ, കേവലം എഴുത്തുകളിലൂടെയും ഭാവനകളിലൂടെയും അവർ തീവ്രമായി പ്രണയിച്ചു. അതിഥിയുടെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ സന്തോഷങ്ങളും സങ്കടങ്ങളും പരീക്ഷാക്കാലത്തെ സമ്മർദ്ദങ്ങളും അവൾ ആ അക്കൗണ്ടുമായി പങ്കുവെക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൾക്ക് ഉണ്ണിയുടെ വരികൾ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആശ്വാസമായി മാറി. കോളേജ് പഠനം കഴിഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോഴും അതിഥിയുടെ മനസ്സിൽ “മൂക്കുത്തിയെ പ്രണയിച്ചവൻ” എന്ന ആ അദൃശ്യരൂപം ഒരു ദൈവത്തെപ്പോലെ പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. തന്റെ മുഖം പോലും കാണിക്കാതെ തന്നെ ഇത്രയധികം സ്നേഹിക്കുന്ന ആ കാമുകനെ അവൾ സ്വന്തം ജീവനേക്കാളേറെ പ്രണയിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. തങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒരേ കാമ്പസിലാണ് പഠിച്ചതെന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അറിയാതെ, അവർ രണ്ടുപേരും രണ്ട് വഴികളിലേക്ക് കോളേജ് പഠനം പൂർത്തിയാക്കി ഇറങ്ങി.

മനസ്സുകളുടെ അകൽച്ചയും
കോളേജ് പഠനമെല്ലാം വിജയകരമായി പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം ഉണ്ണി നാട്ടിലെ ഒരു പ്രമുഖ കമ്പനിയിൽ നല്ലൊരു ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. ജീവിതം ഒരു പുതിയ ഘട്ടത്തിലേക്ക് കടന്നെങ്കിലും അവന്റെ മനസ്സിൽ അപ്പോഴും അതിഥിയോടുള്ള പ്രണയവും ഫേസ്ബുക്കിലൂടെയുള്ള അവരുടെ സംഭാഷണങ്ങളും അതേപടി തുടർന്നു. ഇതേസമയം അതിഥിയുടെ വീട്ടിൽ അവൾക്കായി വിവാഹാലോചനകൾ വളരെ സജീവമായി നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പ്രായമെത്തിയ മകളെ നല്ലൊരു നിലയിൽ വിവാഹം കഴിപ്പിച്ചു അയക്കുക എന്നത് അവളുടെ മാതാപിതാക്കളുടെ വലിയൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നു.
യാദൃശ്ചികമെന്നു പറയട്ടെ, ഉണ്ണിയുടെയും അതിഥിയുടെയും കുടുംബങ്ങൾ തമ്മിൽ നേരത്തെ തന്നെ വലിയ പരിചയവും സൗഹൃദവുമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ഉണ്ണിയുടെ അമ്മയാണ് അതിഥിയുടെ ആലോചന മുന്നോട്ട് വെച്ചത്. ഇരു വീട്ടുകാരും പരസ്പരം സംസാരിക്കുകയും കുട്ടികളുടെ ജാതകങ്ങൾ തമ്മിൽ ഒത്തുനോക്കുകയും ചെയ്തു. ജാതകം നോക്കിയ نجومی (ജ്യോത്സ്യൻ) ഇരു കുടുംബങ്ങളെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, രണ്ടുപേരുടെയും ജാതകങ്ങൾ തമ്മിൽ നൂറുശതമാനം പൊരുത്തമാണെന്ന്, ഈ ബന്ധം സ്വർഗ്ഗത്തിൽ വെച്ച് നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടതാണെന്ന്!
തന്റെ വിവാഹം ഉറപ്പിച്ച വിവരം അതിഥിയുടെ വീട്ടുകാർ അവളോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ ആകെ തകർന്നുപോയി. താൻ ജീവനായി പ്രണയിക്കുന്ന ആ ഫേസ്ബുക്ക് കാമുകനെക്കുറിച്ച് വീട്ടുകാരോട് തുറന്നു പറയാൻ അവൾക്ക് ഭയമായിരുന്നു, കാരണം അവനെക്കുറിച്ച് ഒരു പേരോ വിലാസമോ മുഖമോ പോലും അവൾക്കറിയില്ലായിരുന്നു. തന്നെ വളർത്തി വലുതാക്കിയ, തന്റെ സന്തോഷങ്ങൾ മാത്രം ആഗ്രഹിക്കുന്ന മാതാപിതാക്കളെ ഒരു അദൃശ്യനായ വ്യക്തിയുടെ പേരിൽ വിഷമിപ്പിക്കേണ്ട എന്ന് കരുതി, മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ അതിഥി ഈ വിവാഹത്തിന് സമ്മതിച്ചു. താൻ വിവാഹം കഴിക്കാൻ പോകുന്നത് തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കാമുകനെയാണെന്ന് അവൾ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയിരുന്നില്ല.
അങ്ങനെ ആ മംഗല്യദിനം വന്നെത്തി. മാലാഖയെപ്പോലെ ഒരുങ്ങി നിൽക്കുന്ന അതിഥിയുടെ കഴുത്തിൽ, ബന്ധുമിത്രാദികളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഉണ്ണി മംഗല്യസൂത്രം ചാർത്തി. എന്നാൽ താലികെട്ടുമ്പോഴും മണ്ഡപത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും അതിഥിയുടെ കണ്ണുകളിൽ സങ്കടവും നിരാശയും മാത്രമാണ് നിഴലിച്ചിരുന്നത്. അവൾ തന്റെ കണ്ണുനീർ മറ്റുള്ളവർ കാണാതെ ഒളിപ്പിക്കാൻ പാടുപെടുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മനസ്സിൽ നടക്കുന്ന ആ വലിയ പോരാട്ടങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഉണ്ണിക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു.
വിവാഹച്ചടങ്ങുകളെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ആദ്യരാത്രിയിൽ മാല്യങ്ങളണിഞ്ഞ് മുറിയിലേക്ക് വന്ന ഉണ്ണിയെ നോക്കി അതിഥിക്ക് തന്റെ സങ്കടം അടക്കിപ്പിടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ ജനലോരത്ത് ചെന്ന് നിന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുപോയി. ഉണ്ണി പതുക്കെ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു ചെന്നു. അവൾ ഒട്ടും വൈകാതെ തന്നെ തന്റെ ഉള്ളിലെ വലിയ രഹസ്യം ഉണ്ണിയോട് തുറന്നുപറയാൻ തീരുമാനിച്ചു.
“എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം… എനിക്ക് ഈ വിവാഹത്തിന് പൂർണ്ണമനസ്സോടെ സമ്മതിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഫേസ്ബുക്കിൽ ഞാൻ മറ്റൊരാളോട് മൂന്ന് വർഷമായി തീവ്രമായ പ്രണയത്തിലാണ്. അദ്ദേഹത്തെ ഞാൻ നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടില്ലെങ്കിലും, എന്റെ മനസ്സ് മുഴുവൻ അദ്ദേഹമാണ്. നിങ്ങളുടെ ജീവിതം നശിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചതല്ല, പക്ഷേ വീട്ടുകാരുടെ നിർബന്ധത്തിന് മുന്നിൽ എനിക്ക് വഴങ്ങേണ്ടി വന്നു. എനിക്ക് നിങ്ങളെ ഒരു ഭർത്താവായി സ്വീകരിക്കാൻ ഇപ്പോൾ കഴിയില്ല…” അവൾ തലതാഴ്ത്തി വിതുമ്പി.
അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടിട്ടും ഉണ്ണിയുടെ മുഖത്ത് യാതൊരുവിധ ദേഷ്യമോ പരിഭവമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, പകരം ഒരു ശാന്തമായ പുഞ്ചിരി മാത്രമാണ് വിരിഞ്ഞത്. അവൻ അവളെ നിർബന്ധിച്ച് ചേർത്തുപിടിച്ചില്ല, പകരം അവളുടെ അരികിലെ കസേരയിലിരുന്ന് വളരെ പക്വതയോടെ പറഞ്ഞു:
“അച്ചു… നീ എന്നോട് ഇത് തുറന്നുപറഞ്ഞതിൽ എനിക്ക് സന്തോഷമേയുള്ളൂ. നിന്റെ മനസ്സിലെ സങ്കടവും ഭാരവും എനിക്ക് മനസ്സിലാകും. നിന്റെ അനുവാദമില്ലാതെ ഞാൻ നിന്നെ സ്പർശിക്കുകപോലുമില്ല. എല്ലാം മറക്കാനും, എന്നെ ഒരു സുഹൃത്തായി അംഗീകരിക്കാനും നിനക്ക് എത്ര സമയം വേണമെങ്കിലും ഞാൻ തരാം. അതുവരെ നമ്മൾ ഒരേ മുറിയിൽ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളായി കഴിയും.”
ഉണ്ണിയുടെ ആ വലിയ മനസ്സും സ്നേഹം നിറഞ്ഞ വാക്കുകളും അതിഥിക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസമായി മാറി. എങ്കിലും തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഫേസ്ബുക്ക് കാമുകനെ ഇനി ഒരിക്കലും കാണാൻ കഴിയില്ലല്ലോ എന്നോർത്ത് അവൾ ഉള്ളാലെ നീറിപ്പുകഞ്ഞു കരഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു. അവർക്കിടയിൽ ഒരു വലിയ മാനസിക അകൽച്ച നിലനിന്നിരുന്നു.

വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് മൂന്ന് മാസങ്ങൾ പിന്നിട്ടു. ഉണ്ണി അതിഥിക്ക് ആദ്യരാത്രിയിൽ നൽകിയ വാക്ക് ഒരു വാക്കുപോലും തെറ്റിക്കാതെ പാലിച്ചു. അവൻ അവളെ നിർബന്ധിക്കുകയോ അവളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽ ഇടപെടുകയോ ചെയ്തില്ല, പകരം ഒരു നല്ല സുഹൃത്തിനെപ്പോലെ കൂടെനിന്ന് എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും വലിയ പിന്തുണ നൽകി. എന്നാൽ അതിഥിയുടെ മനസ്സിലെ കാർമേഘങ്ങൾ ഒഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അവൾ ഇപ്പോഴും ആ പഴയ ഫേസ്ബുക്ക് കാമുകന്റെ ഓർമ്മകളിൽ തന്നെയായിരുന്നു. തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ സ്നേഹവും കരുതലും കാണുമ്പോൾ അവൾക്ക് ഉള്ളിൽ വലിയ കുറ്റബോധം തോന്നുമായിരുന്നുവെങ്കിലും, ഫേസ്ബുക്കിലെ “മൂക്കുത്തിയെ പ്രണയിച്ചവന്” നൽകിയ മനസ്സ് മറ്റൊരാൾക്ക് കൊടുക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല.
അവളുടെ ഈ മാനസികാവസ്ഥയ്ക്കും സങ്കടങ്ങൾക്കും ഒരു മാറ്റം വരുത്താൻ ഉണ്ണി ഒരു പ്രത്യേക യാത്ര പ്ലാൻ ചെയ്തു. ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം അവൻ ഓഫീസിൽ നിന്നും വന്ന് അതിഥിയുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്ന് പതുക്കെ ചോദിച്ചു: “നമുക്കൊരു യാത്ര പോയാലോ അച്ചു? കൊല്ലൂർ മൂകാംബികയിലേക്കും കുടജാദ്രിയിലേക്കും…”
കുടജാദ്രി എന്ന പേര് കേട്ടപ്പോൾ അതിഥിയുടെ കണ്ണുകൾ പെട്ടെന്ന് തിളങ്ങി. തന്റെ കാമുകൻ കവിതകളിൽ എപ്പോഴും എഴുതാറുള്ള, തങ്ങൾ ആദ്യമായി പ്രണയത്തിലായ ആ പുണ്യഭൂമി വീണ്ടും കാണാൻ അവൾ സന്തോഷത്തോടെ സമ്മതിച്ചു.
അങ്ങനെ അവർ മൂകാംബികയിലെത്തി. പുണ്യനദിയായ സൗപർണ്ണികയിൽ മുങ്ങിനിവർന്ന്, മൂകാംബികാ ദേവിയെ ദർശിച്ച ശേഷം പിറ്റേന്ന് പുലർച്ചെ തന്നെ അവർ കുടജാദ്രി മലമുകളിലേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് അവർ ആദ്യമായി കണ്ടുമുട്ടിയ അതേ അന്തരീക്ഷം. കനത്ത മഞ്ഞും തണുത്ത കാറ്റും അവരെ വരവേറ്റു. സർവ്വജ്ഞപീഠത്തിലേക്ക് നടന്നു കയറുമ്പോൾ അതിഥിയുടെ മനസ്സിൽ പഴയ ഓർമ്മകൾ അലയടിച്ചു. ഇതേ പാതയിലൂടെയാണ് താൻ മുൻപ് നടന്നതെന്നും, ഇവിടെവെച്ചാണ് തന്റെ കൊലുസ്സ് നഷ്ടപ്പെട്ടതെന്നും അവൾ ഓർത്തു.
മലമുകളിലെ ആ പഴയ കൽമണ്ഡപത്തിന് സമീപം എത്തിയപ്പോൾ ഉണ്ണി അതിഥിയെ നോക്കി നിർത്തി. കാറ്റിൽ അവളുടെ മുടിയിഴകൾ പാറിപ്പറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, മൂക്കിൽ ആ പഴയ മൂക്കുത്തി സൂര്യപ്രകാശമേറ്റ് തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഉണ്ണി പതുക്കെ തന്റെ ബാഗിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ വെൽവെറ്റ് ബോക്സ് പുറത്തെടുത്തു. എന്നിട്ട് അത് അതിഥിയുടെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്തു.
“ഇതെന്താ ഉണ്ണിയേട്ടാ?” അതിഥി അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“തുറന്നു നോക്കൂ അച്ചു…” ഉണ്ണി പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ ബോക്സ് തുറന്നു. അതിനുള്ളിൽ വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് തനിക്ക് ഇതേ കുടജാദ്രിയിൽ വെച്ച് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ, ഒരു നീല മുത്തുമാത്രമുള്ള ആ വെള്ളിക്കൊലുസ്സ് സുരക്ഷിതമായി ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു! അതിഥി ഞെട്ടലോടെ ഉണ്ണിയെ നോക്കി. അവളുടെ മനസ്സിൽ ചോദ്യങ്ങൾ ഇരച്ചുകയറി.
അതേസമയം തന്നെ അതിഥിയുടെ ഫോണിൽ ഫേസ്ബുക്ക് മെസ്സഞ്ചറിന്റെ നോട്ടിഫിക്കേഷൻ ടോൺ മുഴങ്ങി. അവൾ ഫോൺ എടുത്തു നോക്കിയപ്പോൾ **”മൂക്കുത്തിയെ പ്രണയിച്ചവൻ”** എന്ന അക്കൗണ്ടിൽ നിന്നും ഒരു പുതിയ മെസ്സേജ് വന്നിരിക്കുന്നു:
> *”നിന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ട പാദസരം ഇത്രയും കാലം എന്റെ കയ്യിൽ ഭദ്രമായിരുന്നു അച്ചു… അന്ന് കുടജാദ്രിയിൽ വെച്ച് നിന്റെ മൂക്കുത്തിയിൽ പ്രണയം തോന്നിയ അന്നുതതൽ ഇന്ന് ഈ നിമിഷം വരെ ഞാൻ പ്രണയിച്ചത് നിന്നെ മാത്രമാണ്. നിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന നിന്റെ ഭർത്താവ് തന്നെയാണ് നീ ജീവനായി സ്നേഹിച്ച ആ കാമുകൻ…”*
>
അതിഥിയുടെ കൈകളിൽ നിന്ന് ഫോൺ താഴെ വീഴാൻ പോയി. അവൾക്ക് തന്റെ കണ്ണുകളെയും കാതുകളെയും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തന്റെ മുന്നിൽ വശ്യമായ പുഞ്ചിരിയോടെ നിൽക്കുന്ന ഉണ്ണിയെ അവൾ മാറിമാറി നോക്കി. മൂന്ന് വർഷമായി താൻ കാണാൻ കൊതിച്ച, തന്റെ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായും കവർന്ന ആ അദൃശ്യരൂപം തന്റെ കൈപിടിച്ച, തനിക്ക് താലി ചാർത്തിയ ഭർത്താവ് തന്നെയായിരുന്നു!
“ഉണ്ണിയേട്ടാ…” അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറി. കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ആനന്ദക്കണ്ണീർ ചാലുകീറി ഒഴുകിയിറങ്ങി.
എല്ലാ പരിഭവങ്ങളും സങ്കടങ്ങളും കുറ്റബോധങ്ങളും പൂർണ്ണമായി മാറിമറിഞ്ഞ ആ നിമിഷത്തിൽ, അവൾ ഓടിച്ചെന്ന് ഉണ്ണിയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണു. അവനെ ഗാഢമായി പുണർന്നു. ഇത്രയും കാലം താൻ അനുഭവിച്ച വിരഹത്തിന്റെ വേദന മുഴുവൻ ആ കണ്ണീരിലൂടെ ഒഴുക്കിക്കളഞ്ഞു. ഉണ്ണി അവളെ തന്റെ കൈകൾക്കുള്ളിൽ ഭദ്രമായി ചേർത്തുപിടിച്ചു.
കുടജാദ്രിയുടെ മണ്ണും മഞ്ഞും തണുത്ത കാറ്റും സാക്ഷിയായി, അവരുടെ രണ്ട് മനസ്സുകൾ ഒടുവിൽ പൂർണ്ണമായി ഒന്നായി തീർന്നു. ആ റൊമാന്റിക് യാത്ര പ്രണയത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയിലേക്കുള്ള വഴിത്തിരിവായി മാറി.

**അവസാനിച്ചു.**