ഹൃദയപൂർവ്വം

## ഹൃദയപൂർവ്വം
### അധ്യായം 1: പടിയിറങ്ങുന്ന പെൺകുട്ടി
പുലർച്ചെ നാലര മണിയുടെ വാലാട്ടിപ്പക്ഷികളുടെ ചിലയ്ക്കലുകൾ കേട്ടാണ് മീനാക്ഷി കണ്ണുതുറന്നത്. ജനൽപ്പാളികൾക്കിടയിലൂടെ തണുത്ത മഞ്ഞുകാറ്റ് മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് അരിച്ചുകയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വല്ലാത്തൊരു തണുപ്പ് തോന്നിയിട്ടും അവൾ വേഗം എഴുന്നേറ്റു. സ്വന്തമായി ഒരു പുതപ്പുപോലും ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട്, കീറിപ്പറിഞ്ഞ പഴയൊരു കോട്ടൺ സാരിയാണ് അവൾ തണുപ്പകറ്റാൻ പുതച്ചിരുന്നത്. കട്ടിലിൽ നിന്ന് താഴെയിറങ്ങി മൺചുമരിലെ ചെറിയ കണ്ണാടിയിൽ അവൾ സ്വന്തം മുഖമൊന്ന് നോക്കി. വിളറിയ കവിളുകളും, ഉറക്കമില്ലായ്മയും സങ്കടവും തളംകെട്ടി നിൽക്കുന്ന വലിയ കണ്ണുകളും.
രണ്ടു വർഷം മുൻപ് വരെ അവൾ ഇങ്ങനെയായിരുന്നില്ല. കോട്ടയം ടൗണിലെ ഒരു കോളേജിൽ ഡിഗ്രി രണ്ടാം വർഷം പഠിക്കുമ്പോൾ, ആ കാമ്പസിലെ ഏറ്റവും ചിരിപ്പൂക്കളുള്ള പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു മീനാക്ഷി. നന്നായി വായിക്കുമായിരുന്നു. അക്ഷരങ്ങളോടും കവിതകളോടും ഭ്രാന്തമായ പ്രണയമായിരുന്നു അവൾക്ക്. അമ്മ ജാനകി മാത്രമായിരുന്നു അവളുടെ ലോകം. അച്ഛൻ ചെറുപ്പത്തിലേ മരിച്ചുപോയതാണ്. ഒടുവിൽ ഒരു പനിയുടെ രൂപത്തിൽ വന്ന് അമ്മയും കൈവിട്ടുപോയപ്പോൾ മീനാക്ഷിയുടെ ലോകം ഇരുണ്ടുപോയി. ആരുമില്ലാതായ അവളെ ഒടുവിൽ അമ്മയുടെ ജ്യേഷ്ഠനായ മാധവനുംമാവൻ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവരികയായിരുന്നു.
പക്ഷേ, ആ വീട്ടിലേക്ക് വലതുകാൽ വെച്ചുകയറിയ അന്നു മുതൽ മീനാക്ഷി തിരിച്ചറിഞ്ഞു—താൻ ഇവിടെ ഒരു അഗതിയാണ്, ആർക്കും വേണ്ടാത്ത ഒരു അധികപ്പറ്റ്!
“എടീ… മീനാക്ഷീ! നേരം വെളുത്ത് വെട്ടമായിട്ടും അവിടെ കിടന്നുറങ്ങുകയാണോ? തമ്പുരാട്ടിക്ക് ഇവിടെ വച്ചുവിളമ്പാൻ വേറെ ആളില്ല കേട്ടോ. വേഗം അടുക്കളയിലേക്ക് ഇറങ്ങ്!”
അടുക്കളപ്പുറത്തുനിന്നും അമ്മായി കാർത്യായനിയുടെ തരുതരുപ്പുള്ള ശബ്ദം ഉയർന്നുകേട്ടു. മീനാക്ഷി നെഞ്ചിലൊരു പിടച്ചിലോടെ വേഗം മുറിക്ക് പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
അടുക്കളയിലെ പുകപിടിച്ച ചുമരുകൾക്കിടയിൽ അവൾ തന്റെ നിത്യേനയുള്ള പണികൾ തുടങ്ങി. വിറകടുപ്പിലേക്ക് കരിയിലകളും വിറകും വെച്ച് ഊതിക്കത്തിക്കാൻ അവൾ പാടുപെട്ടു. പച്ചവിറകായതുകൊണ്ട് പുക കണ്ണുകളിലേക്ക് അടിച്ചുകയറി. കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകിയപ്പോൾ അവൾ സാരിത്തുമ്പുകൊണ്ട് തുടച്ചു. പക്ഷേ ആ കണ്ണീരിൽ പുകച്ചിലിനേക്കാൾ കൂടുതൽ സ്വന്തം വിധിയെയോർത്തുള്ള നെഞ്ചിലെ പുകച്ചിലായിരുന്നു.
ചായ തിളച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ കാർത്യായനിയമ്മ അടുക്കളയിലേക്ക് ഒടുക്കത്തെ ദേഷ്യത്തോടെ കയറിവന്നു.
“ചായ ആയോടീ? അവിടെ കിടന്ന് ഒച്ചിനെപ്പോലെ ഇഴയാതെ വേഗം ആ ചായ ഇങ്ങോട്ട് എടുത്തു വെക്ക്. ആൺകുട്ട്യോള് രണ്ടുപേരും എഴുന്നേറ്റ് ഇരിപ്പുണ്ട്. അവർക്ക് ടൗണിൽ പോകാനുള്ളതാ. നിന്നെപ്പോലെ ഇവിടെ വെറുതെ തിന്നു കൊഴുക്കാനല്ല അവറ്റകൾ!”
കാർത്യായനിയുടെ ആൺമക്കളായ ഹരിയും വിനുവും മീനാക്ഷിയെ എപ്പോഴും ഒരു വേലക്കാരിയെപ്പോലെയാണ് കണ്ടിരുന്നത്. അവൾ ചായക്കപ്പുകളുമായി ഹാളിലേക്ക് നടന്നു. മാധവനമ്മാവൻ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് പത്രം വായിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മീനാക്ഷി അമ്മാവന്റെ കയ്യിലേക്ക് ചായക്കപ്പ് കൊടുക്കുമ്പോൾ ആ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ അമ്മാവന് വല്ലാത്തൊരു മടിയുള്ളതുപോലെ തോന്നി. അയാൾ കണ്ണ് വെട്ടിച്ചു.
“മാധവേട്ടാ…” കാർത്യായനി ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നു, “ഞാൻ പറഞ്ഞ കാര്യം എന്തായി? ഇങ്ങനെ ഒന്നിനെ എത്ര കാലം നമ്മൾ ഈ വീട്ടിൽ ചുമക്കും? നമ്മുടെ ആൺകുട്ടികളുടെ കല്യാണം കഴിക്കേണ്ട കാലമായി. ഒരു അനാഥപ്പെണ്ണ് ഈ വീട്ടിൽ ഇങ്ങനെ നിൽക്കുന്നത് കാണുന്നവർ എന്തു പറയും? നാട്ടുകാരുടെ കുറ്റപ്പെടുത്തൽ കേൾക്കാൻ എനിക്ക് വയ്യ.”
മാധവനമ്മാവൻ പത്രം മടക്കിവെച്ച് പതുക്കെ പറഞ്ഞു: “അല്ല കാർത്തു… അവൾ ജാനകിയുടെ മോളല്ലേ. എങ്ങോട്ടാ നമ്മൾ അവളെ ഇറക്കിവിടുക? ഒരു നല്ല ആലോചന വരട്ടെ, നമുക്ക് കെട്ടിച്ചു വിടാം.”
“ആലോചന വന്നിട്ടല്ലേ!” കാർത്യായനി ഇടുപ്പിൽ കൈകുത്തി നിന്നു. “ഇന്നലെ നമ്മുടെ സുകുമാരൻ പിള്ളയുടെ മകൻ ദേവന്റെ ആലോചനയെക്കുറിച്ച് ബ്രോക്കർ നാരായണൻ പറഞ്ഞില്ലേ? പയ്യന് ടൗണിൽ സ്വന്തമായി ബിസിനസ്സ് ഒക്കെയാണ്. വലിയ തറവാടാ. അവർക്ക് പെണ്ണിന്റെ സൗന്ദര്യം മാത്രം മതി, പണമൊന്നും വേണ്ടത്രേ. അമ്മയില്ലാത്ത കുട്ടിയായതുകൊണ്ട് അവർക്ക് താല്പര്യവുമുണ്ട്.”
“പക്ഷേ കാർത്തു… ആ പയ്യൻ ദേവനെക്കുറിച്ച് ചില സംസാരങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അവന് പണ്ട് കോളേജിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ ഏതോ ഒരു പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നത്രേ. ആ പെൺകുട്ടി ഇവനെ തേച്ചിട്ടുപോയതിന്റെ വിഷമത്തിലാണ് അവൻ. വീട്ടുകാരുടെ കടുത്ത നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങിയാണ് അവൻ ഇപ്പോൾ മറ്റൊരു കല്യാണത്തിന് സമ്മതിച്ചിരിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ മീനാക്ഷി പാവമാണ്, അവളുടെ ജീവിതം…” അമ്മാവൻ ആശങ്കയോടെ പറഞ്ഞു നിർത്തി.
“ഓ… അതൊന്നും എനിക്ക് അറിയേണ്ട!” കാർത്യായനി കൈ മലർത്തി. “ഈ കാലത്ത് പ്രണയമില്ലാത്ത ആണുങ്ങളുണ്ടോ? അതൊക്കെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽ മാറിക്കോളും. പെണ്ണിനെ എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒന്നു തലയിൽനിന്ന് ഒഴിച്ചുകിട്ടിയാൽ മതി എനിക്ക്. എന്റെ തലയിലെ വലിയൊരു ശാപമാ ഒഴിയുന്നത്. വരണമെങ്കിൽ വന്ന് പെണ്ണുകാണാൻ പറ അവരോട്.”
അടുക്കളവാതിലിന്റെ മറവിൽ നിന്ന് ഇതെല്ലാം കേൾക്കുകയായിരുന്ന മീനാക്ഷിയുടെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പാഞ്ഞുപോയി. അവളുടെ സമ്മതമോ, അവളുടെ മനസ്സോ ആരും ചോദിച്ചില്ല. താനൊരു ഭാരമാണെന്നും, എങ്ങനെയെങ്കിലും ചവറ്റുകുട്ടയിലേക്ക് തള്ളേണ്ട ഒരു വസ്തുവാണ് താനെന്നുമാണ് അമ്മായിയുടെ വാക്കുകൾ അവളെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചത്.
സ്വന്തം മുറിയിലേക്ക് ഓടിക്കയറി അവൾ കതകടച്ചു. അമ്മയുടെ ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് അവൾ വിതുമ്പിക്കരഞ്ഞു.
“അമ്മേ… എന്നെക്കൂടി നിന്റെ അടുത്തേക്ക് വിളിക്കാമായിരുന്നില്ലേ? എന്തിനാ എന്നെ ഈ ഭൂമിയിൽ ഇങ്ങനെ തനിച്ചാക്കിയത്? ആർക്കും വേണ്ടാത്ത ഒരു ജന്മമായി ഞാൻ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നത്?”
പക്ഷേ, ആ കരച്ചിലിനിടയിലും അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു നേർത്ത പ്രതീക്ഷ തോന്നി. വരുന്ന ആൾക്ക് പ്രണയഭംഗം വന്നവനാണെങ്കിലും, തന്നോട് താല്പര്യമില്ലെങ്കിലും, ഈ നരകതുല്യമായ വീട്ടിൽ നിന്നും, അമ്മായിയുടെ കുത്തുവാക്കുകളിൽ നിന്നും ഒരു മോചനം അതായിരിക്കില്ലേ? കുറഞ്ഞപക്ഷം, സ്വന്തമെന്ന് പറയാൻ ഒരു വീടെങ്കിലും ഉണ്ടാകില്ലേ?
ദിവസങ്ങൾ വേഗത്തിൽ കടന്നുപോയി. ദേവന്റെ വീട്ടുകാർ പെണ്ണുകാണാൻ വരുന്ന ദിവസം അടുത്തു. അമ്മായിയുടെ നിർബന്ധപ്രകാരം മീനാക്ഷിക്ക് വലിയ ഒരുക്കങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അയൽപക്കത്തെ ചേച്ചി നൽകിയ ഒരു സാധാരണ സാരി മാത്രമായിരുന്നു അവളുടെ സമ്പാദ്യം.
പെണ്ണുകാണൽ ചടങ്ങിന്റെ അന്ന്, ചായക്കപ്പുമായി ഹാളിലേക്ക് വരുമ്പോൾ മീനാക്ഷിയുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഹാളിൽ സുകുമാരൻ പിള്ളയും ഭാര്യ സുമിത്രയും ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ നടുവിലായി തലകുനിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു ദേവൻ.
മീനാക്ഷി ചായക്കപ്പ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് പതുക്കെ മുഖം ഉയർത്തി അവനെ നോക്കി. ആരും കൊതിക്കുന്ന രൂപം. കട്ടത്താടിയും, ഒതുക്കി വെട്ടിയ മുടിയും, തന്റേടിയായ ഒരു പുരുഷന്റെ ഗാംഭീര്യവും അവനുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ശൂന്യതയായിരുന്നു. മീനാക്ഷി ചായ കൊടുക്കുമ്പോൾ അവൻ അവളെ ഒന്നു നോക്കുക പോലും ചെയ്തില്ല. അവന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ പുറത്തെ മുറ്റത്തെവിടെയോ തറഞ്ഞുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവന് ഈ ബന്ധത്തിൽ ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലെന്ന് ആ ഇരിപ്പിൽ തന്നെ വ്യക്തമായിരുന്നു.
“ഞങ്ങൾക്ക് കുട്ടിയെ ഒത്തിരി ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. അമ്മയില്ലാത്ത കുട്ടിയാണെന്ന സങ്കടം ഇനി വേണ്ട, എന്റെ മകളായി ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം,” ദേവന്റെ അമ്മ സുമിത്ര മീനാക്ഷിയുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ആ വാക്കുകൾ മീനാക്ഷിയുടെ മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു ആശ്വാസത്തിന്റെ കുളിർമഴ പെയ്യിച്ചു.
എന്നാൽ, തൊട്ടടുത്തിരുന്ന ദേവൻ ഒരു ദീർഘശ്വാസത്തോടെ എഴുന്നേറ്റ് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അവന്റെ മനസ്സ് തന്നോടൊപ്പമല്ലെന്ന് മീനാക്ഷിക്ക് മനസ്സിലായി. എങ്കിലും, വിധിയുടെ ആ വലിയ ചൂതാട്ടത്തിന് തന്റെ ജീവിതം വിട്ടുകൊടുക്കാൻ അവൾ തീരുമാനിക്കുകയായിരുന്നു. ഈ പടിയിറക്കം തന്റെ ജീവിതത്തിലെ പുതിയൊരു അധ്യായത്തിന്റെ തുടക്കമാകുമെന്ന് അവൾ വിചാരിച്ചു, അത് കണ്ണീരിന്റേതാണോ അതോ പുഞ്ചിരിയുടേതാണോ എന്ന് കാലം മാത്രമായിരുന്നു കാത്തുവെച്ചിരുന്നത്.

കല്യാണദിവസം പുലർന്നു. മീനാക്ഷിയുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ദിവസം. പക്ഷേ, ഒരു വധുവിന്റെ മുഖത്തുണ്ടാകേണ്ട ആഹ്ലാദമോ ചടുലതയോ അവളുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നില്ല. നേരം പുലരുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ അവൾ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. മാധവനമ്മാവൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് സംഘടിപ്പിച്ച പട്ടുസാരിയും അമ്മായിയുടെ പിറുപിറുപ്പോടെയുള്ള ശാസനകൾക്ക് നടുവിൽ അണിഞ്ഞ ചെറിയൊരു സ്വർണ്ണമാലയും മാത്രമായിരുന്നു അവളുടെ ആകെ ആഭരണങ്ങൾ. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ സ്വന്തം കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞ ഭയം അവളെ കൂടുതൽ തളർത്തി.
“ദേ… നോക്കിനിന്ന് സമയം കളയാതെ വേഗം ഇറങ്ങാൻ നോക്ക് പെണ്ണേ. വണ്ടിക്കൂലിക്ക് പോലും കാശില്ലാതെയാണ് നിന്നെ ആ വീട്ടുകാർക്ക് കെട്ടിച്ചുകൊടുക്കുന്നത്. അതിന്റെ നന്ദി വേണം.” കാർത്യായനിയമ്മ പരുഷമായി വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
അവൾ പതുക്കെ പടിയിറങ്ങി. അമ്മാവന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു, എങ്കിലും ഭാര്യയുടെ മുന്നിൽ അയാൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
ക്ഷേത്രമണ്ഡപത്തിൽ വലിയ ആൾക്കൂട്ടമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ദേവന്റെ വീട്ടുകാരും മീനാക്ഷിയുടെ അമ്മാവന്റെ കുടുംബവും മാത്രം. മീനാക്ഷി മണ്ഡപത്തിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ നെഞ്ച് പടപടാ ഇടിക്കുകയായിരുന്നു. അവിടെ തലകുനിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു ദേവൻ.
അവൻ ഒരു കസവുമുണ്ടും കടും ചുവപ്പ് കുർത്തയുമാണ് ധരിച്ചിരുന്നത്. ആ വേഷത്തിൽ അവൻ അതീവ സുന്ദരനായി തോന്നി. പക്ഷേ, അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു കല്യാണച്ചെക്കന്റെയും ഭാവങ്ങളില്ലായിരുന്നു. കടുത്ത അസ്വസ്ഥതയും ദേഷ്യവും അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ മാറിമറിഞ്ഞു. യഥാർത്ഥത്തിൽ, ദേവന്റെ മനസ്സ് അപ്പോഴും മാളവിക എന്ന പെൺകുട്ടിയിലായിരുന്നു. കോളേജ് കാലം മുതൽ അവൻ ജീവശ്വാസം പോലെ സ്നേഹിച്ചവളായിരുന്നു അവൾ. ബിസിനസ്സിൽ തനിക്ക് പരാജയം സംഭവിച്ച ഒരു ഘട്ടത്തിൽ, പണവും ആർഭാടവും മോഹിച്ച് അവൾ മറ്റൊരാളുടെ കൂടെ പടിയിറങ്ങിപ്പോയത് ദേവനെ മാനസികമായി തകർത്തിരുന്നു. സ്ത്രീകളോടുള്ള വിശ്വാസം തന്നെ അവന് നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. അമ്മ സുമിത്രയുടെ കടുത്ത നിർബന്ധത്തിനും കണ്ണീരിനും മുന്നിൽ തോറ്റാണ് അവൻ മീനാക്ഷിയെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ ഒടുവിൽ സമ്മതിച്ചത്.
“മുഹൂർത്തമായി… വധൂവരന്മാർ പരസ്പരം നോക്കി താലി ചാർത്താം.” പൂജാരിയുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നുകേട്ടു.
ദേവൻ കയ്യിലെ താലിയുമായി മീനാക്ഷിയുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി. അവൻ അവളെ ഒന്നു നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ അവളുടെ കഴുത്തിലേക്ക് താലി ചാർത്തി. ആ നിമിഷം അവന്റെ വിരലുകൾ മീനാക്ഷിയുടെ കഴുത്തിൽ തൊട്ടപ്പോൾ അവൾക്കൊന്നു വിറച്ചു. ആ കൈകൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു തണുപ്പായിരുന്നു—സ്നേഹമില്ലാത്ത, നിർബന്ധിതമായ ഒരു ബന്ധത്തിന്റെ തണുപ്പ്. മന്ത്രകോടി കൊടുക്കുമ്പോഴും മോതിരം മാറുമ്പോഴും ദേവന്റെ മുഖം ഒരു കരിങ്കല്ല് പോലെ ഉറച്ചുതന്നെ നിന്നു.
ചടങ്ങുകൾ എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് സദ്യ വട്ടങ്ങളും കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മീനാക്ഷിയുടെ പടിയിറക്കമായി. അമ്മാവന്റെ കാൽക്കൽ വീണ് അനുഗ്രഹം വാങ്ങുമ്പോൾ മീനാക്ഷി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുപോയി. മാധവനമ്മാവൻ അവളുടെ തലയിൽ തലോടി വിക്കിവിതുമ്പി: “നന്നായി ജീവിക്കണം മോളേ…”
കാർത്യായനിയമ്മയാകട്ടെ, തന്റെ തലയിലെ വലിയൊരു ഭാരം ഒഴിഞ്ഞ ആശ്വാസത്തിൽ ദൂരേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
ദേവന്റെ കാറിന്റെ മുൻസീറ്റിൽ അവൻ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു ഇരുന്നത്. പിൻസീറ്റിൽ അമ്മ സുമിത്രയ്ക്കൊപ്പം മീനാക്ഷിയും കയറി. വണ്ടി മുന്നോട്ട് എടുത്തു. ടൗണിലേക്കുള്ള ആ യാത്രയിലുടനീളം വണ്ടിക്കുള്ളിൽ കടുത്ത മൗനമായിരുന്നു. ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി വിതുമ്പിക്കരയുന്ന മീനാക്ഷിയെ ദേവൻ ഇടക്കണ്ണാലെ റിയർവ്യൂ മിററിലൂടെ നോക്കി. അവന്റെ ഉള്ളിൽ ദേഷ്യത്തിനൊപ്പം നേർത്തൊരു അസ്വസ്ഥതയും തോന്നി. ‘ഇവളും നാളെ എന്നെ ചതിക്കില്ലെന്ന് ആരു കണ്ടു? പെണ്ണുങ്ങളെല്ലാം ഒരേപോലെയാണ്,’ അവൻ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു.
വൈകുന്നേരത്തോടെ അവർ ദേവന്റെ തറവാട്ടു വീട്ടിലെത്തി. വലിയൊരു മുറ്റവും ചുറ്റമ്പലവുമുള്ള മനോഹരമായ വീട്. സുമിത്രയമ്മ മീനാക്ഷിയുടെ കൈ പിടിച്ച് നിലവിളക്ക് നൽകി വലതുകാൽ വെച്ച് അകത്തേക്ക് കയറ്റി.
“എന്റെ വീടിന്റെ ഐശ്വര്യമാണ് നീ മോളേ…” സുമിത്രയമ്മ അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു പറഞ്ഞു.
പക്ഷേ, ആ സന്തോഷത്തിനിടയിലും ദേവൻ ആരെയും നോക്കാതെ വസ്ത്രങ്ങൾ പോലും മാറാതെ നേരെ മുകളിലത്തെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറിപ്പോയി വാതിലടച്ചു. സുമിത്രയമ്മ ഒരു ദീർഘശ്വാസത്തോടെ മീനാക്ഷിയെ നോക്കി. ആ അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ മകന്റെ അവസ്ഥയോർത്ത് കടുത്ത സങ്കടമുണ്ടായിരുന്നു.
ആ വലിയ വീട്ടിൽ, പുത്തൻ വസ്ത്രങ്ങളുടെ മണമുള്ള ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ, മീനാക്ഷി വീണ്ടും പൂർണ്ണമായും തനിച്ചായതുപോലെ നിന്നു. വരാനിരിക്കുന്ന രാത്രികളെയും തന്റെ ജീവിതത്തെയും കുറിച്ച് ആലോചിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളം കാളുകയായിരുന്നു.

സന്ധ്യ മയങ്ങിയതോടെ ദേവന്റെ വീട് വലിയൊരു നിശ്ശബ്ദതയിലേക്ക് വഴിമാറി. സുമിത്രയമ്മ നൽകിയ പുതിയൊരു കേരളാ സാരിയുടുത്ത് മീനാക്ഷി താഴത്തെ അടുക്കളയിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അമ്മയില്ലാത്ത സങ്കടം ഉള്ളിലൊതുക്കി അവൾ സുമിത്രയമ്മയെ അത്താഴമൊരുക്കാൻ സഹായിച്ചു. മകന്റെ മൗനവും ദാമ്പത്യത്തിന്റെ ഈ തണുത്ത തുടക്കവും ആ അമ്മയെ എത്രമാത്രം വേദനിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവർ മീനാക്ഷിയോട് സംസാരിച്ച രീതിയിൽ നിന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.
“മോളേ മീനാക്ഷീ… ദേവന് കുടിക്കാൻ ഈ പാലും കൊണ്ട് നീ മുകളിലത്തെ മുറിയിലേക്ക് പൊയ്ക്കോളൂ. അവൻ വല്ലാതെ തളർന്നിട്ടുണ്ടാകും,” സുമിത്രയമ്മ സ്നേഹത്തോടെ പാൽ ഗ്ലാസ്സ് അവളുടെ കയ്യിലേക്ക് വെച്ചുകൊടുത്തു.
നെഞ്ചിൽ ഒരു കൂട്ടം പക്ഷികൾ ചിറകടിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള പരിഭ്രമത്തോടെയാണ് മീനാക്ഷി മുകളിലത്തെ മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ എത്തിയത്. വാതിൽ ചെറുതായി തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ അകത്തേക്ക് കയറി. മുറിയിൽ ലൈറ്റുകൾ അണച്ചിരുന്നു; ജനാലയിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്ന നിലാവിന്റെ വെളിച്ചം മാത്രമാണുണ്ടായിരുന്നത്. ദേവൻ ജനാലയ്ക്കൽ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി കൈകൾ കെട്ടി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ ചുണ്ടുകൾക്കിടയിൽ കരിഞ്ഞുതീരുന്ന ഒരു സിഗരറ്റിന്റെ നേർത്ത വെളിച്ചം കാണാമായിരുന്നു.
മീനാക്ഷി ഭയത്തോടെ പാൽ ഗ്ലാസ്സ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. ആ ശബ്ദം കേട്ടതും ദേവൻ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കി. സിഗരറ്റ് ഒഴുവാക്കി അവൻ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ഗൗരവമുണ്ടായിരുന്നു.
“മീനാക്ഷി…” അവന്റെ ശബ്ദം ആ മുറിയിലെ തണുപ്പിനേക്കാൾ കഠിനമായിരുന്നു. “നമ്മുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു എന്നത് സത്യമാണ്. പക്ഷേ, ഇതിൽ എന്റെ യാതൊരു താല്പര്യവുമില്ലായിരുന്നു എന്ന് നിനക്കും അറിയാമല്ലോ. ഞാൻ മറ്റൊരു പെൺകുട്ടിയെ ജീവനേക്കാൾ സ്നേഹിച്ചതാണ്. എന്റെ ഹൃദയം അവൾ പണ്ടേ കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ ഇനി മറ്റൊരു പെണ്ണിന് സ്ഥാനമില്ല, നിനക്കും.”
അവൻ അല്പം നിർത്തി അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി, തുടർന്നു: “അമ്മയുടെ കണ്ണീര് കാണാൻ വയ്യാത്തതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് ഞാൻ നിന്റെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടിയത്. ഈ വീട്ടിൽ നിനക്ക് ഒരു കുറവും ഉണ്ടാകില്ല. നല്ല വസ്ത്രവും ഭക്ഷണവും സുരക്ഷിതത്വവും തരാൻ എനിക്ക് കഴിയും. പക്ഷേ… ഒരു ഭർത്താവിന്റെ സ്നേഹമോ സ്ഥാനമോ എന്നിൽ നിന്ന് നീ പ്രതീക്ഷിക്കരുത്. നമ്മൾ തമ്മിൽ ഒരു ബന്ധവും ഉണ്ടാകില്ല. ഒരു വീട്ടിൽ കഴിയുന്ന രണ്ട് അപരിചിതർ… അങ്ങനെ മാത്രം കരുതിയാൽ മതി.”
അത്രയും പറഞ്ഞ് ദേവൻ കട്ടിലിൽ നിന്ന് ഒരു തലയിണയും പുതപ്പുമെടുത്ത് താഴെ തറയിൽ വിരിച്ചു കിടന്നു. മുറിയിലെ വെളിച്ചം അവൻ പൂർണ്ണമായും അണച്ചു.
മീനാക്ഷി അവിടെത്തന്നെ തറഞ്ഞുനിന്നുപോയി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് അണപൊട്ടിയൊഴുകിയ കണ്ണീർ സാരിത്തുമ്പിലേക്ക് പടർന്നു. സ്വന്തം അമ്മായിയുടെ വീട്ടിൽ അനുഭവിച്ച ശാരീരിക പീഡനങ്ങളേക്കാൾ ക്രൂരമായിരുന്നു ദേവന്റെ ഈ വാക്കുകൾ. അവിടെ അവൾക്ക് അപമാനമായിരുന്നെങ്കിൽ, ഇവിടെ കടുത്ത അവഗണനയാണ്. തന്നെ ഒരു മനുഷ്യനായി പോലും കാണാൻ കൂട്ടാക്കാത്ത ഭർത്താവ്. അവൾ കട്ടിലിന്റെ ഒരു കോണിൽ ഇടുങ്ങിയിരുന്ന് ആ രാത്രി മുഴുവൻ കരഞ്ഞുതീർത്തു.
ദിവസങ്ങൾ ആഴ്ചകളിലേക്ക് വഴിമാറി. ദേവന്റെ ദിനചര്യകൾക്ക് മാറ്റമൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് ആരെയും നോക്കാതെ അവൻ ഓഫീസിലേക്ക് പോകും. രാത്രി എല്ലാവരും ഉറങ്ങിയെന്ന് ഉറപ്പായ ശേഷമേ അവൻ മടങ്ങിയെത്തൂ. മീനാക്ഷിയോട് എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രം ഒന്നോ രണ്ടോ വാക്കുകളിൽ സംസാരിക്കും.
പക്ഷേ, മീനാക്ഷി തന്റെ സങ്കടങ്ങൾ പുറത്തു കാണിച്ചില്ല. സുമിത്രയമ്മയോട് അവൾ പരാതികളൊന്നും പറഞ്ഞതുമില്ല. പകരം അവൾ ആ വീടിന്റെ കാവലാളായി മാറി. അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് പൂമുഖം വൃത്തിയാക്കും, സുമിത്രയമ്മയ്ക്ക് കൃത്യസമയത്ത് മരുന്നുകളും ഭക്ഷണവും നൽകും. അമ്മയില്ലാത്ത മീനാക്ഷിക്ക് സുമിത്രയമ്മയിൽ സ്വന്തം അമ്മയെയാണ് കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്.
തന്റെ മുറി കൃത്യമായി വൃത്തിയാക്കി വെക്കുന്നതും, വസ്ത്രങ്ങൾ കഴുകി ഭംഗിയായി ഇസ്തിരിയിട്ട് വെക്കുന്നതും ദേവൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രാത്രി അവൻ വൈകി വരുമ്പോഴും മേശപ്പുറത്ത് മൂടിവെച്ച ഭക്ഷണത്തിന് നല്ല ചൂടുണ്ടാകുമായിരുന്നു. താൻ ഇത്രയൊക്കെ അവഗണിച്ചിട്ടും, തനിക്കുവേണ്ടി നിശ്ശബ്ദമായി പണിയെടുക്കുന്ന ആ പെൺകുട്ടിയെ അവൻ ദൂരെ നിന്ന് നിരീക്ഷിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ വലിയ കണ്ണുകളിൽ തളംകെട്ടി നിൽക്കുന്ന ആഴമേറിയ സങ്കടം എപ്പോഴൊക്കെയോ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു അസ്വസ്ഥതയും കുറ്റബോധവും ഉണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. എങ്കിലും, തന്റെ പഴയ പ്രണയത്തിന്റെ മുറിവുകൾ അവനെ മീനാക്ഷിയിലേക്ക് അടുക്കുന്നതിൽ നിന്നും തടഞ്ഞുനിർത്തി.

ഇടവപ്പാതിയുടെ തുടക്കമായിരുന്നു അത്. പകൽ മുഴുവൻ ആകാശം കറുത്തിരുണ്ട് നിന്നു. അന്ന് ശനിയാഴ്ചയായതുകൊണ്ട് ദേവന് ഓഫീസിൽ പോകേണ്ടതില്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും അവൻ മീനാക്ഷിയോട് സംസാരിക്കാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ പുസ്തക വായനയിലാണെന്ന് വരുത്തിത്തീർത്തു. സുമിത്രയമ്മ രാവിലെ തന്നെ അടുത്തുള്ള കുടുംബക്ഷേത്രത്തിലെ ആയില്യപൂജയ്ക്ക് പോയിരിക്കുകയായിരുന്നു.
ഉച്ച കഴിഞ്ഞതോടെ അന്തരീക്ഷം പാടെ മാറി. കട്ടപിടിച്ച കരിമേഘങ്ങൾ ആകാശത്തെ മൂടി. പെട്ടെന്നാണ് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഇടിയോടുകൂടി കനത്ത മഴ പെയ്തു തുടങ്ങിയത്. കാറ്റിൽ ജനാലപ്പാലികൾ അടിയാൻ തുടങ്ങി.
താഴത്തെ മുറ്റത്ത് അലക്കി ഉണങ്ങാനിട്ടിരുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് ഓടിയെടുക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു മീനാക്ഷി. ശക്തമായ കാറ്റിൽ വസ്ത്രങ്ങൾ ഓരോന്നായി പറന്നുപോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ നനഞ്ഞൊട്ടി അവയോരോന്നും ഒതുക്കി കൂട്ടുന്നതിനിടയിലാണ്, മുറ്റത്തെ നനഞ്ഞ വഴുക്കലുള്ള കല്ലിൽ അവളുടെ കാൽ തെറ്റിയത്.
“അമ്മേ…” കഠിനമായ വേദനയോടെയുള്ള മീനാക്ഷിയുടെ നിലവിളി മഴയുടെ ശബ്ദത്തെയും ഭേദിച്ച് മുകളിലേക്ക് കേട്ടു.
മുറിയിലായിരുന്ന ദേവൻ ആ ശബ്ദം കേട്ട് ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞ് എഴുന്നേറ്റു. ജനാലയിലൂടെ നോക്കിയ അവൻ കണ്ടത് കനത്ത മഴയത്ത് മുറ്റത്ത് വീണുകിടന്ന് വേദനകൊണ്ട് പിടയുന്ന മീനാക്ഷിയെയാണ്. ആ നിമിഷം അവന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒരു പിടച്ചിൽ ഉണ്ടായി. ചിന്തകൾക്ക് കാത്തുനിൽക്കാതെ അവൻ താഴേക്ക് പാഞ്ഞു ചെന്നു.
മഴയത്ത് ഓടി മുറ്റത്തിറങ്ങിയ ദേവൻ, മണ്ണിൽ കിടന്ന മീനാക്ഷിയെ ഇരു കൈകളിലും കോരിയെടുത്തു. ആദ്യമായാണ് ദേവന്റെ കൈകൾ മീനാക്ഷിയുടെ ശരീരത്തിൽ തൊടുന്നത്. അവളുടെ ശരീരം തണുത്തു വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വേദനയേക്കാൾ കൂടുതൽ, തന്നെ എടുത്തിരിക്കുന്ന ഭർത്താവിനെ കണ്ടപ്പോഴുള്ള പരിഭ്രമമായിരുന്നു.
അവൻ അവളെ നേരെ താഴത്തെ ലിവിങ് റൂമിലെ കട്ടിലിൽ കിടത്തി. വേഗം ഒരു തോർത്തെടുത്ത് അവളുടെ നനഞ്ഞ തലമുടി പതുക്കെ തുടച്ചു കൊടുക്കാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ കൈകളിലെ ആർദ്രത മീനാക്ഷി അത്ഭുതത്തോടെയാണ് നോക്കിക്കണ്ടത്.
“കാൽ എവിടെയാ വഴുതിയത്? ഒരുപാട് വേദനിക്കുന്നുണ്ടോ?” ദേവൻ ആദ്യമായി ഇത്രയും സ്നേഹത്തോടെയും ആശങ്കയോടെയും ചോദിച്ചു.
മീനാക്ഷി വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളോടെ ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി, പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ ധാരധാരയായി ഒഴുകി.
“എന്തിനാ മീനാക്ഷി നീ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ കരയുന്നത്? ഞാൻ നിന്നോട് അത്രയ്ക്ക് വലിയ ക്രൂരതയാണോ കാണിക്കുന്നത്?” ദേവൻ സ്വയം കുറ്റബോധത്തോടെ ചോദിച്ചു. അവൻ അവളുടെ പാദങ്ങൾ പതുക്കെ കയ്യിലെടുത്തു. കണങ്കാൽ വീർത്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ധന്വന്തരം കുഴമ്പെടുത്ത് അവളുടെ കാലിൽ വളരെ പതുക്കെ തടവി നൽകി. ദേവന്റെ ആ സ്പർശനം അവളുടെ വേദനയെല്ലാം അലിയിച്ചുകളയുന്നതുപോലെ മീനാക്ഷിക്ക് തോന്നി.
വൈകുന്നേരത്തോടെ സുമിത്രയമ്മ ക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്നും തിരിച്ചെത്തി. മീനാക്ഷി ഉറങ്ങുന്ന സമയം നോക്കി അവർ ദേവനെ ഉമ്മറത്തേക്ക് വിളിച്ചു.
“ദേവാ… നീ എത്ര കാലം ഇങ്ങനെ ഒരു പെണ്ണിനോട് മുഖം തിരിച്ചു നിൽക്കും? നീ മാളവികയെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു എന്നത് സത്യമാണ്. പക്ഷേ നിന്റെ ബിസിനസ്സ് തകർന്നപ്പോൾ, നിന്റെ കയ്യിൽ പണമില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ നിന്നെ ഇട്ടേച്ചുപോയവളാണ് അവൾ. എന്നാൽ ഈ മീനാക്ഷി… അവൾക്ക് ഈ ദുനിയാവിൽ നീയും ഞാനും അല്ലാതെ വേറെ ആരുമില്ലെടാ.”
സുമിത്രയമ്മ ഒരല്പം നിർത്തി അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു: “സ്വന്തം അമ്മാവന്റെ വീട്ടിൽ അവൾ അനുഭവിച്ച നരകം ബ്രോക്കർ നാരായണൻ എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു അഗതിയെപ്പോലെ, വേലക്കാരിയെപ്പോലെയാണ് ആ അമ്മായി അവളെ നടത്തിയത്. അവിടെയുള്ള പീഡനം സഹിക്കാൻ വയ്യാഞ്ഞിട്ടാണ് അവൾ ഈ ആലോചനയ്ക്ക് സമ്മതിച്ചത്. അവളെ ഇനിയും നീ ഇങ്ങനെ മാനസികമായി തളർത്തിയാൽ അത് വലിയ ദൈവക്കുറ്റമാകും. സ്നേഹിക്കാൻ പഠിക്കണം മോനേ…”
അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ ദേവന്റെ നെഞ്ചിൽ ആഞ്ഞു തറച്ചു. അന്ന് രാത്രി അവൻ ഉറങ്ങിയില്ല. താൻ കാണിച്ച അവഗണനകൾ ആ പാവം പെൺകുട്ടിയെ എത്രമാത്രം വേദനിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന് അവൻ ഓർത്തു. അമ്മായിയുടെ കുത്തുവാക്കുകളിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ വന്നവൾക്ക് താൻ നൽകിയത് കടുത്ത മൗനത്തിന്റെ തടവറയായിരുന്നു. മീനാക്ഷിയോട് അവന് ആദ്യമായി കടുത്ത സഹതാപവും, അതിലുപരി തിരിച്ചറിയാനാകാത്ത ഒരു സ്നേഹവും തോന്നിത്തുടങ്ങി. അവളുടെ നിശ്ശബ്ദമായ പരിചരണങ്ങളും കണ്ണീരും അവന്റെ മനസ്സിലെ മാളവികയുടെ ഓർമ്മകളെ പതുക്കെ മായ്ച്ചു കളയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

കാൽക്കുഴ തെറ്റി വീണ ആ ദിവസത്തിന് ശേഷം ദേവന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ പ്രകടമായ മാറ്റങ്ങൾ വന്നുതുടങ്ങി. അവൻ ഓഫീസിൽ നിന്ന് ഒട്ടും വൈകാതെ നേരെ വീട്ടിലേക്ക് വരാൻ ശീലിച്ചു. വരുംവഴിയിൽ മീനാക്ഷിക്ക് വായിക്കാൻ നല്ല പുസ്തകങ്ങളും അവൾക്കിഷ്ടമുള്ള പലഹാരങ്ങളും അവൻ കരുതിയിരുന്നു. മുറിയിൽ വെറുതെയിരിക്കുമ്പോൾ മീനാക്ഷി പുസ്തകത്തിന്റെ താളുകളിലേക്ക് നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുന്നത് ദേവൻ ദൂരെ നിന്ന് നോക്കിനിന്നു. അക്ഷരങ്ങളോട് അവൾക്കുള്ള പ്രണയം അവൻ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.
താൻ അത്രയേറെ സ്നേഹിച്ച മാളവിക നൽകിയ മുറിവുകൾ മീനാക്ഷിയുടെ നിശ്ശബ്ദമായ സാമീപ്യത്തിലൂടെ പതുക്കെ ഉണങ്ങുന്നത് ദേവൻ അറിഞ്ഞു. മാളവികയുടേത് വെറുമൊരു മോഹം മാത്രമായിരുന്നെന്നും, തന്നെ ജീവനേക്കാൾ സ്നേഹിക്കാനും ബഹുമാനിക്കാനും കഴിയുന്ന യഥാർത്ഥ പെണ്ണ് തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ഈ മീനാക്ഷിയാണെന്നും അവൻ ഉറപ്പിച്ചു.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം നല്ല പെയ്തൊഴിഞ്ഞ കാറ്റുള്ള സമയമായിരുന്നു. സുമിത്രയമ്മ അയൽപക്കത്തെ വീട്ടിൽ പോയിരിക്കുകയായിരുന്നു. ദേവൻ ഓഫീസിൽ നിന്നെത്തി നേരെ മുകളിലത്തെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. മീനാക്ഷി ജനാലയ്ക്കൽ നിന്ന് പുറത്തെ അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ചുവപ്പ് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
ദേവൻ പതുക്കെ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നുചെന്നു. അവന്റെ കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ട് മീനാക്ഷി തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അവളുടെ വലിയ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും പഴയൊരു ഭയത്തിന്റെ നിഴലാട്ടമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ദേവൻ ഇത്തവണ കണ്ണ് വെട്ടിച്ചില്ല. അവൻ അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന ഇരു കൈകളും തന്റെ കൈകൾക്കുള്ളിലാക്കി ചേർത്തുപിടിച്ചു.
ദേവന്റെ കൈകളുടെ ആ ചൂടിൽ മീനാക്ഷി പകച്ചുപോയി. അവൾ വിശ്വസിക്കാനാകാതെ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
“മീനാക്ഷി…” ദേവന്റെ ശബ്ദം വല്ലാതെ ഇടറിയിരുന്നു, അതിൽ കടുത്ത കുറ്റബോധവും ആർദ്രതയും നിറഞ്ഞുനിന്നു. “എനിക്ക് നിന്നോട് മാപ്പ് ചോദിക്കാൻ പോലും യോഗ്യതയില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. കഴിഞ്ഞകാലം ഓർത്ത്, എനിക്ക് കിട്ടിയ മുറിവുകളുടെ പേരിൽ ഞാൻ നിന്നെ ഒരുപാട് വേദനിപ്പിച്ചു. നിന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്ന അന്നു മുതൽ ഈ നിമിഷം വരെ നീ എനിക്ക് തന്നത് നിശ്ശബ്ദമായ സ്നേഹവും പരിചരണവും മാത്രമാണ്. ഒരു അനാഥയാണെന്ന് കരുതി നിന്റെ അമ്മായി നിന്നെ ഒഴുവാക്കിയപ്പോൾ, നീ ഒരു പുതിയ ജീവിതം കൊതിച്ചാണ് എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നത്. പക്ഷേ ഞാനും നിനക്ക് തന്നത് കടുത്ത അവഗണന മാത്രമാണ്…”
ദേവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നത് മീനാക്ഷി ആദ്യമായി കാണുകയായിരുന്നു. അവളുടെ ഹൃദയം പടപടാ ഇടിച്ചു.
“ഇനി അങ്ങനെ ഉണ്ടാകില്ല മീനാക്ഷി…” ദേവൻ അവളുടെ മുഖം തന്റെ കൈക്കുമ്പിളിലാക്കി പതുക്കെ ഉയർത്തി. “നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇനി സങ്കടത്തിന്റെ ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ പോലും വരാൻ ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല. എനിക്ക് നിന്നെ… നിന്നെ എനിക്ക് ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ് മീനാക്ഷി. കഴിഞ്ഞതെല്ലാം മറന്ന് എന്നെ പ്രണയിക്കാൻ, നിന്റെ ഭർത്താവായി ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് ഒരു അവസരം കൂടി തരുമോ?”
ദേവന്റെ നാവിൽ നിന്ന് ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും മീനാക്ഷിയുടെ ഉള്ളിലെ സങ്കടത്തിന്റെ മഞ്ഞുരുകി മാറി. വർഷങ്ങളായി താൻ കേൾക്കാൻ കൊതിച്ച സ്നേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾ. അവൾക്ക് ഒന്നും മിണ്ടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞൊഴുക്കി, പക്ഷേ ഇത്തവണ അത് സന്തോഷത്തിന്റേതായിരുന്നു. അവൾ എല്ലാ ഭയവും മറന്ന് ദേവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചായഞ്ഞു, അവന്റെ കുർത്തയിൽ പിടിച്ച് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
ദേവൻ അവളെ തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് കാവലായി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ തലമുടിയിൽ പതുക്കെ തലോടിക്കൊണ്ട് അവൻ ആ നെറ്റിയിൽ ആദ്യമായി പ്രണയത്തിന്റെ ഒരു ചുംബനം നൽകി. ആ മുറിയിലെ തണുപ്പ് മാറി അവിടെ പ്രണയത്തിന്റെ പുതു വസന്തം വിരിയുകയായിരുന്നു.
പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങൾ അവർക്ക് പുതിയൊരു ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു. ദേവൻ മീനാക്ഷിയെ വീണ്ടും കോളേജിൽ ചേർത്തു. അവളുടെ പാതിവഴിയിൽ മുറിഞ്ഞുപോയ പഠിത്തം അവൻ പൂർത്തിയാക്കിച്ചു. ഒപ്പം എഴുതാനും വായിക്കാനും അവൻ അവൾക്ക് കൂട്ടിരുന്നു. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ അവർ ഒരുമിച്ച് നടക്കാനിറങ്ങി.
അവൾക്ക് ഇനി ഈ ഭൂമിയിൽ ആരുമില്ലെന്ന വിലാപം എന്നെന്നേക്കുമായി അവസാനിച്ചു. അവൾക്കായി ജീവിക്കുന്ന, അവളെ പ്രാണനായി സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു ഭർത്താവും അമ്മയെപ്പോലെ നോക്കുന്ന അമ്മായിയമ്മയും അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മായിയുടെ പീഡനങ്ങളിൽ നിന്നും കണ്ണീരിൽ നിന്നും പടിയിറങ്ങി വന്ന മീനാക്ഷി ഒടുവിൽ പ്രണയത്തിന്റെ തണലിൽ തന്റെ സ്വന്തം സ്വർഗ്ഗം കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു.
**(ശുഭം)**