ഇലഞ്ഞിപ്പൂത്തണലിൽ

ഇലഞ്ഞിപ്പൂത്തണലിൽ

കണ്ണപുരം കാവിലെ വലിയ ഇലഞ്ഞിമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ കാറ്റു വീശുമ്പോൾ ഉണങ്ങിയ ഇലഞ്ഞിപ്പൂക്കൾ മണ്ണിലേക്ക് പൊഴിഞ്ഞുവീണു കൊണ്ടിരുന്നു. ആ പൂക്കളുടെ സുഗന്ധത്തിന് മുകളിലൂടെ കനത്ത ചെണ്ടമേളത്തിന്റെയും തെയ്യത്തിന്റെ ചിലമ്പിന്റെയും ശബ്ദം അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴങ്ങി. കാവിലെ പെരുങ്കളിയാട്ടത്തിന്റെ അവസാന ദിവസമായിരുന്നു അന്ന്. തോറ്റം പാട്ടുകാരും തെയ്യം കെട്ടിയാടുന്നവരും ഭക്തജനങ്ങളും കൊണ്ട് കാവും പരിസരവും ജനനിബിഡമാണ്.
ചെണ്ടയുടെ ദ്രുതതാളത്തിനൊപ്പം ചുവടുവെക്കുന്ന ആദിദേവിന്റെ ശരീരത്തിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ തിളങ്ങിനിന്നു. കനത്ത തെയ്യക്കോലത്തിന്റെ ഭാരമുണ്ടായിട്ടും അവന്റെ കാൽവെപ്പുകൾക്ക് ഒട്ടും വേഗത കുറഞ്ഞിരുന്നില്ല. കാവിൻമുറ്റത്ത് തടിച്ചുകൂടിയ ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ, വലിയൊരു തറവാട്ടുമ്മറത്തെ പെൺകുട്ടിയെപ്പോലെ ആഢ്യത്വത്തോടെ നിൽക്കുന്ന മീനാക്ഷിയെ അവൻ ഇടക്കണ്ണാലെ കണ്ടു. അവളുടെ വലിയ കണ്ണുകളിൽ ഭക്തിയേക്കാൾ കൂടുതൽ, ആദിദേവിനോടുള്ള പ്രണയവും ആരാധനയുമായിരുന്നു നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നത്.
ആദിദേവ് വെറുമൊരു നാടൻ കലാകാരൻ മാത്രമായിരുന്നില്ല. ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാവർക്കും പ്രിയപ്പെട്ട, നാടൻ പാട്ടുകൾ നെഞ്ചേറ്റിയ ഒരു യുവാവായിരുന്നു അവൻ. പക്ഷേ, മീനാക്ഷിയുടെ കുടുംബം നാട്ടിലെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രമാണികളായ ‘വലിയമഠം’ തറവാട്ടുകാരായിരുന്നു. അവളുടെ അച്ഛൻ ശേഖരൻ നമ്പ്യാർ നാട്ടിലെ പ്രമാണിമാരിൽ ഒരാളാണ്. ജാതിയുടെയും പണത്തിന്റെയും വലിയൊരു മതിൽക്കെട്ട് അവർക്കിടയിലുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും, കഴിഞ്ഞ രണ്ടു വർഷമായി ആരുമറിയാതെ ആ ഇലഞ്ഞിത്തറയിൽ വെച്ച് അവർ കൈമാറിയ പ്രണയത്തിന് ആ മതിൽക്കെട്ടുകളേക്കാൾ ആഴമുണ്ടായിരുന്നു.
ഉത്സവം കഴിഞ്ഞ് ആളൊഴിഞ്ഞ നേരം, സന്ധ്യ മയങ്ങിയപ്പോൾ മീനാക്ഷി പതിയെ ഇലഞ്ഞിത്തറയുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു. കോലമഴിച്ചു വെച്ച്, മുഖത്തെ ചായങ്ങൾ കഴുകിക്കളഞ്ഞ് ക്ഷീണിതനായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ആദി.
“ആദിയേട്ടാ…” മീനാക്ഷി പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു.
ആദി തലയുയർത്തി നോക്കി. അവളുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ഭയം നിഴലിക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു.
“എന്താ മീനൂ… ഈ നേരത്ത് ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ പ്രശ്നമാവില്ലേ? നിന്റെ അച്ഛൻ അപ്പുറത്ത് ആളുകളുമായി സംസാരിച്ചു നിൽക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു,” ആദി ആവലാതിയോടെ എഴുന്നേറ്റു.
“എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു ആദിയേട്ടാ… വീട്ടിൽ എനിക്ക് ആലോചനകൾ വരുന്നുണ്ട്. അച്ഛൻ ഇന്നലെ ഒരു വലിയ ബിസിനസ്സുകാരന്റെ കാര്യമാ പറയണത്. ഞാൻ അച്ഛനോട് പറയാൻ നോക്കി, എനിക്ക് മറ്റൊരാളെ മനസ്സിൽ…” അവൾക്ക് വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞുതുളുമ്പി.
ആദി അവളുടെ കൈകളിൽ പതിയെ പിടിച്ചു. അവന്റെ ആ സ്പർശനം അവൾക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസമായിരുന്നു. “മീനൂ, എനിക്ക് നിന്നെ അത്രമേൽ ഇഷ്ടമാണ്. പക്ഷേ, എന്റെ സാഹചര്യം നിനക്കറിയില്ലേ? അമ്മയുടെ മരുന്നും, ഈ നാടൻ കലയും കൊണ്ട് ജീവിക്കുന്ന എനിക്ക് നിന്റെ അച്ഛന്റെ മുന്നിൽ ചെന്ന് കൈ നീട്ടാനുള്ള ധൈര്യമില്ല. എങ്കിലും നീ വിഷമിക്കേണ്ട, നമ്മുടെ സ്നേഹം സത്യമാണെങ്കിൽ നമുക്ക് ഒരു വഴി തെളിയും.”
അവരുടെ സംഭാഷണം നീണ്ടുപോകുന്നതിനിടയിലാണ് കാട്ടിൽ നിന്നും ഒരു ഒച്ച കേട്ടത്. ഇലഞ്ഞിമരത്തിന്റെ മറവിൽ നിന്നും ഒരാൾ മുന്നോട്ട് വന്നു. അത് മീനാക്ഷിയുടെ ജ്യേഷ്ഠൻ ഹരിയായിരുന്നു! അവന്റെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്നുതുടുത്തിരുന്നു.
“മീനാക്ഷി! നീ ഇവിടെ ഈ പാട്ടുകാരന്റെ കൂടെ എന്തെടുക്കുകയാ?” ഹരി അലറി.
അവൻ ഓടിവന്ന് മീനാക്ഷിയുടെ കൈയിൽ പിടിച്ച് വലിച്ചു. “നിനക്ക് വലിയമഠത്തിന്റെ അന്തസ്സ് കളയണോടീ? ഇവനാരാണെന്ന് നിനക്കറിയില്ലേ? വെറുമൊരു കൂലിപ്പണിക്കാരൻ!”
“ഹരിയേട്ടാ… ദയവുചെയ്ത് അങ്ങനെയൊന്നും പറയരുത്. ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ…” മീനാക്ഷി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“നീ മിണ്ടരുത്!” ഹരി ആദിയുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. “ഇനി എന്റെ അനിയത്തിയുടെ നിഴലിൽ പോലും നിന്നെ കണ്ടു പോകരുത്. കണ്ട ജാതിയും കുലവുമില്ലാത്തവന്മാരൊക്കെ വലിയമഠത്തിലേക്ക് കയറിവരാൻ നോക്കേണ്ട.”
ആദി ശാന്തനായി നിന്നു. അവൻ ഹരിയുടെ കോപത്തെ ഭയന്നില്ല, പക്ഷേ മീനാക്ഷിയുടെ സങ്കടം അവനെ തളർത്തി. “ഹരി, ഞാൻ മീനാക്ഷിയെ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്. പണമോ പദവിയോ എനിക്കില്ലായിരിക്കാം, പക്ഷേ അവളെ നന്നായി നോക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയും.”
“നിന്റെ നോക്കൽ ഇവിടെ തീരും!” ഹരി ആദിയുടെ നെഞ്ചിൽ പിടിച്ച് തള്ളി. അവിടെ ഒരു വലിയ തർക്കത്തിന് തുടക്കമായി. ഒടുവിൽ ശബ്ദം കേട്ട് കാവിലുണ്ടായിരുന്ന ആളുകളും ശേഖരൻ നമ്പ്യാരും അങ്ങോട്ട് ഓടിയെത്തി.
ശേഖരൻ നമ്പ്യാർ വന്നതും രംഗം ആകെ മാറി. അയാൾ ആദിയെ ഒരു പുച്ഛത്തോടെയാണ് നോക്കിയത്. “നിന്റെ അച്ഛൻ എന്റെ തറവാട്ടിലെ പണിക്കാരനായിരുന്നു ആദിദേവ്. നീ ആ വിചാരത്തോടെ ജീവിച്ചാൽ മതി. എന്റെ മകളെ മോഹിക്കാൻ മാത്രം വളർന്നോ നീ?”
“അച്ഛാ… ആദിയേട്ടനെ ഒന്നും പറയരുത്, ഞാനാണ്…” മീനാക്ഷി അച്ഛന്റെ കാലിൽ പിടിച്ചു.
“നിന്നെ ഞാൻ വീട്ടിൽ ചെന്നിട്ട് ശരിയാക്കാം,” ശേഖരൻ നമ്പ്യാർ മീനാക്ഷിയെയും കൂട്ടി അവിടെ നിന്നും വേഗത്തിൽ നടന്നു. ഹരി ആദിയെ രൂക്ഷമായി ഒന്നുനോക്കി അവരുടെ പിന്നാലെ പോയി.
ആ രാത്രി ആദിക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തന്റെ ദാരിദ്ര്യവും സാഹചര്യങ്ങളുമാണ് മീനാക്ഷിയെ തന്നിൽ നിന്നും അകറ്റുന്നതെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. എങ്ങനെയെങ്കിലും ജീവിതത്തിൽ വിജയിക്കണമെന്നും, അന്തസ്സോടെ മീനാക്ഷിയുടെ കൈപിടിക്കണമെന്നും അവൻ ഉറപ്പിച്ചു. സുഹൃത്തായ വിനുവിന്റെ സഹായത്തോടെ നഗരത്തിൽ ഒരു വലിയ മ്യൂസിക് കമ്പനിയിൽ നാടൻ പാട്ടുകൾ പാടാനും കമ്പോസ് ചെയ്യാനുമുള്ള ഒരു അവസരം അവന് ലഭിച്ചു. അതൊരു വലിയ തുടക്കമായിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, താൻ നഗരത്തിലേക്ക് പോകുന്ന കാര്യം മീനാക്ഷിയെ അറിയിക്കാനായി അവൻ അവളുടെ തറവാടിനടുത്തുള്ള വഴിയിൽ കാത്തുനിന്നു. വിനുവേണ്ടി അവൾ എപ്പോഴും വരാറുള്ള കുളക്കടവിന്റെ അരികിലേക്ക് അവൻ നടന്നു.
പക്ഷേ, അവിടെ വെച്ച് അവനെ കാത്തിരുന്നത് മറ്റൊരു ദുരന്തമായിരുന്നു. ഹരിയും അവന്റെ കുറച്ചു കൂട്ടുകാരും ആദിയെ വഴിയിൽ തടഞ്ഞു നിർത്തി. അവരുടെ കൈകളിൽ വടികളുണ്ടായിരുന്നു.
“നീ നാട്ടിൽ നിന്നും പോകുന്നോ അതോ നിന്നെ ഞങ്ങൾ തീർക്കണോ?” ഹരി ആക്രോശിച്ചു.
ആദി പ്രതിരോധിക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവർ അവനെ ക്രൂരമായി മർദ്ദിച്ചു. കനത്ത അടികൾ അവന്റെ കൈകളിലും കാലുകളിലും വീണു. ഒടുവിൽ ഒരു വലിയ വടികൊണ്ട് ഹരി ആദിയുടെ വലതുകാലിൽ ശക്തമായി അടിച്ചു. എല്ല് പൊട്ടുന്ന ശബ്ദത്തോടെ ആദി നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് നിലത്തു വീണു. ചോരയിൽ കുളിച്ച് കിടക്കുന്ന ആദിയെ വഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ച് അവർ കടന്നുകളഞ്ഞു.
ബോധം മറയുന്നതിന് മുൻപ് ആദി കണ്ടത്, ദൂരെ നിന്നും ഓടിവരുന്ന മീനാക്ഷിയുടെ രൂപമായിരുന്നു. അവൾ ഉച്ചത്തിൽ നിലവിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ ആ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ കഴിയാത്തവിധം ആദി ഇരുട്ടിലേക്ക് വീണുപോയി…

ആദിദേവിന്റെ ബോധം പൂർണ്ണമായും മറയുമ്പോൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ മീനാക്ഷിയുടെ നിലവിളി ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചോരയിൽ കുളിച്ച്, ചലനമറ്റ് കിടക്കുന്ന ആദിയെ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ലോകം തന്നെ ഇല്ലാതാകുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഹരിയും കൂട്ടുകാരും ക്രൂരമായി തല്ലിച്ചതച്ച ആ ശരീരത്തിലേക്ക് അവൾ ഓടിവീണു.
“ആദിയേട്ടാ… കണ്ണു തുറക്കൂ… ദയവുചെയ്ത് എന്നെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കരുത്…” മീനാക്ഷി അവന്റെ തല തന്റെ മടിയിലേക്ക് എടുത്തു വെച്ച് ഉറക്കെ കരഞ്ഞു. അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങളിൽ അവന്റെ ചോര പടർന്നുപിടിച്ചു.
## ഇലഞ്ഞിപ്പൂത്തണലിൽ – ഭാഗം 2
ശബ്ദം കേട്ട് ഓടിക്കൂടിയ നാട്ടുകാരാണ് ആദിയെ ഉടൻ തന്നെ ജില്ലാ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചത്. വിവരമറിഞ്ഞ് ഓടിയെത്തിയ അവന്റെ അമ്മ ജാനകിയമ്മ മകന്റെ അവസ്ഥ കണ്ട് നെഞ്ചുപൊട്ടി നിലവിളിച്ചു. വലതുകാലിലെ എല്ലുകൾ പല കഷണങ്ങളായി നുറുങ്ങിപ്പോയിരുന്നു. ഒരു കലാകാരന്റെ ജീവനായ കൈകൾക്കും കനത്ത പരിക്കേറ്റിരുന്നു. മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ട ശസ്ത്രക്രിയയ്ക്ക് ശേഷമാണ് അവന്റെ ജീവൻ എങ്കിലും തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്.
എന്നാൽ, ആശുപത്രിയിൽ നിന്നും ഡിസ്ചാർജ് ആയി വീട്ടിലെത്തിയ ആദി പഴയ ആദിയായിരുന്നില്ല. വലതുകാൽ പൂർണ്ണമായും തളർന്നുപോയിരുന്നു. ഒരു വടിയുടെ സഹായമില്ലാതെ അവന് ഒരടി പോലും മുന്നോട്ട് വെക്കാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ. തെയ്യക്കോലമണിഞ്ഞ് കാവിൻമുറ്റത്ത് ചുവടുവെച്ചിരുന്ന ആ പാദങ്ങൾ ഇന്ന് ചലനമറ്റ് കിടക്കുകയാണ്. നാടൻ പാട്ടുകൾ പാടിയിരുന്ന ആ തൊണ്ടയിൽ നിന്നും ഇപ്പോൾ സങ്കടത്തിന്റെ നേർത്ത തേങ്ങലുകൾ മാത്രമാണ് പുറത്തുവന്നത്.
തന്റെ ഈ അവസ്ഥയിൽ മീനാക്ഷിയുടെ ജീവിതം കൂടി നശിപ്പിക്കാൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല. അവൾ പലതവണ കാണാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. താൻ അവൾക്ക് ഒരു ഭാരമാകരുതെന്ന് അവൻ ഉറപ്പിച്ചു.
അതേസമയം, വലിയമഠം തറവാട്ടിൽ മീനാക്ഷി ഒരു തടവറയിലെന്നപോലെയാണ് കഴിഞ്ഞിരുന്നത്. പുറംലോകവുമായിട്ടുള്ള അവളുടെ എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും ശേഖരൻ നമ്പ്യാരും ഹരിയും ചേർന്ന് വിച്ഛേദിച്ചു. ആദിയുടെ അവസ്ഥ അവൾ അപ്പു വഴി അറിഞ്ഞു കരഞ്ഞുതീർത്തു. തന്നെ കാണാൻ പോലും ആദി കൂട്ടാക്കുന്നില്ലെന്ന വിവരം അവളെ കൂടുതൽ തളർത്തി. എങ്കിലും അവൾ തോറ്റുകൊടുക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
ഒരു ദിവസം രാത്രി, ശേഖരൻ നമ്പ്യാർ ഹരിയുമായി സംസാരിക്കുന്നത് മീനാക്ഷി ജനലിനരികിൽ നിന്ന് കേൾക്കാനിടയായി. അടുത്ത ആഴ്ച തന്നെ മീനാക്ഷിയുടെ വിവാഹം നാട്ടിലെ വലിയൊരു സമ്പന്നനുമായി നടത്താൻ അവർ ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പെണ്ണിന്റെ സമ്മതം അവർക്ക് ഒരു പ്രശ്നമേ ആയിരുന്നില്ല.
ഇനി വൈകിയാൽ ആദിയേട്ടനെ തനിക്ക് എന്നെന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് മീനാക്ഷി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആ രാത്രി, എല്ലാവരും ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ ആരുമറിയാതെ തറവാടിന്റെ പിൻവാതിലിലൂടെ പുറത്തിറങ്ങി. കനത്ത ഇരുട്ടിലൂടെ, കണ്ണീരൊഴുക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ ആദിയുടെ കുടിലിലേക്ക് ഓടി.
വാതിലിൽ തുടർച്ചയായ മുട്ടുകേട്ടാണ് ജാനകിയമ്മ വാതിൽ തുറന്നത്. മുന്നിൽ ശ്വാസം മുട്ടി, കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളോടെ നിൽക്കുന്ന മീനാക്ഷിയെ കണ്ട് അവർ ഞെട്ടിപ്പോയി.
“മോളേ… നീ ഈ പാതിരാത്രിയിൽ…”
“അമ്മേ… ആദിയേട്ടൻ എവിടെ?” അവൾ അകത്തേക്ക് ഓടിക്കയറി.
കട്ടിലിൽ, തളർന്നുകിടക്കുന്ന തന്റെ വലതുകാലിലേക്ക് നോക്കി ശൂന്യതയിലേക്ക് കണ്ണുംനട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു ആദി. മീനാക്ഷിയെ കണ്ടതും അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ വിസ്മയവും ഒപ്പം വല്ലാത്തൊരു ഭയവും നിറഞ്ഞു.
“മീനാ… നീയെന്താ ഈ കാണിക്കുന്നത്? ഈ നേരത്ത് ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ നിനക്കെങ്ങനെ തോന്നി? നിന്റെ അച്ഛനും ജ്യേഷ്ഠനും അറിഞ്ഞാൽ…” ആദി എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“അവർ അറിഞ്ഞാൽ എന്നെ കൊല്ലുമായിരിക്കും ആദിയേട്ടാ… അതിലും ഭേദം നിങ്ങളുടെ കൂടെ മരിക്കുന്നതാ,” മീനാക്ഷി അവന്റെ അരികിലിരുന്ന് ആ കൈകൾ കവർന്നു. “എന്റെ കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചു. അടുത്ത ആഴ്ചയാണ്. എന്നെ അവർ മറ്റൊരാൾക്ക് പിടിച്ചു കൊടുക്കും. എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ കൂടെ ജീവിച്ചാൽ മതി. ഈ കാലില്ലെങ്കിലും, പാടാൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും എനിക്ക് എന്റെ ആദിയേട്ടനെ മാത്രം മതി.”
“വേണ്ട മീനാ… നീ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെയല്ല ജീവിതം. എനിക്ക് ഇനി പഴയതുപോലെ നടക്കാൻ കഴിയില്ല. നിന്നെ സംരക്ഷിക്കാൻ പോയിട്ട്, എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ഒരു തുണയാകാൻ പോലും ഈ അവസ്ഥയിൽ എനിക്ക് കഴിയില്ല. നീ തിരിച്ചുപോണം,” ആദി കണ്ണീരോടെ കൈകൾ പിൻവലിക്കാൻ നോക്കി.
“ഇല്ല, ഞാൻ പോകില്ല. നിങ്ങളുടെ തളർന്ന കാലുകൾക്ക് ഇനി ഞാനായിരിക്കും തുണ. നിങ്ങളുടെ പാട്ടുകൾക്ക് ഈ നാട് വീണ്ടും കാതോർക്കും. എന്നെ ഇറക്കിവിടരുത്,” മീനാക്ഷി അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചായ്ഞ്ഞു കരഞ്ഞു.
അവളുടെ ആത്മാർത്ഥതയ്ക്ക് മുന്നിൽ ആദിയുടെ മനസ്സ് ഉരുകിപ്പോയി. ജാനകിയമ്മയും അവരുടെ സ്നേഹത്തിന് മുന്നിൽ തോറ്റുപോയി. ആ രാത്രിയിൽ തന്നെ, അടുത്തുള്ള ചെറിയൊരു ക്ഷേത്രത്തിൽ വെച്ച്, ദൈവത്തെ മാത്രം സാക്ഷിനിർത്തി ആദി മീനാക്ഷിയുടെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തി.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ വിവരമറിഞ്ഞ് ശേഖരൻ നമ്പ്യാരും ഹരിയും ഗുണ്ടകളുമായി ആദിയുടെ വീട്ടിലെത്തി. വലിയൊരു കോലാഹലമാണ് അവിടെ നടന്നത്.
“ഇന്നത്തോടെ നീ വലിയമഠത്തിലെ കുട്ടിയല്ല. ചത്തതായി ഞാൻ കൂട്ടിക്കോളാം. ഈ തളർന്നവന്റെ കൂടെ ഭിക്ഷയെടുത്ത് ജീവിച്ചോ!” ശേഖരൻ നമ്പ്യാർ മീനാക്ഷിയെ ശപിച്ചുകൊണ്ട് പടിയിറങ്ങി. ഹരി ആദിയെ കൊലവിളിയോടെ നോക്കി ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയാണ് മടങ്ങിയത്.
കുടുംബവും നാട്ടുകാരും അവരെ ഒറ്റപ്പെടുത്തി. പക്ഷേ, മീനാക്ഷി തളർന്നില്ല. അവൾ ആദിയുടെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. “ആദിയേട്ടാ, നമുക്ക് ഈ നാട്ടിൽ നിൽക്കണ്ട. നമ്മളെ ആർക്കും അറിയാത്ത ഒരിടത്തേക്ക് പോകാം. അവിടെ നമ്മൾ പുതിയൊരു ജീവിതം തുടങ്ങും.”
അങ്ങനെ, കൈയിൽ അവശേഷിച്ച കുറച്ചു സമ്പാദ്യവുമായി അവർ നഗരത്തിലേക്ക് വണ്ടി കയറി. പ്രതിസന്ധികളുടെ വലിയൊരു മലനിരകളാണ് തങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നതെന്ന് അവർക്കറിയാമായിരുന്നു. എങ്കിലും പരസ്പരമുള്ള വിശ്വാസവും പ്രണയവും മാത്രമായിരുന്നു അവരുടെ കരുത്ത്.
നഗരത്തിലെ ഒരു ചെറിയ വാടകമുറിയിൽ അവർ ജീവിതം ആരംഭിച്ചു. മീനാക്ഷി ഒരു ചെറിയ സ്ഥാപനത്തിൽ ജോലിക്ക് കയറി. ആദിയെ വീണ്ടും പഴയതുപോലെയാക്കാൻ അവൾ ഒരു മികച്ച ഡോക്ടറെ കണ്ടെത്തി ഫിസിയോതെറാപ്പി ആരംഭിച്ചു. വേദന കൊണ്ട് ആദി പുളയുമ്പോൾ അവൾ അവനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. മീനാക്ഷിയുടെ പരിചരണവും പ്രാർത്ഥനയും വെറുതെയായില്ല. ആദി പതിയെ പതിയെ വടിയുടെ സഹായമില്ലാതെ ചുവടുകൾ വെക്കാൻ തുടങ്ങി. അതോടൊപ്പം, തന്റെ മനസ്സിൽ കിടന്ന നാടൻ പാട്ടുകളുടെ വരികൾ അവൻ വീണ്ടും കുറിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഒരു ദിവസം, മീനാക്ഷി ജോലി കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോൾ ആദി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ കൈയിൽ ഒരു കത്തുണ്ടായിരുന്നു.
“എന്താ ആദിയേട്ടാ ഇത്?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“മീനൂ… ഒരു വലിയ മ്യൂസിക് റിയാലിറ്റി ഷോയിലേക്ക് എന്നെ നാടൻ പാട്ടുകൾ പാടാൻ ക്ഷണിച്ചിരിക്കുന്നു. എന്റെ പഴയ സുഹൃത്ത് വിനുവാണ് ഇത് ശരിയാക്കിയത്. ഇത് നമ്മുടെ ജീവിതം മാറ്റിമറിക്കും,” ആദിയുടെ കണ്ണുകളിൽ രണ്ട് വർഷത്തിന് ശേഷം ആദ്യമായി പ്രതീക്ഷയുടെ വെളിച്ചം കണ്ടു.
പക്ഷേ, ആ സന്തോഷത്തിന് അധികം ആയുസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല. വലിയമഠം തറവാടിന്റെ നിഴൽ നഗരത്തിലും അവരെ പിന്തുടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഹരി അവരെ വെറുതെ വിടാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നില്ല…
റിയാലിറ്റി ഷോയിലേക്കുള്ള ആ ക്ഷണം ആദിയുടെയും മീനാക്ഷിയുടെയും ജീവിതത്തിൽ പുതിയൊരു പ്രത്യാശയുടെ പ്രകാശമാണ് കൊണ്ടുവന്നത്. ആ രാത്രി അവർ ഒത്തിരി സ്വപ്നങ്ങൾ നെയ്തു കൂട്ടി. നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ തങ്ങളുടെ ജീവിതം തിരിച്ചുപിടിക്കാനുള്ള അവസാനത്തെ അവസരമാണിതെന്ന് അവർക്കുറപ്പായിരുന്നു.
## ഇലഞ്ഞിപ്പൂത്തണലിൽ – ഭാഗം 3
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ ആദി റിയാലിറ്റി ഷോയുടെ ഓഡിഷനായി സ്റ്റുഡിയോയിലേക്ക് തിരിക്കാൻ ഒരുങ്ങി. കാലിന്റെ ഫിസിയോതെറാപ്പി പൂർണ്ണമായിട്ടില്ലെങ്കിലും, വടിയില്ലാതെ പതിയെ നടക്കാൻ അവന് ഇപ്പോൾ കഴിയുമായിരുന്നു. മീനാക്ഷി അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ചന്ദനക്കുറി തൊടുവിച്ച്, കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു വിജയാശംസകൾ നേർന്നു.
“ആദിയേട്ടൻ പാടിയാൽ ഈ ലോകം മുഴുവൻ അത് ഏറ്റുപാടും, എനിക്കറിയാം. ധൈര്യമായിട്ട് പൊയ്ക്കോളൂ,” മീനാക്ഷിയുടെ ആ വാക്കുകൾ അവന് നൽകിയ ആത്മവിശ്വാസം ചെറുതായിരുന്നില്ല.
സ്റ്റുഡിയോയിലെ വലിയ വേദിയിൽ, പ്രമുഖ സംഗീതസംവിധായകരുടെയും ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെയും മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ആദിയുടെ നെഞ്ച് ഒന്നു പിടഞ്ഞു. കയ്യിലെ വിറയലോടെ അവൻ മൈക്ക് കയ്യിലെടുത്തു. പക്ഷേ, കണ്ണുകൾ അടച്ച് തന്റെ അമ്മയെയും മീനാക്ഷിയെയും മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച നിമിഷം അവന്റെ ഭയം മാറിമറിഞ്ഞു. കണ്ണപുരം കാവിലെ ഇലഞ്ഞിപ്പൂക്കളുടെ മണമുള്ള കാറ്റും, തെയ്യത്തിന്റെ ചിലമ്പൊലിയും അവന്റെ ഓർമ്മകളിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി.
അവൻ പാടിത്തുടങ്ങി… വടക്കൻ മലബാറിലെ തനതായ നാടൻ ഈണത്തിൽ, തന്റെ ജീവിതത്തിലെ സങ്കടങ്ങളും പ്രണയവും ആവാഹിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ പാടിയ പാട്ട് കേട്ട് സ്റ്റുഡിയോ ഒന്നടങ്കം നിശബ്ദമായി. പാടിത്തീർന്നപ്പോൾ ജഡ്ജസ് എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന് കൈയടിച്ചു.
“ഇതാണ് യഥാർത്ഥ മണ്ണിലെ സംഗീതം!” പ്രശസ്തനായ ഒരു സംഗീതസംവിധായകൻ അവനെ വേദിയിൽ വെച്ച് അഭിനന്ദിച്ചു.
ആദ്യത്തെ റൗണ്ടിൽ തന്നെ വൻ ഭൂരിപക്ഷത്തോടെ ആദി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. ആ വാർത്തയറിഞ്ഞ് വാടകമുറിയിൽ കാത്തിരുന്ന മീനാക്ഷി സന്തോഷം കൊണ്ട് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുപോയി.
ദിവസങ്ങൾ വേഗത്തിൽ കടന്നുപോയി. റിയാലിറ്റി ഷോയുടെ ഓരോ എപ്പിസോഡിലും ആദിദേവ് എന്ന നാടൻ പാട്ടുകാരൻ ജനഹൃദയങ്ങൾ കീഴടക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവന് ആരാധകരേറി. ചാനലുകളിലും സോഷ്യൽ മീഡിയയിലും ആദിയുടെ പേര് നിറഞ്ഞുനിന്നു. കാലിന്റെ വൈകല്യത്തെപ്പോലും തോൽപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ നേടുന്ന ഓരോ വിജയവും മീനാക്ഷിയുടെ കഠിനാധ്വാനത്തിന്റെ ഫലം കൂടിയായിരുന്നു.
എന്നാൽ, നഗരത്തിൽ ആദി നേടുന്ന ഈ വലിയ വിജയം വലിയമഠം തറവാട്ടിൽ ഇരുന്ന ഹരി കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. താൻ തല്ലിച്ചതച്ച, കാലൊടിച്ച ഒരുത്തൻ ചാനലുകളിൽ വന്ന് പ്രശസ്തനാകുന്നത് അവന് സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. ശേഖരൻ നമ്പ്യാരും മകളുടെ ഓർമ്മകളിൽ നീറുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, തന്റെ തറവാട്ടു മഹിമയും അഹങ്കാരവും കാരണം പുറത്തു കാണിച്ചില്ല. പക്ഷേ, ഹരിയുടെ മനസ്സിൽ പ്രതികാരത്തിന്റെ തീക്കനൽ പുകയുകയായിരുന്നു.
“അവനെ ഇങ്ങനെ വളരാൻ വിട്ടാൽ അത് നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന് നാണക്കേടാണ് അച്ഛാ. നമ്മൾ ഒഴുക്കിവിട്ടവളാ അവന്റൊപ്പം സുഖിക്കുന്നത്,” ഹരി അച്ഛനെ പ്രകോപിപ്പിച്ചു.
“നിനക്ക് എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ ചെയ്യാം, പക്ഷേ വലിയമഠത്തിന്റെ പേര് ഇതിലേക്ക് വലിച്ചിഴയ്ക്കരുത്,” ശേഖരൻ നമ്പ്യാർ കടുപ്പത്തിൽ പറഞ്ഞു. അച്ഛന്റെ മൗനാനുവാദം കിട്ടിയതോടെ ഹരി അടുത്ത ചതിക്കൊരുങ്ങി.
റിയാലിറ്റി ഷോയുടെ ഫൈനൽ മത്സരത്തിന് രണ്ട് ദിവസം മാത്രം ബാക്കിയുള്ളപ്പോഴാണ് അത് സംഭവിച്ചത്. അന്ന് വൈകീട്ട് മീനാക്ഷി ജോലി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുകയായിരുന്നു. വിജനമായ ഒരു വഴിയിൽ വെച്ച് കറുത്ത ഗ്ലാസുകളിട്ട ഒരു കാർ അവളുടെ അരികിൽ വന്ന് നിന്നു. അതിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയ രണ്ടുപേർ ചേർന്ന് മീനാക്ഷിയെ ബലമായി കാറിനുള്ളിലേക്ക് വലിച്ച് കയറ്റി. അവൾ നിലവിളിക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവരുടെ ശക്തമായ കൈകൾ അവളുടെ വായ പൊത്തിയിരുന്നു.
കാറിന്റെ മുൻസീറ്റിലിരുന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കിയ ഹരിയെ കണ്ടതും മീനാക്ഷി ഞെട്ടിപ്പോയി.
“ഹരിയേട്ടാ… നിങ്ങൾ…”
“അതെടീ, നിന്റെ ജ്യേഷ്ഠൻ തന്നെയാ! ആ തളർന്നുപോയ പാട്ടുകാരന്റെ കൂടെ വലിയമഠത്തിന്റെ ചോര സുഖിച്ചു ജീവിക്കേണ്ട. അവനെ ഞാൻ ഇല്ലാതാക്കും,” ഹരി ക്രൂരമായി ചിരിച്ചു.
“ദയവുചെയ്ത് അവരെ ഒന്നും ചെയ്യരുത് ഹരിയേട്ടാ… ഞാൻ നിങ്ങളുടെ കൂടെ തറവാട്ടിലേക്ക് വരാം, പറയുന്നതുപോലെ കേൾക്കാം,” മീനാക്ഷി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അപേക്ഷിച്ചു.
“നീ വരികയൊന്നും വേണ്ട. നഗരത്തിന്റെ അതിർത്തിയിലുള്ള പഴയൊരു ഗോഡൗണിൽ നീ കുറച്ചുദിവസം വിശ്രമിക്ക്. നിന്റെ ഭർത്താവിന്റെ ഫൈനൽ മത്സരം കഴിഞ്ഞ് അവനെ ജനം മറക്കുമ്പോൾ നിന്നെ ഞാൻ വിട്ടേക്കാം,” ഹരി അവളെ ഒരു രഹസ്യ കേന്ദ്രത്തിൽ തടവിലാക്കി.
അതേസമയം, രാത്രിയായിട്ടും മീനാക്ഷി വീട്ടിലെത്താത്തതിനെ തുടർന്ന് ആദി ആകെ പരിഭ്രാന്തിയിലായി. അവളുടെ ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫായിരുന്നു. സുഹൃത്തായ വിനുവിനെയും കൂട്ടി അവൻ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ പരാതി നൽകിയെങ്കിലും കാര്യമായ അന്വേഷണമൊന്നും ഉണ്ടായില്ല.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ആദിയുടെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു അജ്ഞാത സന്ദേശം വന്നു. അതിൽ കൈകൾ കൂട്ടിക്കെട്ടി, ഒരു ഇരുട്ടുമുറിയിൽ കരഞ്ഞിരിക്കുന്ന മീനാക്ഷിയുടെ ചിത്രമുണ്ടായിരുന്നു. താഴെ ഒരു വരിയും കുറിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു:
*”ഇന്ന് വൈകീട്ടത്തെ ഫൈനൽ മത്സരത്തിൽ നീ പങ്കെടുക്കാൻ സ്റ്റേജിൽ കയറിയാൽ, നിന്റെ പെണ്ണിന്റെ ശവം മാത്രമേ നീ കാണൂ. ജീവനോടെ വേണമെങ്കിൽ മത്സരം ഉപേക്ഷിച്ച് ഈ നാട് വിട്ടു പൊയ്ക്കോണം.”*
ചിത്രം കണ്ടതും ആദിയുടെ കൈകൾ വിറച്ചു. ഹരിയാണ് ഇതിന് പിന്നിലെന്ന് അവന് വ്യക്തമായി മനസ്സിലായി. തന്നെ തകർക്കാൻ അവർ മീനാക്ഷിയെ കരുവാക്കുകയാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ഒരു വശത്ത് തന്റെ കരിയറിലെ ഏറ്റവും വലിയ സ്വപ്നമായ ഫൈനൽ മത്സരം, മറുശങ്കയിൽ തന്റെ ജീവനായ മീനാക്ഷിയുടെ ജീവൻ. എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ആദി തലയിൽ കൈവെച്ച് നിലത്തിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കണ്ണീർ ഒലിച്ചിറങ്ങി.
“ആദി… നീ തളരരുത്. നമ്മൾ പോലീസിനെ അറിയിക്കാം,” വിനു പറഞ്ഞു.
“വേണ്ട വിനു, പോലീസിനെ അറിയിച്ചാൽ അവൻ മീനൂനെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യും. എനിക്ക് എന്റെ പാട്ടല്ല, എന്റെ മീനൂനെയാ വലുത്. ഞാൻ ഫൈനലിൽ പാടുന്നില്ല,” ആദി ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
എന്നാൽ, ആദിയുടെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു ചിന്ത കൂടി ഉണരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മീനാക്ഷി തനിക്കുവേണ്ടി സഹിച്ച ത്യാഗങ്ങൾ അവളില്ലാതെ താൻ പിന്മാറിയാൽ അവൾക്ക് സന്തോഷമാകുമോ? തന്റെ കാലുകൾക്ക് കരുത്ത് നൽകിയവളെ ചതിയന്മാരുടെ കയ്യിൽ നിന്നും എങ്ങനെ മോചിപ്പിക്കും?
സമയമടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു. ഫൈനൽ മത്സരത്തിന്റെ വേദിയുണരാൻ ഇനി മണിക്കൂറുകൾ മാത്രം. ആദി ഒരു വലിയ തീരുമാനത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചേരുകയായിരുന്നു…

ഫൈനൽ മത്സരത്തിന്റെ വേദിയുണരാൻ ഇനി ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾ മാത്രമാണ് ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നത്. സ്റ്റുഡിയോയ്ക്ക് മുന്നിൽ പതിനായിരക്കണക്കിന് ജനങ്ങൾ തടിച്ചുകൂടിയിട്ടുണ്ട്. ചാനൽ അധികൃതർ ആദിയെ ഫോണിൽ ബന്ധപ്പെടാൻ പരമാവധി ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ആദിയുടെ മനസ്സ് മറ്റ് ചില വഴികളിലായിരുന്നു സഞ്ചരിച്ചിരുന്നത്.
## ഇലഞ്ഞിപ്പൂത്തണലിൽ – ഭാഗം 4
തന്റെ ജീവനായ മീനാക്ഷിയെ ചതിയന്മാരുടെ കയ്യിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കാതെ തനിക്ക് ആ വേദിയിൽ കയറി പാടാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ആദിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. പക്ഷേ, മത്സരം ഉപേക്ഷിച്ച് നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയാൽ അത് ഹരിയുടെ ചതിക്ക് മുന്നിൽ പൂർണ്ണമായി കീഴടങ്ങുന്നതിന് തുല്യമാകും.
“വിനു… എനിക്ക് ആ ഫോട്ടോ വന്ന നമ്പറിന്റെ ലൊക്കേഷൻ ഒന്ന് കണ്ടുപിടിക്കണം. നിന്റെ കസിൻ സൈബർ സെല്ലിൽ ഇല്ലേ?” ആദി ചോദിച്ചു.
“ഉണ്ട് ആദി, ഞാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ അവനെ വിളിക്കാം,” വിനു പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഫോണെടുത്തു.
ഏതാനും മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ വിനുവിന്റെ സുഹൃത്ത് ആ ലൊക്കേഷൻ കണ്ടെത്തി നൽകി—നഗരത്തിന്റെ അതിർത്തിയിലുള്ള, അടച്ചുപൂട്ടിയ ഒരു പഴയ കശുവണ്ടി ഫാക്ടറി! ഹരി മീനാക്ഷിയെ ഒളിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത് അവിടെയാണ്.
“ആദി, നമുക്ക് പോലീസിനെ കൂട്ടാം,” വിനു പറഞ്ഞു.
“വേണ്ട വിനു, പോലീസിന്റെ ജീപ്പ് വരുന്നത് കണ്ടാൽ അവർ മീനൂനെ അപായപ്പെടുത്തും. എന്റെ കാലിന്റെ ബലഹീനത മാറ്റാൻ അവൾ സഹിച്ച വേദന ചെറുതല്ല. ഇന്ന് ഈ കാലുകൾ കൊണ്ട് തന്നെ ഞാൻ അവളെ അവിടെനിന്നും രക്ഷിക്കും,” ആദിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയത്തിന് പകരം കനത്ത ദേഷ്യം ഇരച്ചുകയറി.
അതേസമയം, ഫാക്ടറിക്കുള്ളിലെ ഇരുട്ടുമുറിയിൽ മീനാക്ഷി കൈകൾ കൂട്ടിക്കെട്ടിയ നിലയിൽ കരയുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മുന്നിൽ ഹരി വലിപ്പത്തിൽ സിഗരറ്റ് വലിച്ച് നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“സമയം അഞ്ചാകാറായി ഹരിയേട്ടാ… ഫൈനൽ തുടങ്ങാൻ സമയമായി. ആദിയേട്ടൻ പാടും, നിന്റെ ഈ ഭീഷണിക്കൊന്നും അദ്ദേഹം വഴങ്ങില്ല,” മീനാക്ഷി കരച്ചിലിനിടയിലും ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“അവൻ പാടിയാൽ നിന്റെ ശവമാവും അവൻ കാണുക. നിനക്ക് അത്രയ്ക്ക് വിശ്വാസമാണെങ്കിൽ ദാ ഇത് കാണ്,” ഹരി ടിവി ഓൺ ചെയ്തു. ചാനലിൽ ഫൈനൽ മത്സരത്തിന്റെ തത്സമയ സംപ്രേഷണം തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവതാരകൻ ആദിദേവ് ഇതുവരെ സ്റ്റുഡിയോയിൽ എത്തിച്ചേർന്നിട്ടില്ലെന്ന വിവരം ആശങ്കയോടെ അറിയിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അത് കണ്ട മീനാക്ഷിയുടെ നെഞ്ച് തകർന്നു. താൻ കാരണം ആദിയേട്ടന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സ്വപ്നമാണ് നഷ്ടപ്പെടാൻ പോകുന്നത് എന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. “ആദിയേട്ടാ… എനിക്ക് വേണ്ടി നിങ്ങൾ തോറ്റു കൊടുക്കരുതേ…” അവൾ ഉള്ളുരുകി പ്രാർത്ഥിച്ചു.
പെട്ടെന്ന് ഫാക്ടറിയുടെ പ്രധാന വാതിൽ കനത്ത ശബ്ദത്തോടെ തകർക്കപ്പെട്ടു!
ഹരിയും അവന്റെ ഗുണ്ടകളും ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു. അവിടെ, കയ്യിൽ ഒരു വലിയ തടിയുമായി ആദിദേവ് നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ വസ്ത്രങ്ങളിൽ വിയർപ്പും മുഖത്ത് വന്യമായൊരു ഭാവവുമുണ്ടായിരുന്നു. കുറച്ചുമാറി വിനുവും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.
“ആദിയേട്ടാ!” മീനാക്ഷി ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു.
“ടാ… പരട്ട പാട്ടുകാരാ! നിന്റെ കാലൊടിച്ചിട്ടും നിനക്ക് പഠിക്കാൻ പറ്റിയില്ലല്ലേ? ഇങ്ങോട്ട് കയറിവരാൻ നിനക്ക് എത്ര ധൈര്യം വേണം!” ഹരി ആക്രോശിച്ചു. അവൻ തന്റെ ഗുണ്ടകളോട് ആദിയെ ആക്രമിക്കാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു.
നാലഞ്ച് ഗുണ്ടകൾ ഒറ്റയടിക്ക് ആദിയുടെ നേർക്ക് പാഞ്ഞടുത്തു. പഴയതുപോലെ തളർന്നുനിൽക്കുന്ന ആദിയായിരുന്നില്ല അവൻ. കഴിഞ്ഞ ഏതാനും മാസങ്ങളായി മീനാക്ഷി നൽകിയ ഫിസിയോതെറാപ്പിയും പരിചരണവും അവന്റെ ശരീരത്തിന് വല്ലാത്തൊരു കരുത്ത് നൽകിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
ആദ്യമായി അടുത്തു വന്നവന്റെ നെഞ്ചിന് നേരെ ആദി തന്റെ വലതുകാലുകൊണ്ട് ശക്തമായി ചവിട്ടി. അവൻ ദൂരേക്ക് തെറിച്ചുവീണു. തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന തടികൊണ്ട് ആദി മറ്റുള്ളവരെയും നേരിട്ടു. വർഷങ്ങളോളം കാവിൻമുറ്റത്ത് കനത്ത തെയ്യക്കോലങ്ങളുമേന്തി ചുവടുവെച്ച ആ ശരീരത്തിന്റെ വഴക്കം അവനെ സഹായിച്ചു. വിനുവും ഒപ്പം ചേർന്നതോടെ ഗുണ്ടകൾ ഓരോരുത്തരായി നിലംപതിച്ചു.
തന്റെ ആളുകൾ തോൽക്കുന്നത് കണ്ട ഹരി ഭയന്നുപോയി. അവൻ മീനാക്ഷിയുടെ അരികിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്ന് അവളുടെ കഴുത്തിൽ കത്തി വെക്കാൻ ആഞ്ഞു.
“അടുത്തേക്ക് വന്നാൽ ഇവളെ ഞാൻ കൊല്ലും!” ഹരി അലറി.
ആദി പെട്ടെന്ന് നിന്നു. ഹരിയുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആദി പതിയെ തന്റെ കയ്യിലെ വടി താഴെയിട്ടു.
“ഹരി… നീ വലിയമഠത്തിന്റെ അന്തസ്സിനെപ്പറ്റിയല്ലേ എപ്പോഴും പറയുന്നത്? സ്വന്തം അനിയത്തിയെ തടവിലാക്കി, ഒരുത്തന്റെ ജീവിതം തകർക്കാൻ നോക്കുന്നതാണോ നിന്റെ തറവാട്ടു മഹിമ?” ആദി ശാന്തമായി ചോദിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ട് നടന്നു.
“അവിടെ നിൽക്കാൻ!” ഹരി കത്തി കൂടുതൽ അടുപ്പിച്ചു.
പക്ഷേ, ആ നിമിഷം മീനാക്ഷി തന്റെ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് ഹരിയുടെ കൈയിൽ കടിച്ചു. വേദന കൊണ്ട് ഹരി ഉച്ചത്തിൽ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് കത്തി താഴെയിട്ടു. ആ സമത്ത് ആദി മുന്നോട്ട് പാഞ്ഞുചെന്ന് ഹരിയുടെ മുഖത്തടിച്ചു. ഹരി തറയിലേക്ക് തെറിച്ചുവീണു, ബോധരഹിതനായി.
ആദി വേഗം ചെന്ന് മീനാക്ഷിയുടെ കെട്ടുകൾ അഴിച്ചു. അവൾ അവനെ മുറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. “ആദിയേട്ടാ… നിങ്ങളുടെ മത്സരം…”
ആദി അവളുടെ മുഖം കൈകളിലെടുത്തു പുഞ്ചിരിച്ചു. “നമുക്ക് പോകാം മീനാ… ഇലഞ്ഞിപ്പൂക്കളുടെ മണമുള്ള നമ്മുടെ പാട്ട് ഈ ലോകം കേൾക്കാൻ കാത്തിരിക്കുകയാണ്.”
അവർ വേഗത്തിൽ വിനുവിന്റെ കാറിൽ സ്റ്റുഡിയോയിലേക്ക് തിരിച്ചു. സമയം രാത്രി എട്ടരയായിരുന്നു. ആദിയുടെ ഊഴം വരാൻ ഇനി മിനിറ്റുകൾ മാത്രം. ചാനൽ അധികൃതർ ആദിയെ മത്സരത്തിൽ നിന്നും ഒഴിവാക്കാൻ തീരുമാനിക്കുന്ന ഘട്ടത്തിലാണ് കാർ സ്റ്റുഡിയോയുടെ മുന്നിൽ വന്ന് നിന്നത്.
ചോരപ്പാടുകളും വിയർപ്പും നിറഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങളോടെ, മീനാക്ഷിയുടെ കൈയും പിടിച്ച് ആദിദേവ് സ്റ്റുഡിയോയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് നടന്നു വന്നപ്പോൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നവർ വിസ്മയത്തോടെ നോക്കിനിന്നു.
“എനിക്ക് പാടണം…” ആദി അധികൃതരോട് പറഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ നിശ്ചയദാർഢ്യത്തിന് മുന്നിൽ അവർക്ക് സമ്മതിക്കേണ്ടി വന്നു.
വേദിയിലേക്ക് ആദിദേവിന്റെ പേര് വിളിക്കപ്പെട്ടു. ലക്ഷക്കണക്കിന് ജനങ്ങൾ വരും ദിവസങ്ങളിൽ ചർച്ച ചെയ്യാൻ പോകുന്ന ആ ചരിത്ര നിമിഷം അതായിരുന്നു. വസ്ത്രങ്ങൾ പോലും മാറാതെ, തന്റെ പ്രാണനായ മീനാക്ഷിയെ വേദിക്ക് മുൻപിലെ മുൻനിരയിൽ ഇരുത്തി ആദി മൈക്കിന് മുന്നിലേക്ക് നടന്നു വന്നു.
അവൻ പാടിത്തുടങ്ങി… ഇത്തവണ അവന്റെ പാട്ടിന് മറ്റെപ്പോഴത്തെക്കാളും ജീവനുണ്ടായിരുന്നു. പ്രണയത്തിന്റെ അതിജീവനവും, ചതിക്കെതിരെയുള്ള പോരാട്ടവും, മണ്ണിലെ മനുഷ്യന്റെ കരുത്തും ആ വരികളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു. സ്റ്റുഡിയോയിൽ ഇരുന്ന ജഡ്ജസും കാണികളും എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന് കൈയടിച്ചു. പലരുടെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
മത്സരത്തിന്റെ ഫലം പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോൾ മറ്റാരെക്കാളും വലിയ ഭൂരിപക്ഷത്തോടെ ആദിദേവ് ആ റിയാലിറ്റി ഷോയുടെ കിരീടം ചൂടി! ട്രോഫി കയ്യിലേന്തുമ്പോൾ അവൻ ജനങ്ങളോട് പറഞ്ഞു:
“ഈ വിജയം എന്റെ പാട്ടിന്റേതല്ല. എന്റെ തളർന്നുപോയ കാലുകൾക്ക് കരുത്ത് നൽകിയ, എനിക്കുവേണ്ടി എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച എന്റെ മീനാക്ഷിയുടേതാണ്.”
വേദിക്ക് താഴെ ഇരുന്ന് മീനാക്ഷി സന്തോഷക്കണ്ണീരൊഴുക്കി. ആ സമയത്താണ് ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ നിന്നും പ്രായമായ ഒരാൾ വേദിയുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു വന്നത്. അത് ശേഖരൻ നമ്പ്യാരായിരുന്നു! മകന്റെ ചതികളും മകളുടെ ആത്മാർത്ഥമായ പ്രണയവും, ഒടുവിൽ ആദിയുടെ ഈ വലിയ വിജയവും അയാളുടെ കണ്ണ് തുറപ്പിച്ചിരുന്നു.
അയാൾ മീനാക്ഷിയുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്ന് അവളുടെ തലയിൽ കൈവെച്ചു. “എനിക്ക് തെറ്റുപറ്റി മോളേ… വലിയമഠത്തിന്റെ പണത്തേക്കാൾ വലുതാണ് ഇവന്റെ മനസ്സെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.” അയാൾ ആദിയെ നോക്കി കൈകൂപ്പി.
ആദി വേദിയിൽ നിന്നും താഴെയിറങ്ങി ശേഖരൻ നമ്പ്യാരുടെ കാലുകൾ തൊട്ട് വന്ദിച്ചു. കുടുംബത്തിന്റെ എതിർപ്പുകളും ശാരീരികമായ തളർച്ചകളും ചതികളും പ്രണയത്തിന് മുന്നിൽ വഴിമാറിയിരുന്നു.
മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം… കണ്ണപുരം കാവിലെ ഇലഞ്ഞിത്തറ വീണ്ടും പൂത്തുലഞ്ഞു. കാവിൻമുറ്റത്ത് തെയ്യത്തിന്റെ ചെണ്ടമേളം മുറുകുമ്പോൾ, പൂർണ്ണ ആരോഗ്യവാനായി ആദിദേവ് തന്റെ തെയ്യക്കോലമണിഞ്ഞ് ആവേശത്തോടെ ചുവടുവെക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാഴ്ച്ചക്കാർക്കിടയിൽ, തന്റെ വയറ്റിൽ വളരുന്ന പുതിയൊരു ജീവന് കൈവെച്ച്, പ്രണയത്തോടെ മീനാക്ഷി അവനെത്തന്നെ നോക്കി നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഇലഞ്ഞിപ്പൂക്കൾ കാറ്റിൽ അവർക്ക് മീതെ വീണ്ടും പൊഴിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു…
**(അവസാനിച്ചു)**