ഓർമ്മകളുടെ ഇടനാഴി

## ഓർമ്മകളുടെ ഇടനാഴി
ഇടവഴിയിലെ കാട്ടുചെടികൾക്ക് മുകളിൽ സന്ധ്യാസൂര്യന്റെ പ്രകാശം മങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഇരുവശവും പടർന്നുപന്തലിച്ചു കിടക്കുന്ന വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾക്കിടയിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്ന കാറ്റിന് ഒരല്പം തണുപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ആളൊഴിഞ്ഞ ആ വഴിയിൽ അക്ഷമനായി നടക്കുകയായിരുന്നു ദേവൻ. കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി മനസ്സിൽ നീറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അസ്വസ്ഥതകൾക്ക് ഇന്ന് അവളിൽ നിന്നും കൃത്യമായൊരു മറുപടി വേണം.
“വിട് ദേവേട്ടാ… ആരെങ്കിലും കാണും. എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു.”
തന്റെ കൈകളിൽ മുറുക്കെപ്പിടിച്ചിരുന്ന ദേവന്റെ പിടിയിൽ നിന്നും കൈകൾ മാറ്റാൻ കുതറിക്കൊണ്ട് മീര പറഞ്ഞു. അവളുടെ മുഖത്ത് പരിഭ്രമം നിഴലിച്ചിരുന്നു.
“ഇപ്പോ ഇതുവഴി ആര് വരാനാ മീര? നീയെന്താ ഇത്ര പരിഭ്രമിക്കുന്നത്?” ദേവൻ അവളെ ആ വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾ നിറഞ്ഞ മതിലരികിലേക്ക് ചേർത്തുനിർത്തിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് അവൻ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി.
“ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ അത് വലിയ പ്രശ്നമാകും. നാട്ടുകാരുടെ നാക്ക് നമുക്കറിയാലോ. ദേവേട്ടന് ഒന്നുമില്ല, പക്ഷെ എനിക്ക് വീട്ടിൽ മറുപടി പറയേണ്ടി വരും.” ചുറ്റും ആരെങ്കിലും വരുന്നുണ്ടോ എന്ന് മീര കണ്ണുകളോടിച്ചു. അവളുടെ ശ്വാസഗതി വേഗത്തിലായിരുന്നു.
“ഇപ്പോ എന്താ എന്റെ മീരക്കുട്ടിക്ക് ഇത്ര വലിയൊരു ഭയം? മുൻപ് നമ്മൾ ഇവിടെ എത്രയോ വട്ടം നിന്നിരിക്കുന്നു. അപ്പോഴൊക്കെ ആരെങ്കിലും വന്നാലോ എന്ന് ഞാൻ പേടിച്ച് പറയുമ്പോഴും, എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർന്നുനിന്ന് ‘ദേവേട്ടൻ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ എനിക്ക് ആരെയും പേടിയില്ല’ എന്ന് പറഞ്ഞവളല്ലേ നീ? ആ നാവുകൊണ്ട് തന്നെയാണോ നീയിപ്പോ സംസാരിക്കുന്നത്?” ദേവൻ അവളെ കുറച്ചു ഗൗരവത്തിൽ തുറിച്ചുനോക്കി.
അവന്റെ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ മീരയുടെ പക്കൽ മറുപടികളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൾ നോട്ടം താഴേക്ക് മാറ്റി, ഒന്നുലഞ്ഞ തന്റെ കൂർത്തലമുടി ഒതുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ശരി, ആ വിഷയം നമുക്ക് വിടാം. ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് നമ്മൾ ഇങ്ങനെ ഒന്ന് കാണുന്നത്. എന്റെ പൊന്നു മോള് ദേവേട്ടന് ഒരുമ്മ തന്നേ…” തന്റെ കവിൾ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് ചരിച്ചുപിടിച്ചുകൊണ്ട് ദേവൻ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. പഴയതുപോലെ അവളൊന്ന് ചിരിക്കുമെന്നും പിണക്കം മാറുമെന്നും അവൻ പ്രത്യാശിച്ചു.
“ഇപ്പോ എനിക്ക് അതിനൊന്നും ഒരു മൂഡില്ല ദേവേട്ടാ. ദയവുചെയ്ത് എന്നെ വിട്, എനിക്ക് വേഗം വീട്ടിൽ പോകണം. ഇന്ന് പപ്പയുടെയും മമ്മിയുടെയും കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് ആരൊക്കെയോ വീട്ടിൽ വരുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞയുടൻ വേഗം വീട്ടിലെത്തണമെന്ന് മമ്മി എന്നോട് പ്രത്യേകം പറഞ്ഞിട്ടാ വിട്ടത്.” മീര തന്റെ ബാഗിന്റെ സ്ട്രാപ്പിൽ മുറുക്കെപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“എന്നാ ശരി, നീ തരേണ്ട… ഞാൻ തരാം.” മീരയുടെ ആ മാറ്റം ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയാതെ, തന്റെ സ്നേഹം കൊണ്ട് അവളെ മാറ്റിയെടുക്കാം എന്ന ചിന്തയിൽ ദേവൻ മുഖം കുനിച്ചു അവളുടെ കവിളിൽ ചുംബിക്കാൻ ഒരുങ്ങി.
“വേണ്ട ദേവേട്ടാ… എന്ന് പറഞ്ഞാൽ മനസ്സിലാകില്ലേ!” അവൾ മുഖം വെട്ടിച്ചു കൊണ്ട് ഒരല്പം ശബ്ദമുയർത്തി പറഞ്ഞു.
ദേവൻ പെട്ടെന്ന് പിന്നോട്ട് മാറി. അവളുടെ ആ ശബ്ദത്തിലെ കാഠിന്യം അവനെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. അവൻ അവളെ അവിശ്വാസത്തോടെ നോക്കി.
“ഇപ്പോ എന്താ മീര നിനക്ക് എന്നോടിത്ര വലിയൊരു അകൽച്ച? കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി ഞാൻ ഇത് ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. രാവിലെയും വൈകുന്നേരവും എന്നെ കാണാൻ കാത്തുനിൽക്കാതെ, ഞാൻ സ്റ്റാൻഡിൽ എത്തുന്നതിന് മുന്നേ നീ കോളേജിലേക്ക് പോകുന്നു. ഞാൻ ഫോൺ വിളിച്ചാൽ തിരക്കാണെന്ന് പറഞ്ഞ് വേഗം വെച്ചുകളയുന്നു. മെസ്സേജുകൾ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കുന്നു, റിപ്ലൈ തരില്ല. ചോദിച്ചാൽ പരീക്ഷയാണ്, അസൈൻമെന്റാണ് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് ഓരോ മുട്ടാപ്പോക്ക് ന്യായങ്ങൾ. ഇതിന്റെയെല്ലാം യഥാർത്ഥ കാരണം എനിക്ക് ഇന്ന് അറിയണം. അത് പറഞ്ഞിട്ടേ നീ ഇവിടുന്ന് പോകൂ.” ദേവന്റെ സ്വരത്തിൽ നിരാശയും ദേഷ്യവും കലർന്നിരുന്നു.
“ദേവേട്ടന് എന്താ പറ്റിയത്? എനിക്ക് അവസാന സെമസ്റ്റർ നഴ്സിങ് എക്സാം നടക്കുന്നത് കൊണ്ടല്ലേ ഞാൻ തിരക്കിലാണെന്ന് പറയുന്നത്? അല്ലാതെ പഴയതുപോലെ നടക്കാനും മിണ്ടാനും എനിക്ക് സമയം കിട്ടാത്തതുകൊണ്ടാ. അതിനെയാണോ ഈ സംശയിക്കുന്നത്?” പതറിപ്പോയ സ്വരത്തിൽ മീര മറുപടി നൽകി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നേരിയൊരു ഭയം മിന്നിമറഞ്ഞു.
“അതൊന്നുമല്ല കാരണമെന്ന് എനിക്ക് കൃത്യമായി അറിയാം മീര. നഴ്സിങ് പരീക്ഷ നിനക്ക് ആദ്യമായിട്ടല്ലല്ലോ വരുന്നത്? നീ എന്നോട് കള്ളം പറയുകയാണ്. ഇക്കഴിഞ്ഞ ഞായറാഴ്ച നിന്റെ വീട്ടിൽ ഒരു പെണ്ണുകാണൽ ചടങ്ങ് നടന്നിരുന്നില്ലേ? ആ ആലോചന ഏകദേശം ഉറപ്പിച്ച മട്ടിലാണ് കാര്യങ്ങൾ പോകുന്നത്. ഇതൊക്കെ എന്നിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചുവെക്കാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നില്ലേ നിന്റെ ഈ ഒഴിഞ്ഞുമാറലുകൾ?” അവളിൽ നിന്നും രണ്ടടി പിന്നോട്ട് മാറിനിന്ന്, കൈകൾ കെട്ടി ദേവൻ ചോദിച്ചു.
അവന്റെ ആ ചോദ്യം മീര ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. അവളുടെ മുഖത്തെ ചോരയൊലിപ്പുകൾ വറ്റിയതുപോലെ തോന്നി. അവൾ ഞെട്ടലോടെ ദേവനെ നോക്കി.
“അത്… അത് ദേവേട്ടൻ എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു?” അവൾ സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാൻ പാടുപെട്ടു.
“ഞാനും ഈ നാട്ടിൽ തന്നെയല്ലേ മോളെ ജീവിക്കുന്നത്. ആളുകൾ സംസാരിക്കുന്നത് എന്റെ ചെവിയിലും എത്തും.” ദേവൻ ഒരു കയ്പേറിയ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
“ആൽവിൻ എന്നാണ് അയാളുടെ പേര്. കാനഡയിലാണ് ജോലി ചെയ്യുന്നത്. അവിടെ ഒരു പ്രമുഖ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നഴ്സ് ആയി ജോലി ചെയ്യുന്നു. നിന്റെ വീട്ടുകാർക്ക് ആലോചന എല്ലാം കണ്ട് വലിയ ഇഷ്ടമായി. കാനഡക്കാരനായതുകൊണ്ട് നിന്റെ പപ്പയ്ക്കും മമ്മിക്കും ഒട്ടും ആലോചിക്കേണ്ടി വന്നില്ല. ആ കല്യാണം എത്രയും വേഗം നടത്താനാണ് നിങ്ങളുടെ വീട്ടുകാർ ശ്രമിക്കുന്നത്. ശരിയല്ലേ മീര?” ദേവൻ ചോദിച്ചു.
മീര തല താഴ്ത്തി നിന്നു. അവളുടെ കൺകോണുകളിൽ നനവ് പടർന്നു.
“നീ അതിന് സമ്മതം പറഞ്ഞോ മീര?” ദേവന്റെ ശബ്ദം ഇടറിയിരുന്നു.
“എന്റെ സമ്മതമൊന്നും വീട്ടിൽ ആരും ചോദിച്ചില്ല ദേവേട്ടാ. ഞാൻ സമ്മതമല്ലെന്ന് പറഞ്ഞാലും എന്റെ പപ്പയും മമ്മിയും ഈ ബന്ധം നടത്തും. കാരണം അവർക്ക് ഇത് വലിയൊരു ആലോചനയാണ്.” മീര പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“എന്താ മീര നീ ഈ പറയുന്നത്? എന്നെ നൈസ് ആയിട്ട് തേക്കാൻ നോക്കുകയാണോ നീ? നമ്മുടെ അഞ്ചു വർഷത്തെ പ്രണയത്തിന് നീ നൽകുന്ന വില ഇതാണോ?” ദേവൻ വേദനയോടെ ചോദിച്ചു.
“ദേവേട്ടൻ ഒരിക്കലും എന്നെക്കുറിച്ച് അങ്ങനെ പറയരുത്. ഞാൻ ആത്മാർത്ഥമായിട്ട് തന്നെയാണ് ദേവേട്ടനെ സ്നേഹിച്ചത്. അതിൽ ഒട്ടും കള്ളമില്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ നമ്മൾ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളിലേക്ക് നോക്കണം. നമ്മുടെ മതം വേറെയാണ്, വിശ്വാസങ്ങൾ വേറെയാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ നമ്മുടെ ഈ ബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ എങ്ങനെ എന്റെ വീട്ടിൽ പറയും? അവർ ഒരിക്കലും അംഗീകരിക്കില്ല. പോരാത്തതിന് ദേവേട്ടന് ഒരു നല്ല ജോലിയോ വരുമാനമോ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ വീട്ടുകാരെ എല്ലാവരെയും ഉപേക്ഷിച്ച് കൂടെ ഇറങ്ങി വരാൻ എനിക്ക് ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ അതിനും പറ്റില്ലല്ലോ. ഞാൻ വിവേകം വച്ച കാലം മുതൽ കാണുന്നതാണ്, ദേവേട്ടൻ പി.എസ്.സി, പി.എസ്.സി എന്ന് പറഞ്ഞ് പുസ്തകവും തലയിൽ വച്ച് നടക്കുന്നു. എന്നിട്ടും ഇതുവരെ ഒരു ജോലി പോലും ആയിട്ടില്ല. ഞാനൊരു പെൺകുട്ടിയല്ലേ, എനിക്കും ഒരു ഭാവിയുണ്ട്. വീട്ടിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കുന്നതിനും ഒരു പരിധിയുണ്ട് ദേവേട്ടാ. കോഴ്സ് കഴിഞ്ഞ ഉടൻ എന്നെ കെട്ടിച്ചു വിടാനാണ് പപ്പയുടെയും മമ്മിയുടെയും തീരുമാനം. എനിക്ക് അവരുടെ മുന്നിൽ ഇതിനപ്പുറം ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല.” മീര തന്റെ ഉള്ളിലെ സങ്കടങ്ങളും യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളും ഒന്നിച്ച് പുറത്തേക്ക് വിട്ടു.
“എന്റെ പിന്നാലെ നടന്ന് പ്രേമിക്കുമ്പോൾ നീ ഇതൊന്നും ഓർത്തില്ലേ മീര? അന്ന് നിനക്ക് മതവും ജോലിയും ഒന്നും ഒരു പ്രശ്നമല്ലായിരുന്നല്ലോ?” ദേവന്റെ ചോദ്യം മൂർച്ചയുള്ളതായിരുന്നു.
“പതിനേഴ് വയസ്സിലെ ബുദ്ധിയല്ലല്ലോ ദേവേട്ടാ ഇപ്പോൾ ഇരുപത്തിരണ്ട് വയസ്സിൽ എനിക്ക് ഉണ്ടാകുന്നത്? അന്നത്തെ ആ പ്രായത്തിൽ അങ്ങനെയൊക്കെ പലതും തോന്നും, പ്രണയം അന്ധമാണെന്നൊക്കെ തോന്നും. പക്ഷെ പ്രായോഗിക ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുമ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ അങ്ങനെയല്ല. എന്നെ കഷ്ടപ്പെട്ട് വളർത്തി വലിയ തുക ഫീസടച്ച് പഠിപ്പിച്ച എന്റെ മാതാപിതാക്കളെ വിഷമിപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. അതാ ഞാൻ… ഹരിയേട്ടനോട്… അല്ല ദേവേട്ടനോട് ഇതെങ്ങനെ പറയുമെന്ന് ഓർത്ത് ഞാൻ ആകെ ഉരുകുകയായിരുന്നു ഇത്രയും ദിവസങ്ങൾ.” മീര കണ്ണീർ തുടച്ചു.
“മീര, നീ എന്നോട് കൂടുതൽ കള്ളങ്ങൾ പറഞ്ഞ് ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ട. നീ പൂർണ്ണ സമ്മതം പറഞ്ഞിട്ട് തന്നെയാണ് ഈ ആലോചന ഉറപ്പിച്ചതെന്ന് നിന്റെ പപ്പ ടൗണിൽ വച്ച് നിന്റെ അങ്കിളിനോട് സംസാരിക്കുന്നത് ഞാൻ നേരിട്ട് കേട്ടതാണ്. നമ്മൾ തമ്മിൽ ഇഷ്ടത്തിലാണെന്ന കാര്യം നിന്റെ വീട്ടുകാർക്ക് അറിയില്ലായിരിക്കാം, അതുകൊണ്ട് ഞാൻ അതിലേക്ക് ഇടപെടാൻ പോയില്ല. ‘മോൾക്ക് പഠിപ്പ് കഴിഞ്ഞ ഉടനെ കല്യാണം വേണോ, കുറച്ചു വർഷം കഴിഞ്ഞ് ജോലിയിലൊക്കെ കയറിയിട്ട് പോരേ’ എന്ന് അങ്കിൾ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ‘അവൾക്കാണ് നിർബന്ധം, ചെക്കൻ കാനഡയിൽ ആയതുകൊണ്ട് അവൾക്കും കൂടെ ഉടനെ തന്നെ അവിടെപ്പോയി സെറ്റിൽ ആകാം എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു’ എന്നാണ് നിന്റെ പപ്പ പറഞ്ഞത്.”
ദേവൻ ഒരു ദീർഘശ്വാസമെടുത്തു. അവന്റെ വാക്കുകളിൽ നിരാശ അണപൊട്ടിയൊഴുകി.
“അത് കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ ആകെ തകർന്നുപോയി മീര. ഒരു കാനഡക്കാരനെ കണ്ടപ്പോൾ നീ എന്നെ അത്രയും വേഗം മറന്നല്ലേ? നീ വിചാരിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ വീട്ടുകാരോട് എതിർത്തുപറഞ്ഞ് ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ കഴിയുന്ന ആലോചന മാത്രമായിരുന്നു ഇത്. എന്നിട്ടും നീ അത് ചെയ്തില്ല. കാരണം നിനക്ക് എന്നെക്കാൾ വലുത് ആ ലക്ഷ്വറി ജീവിതമാണ്. അല്ലെങ്കിലും നിന്നെ മാത്രം കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. ജോലിയും കൂലിയും ഇല്ലാതെ ഇപ്പോഴും പി.എസ്.സി പരീക്ഷകളും എഴുതി നാടുചുറ്റി നടക്കുന്ന എന്നേക്കാൾ എന്തുകൊണ്ടും നിനക്ക് നല്ലത് ആ ആൽവിൻ തന്നെയാണ്.”
ദേവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് മീരയ്ക്ക് മറുപടിയില്ലായിരുന്നു. അവൾ തലകുനിച്ചുതന്നെ നിന്നു. പക്ഷേ അവളുടെ മുഖത്ത് പെട്ടെന്നൊരു ഭാവമാറ്റം ഉണ്ടായി. സങ്കടം മാറി ഒരു തരം കടുപ്പം അവളുടെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞു വന്നു.
“എന്റെ ഭാവി ഞാൻ തന്നെയല്ലേ ദേവേട്ടാ നോക്കേണ്ടത്? ഞാൻ നഴ്സിങ് പഠിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തത് തന്നെ വിദേശത്ത് പോയി നല്ല രീതിയിൽ ജോലി ചെയ്യണം, ജീവിക്കണം എന്ന ആഗ്രഹം കൊണ്ടാണ്. അതിപ്പോൾ ഈ കല്യാണം വഴി അത്രയും എളുപ്പത്തിൽ നടക്കാൻ പോകുമ്പോൾ ഞാൻ എന്തിന് വേണ്ടെന്ന് വെക്കണം? അല്ലെങ്കിലും ദേവേട്ടനെ പ്രതീക്ഷിച്ചു ഞാൻ എത്ര നാൾ ഇങ്ങനെ കാത്തിരിക്കും? എന്നെങ്കിലും ഒരു സർക്കാർ ജോലി ശരിയാകുമെന്ന് എന്താണ് ഉറപ്പുള്ളത്? എഞ്ചിനീയറിങ് കഴിഞ്ഞ ദേവേട്ടനോട് ഈ പി.എസ്.സി പരീക്ഷകൾ മാത്രം എഴുതി സമയം കളയാതെ ബാംഗ്ലൂരിലോ ചെന്നൈയിലോ പോയി ഒരു ഐ.ടി ജോലി നോക്കാൻ ഞാൻ എത്ര തവണ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്? നീ കേട്ടോ? ഇല്ലല്ലോ! ദേവേട്ടന് നാടും വീടും സുഹൃത്തുക്കളെയും വിട്ടുപോകുന്നത് ഇഷ്ടമല്ല. അതൊക്കെ മനസ്സിലാക്കിയപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ ഒരു ബ്രേക്കപ്പ് മനസ്സിൽ തീരുമാനിച്ചതാണ്. നമ്മൾ കല്യാണം കഴിച്ചാലും ജീവിതത്തിൽ സെറ്റിൽ ആവാൻ പോകുന്നില്ല. പിന്നെ എന്തിനാ വെറുതെ കല്യാണം കഴിച്ച് പിന്നീട് ദുരിതം അനുഭവിച്ച് പിരിയുന്നത്? അതിനേക്കാൾ നല്ലത് ഇപ്പോഴേ രണ്ട് വഴിക്ക് പിരിയുന്നതാണ്.”
മീര ദേഷ്യത്തോടെയും ദൃഢതയോടെയും അത് പറഞ്ഞിട്ട്, ദേവന്റെ മുഖത്തേക്ക് പോലും നോക്കാതെ അവിടുന്ന് വേഗത്തിൽ നടന്നുപോയി. ഇടവഴിയിലെ ഇരുട്ടിലേക്ക് അവൾ മറയുന്നത് നോക്കി ദേവൻ അവിടെത്തന്നെ തരിച്ചുനിന്നു.
മീര നഴ്സിങ് അവസാന വർഷം പഠിക്കുകയാണ്. അവൾ പ്ലസ് ടുവിന് പഠിക്കുന്ന കാലത്താണ് ദേവന്റെ പിന്നാലെ പ്രണയഭ്യർത്ഥനയുമായി നടന്നിരുന്നത്. ഒരു വർഷത്തോളം അവൾ അവന്റെ പിന്നാലെ നടക്കുന്നത് കണ്ട്, അവളുടെ ആത്മാർത്ഥതയിൽ പാവം തോന്നിയാണ് ദേവൻ അവളെ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയത്. എന്നാൽ എഞ്ചിനീയറിങ് കഴിഞ്ഞിട്ടും നാട്ടിൽ തന്നെ ഒരു സർക്കാർ ജോലി വേണമെന്ന നിർബന്ധത്തിൽ അവൻ പി.എസ്.സി പരീക്ഷകൾക്ക് തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് അവൻ വേറെ ജോലികൾക്കൊന്നും പോയില്ല. അവന്റെ ഈ തീരുമാനത്തിൽ മീരയ്ക്ക് പണ്ടേ വിയോജിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് നല്ലൊരു വിദേശ ആലോചന വന്നപ്പോൾ, സ്വന്തം കരിയറും സുരക്ഷിതമായ ഭാവിയും നോക്കി മീര ആ ജീവിതം തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചത്.
വീട്ടിൽ ചെന്ന് കുറെ ആലോചിച്ചപ്പോൾ, മീരയുടെ ഭാഗത്തുനിന്നും ചിന്തിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ ആ തീരുമാനം പൂർണ്ണമായും തെറ്റാണെന്ന് ദേവന് തോന്നിയില്ല. കാരണം ജീവിക്കാൻ പണം വേണം, ഒരു സുരക്ഷിതത്വം വേണം. അതില്ലാത്ത പ്രണയം വെറും വാചകക്കസർത്ത് മാത്രമാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അവളുടെ കോഴ്സ് കഴിഞ്ഞ് കൃത്യം പിറ്റേ മാസം തന്നെ മീരയുടെയും ആൽവിന്റെയും വിവാഹം വളരെ ആഡംബരത്തോടെ നടന്നു. ദേവനും ആ കല്യാണത്തിൽ പങ്കെടുക്കാൻ പോയിരുന്നു. ദൂരെ ഒരു കോണിൽ മാറിനിന്ന്, തന്റെ പെണ്ണാകേണ്ടിയിരുന്നവളെ മറ്റൊരുത്തൻ താലി ചാർത്തി സ്വന്തമാക്കുന്നത് വലിയൊരു വേദനയോടെ നോക്കിനിൽക്കാനേ അവന് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ.
വർഷങ്ങൾ പിന്നീട് വളരെ വേഗത്തിൽ കടന്നുപോയി.
കാനഡയിൽ പോയി നല്ല രീതിയിൽ സെറ്റിൽ ആയ ആൽവിനും മീരയ്ക്കും ഒരു ആൺകുഞ്ഞ് പിറന്നു. അവളുടെ സോഷ്യൽ മീഡിയ പ്രൊഫൈലുകൾ മുഴുവൻ സന്തോഷം നിറഞ്ഞ ചിത്രങ്ങളാൽ സമ്പന്നമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പുറത്ത് ദേവന് അപ്പോഴും ജോലി ഒന്നും ശരിയായില്ല. ഒന്നിന് പുറകെ ഒന്നായി പരീക്ഷകൾ എഴുതിയെങ്കിലും റാങ്ക് ലിസ്റ്റുകളിൽ അവൻ പിന്നിലായിപ്പോയി.
അങ്ങനെയിരിക്കെ അവന്റെ വയസ്സ് 32 പിന്നിട്ടു. പ്രായമേറിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, ഇനി നാട്ടിൽ ഈ പി.എസ്.സി പരീക്ഷകളുടെ പുറകെ നടന്നിട്ട് കാര്യമില്ല എന്ന് അവൻ വൈകിയാണെങ്കിലും മനസ്സിലാക്കി. സുഹൃത്തുക്കളുടെ സഹായത്തോടെ അവൻ വിസ സംഘടിപ്പിച്ച് ദുബായിലേക്ക് പറന്നു.
പ്രവാസിയുടെ കുപ്പായമണിഞ്ഞ് കഠിനാധ്വാനം ചെയ്ത രണ്ടാം വർഷം, ഒരു പ്രമുഖ കമ്പനിയിൽ അവന് നല്ലൊരു പ്രൊജക്റ്റ്‌ മാനേജർ തസ്തിക ലഭിച്ചു. അതോടെ അവന്റെ സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി മെച്ചപ്പെട്ടു. മുപ്പത്തിനാലാം വയസ്സിൽ അവനും വിവാഹം കഴിച്ചു. അതും ഒരു നഴ്സിനെത്തന്നെയായിരുന്നു. ഭാര്യയോടൊപ്പം അവൻ ദുബായിൽ ഒരു ഫ്ലാറ്റെടുത്ത് സുഖമായി സെറ്റിൽ ആയി.
പണ്ട് മീര തന്നെ ഉപദേശിച്ചതുപോലെ, പി.എസ്.സിക്ക് പുറകെ പോകാതെ നേരത്തെ തന്നെ വിദേശത്തേക്ക് ജോലി നോക്കി വന്നിരുന്നെങ്കിൽ, ഇന്ന് മീര തന്റെ കൂടെ ഉണ്ടാവുമായിരുന്നല്ലോ എന്ന് ദുബായിലെ ആകാശത്തുമ്പിലേക്ക് നോക്കി ദേവൻ ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ ഇടയ്ക്കിടെ ഓർക്കാറുണ്ട്.
ഇതേ കാര്യം, നാട്ടിൽ നിന്നുള്ള സുഹൃത്തുക്കൾ വഴി ദേവന്റെ ദുബായിലെ വിജയങ്ങളെക്കുറിച്ചും പുതിയ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും അറിഞ്ഞ മീരയും പലപ്പോഴും ചിന്തിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. “അന്ന് ദേവേട്ടൻ ഇങ്ങനെയൊരു തീരുമാനമെടുത്തിരുന്നെങ്കിൽ നമ്മുടെ ജീവിതം മറ്റൊന്നാകുമായിരുന്നു…”
കാര്യങ്ങൾ ഇങ്ങനെയൊക്കെയായി മാറിമറിഞ്ഞെങ്കിലും, കടന്നുപോയ ഭൂതകാലത്തെ ഓർത്ത് പശ്ചാത്തപിക്കാതെ, രണ്ട് പേരും അവരവരുടെ ഇപ്പോഴത്തെ ജീവിതത്തിൽ പൂർണ്ണ സന്തോഷവാന്മാരാണ്. വിധി ചിലരെ മാറ്റിയെഴുതുന്നത് അവരെ കൂടുതൽ ശക്തരാക്കാൻ വേണ്ടിയാണെന്ന് കാലം തെളിയിച്ചു.