## സ്നേഹതീരങ്ങളിലെ വസന്തം

## സ്നേഹതീരങ്ങളിലെ വസന്തം
### അധ്യായം 1: ഒരു ചെറിയ കുസൃതിയും വലിയ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും
“മാളുച്ചേച്ചി… എനിക്കൊരു കളി തരുമോ ഫോണിൽ… പ്ലീസ്…”
തന്റെ മുറിയുടെ ജനൽപ്പാളിയിലൂടെ വന്ന ആ കൊഞ്ചൽ കേട്ടാണ് മാളവിക തിരിഞ്ഞുനോക്കിയത്. അവിടെ വിയർത്തുവിളറി, പ്രതീക്ഷയോടെ കണ്ണുകളും മിഴിച്ച് നിൽക്കുന്നത് അയൽപക്കത്തെ കുറുമ്പനായ കുഞ്ഞനുജൻ ആര്യനാണ്. കൈയിൽ കളിപ്പാട്ട വണ്ടിയുണ്ടെങ്കിലും അവന്റെ കണ്ണ് മാളവിക മേശപ്പുറത്ത് വച്ചിരുന്ന മൊബൈൽ ഫോണിലായിരുന്നു.
മേശപ്പുറത്തിരുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ അടുക്കിവെക്കുന്നതിനിടയിൽ മാളവിക അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. എന്നിട്ട് ചോദിച്ചു:
“അതിന് എന്റെ മോന് ഈ ഗെയിം ഒക്കെ കളിക്കാൻ അറിയാമോ? ഇതൊക്കെ വലിയ കുട്ടികൾ കളിക്കുന്നതല്ലേടാ?”
ആര്യൻ ഒട്ടും വിട്ടുകൊടുത്തില്ല. അവൻ തന്റെ കുഞ്ഞു കൈകൾ വീശി വിടർന്ന കണ്ണുകളോടെ പറഞ്ഞു:
“ആ… എനിക്കറിയാം ചേച്ചി. അച്ഛന്റെ ഫോണിൽ ഞാൻ എപ്പോഴും കളിക്കാറുള്ളതാ. ‘സബ്‌വേ സർഫേഴ്സ്’ ഞാൻ ഒരുപാട് ദൂരം ഓടിക്കും. പക്ഷെ… പക്ഷെ ഇപ്പൊ അച്ഛൻ എനിക്ക് ഫോൺ തരില്ല. അച്ഛൻ പറയും ഫോൺ നോക്കിയാൽ കണ്ണ് കേടാകുമെന്ന്.” അവൻ പരിഭവം നടിച്ച് ചുണ്ടുകൂർപ്പിച്ചു.
അവന്റെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖവും പരിഭവവും കണ്ടപ്പോൾ മാളവികയ്ക്ക് പാവം തോന്നി. അവൾ ഫോൺ കയ്യിലെടുത്ത് അവന് നേരെ നീട്ടി.
“അച്ചോടാ… എന്റെ മോന് വിഷമം ആയോ? എന്നാ ദാ… മോൻ ഇവിടുത്തെ കസേരയിൽ ഇരുന്ന് കളിച്ചോ. ചേച്ചിയ്ക്ക് അടുക്കളയിലും വീട്ടിലും കുറച്ചു ജോലികൾ തീർക്കാനുണ്ട്. അതൊക്കെ വേഗം തീർത്തിട്ട് ഞാൻ വരാം. പക്ഷേ, ഒരുകാര്യം… ഇതൊരു ശീലമാക്കരുത് കേട്ടോ. കൊച്ചു കുട്ടികൾ ഇപ്പോഴേ എപ്പോഴും ഫോണിൽ കളിക്കുന്നത് അത്ര നല്ല ശീലമല്ല. പഠിക്കാനുമുണ്ട്, വൈകുന്നേരം കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെ ഓടിക്കളിക്കാനും പോകണം. മനസ്സിലായോ?”
അവന്റെ കവിളുകളിൽ വാത്സല്യത്തോടെ മൃദുവായി ഒന്ന് തലോടി അവൾ എഴുന്നേറ്റു. ആര്യൻ സന്തോഷത്തോടെ ഫോണും വാങ്ങി കസേരയിലേക്ക് ചാടിയിരുന്ന് ഗെയിമിൽ മുഴുകി. അവനെ അവിടെ ഇരുത്തി മാളവിക തിടുക്കത്തിൽ അടുക്കള ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.
### അധ്യായം 2: പ്രാരാബ്ദങ്ങളുടെ വഴിത്താരകൾ
മാളവികയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ പ്രായം മുപ്പത് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മനോഹരമായ ഒരു നാട്ടിൻപുറത്താണ് അവൾ ജീവിക്കുന്നത്. ഈ പ്രായമായിട്ടും അവൾ വിവാഹിതയായിട്ടില്ല. ചെറുപ്പകാലത്തുതന്നെ അച്ഛൻ ഒരപകടത്തിൽ മരിച്ചതോടെ ആ കുടുംബത്തിന്റെ മുഴുവൻ ഭാരവും അവളുടെ തോളിലാവുകയായിരുന്നു. അസുഖ ബാധിതയായ അമ്മ സുമതിയും, അന്ന് സ്കൂളിൽ പഠിച്ചിരുന്ന അനിയത്തി മായയും അടങ്ങുന്നതായിരുന്നു അവളുടെ ലോകം. ബന്ധുക്കളാരും സഹായത്തിനില്ലാതിരുന്ന ആ കറുത്ത നാളുകളിൽ, കണ്ണീരൊഴുക്കി ഇരിക്കാൻ മാളവിക തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
സ്വന്തമായി ഒരു ചെറിയ തട്ടുകട ഇട്ടുകൊണ്ടാണ് അവൾ ജീവിതത്തോട് പൊരുതാൻ തുടങ്ങിയത്. നാട്ടുകാരുടെ പരിഹാസങ്ങളും പ്രതിസന്ധികളും അവൾ ധീരമായി നേരിട്ടു. മാളവികയുടെ കൈപ്പുണ്യവും കഠിനാധ്വാനവും കൊണ്ട് ആ തട്ടുകട സാവധാനം ‘രുചി ഭവൻ’ എന്ന പേരിലുള്ള ഒരു വലിയ ഹോട്ടലായി വളർന്നു. ഒറ്റയ്ക്ക് കഷ്ടപ്പെട്ട് രാത്രിയെന്നോ പകലെന്നോ ഇല്ലാതെ അവൾ പടുത്തുയർത്തിയ സാമ്രാജ്യമായിരുന്നു അത്.
ഇന്നപ്പോൾ കാര്യങ്ങളൊക്കെ മാറി. ഹോട്ടലിൽ മേൽനോട്ടത്തിന് വിശ്വസ്തരായ സ്റ്റാഫുകളുണ്ട്. സാമ്പത്തികമായി അവൾ നല്ല നിലയിലായി. അനിയത്തി മായ ഇപ്പോൾ ബാംഗ്ലൂരിൽ പ്രശസ്തമായ ഒരു കോളേജിൽ ബി.എസ്.സി നഴ്സിങ്ങിന് പഠിക്കുന്നു. കുടുംബത്തിന്റെ എല്ലാ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും നിറവേറ്റുന്നതിനിടയിൽ, സ്വന്തം യൗവനവും ആഗ്രഹങ്ങളും ജീവിക്കാൻ മറന്നുപോയ ഒരു സാധാരണ നാട്ടിൻപുറത്തുകാരി—അതായിരുന്നു മാളവിക.
### അധ്യായം 3: അമ്മയുടെ വ്യാകുലതകളും സ്നേഹ ശാഠ്യങ്ങളും
അടുക്കളയിൽ ചെന്ന് ചായ തിളപ്പിക്കാൻ പാത്രം അടുപ്പത്തു വെച്ചപ്പോഴാണ് അമ്മ സുമതി അങ്ങോട്ട്‌ വന്നത്. മുഖം കൈകൾ കൊണ്ട് താങ്ങിപ്പിടിച്ചാണ് അമ്മ വരുന്നത്.
“മോളെ… നീ ഇന്ന് ഹോട്ടലിൽ പോയി തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ എനിക്ക് ആ പഴയ പല്ലുവേദനയ്ക്കുള്ള ഗുളിക ഉണ്ടല്ലോ, അതൊന്ന് മെഡിക്കൽ സ്റ്റോറിൽ നിന്ന് വാങ്ങി വരണേ… നല്ല കടുത്ത വേദനയുണ്ട്. ചവയ്ക്കാനൊന്നും പറ്റുന്നില്ല.”
അമ്മയുടെ ചോദ്യം കേട്ടതും മാളവിക തിരിഞ്ഞുനിന്ന് ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു:
“ഏയ്… അതൊന്നും നടപ്പില്ല അമ്മേ. വൈകുന്നേരത്തേക്ക് ഞാൻ ടൗണിലെ ഡെന്റൽ ക്ലിനിക്കിൽ ഡോക്ടറുടെ അപ്പോയ്മെന്റ് ബുക്ക്‌ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. നമ്മൾ അങ്ങോട്ട്‌ പോകുന്നുണ്ട്. മെഡിക്കൽ സ്റ്റോറിൽ നിന്നും സ്വന്തമായി ഡോക്ടറെ കാണാതെ മരുന്ന് വാങ്ങി കഴിക്കുന്ന പരിപാടി ഇതോടുകൂടി തത്കാലികമായി നിർത്തി വച്ചിരിക്കുന്നു.”
ഒരു അസുഖം വന്നാൽ കൃത്യമായി ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി കാണിച്ച് ചികിത്സിക്കുന്നതിന് പകരം, അടുത്തുള്ള മെഡിക്കൽ സ്റ്റോറിൽ നിന്നും ചോദിച്ച് മരുന്ന് വാങ്ങി താല്ക്കാലിക ശമനം കണ്ടെത്തുക എന്നത് ഒരു ടിപ്പിക്കൽ നാട്ടിൻപുറത്തുകാരി അമ്മയായ സുമതിയുടെ പണ്ടേയുള്ള ശീലമാണ്.
“വെറുതേ ആ ആശുപത്രിയിലൊക്കെ പോയി വലിയ തുക കാശ് കളയാൻ നിൽക്കല്ലേ മോളെ നീ… ഈ പല്ല് വേദനയ്ക്ക് ഒരു പത്തു രൂപയുടെ ഗുളിക കഴിച്ചാൽ എന്റെ വേദന അങ്ങ് മാറും. അതിനാണോ ഈ വണ്ടിക്കൂലിയും ഡോക്ടറുടെ ഫീസും ഒക്കെ കൊടുത്ത് കളയുന്നത്?” സുമതി പരിഭവം പറഞ്ഞു.
സുമതിയുടെ ആ മറുപടിയിൽ മകളുടെ സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയെ പറ്റിയുള്ള വ്യാകുലതയും ലോഭവും മാത്രമല്ല ഉള്ളത്. മറിച്ചു വലിയ ഹോസ്പിറ്റലുകളിലേക്ക് ചെന്ന് കേറുവാനുള്ള ഒരുതരം പേടിയും മടിയും കൂടിയാണ്.
മാളവിക അമ്മയുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്ന് കൈകളിൽ പിടിച്ചു. “ആ കാശൊക്കെ ഇച്ചിരി ചിലവാകട്ടെ അമ്മേ. ദൈവം സഹായിച്ചു നമ്മുടെ ഹോട്ടലിൽ ഇപ്പൊ നല്ല വരുമാനവും തിരക്കും ഉണ്ട്. പണ്ടത്തെപ്പോലെ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നും ഇപ്പോഴില്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ട് എന്റെ സുമതിയമ്മ വെറുതേ വേദന തിന്ന് ഇവിടെ ഇരിക്കേണ്ട. നമ്മൾ ഇന്ന് ഡോക്ടറെ കാണുന്നു, അത് അത്രതന്നെ.”
മറുപടി തികഞ്ഞ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് മാളവിക ചായ ഗ്ലാസുകളിലേക്ക് പകർന്നു.
### അധ്യായം 4: വിവാഹമെന്ന ചോദ്യവും ഒഴിഞ്ഞുമാറലും
ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, സുമതി വീണ്ടും മാളവികയുടെ മുഖത്തേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി. അമ്മയുടെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു ചിന്ത കൂടി അലയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“മോളെ… ആ ബ്രോക്കർ പരമേശ്വരൻ ഇന്നലെ കൊണ്ട് വന്ന ആലോചനയെ പറ്റി നീ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലാലോ… ചെറുക്കൻ ഗൾഫിലാണ്, നല്ല കുടുംബമാ. അവരോട് അടുത്ത ഞായറാഴ്ച ഒന്ന് പെണ്ണ് കാണാൻ വരാൻ പറയട്ടെ ഞാൻ?”
പിന്നാലെ ചെന്ന് സുമതി ആശങ്കയോടെ ചോദിക്കുമ്പോൾ, മാളവിക ചായക്കപ്പ് കഴുകി വെച്ചുകൊണ്ട് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി നിശ്വസിച്ചു.
“അമ്മേ… ഞാൻ ഒരുപാട് വട്ടം അമ്മയോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, ഈ കല്യാണം ന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് എന്റെ പിന്നാലെ നടക്കരുതെന്ന്. ഈ അവസ്ഥയിൽ അമ്മയെയും ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി, മായയുടെ പഠിത്തം പോലും കഴിയാതെ ഞാൻ എങ്ങോട്ടും പോവില്ല. പിന്നെ, കല്യാണം എന്നൊരു വിധി എന്റെ ജീവിതത്തിലുണ്ട് എങ്കിൽ, എനിക്ക് ചേർന്ന ഒരാളാണ് വരുന്നതെങ്കിൽ അത് നടക്കേണ്ട സമയം ആകുമ്പോൾ താനേ അങ്ങ് നടന്നോളും. ഇപ്പോ എന്റെ അമ്മക്കുട്ടി അതോർത്തു വെറുതെ ടെൻഷൻ അടിച്ച് ബിപി കൂട്ടേണ്ട കേട്ടോ…”
എന്നാൽ ആ മറുപടിയിൽ സുമതി ഒട്ടും സംതൃപ്തയായിരുന്നില്ല. അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വന്നു.
“നീ ഇങ്ങനെ ഒഴിഞ്ഞുമാറി തുടങ്ങിയാൽ എങ്ങനെ ശരിയാകും മാളവികേ? നിനക്ക് പ്രായം മുപ്പത് കഴിഞ്ഞു. ഇപ്പോഴേ ഞാനൊരു രോഗിയാണ്, എന്ന് കണ്ണടയും എന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല. എന്റെ കണ്ണടഞ്ഞാൽ പിന്നെ നിങ്ങൾക്ക് ഇവിടെ ആരാണുള്ളത്? നീയൊരു കുടുംബമായി, നിനക്കൊരു തുണയായി ഒരാൾ വരുന്നത് കണ്ടിട്ട് വേണം എനിക്ക് സമാധാനത്തോടെ മരിക്കാൻ. അനിയത്തിയുടെ കാര്യം ഓർത്തു നീ വിഷമിക്കേണ്ട, നിന്റെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞാലും അവളെ നോക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയും. അതുകൊണ്ട് ഇനിയിങ്ങനെ ആലോചനകൾ വരുമ്പോൾ ഒഴിഞ്ഞു മാറുവാൻ നിൽക്കരുത് നീ.”
അമ്മയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞത് കണ്ടപ്പോൾ മാളവികയ്ക്ക് വിഷമം തോന്നിയെങ്കിലും അവൾ അത് പുറത്തു കാണിച്ചില്ല. അവൾ അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കുസൃതിയോടെ പറഞ്ഞു:
“അമ്മേ… ഞങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും കെട്ടിച്ചിട്ട് വേണം അമ്മയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് കണ്ണടയ്ക്കാൻ, അല്ലെ? എന്നാൽ അങ്ങിനിപ്പോ പെട്ടെന്ന് അങ്ങ് പരലോകത്തേക്ക് പോകാം ന്ന് കരുതേണ്ട കേട്ടോ… ഞങ്ങൾ വിടില്ല. അമ്മ ഇവിടെ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ഒരുപാട് കാലം ജീവിക്കും.”
കുസൃതിയോടെ ആ വിഷയം മാറ്റി അവൾ വീണ്ടും തന്റെ ഹോട്ടലിലേക്ക് പോകാനുള്ള ഒരുക്കങ്ങളിൽ മുഴുകി. ഇതിപ്പോൾ ആ വീട്ടിൽ സ്ഥിരമായി നടക്കുന്ന കാര്യമാണ്. എന്ത് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയാലും അത് ചെന്ന് നിൽക്കുന്നത് മാളവികയുടെ വിവാഹ കാര്യത്തിലാണ്. എന്നാൽ എന്തെങ്കിലും സ്നേഹപൂർവമായ മറുപടി പറഞ്ഞു ആ വിഷയത്തിൽ നിന്നും അവൾ വഴുതി മാറുകയും ചെയ്യും.
### അധ്യായം 5: ഹോട്ടലിലെ തിരക്കും പുതിയ അതിഥിയും
അന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് മാളവിക ഹോട്ടലിൽ എത്തുമ്പോൾ പതിവ് പോലെ നല്ല തിരക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഊണ് കഴിക്കാൻ വന്ന ആളുകളെക്കൊണ്ട് ഹോട്ടൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ക്യാഷ് കൗണ്ടറിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് മാളവിക ബില്ലുകൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിനിടയിലാണ് ഹോട്ടലിലെ പ്രധാന സ്റ്റാഫായ ലീല തിടുക്കത്തിൽ അങ്ങോട്ട്‌ വന്നത്.
“മോളെ… നമ്മുടെ ലോക്കൽ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ പുതിയ എസ് ഐ ചാർജ് എടുത്തിട്ടുണ്ട്. ആളും കൂടെയുള്ള പോലീസുകാരും കൂടി ആ ഫാമിലി റൂമിൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്. നല്ല കട്ട ലുക്കിലാണ്. പക്ഷെ എനിക്ക് പേടിയാ…”
ലീല വന്ന് പറഞ്ഞത് കേട്ട് നെറ്റിയിൽ കൈ വച്ചു പോയി മാളവിക. അവൾ ദേഷ്യത്തോടെയും നിരാശയോടെയും മന്ത്രിച്ചു:
“ദൈവമേ… ഈ പോലീസുകാർക്ക് ഒരു ഉളുപ്പും ഇല്ലേ? ഈ മാസം ഇത് രണ്ടാമത്തെ വട്ടമാണ് പുതിയ ആൾക്കാർ വരുന്നത്. മൂക്കറ്റം വന്ന് തിന്നുകയും ചെയ്യും, ബില്ല് തരുമ്പോൾ കാശ് കടം എഴുതി വെക്കാൻ പറയും. പിന്നെ ഒരിക്കലും ആ പൈസ തരുകയുമില്ല. ചോദിച്ചാൽ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് വിളിപ്പിച്ചു പണി തരും. പോലീസുകാരായത് കൊണ്ട് നമുക്ക് വെറുപ്പിക്കാനും പറ്റില്ലല്ലോ. പഴയ എസ് ഐ ആ രാഘവൻ സാർ ഇരുന്ന സമയത്തെ ബില്ല് എല്ലാം കൂടി കൂട്ടിയാൽ പത്തിരുപതിനായിരം രൂപയോളം വരും. അതൊക്കെ ഇനി ആര് തരാനാണ്!”
അവൾ പറഞ്ഞു തീരവേ തന്നെ, ഫാമിലി റൂമിൽ നിന്നും ഫുഡ് കഴിച്ചു കൈ കഴുകി പോലീസുകാർ പുറത്തേക്ക് വന്നു. സാധാരണ വരുന്ന പോലീസുകാരുടെ മുഖങ്ങളിൽ നിന്നും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു മുഖത്തേക്കാണ് അപ്പോൾ മാളവികയുടെ നോട്ടം പതിഞ്ഞത്. കാക്കി യൂണിഫോമിൽ അതി സുന്ദരനായ, ദൃഢനിശ്ചയമുള്ള കണ്ണുകളുള്ള ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ. ഗാംഭീര്യമുള്ള നടത്തം.
“എസ് ഐ ആള് ചുള്ളനാണല്ലോ… നല്ല ഗമയുണ്ട് കാണാൻ.”
അറിയാതെ മാളവികയുടെ ചുണ്ടുകൾ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു പോയി. അവൾ അവനെത്തന്നെ നോക്കി നിന്നുപോയി.
### അധ്യായം 6: അപ്രതീക്ഷിതമായ മാറ്റം
എല്ലാവരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ആ പുതിയ എസ് ഐ നേരെ ക്യാഷ് കൗണ്ടറിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. മാളവികയുടെ മുന്നിൽ വന്ന് ഗൗരവത്തിൽ ചോദിച്ചു:
“ഞങ്ങടെ ബില്ല് എത്രയായി?”
മുൻപ് വന്നിട്ടുള്ള പോലീസുകാരിൽ നിന്നും ഒട്ടും പതിവില്ലാത്ത ആ ചോദ്യം കേട്ടതും മാളവിക അവിശ്വസനീയതയോടെ നോക്കിപ്പോയി. അവൾക്ക് പെട്ടെന്ന് മറുപടി പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
“ഹലോ… തന്നോടാ ചോദിച്ചത്, ബില്ല് എത്രയാന്ന് പറഞ്ഞില്ല?” ചോദ്യം കുറച്ചുകൂടി ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടു.
അപ്പോഴേക്കും കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു സീനിയർ കോൺസ്റ്റബിൾ ഇടയിലേക്ക് കയറി പറഞ്ഞു: “സാറേ… അത് പിന്നെ കൊടുക്കാമെന്നേ. ഇവിടുത്തെ മുതലാളിക്ക് നമ്മളെ അറിയാം, അവര് പുസ്തകത്തിൽ എഴുതി ഇട്ടോളും. നമ്മൾ എപ്പോഴും വരാറുള്ളതല്ലേ.”
അത് കേട്ടതും ആ ചെറുപ്പക്കാരനായ ഓഫീസറുടെ മുഖം കടുത്തു. അവൻ കോൺസ്റ്റബിളിനെ നോക്കി കർശനമായി പറഞ്ഞു:
“ഓ പിന്നെ! എഴുതി ഇടാൻ ഇത് നമ്മുടെ തറവാട്ടു വകയല്ലല്ലോ. ആയാലും ഇപ്പോ ആയാലും കൊടുക്കാനുള്ള കാശ് കൊടുക്കണം. നമ്മൾ കഷ്ടപ്പെട്ട് ജോലി ചെയ്യുന്നവരാണ്, ഈ ഹോട്ടൽ നടത്തുന്നവരും കഷ്ടപ്പെടുന്നവരാണ്. കഴിച്ച ആഹാരത്തിന് അപ്പോൾ തന്നെ ക്യാഷ് കൊടുക്കണം. എന്റെ ഒരു രീതി അതാണ്. ആരുടെയും കടം പറ്റി ജീവിക്കാൻ താല്പര്യമില്ല.”
ഈ സംഭാഷണങ്ങൾ നടക്കുമ്പോൾ മാളവികയുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ ആ കാക്കി യൂണിഫോമിന് മുന്നിലെ തിളങ്ങുന്ന നെയിം ബോർഡിലായിരുന്നു. അതിൽ എഴുതിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു: **’വിവേക് മാധവൻ’**.
‘വിവേക്… കൊള്ളാം, നല്ല ഗാംഭീര്യമുള്ള പേര്.’ അറിയാതെ അവൾ മനസ്സിൻ്റെ കോണിൽ ഓർത്തു.
മാളവിക വേഗം ബില്ല് തുക പറഞ്ഞു. വിവേക് തന്റെ പേഴ്സിൽ നിന്നും കൃത്യമായി പണമെടുത്ത് കൗണ്ടറിൽ വെച്ചു. ബില്ല് പേ ചെയ്ത് വിവേകും സംഘവും പുറത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ, വിവേകിന്റെ ആ നിവർന്ന നട്ടെല്ലുള്ള നിലപാടോർത്ത് അവൾ അറിയാതെ നോക്കി നിന്നുപോയി.
“പുതിയ എസ് ഐ ആള് കൊള്ളാലോ മാളൂ… നെറിയുള്ള മനുഷ്യനാണെന്ന് തോന്നുന്നു.” ലീലയുടെ കമന്റ് കൂടി കേൾക്കെ, മാളവികയുടെ മുഖത്ത് അറിയാതെ ഒരു മനോഹരമായ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
### അധ്യായം 7: മൗനത്തിന്റെ പ്രണയകാലം
ആ ദിവസത്തിന് ശേഷം ഹോട്ടലിലെ ഒരു സ്ഥിരം കസ്റ്റമർ ആയി മാറി എസ് ഐ വിവേക്. ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞോ ഡ്യൂട്ടിക്കിടയിലോ ഒക്കെ അവൻ ഊണ് കഴിക്കാനും ചായ കുടിക്കാനുമായി അവിടെ എത്തുമായിരുന്നു. കണ്ട് കണ്ട്, അറിയാതെ മാളവികയുടെ മനസ്സിലും വിവേക് സ്ഥാനം പിടിച്ചു തുടങ്ങി. അവൻ വരുന്നത് കാണുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പ്രത്യേക സന്തോഷം തോന്നിയിരുന്നു.
എന്നാൽ വിവേക് പൊതുവെ അധികം സംസാരിക്കാൻ നിൽക്കാത്ത പ്രകൃതക്കാരനായിരുന്നു. ക്യാഷിൽ ഇരിക്കുന്ന മാളവികയെ നോക്കി അവൻ വല്ലപ്പോഴും ഒന്ന് തലയാട്ടും. പലപ്പോഴും അവരുടെ കണ്ടുമുട്ടലുകൾ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയിൽ മാത്രമായി ഒതുങ്ങി. ബില്ല് കൃത്യമായി തരും, പോകും.
“എന്തൊരു മൊരടൻ മനുഷ്യനാണ്… ഒന്ന് മുഖത്ത് നോക്കി നന്നായി സംസാരിക്കാൻ പോലും നിൽക്കില്ല. എപ്പോഴും ആ പോലീസിന്റെ ഗൗരവം മാത്രം.” വിവേക് പോയിക്കഴിയുമ്പോൾ പലപ്പോഴും നേരിയ നിരാശയോടെ മാളവിക മനസ്സിൽ വിചാരിക്കും. എങ്കിലും അവന്റെ ആ ഗൗരവവും അച്ചടക്കവുമായിരുന്നു അവളെ കൂടുതൽ ആകർഷിച്ചതും.
### അധ്യായം 8: സഹദേവന്റെ വരവും പുതിയ വഴിത്തിരിവും
അങ്ങനെയരിക്കെ ഒരു ദിവസം രാവിലെ, ഹോട്ടലിൽ തിരക്ക് കുറഞ്ഞ സമയത്ത്, നാട്ടിലെ പ്രമുഖ ബ്രോക്കറായ പരമേശ്വരൻ ഹോട്ടലിലേക്ക് കയറിവന്നു. മുഖത്തൊരു പ്രത്യേക ഗൂഢമായ സന്തോഷം ഉണ്ടായിരുന്നു കക്ഷിക്ക്.
“മോളെ മാളവികേ… ഒരു ഒന്നാന്തരം ആലോചന വന്നിട്ടുണ്ട്. നമുക്ക് ഇതൊന്ന് ആലോചിച്ചാലോ? നിന്റെ ജീവിതം മാറിമറിയും.”
അയാൾ കൗണ്ടറിനടുത്ത് വന്നിരുന്ന് പറഞ്ഞു. എപ്പോഴും കല്യാണാലോചനകളുമായി വരുന്ന പരമേശ്വരനെ കണ്ടതും മാളവികയ്ക്ക് മടുത്തു. അവൾ കൈകൾ കൂപ്പിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“എന്റെ പരമേശ്വരേട്ടാ… എന്നെ ഒന്ന് വിട്ടേക്ക്. നിങ്ങൾക്ക് നാട്ടിൽ വേറെ പെൺകുട്ടികൾ ഒന്നും ഇല്ലേ കെട്ടിക്കാനായിട്ട്? എന്നെ ഇങ്ങനെ ശല്യം ചെയ്യാൻ.”
തൊഴുകയ്യോടെ മാളവിക മറുപടി പറയവേ, പരമേശ്വരന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ നിരാശ തെളിഞ്ഞു. എങ്കിലും അയാൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു:
“എടീ മോളെ, നീ ആള് ആരാണെന്ന് കേൾക്ക്. നമ്മുടെ പുതിയ എസ് ഐ വിവേക് സാർ ഇല്ലേ… കക്ഷിക്ക് നാട്ടിൽ കുടുംബമൊന്നുമില്ല. ഒരു ഓർഫനേജിലാണ് വളർന്നത്. സ്വന്തമായി കഷ്ടപ്പെട്ട് പഠിച്ച് വലിയ നിലയിൽ എത്തിയതാ. ആള് ഒറ്റത്തടിയാണ്. കല്യാണം കഴിക്കാൻ താല്പര്യമുണ്ട്. ഞാൻ സ്റ്റേഷനിൽ ഒരു കാര്യത്തിന് പോയപ്പോൾ ചെറുതായി ഒന്ന് മുട്ടി നോക്കി. അന്നേരം, നിന്നോട് ആൾക്ക് ചെറിയൊരു താത്പര്യം ഉണ്ടെന്ന് എന്നോട് സൂചന തന്നു. അതാണ്‌ ഞാൻ ഓടിച്ചാടി ഇങ്ങോട്ട് ഒന്ന് തിരക്കാം ന്ന് കരുതി വന്നത്…”
ആ കേട്ട വാക്കുകൾ മാളവികയ്ക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വർദ്ധിച്ചു. കൈകൾ തരിച്ചു.
“ങേ…! വിവേക് സാറിനോ… എന്നോടോ? പരമേശ്വരേട്ടാ… ഉള്ളതാണോ ഈ പറയുന്നത്? അതോ എന്നെ കളിയാക്കുകയാണോ?”
“പിന്നല്ലാണ്ട്! ആള് നിന്നോട് ഒരഭിപ്രായം ചോദിക്കാൻ എന്നോട് നേരിട്ട് പറഞ്ഞതാ. എനിക്ക് കള്ളം പറയേണ്ട കാര്യമില്ലല്ലോ.”
മനസ്സിൽ ഒരുപാട് ആഗ്രഹിച്ചിട്ടും, ഒരു പോലീസ് ഓഫീസറായ അവൻ തന്നെപ്പോലൊരു സാധാരണ നാട്ടിൻപുറത്തുകാരിയെ പരിഗണിക്കില്ല എന്ന് കരുതി തള്ളിക്കളഞ്ഞ കാര്യമാണ് ഇപ്പോൾ ഇതാ അവളെ തേടി വന്നിരിക്കുന്നത്.
“എന്ത് പറയണം ഞാൻ? മോള് ആലോചിച്ചു മറുപടി താ. ഈ കല്യാണം നടന്നാൽ ഒരു ഗുണമുണ്ട്, ആൾക്ക് ഇവിടെ സ്വന്തമായി ആരുമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ചിലപ്പോൾ ആള് നിങ്ങളോടൊപ്പം നിങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ തന്നെ വന്നു നിൽക്കും. ഇപ്പോ മൂപ്പർ ക്വാർട്ടേഴ്സിലാണ് താമസം.” പരമേശ്വരൻ പ്രതീക്ഷയോടെ നോക്കി.
അപ്പോഴേക്കും അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ഹോട്ടൽ ജീവനക്കാരൻ നാരായണൻ ചേട്ടൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഇടയിൽ കയറി പറഞ്ഞു:
“അവൾക്ക് പൂർണ്ണ സമ്മതമാണ് പരമേശ്വരാ… കുറെ നാളായി ഞങ്ങൾ കാണുന്നതാ, സാറ് ഇവിടെ കഴിക്കാൻ വന്നാൽ അത് കഴിഞ്ഞ് പോകുന്നത് വരെ ഈ മോള് അങ്ങേരെത്തന്നെ കണ്ണ് വെട്ടിക്കാതെ നോക്കി ഇരിക്കുന്നത്. ഇവൾക്ക് അങ്ങേരെ ജീവനാണ്.”
നാരായണൻ ചേട്ടന്റെ ആ പരസ്യമായ വാക്കുകൾ കേൾക്കെ മാളവികയുടെ മുഖം ചുവന്നു തുടുത്തു. അവൾക്ക് ചെറിയൊരു നാണവും ചമ്മലും തോന്നി.
“എന്നാൽ പിന്നെ ഞാൻ വിവേക് സാറിനോട് ഓക്കേ പറയുകയാണ്. മോള് വീട്ടിൽ പോയി അമ്മയോട് കൂടി ചോദിച്ചിട്ട് പെണ്ണുകാണലിന് ഒരു നല്ല ഡേറ്റ് പറയ്.”
സന്തോഷത്തോടെ പരമേശ്വരൻ ഹോട്ടലിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി പോകുമ്പോൾ മാളവിക മറുത്തൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. കാരണം അവളുടെ മനസ്സിൽ അത്രമേൽ വിവേകിന്റെ മുഖം പതിഞ്ഞിരുന്നു. അമ്മയോട് കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ സുമതിയുടെ സന്തോഷത്തിന് അതിരുകളില്ലായിരുന്നു. തന്റെ മകളെ മരുമകൻ സ്വന്തം വീട്ടിൽ വന്നു താമസിച്ച് നോക്കുമെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മയുടെ എല്ലാ ആശങ്കകളും മാറി.
### അധ്യായം 9: മൗനം വെടിഞ്ഞ നിമിഷം
പിന്നെല്ലാം വളരെ പെട്ടെന്നായിരുന്നു നടന്നത്. വിവേക് ഔദ്യോഗികമായിത്തന്നെ മാളവികയുടെ വീട് സന്ദർശിക്കാൻ തീയതി നിശ്ചയിച്ചു. ആ പെണ്ണുകാണൽ ദിവസം മാളവികയുടെ വീട് ചെറിയ രീതിയിൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
വിവേക് സാധാരണ വസ്ത്രം ധരിച്ച് സുമതിയമ്മയോടും നാട്ടുകാരോടും വളരെ വിനയത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ മാളവികയ്ക്ക് അവനോടുള്ള ബഹുമാനം ഇരട്ടിച്ചു. ഒടുവിൽ അവർക്ക് രണ്ടുപേർക്കും തനിച്ചു സംസാരിക്കാൻ വീട്ടുകാർ അവസരം നൽകി.
പിൻവശത്തെ പൂമുഖത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ മാളവിക തന്റെ മനസ്സിൽ കുറെ നാളായി സൂക്ഷിച്ച ആ ചോദ്യം ധൈര്യം സംഭരിച്ച് ചോദിച്ചു:
“അല്ല സാറേ… എന്നെ അത്രയ്ക്ക് ഇഷ്ടം മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിട്ടും, ഹോട്ടലിൽ വരുമ്പോൾ എന്നോട് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കാനോ മിണ്ടാനോ പോലും നിന്നിട്ടില്ലല്ലോ ഇതുവരെ? എന്തൊരു മൊരടനായിരുന്നു!”
പെണ്ണുകാണൽ ദിവസത്തെ മാളവികയുടെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ ചോദ്യം കേട്ട് വിവേക് തന്റെ ഗൗരവമൊക്കെ മാറ്റി വെച്ച് മനോഹരമായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു:
“പോലീസല്ലേടോ… ഉള്ളിലുള്ള വികാരങ്ങൾ പലതും പുറത്തു കാണിക്കാതെ അടക്കിപ്പിടിച്ചു പെരുമാറിയാണ് ശീലം. ഹോട്ടലിൽ വന്ന ആദ്യ ദിവസം കണ്ട അന്ന് തൊട്ട് തന്നിലെ ആത്മാഭിമാനമുള്ള പെൺകുട്ടിയെ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു തുടങ്ങിയതാ. തനിച്ചൊരു കുടുംബം നോക്കുന്ന നിന്റെ കരുത്താണ് എന്നെ ആകർഷിച്ചത്. ഡ്യൂട്ടിക്കിടയിൽ കൂടുതൽ സംസാരിച്ചാൽ അത് നിനക്ക് നാട്ടുകാരുടെ ഇടയിൽ മോശം വരുത്തേണ്ട എന്ന് കരുതിയാണ് ഞാൻ മൗനം പാലിച്ചത്.”
ആ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ മറുപടി കേൾക്കെ മാളവികയുടെ എല്ലാ പരിഭവങ്ങളും അലിഞ്ഞുപോയി. അവൾ നാണത്താൽ തല കുമ്പിട്ടു നിന്നു. അവളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വസന്തം കടന്നുവരികയായിരുന്നു.
### അധ്യായം 10: വീണ്ടും ആ പഴയ ചോദ്യം
അവർ അങ്ങനെ പ്രണയപൂർവ്വം സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ, പെട്ടെന്നാണ് പുറകിൽ നിന്നും ഒരു പരിചിതമായ കുഞ്ഞു ശബ്ദം കേട്ടത്.
“മാളുച്ചേച്ചി… നിങ്ങള് വലിയ ആളുകൾ സംസാരിച്ചോണ്ടിരിക്കുവല്ലെ… എനിക്കൊരു കളി തരോ ഫോണിൽ…”
കിട്ടിയ അവസരം കൃത്യമായി നോക്കി, മാളവികയുടെ മൊബൈൽ ഫോണും കൈക്കലാക്കാൻ വേണ്ടി അവൻ വീണ്ടും എത്തിയിരിക്കുന്നു—അയൽപക്കത്തെ ആ കുഞ്ഞനുജൻ ആര്യൻ മോൻ!
അവന്റെ വരവ് കണ്ട് വിവേകും മാളവികയും പരസ്പരം നോക്കി ഉറക്കെ ചിരിച്ചുപോയി. ആ ചിരിയിൽ അവരുടെ പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ സന്തോഷം മുഴുവൻ അടങ്ങിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
**(ശുഭം)**