നിഴൽക്കൂട്

## നിഴൽക്കൂട്
“നീ എന്റെ ജീവനെടുക്കാൻ വന്നതാണോ ദേവിക, അതോ എന്നെ ശ്വസിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുകയാണോ?”
അർദ്ധരാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട്, ഒരു പഴയ ചില്ലുപാത്രം തറയിൽ വീണുടയുന്ന മൂർച്ചയോടെ കിരണിന്റെ ആ ചോദ്യം ആ ചെറിയ മുറിയുടെ ചുവരുകളിൽ തട്ടിപ്രതിധ്വനിച്ചു.
പുറത്ത് കാറ്റും കോളുമാണ്. ജനൽച്ചില്ലുകളിൽ വന്ന് ആഞ്ഞടിക്കുന്ന മഴത്തുള്ളികളുടെ മർമ്മരത്തേക്കാൾ ഭീതിജനകമായിരുന്നു ആ അടച്ചിട്ട മുറിക്കുള്ളിലെ ശ്വാസതാളങ്ങൾ. മുറിയുടെ ഒരു കോണിൽ, ഇരുട്ടിലേക്ക് മുഖം തിരിച്ച്, കാൽമുട്ടുകൾ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് വച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു ദേവിക. അവളുടെ വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങിയ കണ്ണീർ തുള്ളികൾ തറയിലെ തണുത്ത മാർബിളിൽ വീണ് അലിഞ്ഞുപോവുകയായിരുന്നു.
കിരൺ അവളുടെ മുന്നിലേക്ക് നടന്നുചെന്നു. അവന്റെ വലതുകയ്യിലെ വിരലുകളിൽ നിന്ന് അപ്പോഴും രക്തം ഇറ്റിറ്റുവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തൊട്ടുമുമ്പ് മേശപ്പുറത്തിരുന്ന അവരുടെ ഒരുമിച്ചുള്ള ഒരു പഴയ ബ്ലാക്ക് ആൻഡ് വൈറ്റ് ഫോട്ടോ ഫ്രെയിം അവൻ ദേഷ്യത്തോടെ തല്ലിത്തകർത്തപ്പോൾ മുറിഞ്ഞതാണ്. എന്നാൽ, ആ ശാരീരിക വേദനയേക്കാൾ എത്രയോ ഇരട്ടി ആഴത്തിലായിരുന്നു അവന്റെ ഉള്ളിലെ തകർച്ച.
അവർ രണ്ടുപേരും പ്രണയിതാക്കളായിരുന്നു. പക്ഷേ, ലോകം കാണുന്ന തരത്തിലുള്ള ഒരു സാധാരണ പ്രണയമായിരുന്നില്ല അത്. പരസ്പരം വേദനിപ്പിച്ചും, ആ വേദനയിൽ നിന്ന് വീണ്ടും ഒന്നിച്ച് കരഞ്ഞും, മറ്റാർക്കും മനസ്സിലാകാത്ത ഒരു അദൃശ്യമായ ചങ്ങലയാൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട രണ്ട് മനുഷ്യർ. മനശാസ്ത്രജ്ഞർ ഇതിനെ ‘ട്രോമ ബോണ്ടിംഗ്’ (Trauma Bonding) എന്ന് വിളിക്കുമായിരിക്കും. എന്നാൽ അവർക്കത് അവരുടെ പ്രണയവും ജീവിതവും ശ്വാസവുമെല്ലാം ആയിരുന്നു.
### കനലുകൾ ബാക്കിവെച്ച ഭൂതകാലം
നാല് വർഷം മുമ്പാണ് കിരണും ദേവികയും ആദ്യമായി കണ്ടുമുട്ടുന്നത്. കൊച്ചിയിലെ ഒരു പ്രമുഖ അഡ്വർടൈസിംഗ് ഏജൻസിയുടെ ക്രിയേറ്റീവ് മീറ്റിംഗിൽ വെച്ച്. കിരൺ അവിടെ ചീഫ് ഡിസൈനറും ദേവിക പുതുതായി ചേർന്ന കോപ്പിറൈറ്ററും ആയിരുന്നു. എന്നാൽ അവരുടെ യഥാർത്ഥ ബന്ധം തുടങ്ങിയത് ആ ഓഫീസിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലല്ല, മറിച്ച് രണ്ടുപേരുടെയും ഉള്ളിലെ ഇരുണ്ട ഭൂതകാലങ്ങളുടെ സമാനതകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോഴാണ്.
ഒരു ശനിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം, എല്ലാവരും ഓഫീസ് വിട്ടുപോയ സമയം. ഓഫീസിന്റെ ടെറസ്സിൽ വെച്ച് ദേവിക ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരുന്ന് വിതുമ്പുന്നത് കിരൺ കണ്ടു. അന്ന് അവരുടെ പരിചയം വളരെ കുറവായിരുന്നു. എങ്കിലും എന്തോ ഒരു ഉൾവിളിയിൽ അവൻ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു ചെന്നു.
“എന്താ ദേവിക… എന്തുപറ്റി? എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?” കിരൺ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
ദേവിക പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകൾ തുടച്ച് തിരിഞ്ഞുനോക്കി, “ഏയ്, ഒന്നുമില്ല കിരൺ. വെറുതെ ഒരു തലവേദന…”
“വെറുതെ ആരും ഈ കനത്ത ഇരുട്ടിൽ വന്നിരുന്ന് കരയില്ല ദേവിക. പറയാൻ താല്പര്യമില്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് നിർബന്ധമില്ല. പക്ഷേ, ഉള്ളിൽ ഒതുക്കി വെക്കുന്നത് ഒരു ടൈം ബോംബ് കൊണ്ടുനടക്കുന്നതുപോലെയാണ്.”
അവൻ തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ദേവിക അറിയാതെ അവന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ചു. അവളുടെ കൈകൾ മരവിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. “എനിക്ക്… എനിക്ക് റൂമിലേക്ക് പോകാൻ ഭയമാവുന്നു കിരൺ. ഒറ്റയ്ക്കാവാൻ പേടിയാണ്.”
അതൊരു തുടക്കമായിരുന്നു. ദേവിക തന്റെ കഥ അവനോട് തുറന്നുപറഞ്ഞു. കുട്ടിക്കാലം മുതൽ സ്വന്തം വീട്ടിൽ നിന്ന് അനുഭവിച്ച മാനസിക പീഡനങ്ങളുടെ കഥ. അമിതമായി നിയന്ത്രിക്കുന്ന, ഒരു പെൺകുട്ടിയെന്ന നിലയിൽ ഒന്നിനും സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകാത്ത, എപ്പോഴും പരാജയമെന്ന് വിളിച്ച് അധിക്ഷേപിക്കുന്ന ഒരു അച്ഛൻ. അച്ഛന്റെ ക്രൂരതകൾക്ക് മുന്നിൽ മിണ്ടാതെ ഒതുങ്ങിക്കൂടിയ അമ്മ. കോളേജിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടായ ഒരു പ്രണയം—അവൻ അവളെ ശാരീരികമായും മാനസികമായും ചൂഷണം ചെയ്യുകയും പിന്നീട് ചില ചിത്രങ്ങൾ കാണിച്ച് ബ്ലാക്ക്‌മെയിൽ ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. ആ ആഘാതത്തിൽ നിന്ന് ദേവിക ഇതുവരെ മുക്തയായിരുന്നില്ല. എപ്പോഴും ഭയവും അപകർഷതാബോധവും മാത്രമായിരുന്നു അവളുടെ കൂട്ട്.
കേട്ടുതീർന്നപ്പോൾ കിരണിന്റെ കണ്ണുകളും ഈറനണിഞ്ഞിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ തന്റെ കൈപ്പത്തിക്കുള്ളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“ദേവിക… നീ ഒറ്റയ്ക്കല്ല. നിന്റെ ഈ അവസ്ഥ എനിക്ക് നന്നായി മനസ്സിലാകും. കാരണം, ഞാനും ജീവിച്ചു തീർത്തത് ഇങ്ങനെയൊരു നരകത്തിലൂടെയാണ്.”
കിരൺ തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ കറുത്ത ഏടുകൾ തുറന്നുപറഞ്ഞു. ചെറുപ്പത്തിലേ അമ്മ ഉപേക്ഷിച്ചുപോയ അവൻ, മദ്യപാനിയായ അച്ഛന്റെ ക്രൂരമായ മർദ്ദനമേറ്റാണ് വളർന്നത്. സ്നേഹമെന്തെന്ന് അവൻ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല. എപ്പോഴും താൻ ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തവനാണെന്ന ചിന്ത അച്ഛൻ അവന്റെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ ഉറപ്പിച്ചു. ഒടുവിൽ അച്ഛൻ മരിച്ചപ്പോൾ കിരൺ തനിച്ചായി. പക്ഷേ, ആ ഓർമ്മകൾ അവനെ ഒരു ‘ആൻസൈറ്റി പേഷ്യന്റ്’ ആക്കി മാറ്റിയിരുന്നു. എപ്പോഴും ഭയവും അസ്വസ്ഥതയും അവനെ വേട്ടയാടി.
രണ്ടുപേരും തങ്ങളുടെ മുറിവുകൾ പരസ്പരം കാണിച്ചുകൊടുത്തു. അവിടെയാണ് ആ പ്രണയത്തിന്റെ വിത്ത് പാകിയത്. മറ്റാരും തങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കില്ലെന്നും, തങ്ങൾക്ക് പരസ്പരം മാത്രമേ രക്ഷിക്കാൻ കഴിയൂ എന്നും അവർ വിശ്വസിച്ചു.
### തടവറയായ കൂട്
തുടക്കത്തിൽ എല്ലാം മനോഹരമായിരുന്നു. അവർ ഒരുമിച്ച് ഒരു ചെറിയ ഫ്ലാറ്റ് വാടകയ്‌ക്കെടുത്തു. ഈ ക്രൂരമായ ലോകത്തിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചോടി അവർ തീർത്ത ഒരു ചെറിയ കൂടായിരുന്നു അത്.
“കിരൺ, നീയില്ലാതെ എനിക്ക് ഒരു നിമിഷം പോലും ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല. നീ മാത്രമാണ് എന്നെ ഒരു മനുഷ്യനായി കണ്ടിട്ടുള്ളത്,” ദേവിക പലപ്പോഴും അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ചായ്ഞ്ഞു കിടന്ന് പറയുമായിരുന്നു.
“ഞാനും ദേവിക. നീയുമില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ എനിക്ക് ഈ ലോകത്ത് ഒരു വിലാസമില്ല,” കിരൺ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു.
എന്നാൽ, ഈ സ്നേഹം പതുക്കെപ്പതുക്കെ ഒരു തടവറയായി മാറാൻ തുടങ്ങി. രണ്ടുപേരുടെയും ഉള്ളിലെ ‘ട്രോമകൾ’ അവരുടെ ബന്ധത്തെ ബാധിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഭയവും ഇൻസെക്യൂരിറ്റിയും അവരുടെ ദിവസങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ചു.
ഒരു ദിവസം കിരൺ ഓഫീസിലെ ഒരു പുതിയ ക്ലയന്റുമായി (അതൊരു സ്ത്രീയായിരുന്നു) റെസ്റ്റോറന്റിൽ ഇരുന്ന് സംസാരിക്കുന്നത് ദേവിക കണ്ടു. വെറുമൊരു ഔദ്യോഗിക ആവശ്യത്തിനായിരുന്നു ആ മീറ്റിംഗ്. എന്നാൽ ദേവികയുടെ ഉള്ളിലെ പഴയ വഞ്ചനയുടെ ഓർമ്മകൾ ഉണർന്നു. അവൾ അന്ന് രാത്രി ഫ്ലാറ്റിലെത്തിയ കിരണിന്റെ ഫോൺ പിടിച്ചു വാങ്ങി ചുവരിലേക്ക് എറിഞ്ഞുടച്ചു.
“ആരാവൾ? നീ എന്നെ ഒഴിവാക്കാൻ പുതിയ ആളെ കണ്ടെത്തിയോ? എല്ലാവരെയും പോലെ നീയും എന്നെ ചതിക്കുകയാണല്ലേ?” ദേവിക അലറിവിളിച്ചു.
“ദേവിക! നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നതെന്നെങ്കിലും നിനക്ക് ബോധ്യമുണ്ടോ? അവൾ നമ്മുടെ പുതിയ പ്രൊജക്റ്റിന്റെ ഹെഡ് ആണ്!” കിരൺ ദേഷ്യത്തോടെ അവളുടെ തോളിൽ പിടിച്ചു കുലുക്കി.
“എനിക്ക് ഒന്നും അറിയേണ്ട! എനിക്ക് നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടാൻ വയ്യ! നീ മറ്റാരോടും സംസാരിക്കരുത്. എന്നെ മാത്രം നോക്കിയാൽ മതി!” ദേവിക നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് തറയിലിരുന്ന് സ്വന്തം മുഖത്ത് നഖം കൊണ്ട് പോറലുകൾ ഉണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങി.
അവളുടെ ആ അവസ്ഥ കണ്ട് കിരൺ ഭയന്നുപോയി. അവന്റെ ഉള്ളിലെ പഴയ ഭയങ്ങൾ ഉണർന്നു. അവൻ പെട്ടെന്ന് ദേഷ്യം മറന്ന് അവളിലേക്ക് അടുത്തു. അവളെ ശക്തിയായി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
“സോറി ദേവിക… ഐ ആം സോറി. ഞാൻ ഇനി ആരോടും സംസാരിക്കില്ല. ഞാൻ നിന്റേത് മാത്രമാണ്. ദയവായി ഇങ്ങനെ ചെയ്ത് നിന്നെത്തന്നെ വേദനിപ്പിക്കല്ലേ…” അവൻ കരഞ്ഞു.
ഇതൊരു സ്ഥിരം പതിവായി മാറി. ഒരു ചെറിയ തർക്കം വരുന്നു, അത് വലിയ വഴക്കിലേക്ക് മാറുന്നു, പരസ്പരം അങ്ങേയറ്റം വേദനിപ്പിക്കുന്ന വാക്കുകൾ പറയുന്നു, ഒടുവിൽ തകർച്ചയുടെ അറ്റത്തെത്തുമ്പോൾ പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരഞ്ഞ് ഒന്നാവുന്നു. ഈ വേദനിപ്പിക്കുന്ന രീതി അവരെ കൂടുതൽ കൂടുതൽ പരസ്പരം അടുപ്പിച്ചു. ഇതാണ് തങ്ങളുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴമെന്ന് അവർ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു.
### തകരുന്ന നിയന്ത്രണങ്ങൾ
ഒരു ഞായറാഴ്ച രാവിലെ. ജനലിലൂടെ വന്ന വെളിച്ചം ദേവികയുടെ മുഖത്ത് അടിച്ചു. അവൾ ഉണർന്നപ്പോൾ കിരൺ അടുത്തില്ലായിരുന്നു. അവൾ പെട്ടെന്ന് പരിഭ്രാന്തയായി എഴുന്നേറ്റു. ലിവിംഗ് റൂമിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്നപ്പോൾ കിരൺ അവിടെ ലാപ്ടോപ്പിൽ എന്തോ ഡിസൈൻ ചെയ്യുകയായിരുന്നു.
“നീ എവിടെ പോയതായിരുന്നു?” അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ സംശയവും പേടിയും കലർന്നിരുന്നു.
“ഞാൻ ഇവിടെ തന്നെയുണ്ട് ദേവിക. നാളെ ഒരു അർജന്റ് സബ്മിഷൻ ഉള്ളതുകൊണ്ട് രാവിലെ തന്നെ ലോഗിൻ ചെയ്തതാ,” കിരൺ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
ദേവിക അവന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നു ചെന്ന് ലാപ്ടോപ്പ് ബലമായി അടച്ചുപൂട്ടി. “നിനക്ക് ജോലി മതിയോ? എന്നെ നോക്കേണ്ടേ? ഞാൻ ഇവിടെ കിടന്നുറങ്ങുമ്പോൾ നീ എന്നെ തനിച്ചാക്കി വന്നത് എന്താ? നിനക്ക് എന്നോട് സംസാരിക്കാൻ താല്പര്യമില്ലേ?”
കിരൺ ദീർഘമായി ശ്വാസം വിട്ടു. “ദേവിക, പ്ലീസ്. എനിക്ക് ഈ ജോലി വേണം. എങ്കിൽ മാത്രമേ നമുക്ക് ഈ നഗരത്തിൽ ജീവിക്കാൻ പറ്റൂ. നീ എന്തിനാ എല്ലാ കാര്യത്തിലും ഇങ്ങനെ അനാവശ്യമായി റിയാക്ട് ചെയ്യുന്നത്?”
“ഞാൻ റിയാക്ട് ചെയ്യുന്നത് നിന്നെ എനിക്ക് അത്രയ്ക്ക് ഭ്രാന്തമായി ഇഷ്ടമുള്ളതുകൊണ്ടാ! നിനക്ക് എന്നെ മടുത്തോ കിരൺ? പറ… നിനക്ക് എന്നെ ഒരു ബാധ്യതയായി തോന്നുന്നുണ്ടോ?” അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് വീണ്ടും കണ്ണീർ ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി.
കിരണിന് പെട്ടെന്ന് നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടു. അവൻ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ചായ ഗ്ലാസ്സ് നിലത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു. അത് പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.
“അതെ! എനിക്ക് മടുത്തു! നിന്റെ ഈ സംശയവും ഭ്രാന്തും എനിക്ക് മടുത്തു ദേവിക! ഞാൻ ഒരു മനുഷ്യനാണ്, നിന്റെ കയ്യിലെ പാവയല്ല. നിന്റെ ഇഷ്ടത്തിനനുസരിച്ച് മാത്രം ശ്വസിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല!” അവൻ ആക്രോശിച്ചു.
ദേവിക ഒരു നിമിഷം സ്തബ്ധയായി നിന്നു. പിന്നീട് അവൾ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് ഓടിക്കയറി വാതിലടച്ചു.
കിരൺ അവിടെത്തന്നെ ഇരുന്നു. കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവന്റെ ദേഷ്യം മാറി, പകരം കുറ്റബോധം നിറഞ്ഞു. “ഞാൻ എന്തിനാ അവളോട് അങ്ങനെ ചൂടായത്? അവൾക്ക് ഞാനല്ലാതെ ആരാ ഉള്ളത്? ഞാൻ കൂടി കൈവിട്ടാൽ അവൾ തകർന്നുപോകും,” അവൻ സ്വയം ശപിച്ചു.
അവൻ കിടപ്പുമുറിയുടെ വാതിലിൽ തട്ടി. “ദേവിക… വാതില തുറക്കൂ. ഞാൻ പറഞ്ഞത് തെറ്റാണ്. സോറി…”
ഉള്ളിൽ നിന്ന് മറുപടിയൊന്നും ഉണ്ടായില്ല. അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും വിളിച്ചു. ഒടുവിൽ പേടി സഹിക്കാനാവാതെ അവൻ വാതിൽ ചവിട്ടിത്തുറന്നു. അകത്ത്, ദേവിക കയ്യിൽ ഒരു മൂർച്ചയുള്ള പേപ്പർ കട്ടറുമായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് നേർത്ത രീതിയിൽ ചോര പൊടിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ദേവിക!!!!” കിരൺ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞുചെന്നു. അവൻ ആ കട്ടർ പിടിച്ചു വാങ്ങി ദൂരേക്ക് എറിഞ്ഞു. അവളുടെ കൈയിലെ ചോര അവൻ സ്വന്തം മുണ്ട് കൊണ്ട് തുടച്ചു.
“നീ എന്താ ഈ കാണിച്ചേ? നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും പറ്റിയാൽ ഞാൻ പിന്നെ എന്തിനാ ജീവിക്കുന്നത്?” അവൻ അവളെ മാറോട് ചേർത്ത് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
ദേവിക അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി, “നീ എന്നെ വിട്ടുപോകുമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നതുപോലെ തോന്നി കിരൺ. എന്നെ ഇട്ടിട്ടു പോകല്ലേ…”
“ഇല്ല… ഞാൻ പോകില്ല. ഒരിക്കലും പോകില്ല.”
### മുന്നറിയിപ്പിന്റെ ശബ്ദം
ഒരു ദിവസം കിരണിന്റെ പഴയ കോളേജ് സുഹൃത്ത് മാധവ് അവനെ കാണാൻ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് വന്നു. മാധവ് ഒരു ക്ലിനിക്കൽ സൈക്കോളജിസ്റ്റായിരുന്നു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് അവർ കാണുന്നത്. കിരണിന്റെ ജീവിതത്തിൽ വന്ന മാറ്റങ്ങൾ അവൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കിരൺ പണ്ടത്തേക്കാൾ മെലിഞ്ഞിരുന്നു, അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ഭയവും കടുത്ത മാനസിക ക്ഷീണവും എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു.
സംസാരത്തിനിടയിൽ ദേവിക ജ്യൂസുമായി വന്നു. മാധവിനെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ ഒരു കൃത്രിമ ചിരി വരുത്തി വെച്ചു.
“ഹായ് ദേവിക, കിരൺ നിങ്ങളെപ്പറ്റി ഒരുപാട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്,” മാധവ് പറഞ്ഞു.
“ഉം… നല്ല കാര്യങ്ങൾ മാത്രമായിരിക്കും എന്ന് കരുതുന്നു,” ദേവിക കിരണിനെ ഒന്നു നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു വിചാരണയുടെ ഭാവമുണ്ടായിരുന്നു.
ജ്യൂസ് നൽകിയ ശേഷം ദേവിക അകത്തേക്ക് പോയി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കിരണിന്റെ ഫോണിലേക്ക് ദേവികയുടെ മെസ്സേജ് വന്നു: ‘അവൻ എപ്പോഴാ പോവുക? എനിക്ക് നിന്റെ കൂടെ ഇരിക്കണം. അവൻ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് എനിക്ക് ഒട്ടും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല.’
കിരൺ ഫോൺ നോക്കി വിഷമിക്കുന്നത് മാധവ് ശ്രദ്ധിച്ചു.
“എന്താടാ കിരൺ? എന്തുപറ്റി? ആകെ അസ്വസ്ഥനാണല്ലോ?” മാധവ് ചോദിച്ചു.
“ഏയ്… ഒന്നുമില്ലടാ. ഓഫീസിലെ ഒരു മെസ്സേജ്.”
മാധവ് കിരണിന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. “കിരൺ, നമ്മൾ ഒന്നിച്ച് ഹോസ്റ്റലിൽ കിടന്നതാടാ. നിന്റെ മുഖം കണ്ടാൽ എനിക്ക് മനസ്സിലാകും. നിന്റെയും ദേവികയുടെയും ഇടയിൽ എന്തോ വലിയ പ്രശ്നമുണ്ട്. നീ പൂർണ്ണ മാനസികാരോഗ്യത്തിലല്ല ജീവിക്കുന്നത്. നിന്റെ ഉള്ളിലെ പഴയ കിരൺ ചത്തുപോയതുപോലെ തോന്നുന്നു.”
കിരൺ ആദ്യം നിഷേധിക്കാൻ നോക്കി, എങ്കിലും മാധവിന്റെ നിർബന്ധത്തിന് മുന്നിൽ അവൻ തകർന്നുപോയി. അവൻ തങ്ങളുടെ ബന്ധത്തിലെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും—വഴക്കുകളും, ആത്മഹത്യാ ശ്രമങ്ങളും, പരസ്പരമുള്ള അമിത നിയന്ത്രണങ്ങളും എല്ലാം മാധവിനോട് തുറന്നുപറഞ്ഞു.
കേട്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മാധവിന്റെ മുഖം ഗൗരവമുള്ളതായി. “കിരൺ, നീ ഇപ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്നത് പ്രണയമല്ല. ഇതിനെ സൈക്കോളജിക്കൽ ഭാഷയിൽ ‘ട്രോമ ബോണ്ടിംഗ്’ എന്ന് പറയും.”
“ട്രോമ ബോണ്ടിംഗോ? അതെന്താ?” കിരൺ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“രണ്ട് വ്യക്തികൾ തങ്ങളുടെ ഭൂതകാലത്തിലെ മുറിവുകളും മാനസികാഘാതങ്ങളും പരസ്പരം പങ്കുവെച്ച്, ആ വേദനയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒരു തരം അഡിക്ടീവ് റിലേഷൻഷിപ്പ് (Toxic Addiction). ഇവിടെ സ്നേഹത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ഭയവും, ഇൻസെക്യൂരിറ്റിയും, അമിത അഡിക്ഷനുമായിരിക്കും. നിങ്ങൾ പരസ്പരം വേദനിപ്പിക്കുന്നു, പിന്നീട് ആ വേദനയിൽ നിന്ന് രക്ഷപെടാൻ വീണ്ടും പരസ്പരം അഭയം പ്രാപിക്കുന്നു. ഇതൊരു ഡ്രഗ് അഡിക്ഷൻ പോലെയാണ്. നിങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും ഇത് മാനസികമായി തകർത്തു കളയും. ഒരു തരം വിനാശകരമായ ലൂപ്പാണിത്.”
കിരൺ തലകുനിച്ചിരുന്നു. “പക്ഷേ മാധവ്, ഞങ്ങൾ പരസ്പരം ഒരുപാട് സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്. അവളില്ലാതെ എനിക്ക് പറ്റില്ല, ഞാനില്ലാതെ അവൾക്കും.”
“അതാണ് ഇതിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷണം. ഈ ബോണ്ട് അത്ര പെട്ടെന്ന് പൊട്ടിക്കാൻ പറ്റില്ല. കാരണം നിങ്ങളുടെ സന്തോഷവും സങ്കടവും എല്ലാം ഈ വിഷലിപ്തമായ സൈക്കിളിലാണ് കിടക്കുന്നത്. ദേവികയ്ക്കും നിനക്കും അടിയന്തിരമായി പ്രൊഫഷണൽ ഹെൽപ്പ് വേണം കിരൺ. ഇല്ലെങ്കിൽ ഇത് വലിയൊരു ദുരന്തത്തിൽ അവസാനിക്കും.”
### സ്ഫോടനം
മാധവ് പോയതിന് ശേഷം കിരൺ ആകെ അസ്വസ്ഥനായി. മാധവ് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ കിടന്ന് കറങ്ങി. തങ്ങൾ ജീവിക്കുന്നത് ഒരു തെറ്റായ ലോകത്താണോ? തങ്ങൾ പരസ്പരം നശിപ്പിക്കുകയാണോ?
മാധവ് വന്നതും അവൻ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളും ദേവികയെ കൂടുതൽ ഇൻസെക്യൂർ ആക്കിയിരുന്നു. മാധവ് കിരണിനെ തന്നിൽ നിന്ന് അകറ്റാൻ നോക്കുകയാണെന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു.
“അവൻ നിന്നെ എന്നിൽ നിന്ന് മാറ്റാൻ നോക്കുകയാണല്ലേ? നിന്റെ ആ ഫ്രണ്ട് ഇനി ഇവിടെ വരരുത്!” ദേവിക രാത്രി കിരണിനോട് തർക്കിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“ദേവിക, അവൻ എന്റെ പഴയ ഫ്രണ്ട് ആണ്. അവൻ ഒരു സൈക്കോളജിസ്റ്റാണ്. നമ്മൾ ജീവിക്കുന്ന രീതി ശരിയല്ല ദേവിക. നമുക്ക് ഒരു ഡോക്ടറെ കണ്ടാലോ?” കിരൺ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
‘ഡോക്ടർ’ എന്ന വാക്ക് കേട്ടതും ദേവികയ്ക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചതുപോലെയായി. “ഡോക്ടറോ? എനിക്ക് ഭ്രാന്താണെന്നാണോ നീ പറയുന്നത്? നീയും എന്നെ മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെ ചതിക്കുകയാണല്ലേ? നിനക്ക് എന്നെ ഭ്രാന്താലയത്തിൽ അടയ്ക്കണം, അതിനുള്ള നാടകമാണിത്!”
അവൾ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഫോട്ടോ ഫ്രെയിം എടുത്ത് നിലത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു. അത് പൊട്ടി ചിതറി. അതിൽ അവർ ഒരുമിച്ച് ചിരിച്ചു നിൽക്കുന്ന ചിത്രമുണ്ടായിരുന്നു.
അത് കണ്ടപ്പോൾ കിരണിന്റെ ഉള്ളിലെ നിയന്ത്രണം പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെട്ടു. അവൻ ഭിത്തിയിലിരുന്ന മറ്റൊരു വലിയ ഫ്രെയിമിലേക്ക് സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് ഇടിച്ചു. ചില്ലുകൾ തകർന്ന് അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് ചോര ഒലിച്ചിറങ്ങി.
“നീ എന്റെ ജീവനെടുക്കാൻ വന്നതാണോ ദേവിക, അതോ എന്നെ ശ്വസിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുകയാണോ?”
ദേവിക അവനെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയവും അതിലേറെ വേദനയും ഉണ്ടായിരുന്നു. കിരണിന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന ചോര കണ്ട് അവൾ വിറച്ചുപോയി. അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“കിരൺ… നിന്റെ കൈ…” അവൾ അവന്റെ കൈയിൽ തൊടാൻ ആഞ്ഞു.
“തൊട്ടുപോകരുത്!” കിരൺ പിന്നോട്ട് മാറി. “എപ്പോഴും ഇങ്ങനെയല്ലേ ദേവിക? നീ എന്നെ മാനസികമായി തകർക്കും, ഞാൻ സ്വയം വേദനിപ്പിക്കും, അപ്പോൾ നീ വന്ന് എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിക്കും. ഈ നാടകം മടുത്തു ദേവിക. നമ്മൾ പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്, നമ്മൾ പരസ്പരം കൊല്ലുകയാണ്.”
ദേവിക തറയിലിരുന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. “എനിക്ക് പേടിയാടാ… എന്നെ എല്ലാവരും ഇട്ടിട്ടു പോയിട്ടേ ഉള്ളൂ. നീയും പോയാൽ ഞാൻ ചത്തുപോകും.”
“ആ പേടിയാണ് നമ്മളെ ഈ അവസ്ഥയിൽ എത്തിച്ചത്. എനിക്കും പേടിയാണ് ദേവിക. പക്ഷേ, ഈ പേടിയുമായി നമുക്ക് എത്ര നാൾ മുന്നോട്ട് പോകാൻ പറ്റും?”
ആ രാത്രി അവർ ഉറങ്ങിയില്ല. പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ച്, ഒരക്ഷരം പോലും സംസാരിക്കാതെ അവർ നേരം വെളുപ്പിച്ചു.
### മാറ്റത്തിന്റെ തുടക്കം
രാവിലെ കിരൺ മാധവിനെ വിളിച്ചു. “മാധവ്… നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. ഞങ്ങൾക്ക് സഹായം വേണം. ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ തകർച്ചയുടെ വക്കിലാണ്.”
മാധവ് അവർക്ക് നഗരത്തിലെ പ്രശസ്തയായ ഒരു ഫാമിലി കൗൺസിലർ ഡോ. ശാലിനിയുടെ അപ്പോയ്ന്റ്മെന്റ് എടുത്തു നൽകി.
ആദ്യത്തെ ദിവസം കൗൺസിലിംഗിന് പോകുമ്പോൾ ദേവിക തികച്ചും മൗനിയായിരുന്നു. കിരണിന്റെ കൈകളിൽ അവൾ മുറുകെ പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
ഡോ. ശാലിനി അവരെ രണ്ടുപേരെയും വളരെ ശാന്തമായി സ്വീകരിച്ചു. ആദ്യത്തെ കുറച്ചു സെഷനുകളിൽ അവർ രണ്ടുപേരോടും തനിയെയാണ് സംസാരിച്ചത്. അവരുടെ കുട്ടിക്കാലം, മുൻകാല അനുഭവങ്ങൾ, അവരുടെ ഉള്ളിലെ ഭയങ്ങൾ എല്ലാം അവർ ചോദിച്ചറിഞ്ഞു.
നാലാമത്തെ സെഷനിൽ ഡോ. ശാലിനി അവരെ രണ്ടുപേരെയും ഒരുമിച്ച് ഇരുത്തി.
“കിരൺ, ദേവിക… നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും അനുഭവിക്കുന്നത് വളരെ കഠിനമായ ഒരു അവസ്ഥയാണ്,” ഡോ. ശാലിനി പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. “നിങ്ങൾ വിചാരിക്കുന്നത് നിങ്ങൾക്കിടയിലുള്ളത് തീവ്രമായ പ്രണയമാണെന്നാണ്. എന്നാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ, നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ പഴയ ‘അൺഹീൽഡ് ട്രോമകൾ’ (Unhealed Traumas) പരസ്പരം പ്രൊജക്റ്റ് ചെയ്യുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.”
ദേവിക ഡോക്ടറെ നോക്കി, “പക്ഷേ ഡോക്ടർ, ഞങ്ങൾക്ക് പരസ്പരം ജീവനാണ്. ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ വഴക്കിടാറുണ്ടെങ്കിലും ഞങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് ഒന്നാകാറുണ്ട്. ഞങ്ങൾക്കത്രയേറെ ഇഷ്ടമാണ്.”
“അതാണ് ദേവിക ഇതിന്റെ അപകടം. ഒരു ഹെൽത്തി റിലേഷൻഷിപ്പിൽ സമാധാനവും സുരക്ഷിതത്വവുമാണ് ഉണ്ടാകേണ്ടത്. എന്നാൽ നിങ്ങളുടെ ബന്ധത്തിൽ എപ്പോഴും ഒരു ‘ഇമോഷണൽ റോളർകോസ്റ്റർ’ (Emotional Rollercoaster) ആണ്. വലിയ വഴക്ക്, അതിനുശേഷം ഉണ്ടാകുന്ന വലിയ സ്നേഹപ്രകടനം. ഈ സൈക്കിൾ നിങ്ങളുടെ തലച്ചോറിൽ ‘ഡൊപമിൻ’ (Dopamine) എന്ന ഹോർമോണിന്റെ അളവ് കൂട്ടും. ഒരു ലഹരി വസ്തു ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന അതേ ഫീലിംഗ്. അതുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങൾക്ക് ഇതിൽ നിന്ന് പുറത്തുകടക്കാൻ പറ്റാത്തത്.”
ഡോക്ടർ തുടർന്നു: “നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ആദ്യം വ്യക്തികളെന്ന നിലയിൽ ‘ഹീൽ’ (Heal) ആകണം. സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാനും, തനിച്ചായിരിക്കുമ്പോൾ പോലും സന്തോഷമായിരിക്കാനും പഠിക്കണം. മറ്റൊരാൾ വന്നാലേ എന്റെ ജീവിതം പൂർണ്ണമാകൂ എന്ന ചിന്തയാണ് നിങ്ങളെ ഈ അവസ്ഥയിൽ എത്തിച്ചത്. നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കുറച്ചുകാലത്തേക്ക് മാറി താമസിക്കണം എന്നാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം.”
“മാറി താമസിക്കുകയോ?!” ദേവികയും കിരണും ഒരേ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു. അവരുടെ മുഖത്ത് ഭയം നിഴലിച്ചു.
“അതെ, താല്ക്കാലികമായി. പരസ്പരം ഡിപെൻഡ് ചെയ്യാതെ ജീവിക്കാൻ നിങ്ങൾ പഠിക്കണം. ഒപ്പം നിങ്ങളുടെ വ്യക്തിപരമായ തെറാപ്പിയും തുടരണം. എങ്കിൽ മാത്രമേ ഭാവിയിൽ നിങ്ങൾക്കൊരുമിച്ച് നല്ലൊരു ജീവിതം നയിക്കാൻ പറ്റൂ. ഇല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾ പരസ്പരം നശിപ്പിക്കും.”
### തനിച്ചുള്ള തീർത്ഥാടനം
അടുത്ത ഒരു വർഷം അവർക്ക് കഠിനമായിരുന്നു. അവർ പരസ്പരം വിളിക്കുകയോ മെസ്സേജ് അയക്കുകയോ ചെയ്തില്ല. ഡോക്ടറുടെ കർശനമായ നിർദ്ദേശമായിരുന്നു അത്. ‘നോ കോൺടാക്ട് പിരീഡ്’ (No Contact Period).
കിരൺ തന്റെ തെറാപ്പി കൃത്യമായി തുടർന്നു. അവൻ ധ്യാനവും യോഗയും ചെയ്യാനും, പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കാനും തുടങ്ങി. തന്റെ അച്ഛൻ തന്നിൽ ഉണ്ടാക്കിയ ആത്മവിശ്വാസക്കുറവിനെ അവൻ പതുക്കെപ്പതുക്കെ മറികടന്നു. ജോലിയിൽ അവൻ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു, പുതിയ പ്രൊമോഷൻ ലഭിച്ചു. തനിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും ഡിപ്രഷനിലേക്ക് പോകാതിരിക്കാൻ അവൻ തന്റെ മനസ്സിനെ പാകപ്പെടുത്തി. തനിക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ അവൻ പുതിയ കണ്ണുകളോടെ കാണാൻ തുടങ്ങി.
ദേവികയും വലിയ മാറ്റങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോവുകയായിരുന്നു. അവൾ ഒരു പുതിയ ഹോബി കണ്ടെത്തി—ചിത്രരചന. തന്റെ ഉള്ളിലെ സങ്കടങ്ങളും ഭയങ്ങളും അവൾ ക്യാൻവാസിൽ കടുംവർണ്ണങ്ങളായി പകർത്തി. അവൾ ഒരു സൈക്കോളജി ഡിപ്ലോമ കോഴ്സ് ചെയ്യാനും തുടങ്ങി, അത് അവളുടെ സ്വന്തം മാനസികാവസ്ഥയെ കൂടുതൽ ശാസ്ത്രീയമായി മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിച്ചു. അവൾ പണ്ടത്തെപ്പോലെ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് പരിഭ്രാന്തയാകാതായി. സ്വന്തമായി ഒരു സ്കൂട്ടർ വാങ്ങി, തനിച്ചും സുഹൃത്തുക്കളുടെ കൂടെയും യാത്രകൾ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. അവൾ സ്വയം സ്നേഹിക്കാൻ പഠിച്ചു. സ്വന്തം വ്യക്തിത്വത്തെ അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അവർ രണ്ടുപേരും രണ്ട് വ്യക്തികളായി വളരുകയായിരുന്നു. പരസ്പരമുള്ള ചങ്ങലകളിൽ നിന്നല്ല, മറിച്ച് സ്വന്തം ആത്മാവിൽ നിന്നാണ് ശക്തി കണ്ടെത്തേണ്ടതെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
### ഒരു പുതിയ പുലരി
ഒരു വർഷത്തിന് ശേഷം, ഡോ. ശാലിനിയുടെ ക്ലിനിക്കിൽ വെച്ച് അവർ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടി.
കിരൺ വെയ്റ്റിംഗ് റൂമിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് വാതിൽ തുറന്ന് ദേവിക അകത്തേക്ക് വന്നത്. അവൾ ഒരു വെളുത്ത കുർത്തയാണ് ധരിച്ചിരുന്നത്. അവളുടെ മുഖത്ത് പണ്ടത്തെ ആ വിളറിയ, ഭയന്ന ഭാവമില്ലായിരുന്നു. കണ്ണുകളിൽ നല്ലൊരു ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ തിളക്കവും, ചുണ്ടിൽ സ്വാഭാവികമായ ഒരു പുഞ്ചിരിയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
കിരൺ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. അവന്റെ ഹൃദയം പണ്ടത്തെപ്പോലെ ഭയം കൊണ്ടോ ആൻസൈറ്റി കൊണ്ടോ ഇടിപ്പുവെച്ചില്ല, പകരം ഒരു ശാന്തമായ സന്തോഷം അവനിൽ നിറഞ്ഞു.
“ഹായ് ദേവിക…” അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ഹായ് കിരൺ… സുഖമാണോ?” അവൾ അവന്റെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു.
“സുഖമാണ്. നീ ഒരുപാട് മാറിപ്പോയി ദേവിക. ഒരുപാട് പോസിറ്റീവ് ആയിട്ടുണ്ട്.”
“താങ്ക്സ് കിരൺ. നീയും ഒരുപാട് മാറി. പണ്ടത്തെ ആ ടെൻഷനും ക്ഷീണവും ഒന്നും മുഖത്തില്ല,” അവൾ മനസ്സ് തുറന്ന് ചിരിച്ചു.
ഡോ. ശാലിനി അവരെ രണ്ടുപേരെയും അകത്തേക്ക് വിളിച്ചു. അവരിലെ മാറ്റങ്ങൾ കണ്ട് ഡോക്ടറുടെ മുഖത്ത് വലിയൊരു സംതൃപ്തിയുണ്ടായിരുന്നു.
“ഇപ്പോൾ നിങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും ഒരുമിച്ച് കാണാൻ നല്ല ഭംഗിയുണ്ട്,” ഡോ. ശാലിനി പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ ട്രോമകളെ വിജയകരമായി മറികടന്നിരിക്കുന്നു. ഇനി നിങ്ങൾക്ക് തീരുമാനിക്കാം—നിങ്ങൾക്ക് വീണ്ടും ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കണോ, അതോ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളായി പിരിയണോ എന്ന്. കാരണം ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും സ്വതന്ത്രരായ വ്യക്തികളാണ്.”
കിരണും ദേവികയും പരസ്പരം നോക്കി. അവരുടെ നോട്ടത്തിൽ പണ്ടത്തെ ആ അഡിക്ഷനോ ഇൻസെക്യൂരിറ്റിയോ ഇല്ലായിരുന്നു. പകരം പരസ്പരമുള്ള ബഹുമാനവും ആഴത്തിലുള്ള യഥാർത്ഥ സ്നേഹവും മാത്രമായിരുന്നു.
കിരൺ ദേവികയുടെ കൈകളിൽ പതുക്കെ പിടിച്ചു.
“ദേവിക… പണ്ട് ഞാൻ നിന്നോട് ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചിരുന്നു. ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
ദേവിക പുഞ്ചിരിച്ചു, “ഉം… ഞാൻ നിന്റെ ജീവനെടുക്കാൻ വന്നതാണോ അതോ ശ്വസിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുകയാണോ എന്ന്.”
“അതെ. അന്ന് നമുക്ക് പരസ്പരം ശ്വാസം മുട്ടിക്കാനേ അറിയുമായിരുന്നുള്ളൂ. എന്നാൽ ഇന്ന്… എനിക്ക് നിന്റെ കൂടെ ജീവിക്കണം ദേവിക. ഭയമില്ലാതെ, സംശയമില്ലാതെ, പരസ്പരം സ്വാതന്ത്ര്യവും ആകാശവും നൽകിക്കൊണ്ട്. നീ തയ്യാറാണോ?”
ദേവികയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ പൊടിഞ്ഞു, പക്ഷേ അത് സങ്കടത്തിന്റേതായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ പ്രത്യാശയുടേതായിരുന്നു.
“ഞാൻ തയ്യാറാണ് കിരൺ. നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാൻ പഠിക്കും. പരസ്പരം തളർത്താനല്ല, വളർത്താൻ…” അവൾ അവന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. പുറത്ത് അപ്പോഴും മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ മുറിക്കുള്ളിൽ ഇപ്പോൾ പെയ്തൊഴിഞ്ഞ ശാന്തതയായിരുന്നു.