# മിഴിപ്പൂക്കൾ തിളങ്ങിയപ്പോൾ

# മിഴിപ്പൂക്കൾ തിളങ്ങിയപ്പോൾ
## അധ്യായം 1: ആ മുറുക്കമുള്ള കനകം
“ആഹ്.. പതിയെ ചേട്ടാ.. വേദനിക്കുന്നു…. വേണ്ട, ഇത് കൈയിൽ കേറില്ല ചേട്ടാ. എനിക്ക് നല്ല വേദന എടുക്കുന്നുണ്ട്… ദയവുചെയ്ത് നിർത്ത്…”
അങ്ങേയറ്റത്തെ അസ്വസ്ഥതയോടും ശാരീരികമായ ബുദ്ധിമുട്ടുകളോടും കൂടി മാളവിക ആ യുവാവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ മുഖത്തും നിരാശയുടെ നിഴലാട്ടങ്ങൾ വ്യക്തമായിരുന്നു. ജ്വല്ലറിയിലെ എയർകണ്ടീഷണർ തണുപ്പിലും അവളുടെ നെറ്റിത്തടത്തിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞിരുന്നു.
“ഒരു വട്ടം കൂടി മോളെ… ഒരേ ഒരു വട്ടം കൂടി… ഞാൻ മാക്സിമം ശ്രദ്ധിക്കാം. തനിക്ക് ഒട്ടും വേദനയെടുക്കാതെ പതുക്കെ കയറ്റിത്തരാം ഞാൻ… താനൊന്ന് ജസ്റ്റ് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യ്, പ്ലീസ്…”
അവൻ വളരെ വിനയത്തോടെ, ഒരു അപേക്ഷാ രൂപേണ ചോദിക്കുമ്പോൾ മനംനൊന്താണെങ്കിലും മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ അവൾ വീണ്ടും തന്റെ വലതുകൈ അവന് നേരെ നീട്ടിക്കൊടുത്തു. അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആത്മാർത്ഥത കാണുമ്പോൾ വേണ്ടെന്ന് വെക്കാൻ അവൾക്ക് തോന്നിയില്ല.
അവളിൽ നിന്നും അനുകൂലമായ മറുപടി കിട്ടിയതോടെ വലിയ ആവേശത്തോടെയും ശ്രദ്ധയോടെയും ആ യുവാവ് വീണ്ടും ശ്രമം തുടർന്നു. എന്നാൽ പെട്ടെന്നുണ്ടായ അമിതമായ വേദന കാരണം മാളവികയുടെ മിഴികൾ താനേ പൂട്ടിപ്പോയി. കൈത്തണ്ടയിലെ ചർമ്മം ചുവന്നു തുടുത്തിരുന്നു.
“ആഹ്…. അമ്മേ… ”
അവസാനം അസഹനീയമായ വേദന സഹിക്കാനാവാതെ അവൾ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പോയെങ്കിലും, ആ യുവാവിന്റെ കഠിനശ്രമം ഒടുവിൽ വിജയം കണ്ടു. അവൻ ലക്ഷ്യം പൂർത്തീകരിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
“കേറി… സക്സസ്! ”
വളരെ ആശ്വാസത്തോടെ അത് പറയുമ്പോൾ ആ യുവാവിന്റെ മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞ സംതൃപ്തിയും സന്തോഷവും കണ്ട്, തന്റെ കൈയിലെ കഠിനമായ വേദന മറന്ന് മാളവികയുടെ ചുണ്ടുകളിലും ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ അവനെ നോക്കി കൃതജ്ഞതയോടെ ഒന്ന് കണ്ണടച്ചു കാണിച്ചു.
“കേറിയോ മോനേ…?”
തൊട്ടടുത്ത് ഇതെല്ലാം കണ്ട് ഉദ്വേഗത്തോടെ നിന്നിരുന്ന മാളവികയുടെ അമ്മ സുമതിയും വലിയ ആവേശത്തോടെയും അത്ഭുതത്തോടെയും ചോദിച്ചപ്പോൾ, മാളവിക പുഞ്ചിരിയോടെ തലയാട്ടി.
“എവിടെ.. ഞാനൊന്ന് നോക്കട്ടെ മോളെ… ”
സുമതി മകളുടെ വലതുകൈ പിടിച്ചുയർത്തി നോക്കുമ്പോൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് അവരുടെ മിഴികൾ അതിശയത്തോടെ തിളങ്ങി. ആ സ്വർണ്ണവളയുടെ തിളക്കം അവരുടെ കണ്ണുകളിലും പ്രതിഫലിച്ചു.
“കൊള്ളാം മോളെ, സൂപ്പർ സെലക്ഷൻ! നല്ല ആന്റിക് മോഡൽ.. എന്ത് ഭംഗിയുള്ള വളയാ നോക്കിക്കേ! നിന്റെ കൈക്ക് ഇത് നല്ലോണം ചേരുന്നുണ്ട്. ആ ഒരൊറ്റ വള തന്നെ നിന്റെ കൈക്ക് വലിയൊരു ലക്ഷണം തരുന്നുണ്ട്.”
അമ്മയുടെ ആ അഭിനന്ദന വാക്കുകൾ മാളവികയ്ക്കും ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ടതായി തോന്നി. വലിപ്പം (സൈസ്) അല്പം കുറഞ്ഞു പോയിട്ടും, ജ്വല്ലറിയിലെ ബാക്കി ഡിസൈനുകൾ ഒന്നും നോക്കാതെ താൻ ആദ്യം കണ്ട ആഗ്രഹിച്ച ആ ഒറ്റ വള തന്നെ വേണമെന്ന നിർബന്ധത്തിലായിരുന്നു അവൾ. എന്നാൽ ആ ഷോപ്പിലെ പരിചയസമ്പന്നരായ ജീവനക്കാർ പലരും മാറി മാറി വന്ന് സോപ്പും ലോഷനുമെല്ലാം പുരട്ടി പല രീതിയിൽ ശ്രമിച്ചിട്ടും ആ വള അവളുടെ കയ്യിലേക്ക് കയറിയില്ല. ഒടുവിൽ നിരാശയായി, ആ വള വാങ്ങാൻ കഴിയില്ലല്ലോ എന്നോർത്ത് വിഷമിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ആണ് ആ സെക്ഷനിലേക്ക് ആ പുതിയ യുവാവിന്റെ വരവ്.
അവന്റെ പേര് ദേവനാഥ് എന്നായിരുന്നു. പിന്നെ നടന്നതെല്ലാം മുന്നേ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു. ഒരു വേളയിൽ കൈത്തണ്ട മുറിഞ്ഞ് ചോര വരുമെന്ന അവസ്ഥയായപ്പോൾ, കൈയിൽ ഇനി ഇത് കയറില്ല എന്ന് ഉറപ്പിച്ച് മാളവിക പോലും “വേണ്ട ചേട്ടാ, എനിക്ക് ഈ വള വേണ്ട” എന്ന് പറഞ്ഞു പിന്മാറിയതാണ്. എന്നാൽ തോറ്റുകൊടുക്കാൻ മനസ്സില്ലാത്ത ദേവനാഥ് എന്ന യുവാവിന് അതൊരു വാശിയായി മാറി. അവൻ അവളോട് വളരെ സ്നേഹത്തോടെ റിക്വസ്റ്റ് ചെയ്ത്, തന്റെ കഴിവും ശ്രദ്ധയും പരമാവധി ഉപയോഗിച്ച് കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടാണെങ്കിലും ആ മനോഹരമായ സ്വർണ്ണവള അവളുടെ കയ്യിൽ കൃത്യമായി അണിയിച്ചു കൊടുത്തു.
“ചേട്ടൻ കൃത്യസമയത്ത് വന്നതുകൊണ്ട് എന്റെ വലിയൊരു ആഗ്രഹം നടന്നു.. ഒത്തിരി താങ്ക്സ് കേട്ടോ.. ”
ബില്ലിംഗ് കൗണ്ടറിൽ ചെന്ന് പണമടച്ച്, വള ഇട്ട കൈയുമായി തിരികെ വരുമ്പോൾ ദേവനാഥിനെ നോക്കി മാളവിക നന്ദിപൂർവ്വം പറഞ്ഞു.
“വെറുമൊരു താങ്ക്സ് മാത്രേ ഉള്ളോ..?”
ദേവനാഥിന്റെ വശ്യമായ ആ ചോദ്യം കേൾക്കെ മാളവിക ഒന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കി നിഗൂഢമായി പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ ഒരൊറ്റ നോട്ടത്തിൽ, ഒരു നിമിഷാർദ്ധം കൊണ്ട് അവരുടെ മിഴികൾ പരസ്പരം ഉടക്കി നിന്നു. ഉള്ളിലെവിടെയോ ഒരു ചെറിയ പ്രണയത്തിന്റെ സ്പാർക്ക് രണ്ടുപേർക്കും അനുഭവപ്പെട്ടു. അവർ ഷോപ്പിൽ നിന്നും പടവുകൾ ഇറങ്ങി നടന്നകലുന്നത് നോക്കി ദേവനാഥ് മയക്കത്തിലെന്നപോലെ നിന്നു.
“എന്താണ് ദേവാ.. പതിവില്ലാതെ ഒരു കസ്റ്റമറോട് ഇത്രയും അടുപ്പം? ഒരു താങ്ക്സ് ഒക്കെ വാങ്ങിയെടുക്കാൻ മാത്രം എന്താ ഇവിടെ നടന്നത്?”
അവന്റെ ഒപ്പം ജോലി ചെയ്യുന്ന കൂട്ടുകാരനായ ഹരി പ്രണയഭാവത്തിലുള്ള ഒരു കുസൃതി ചിരിയോടെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ദേവനാഥ് നാണം മറയ്ക്കാൻ വെറുതെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു കാണിച്ചു.
“അയ്യയ്യോ.. എന്തൊക്കെയായിരുന്നു ഇവിടെ നാടകം! വള കൈയിൽ കയറുന്നില്ല, ഇഷ്ടപെട്ടത് വാങ്ങാൻ പറ്റാത്തതിൽ പെൺകുട്ടിക്ക് വലിയ വിഷമം. ഉടനെ തന്നെ നമ്മുടെ ദേവനാഥ് ഒരു ദൈവ ദൂതനെപ്പോലെ അവിടേക്ക് അവതരിക്കുന്നു. കഷ്ടപ്പെട്ട് വേദന സഹിച്ചും ആ വള അവളുടെ കൈയിൽ കയറ്റി കൊടുക്കുന്നു. ഒടുക്കം ആ സുന്ദരിപ്പെൺകൊച്ചിന്റെ കണ്ണിൽ പ്രണയം തുളുമ്പുന്ന ഒരു നന്ദിയും തെളിയുന്നു.. സംഗതി കൊള്ളാം മോനേ, പെൺകൊച്ചു നല്ല ലക്ഷണമുള്ളതാ.. വേണേൽ ഒന്ന് റൂട്ട് മാറ്റി പിടിച്ചു കയറിക്കോ കേട്ടോ മോനേ… ഞങ്ങൾ സപ്പോർട്ട് ചെയ്യാം!”
കൂട്ടുകാരുടെ പരിഹാസവും കമന്റുകളും ജ്വല്ലറിയുടെ ആ കോണിൽ വീണ്ടും ഉയർന്നു കേട്ടു. അല്പം നാണം തോന്നിയെങ്കിലും, ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് മാളവികയുടെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖവും നന്ദി നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളും ദേവനാഥിന്റെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ കുടിയേറിയിരുന്നു.
## അധ്യായം 2: മനസ്സിൽ മൊട്ടിട്ട പ്രണയം
“മോളെ.. ആ ചെക്കൻ നല്ല മിടുക്കനാണല്ലേ… മറ്റേ ജീവനക്കാർ പഠിച്ച പണി പതിനെട്ടും നോക്കിയിട്ടും നടക്കാത്ത കാര്യമാണ് ആ മോൻ വളരെ എളുപ്പത്തിലും സ്നേഹത്തോടെയും നടത്തിയത്.”
ജ്വല്ലറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി ബസ് സ്റ്റാൻഡിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അമ്മയുടെ ഭാഗത്തുനിന്നുണ്ടായ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് മാളവിക മനസ്സിൽ ഒരു പ്രത്യേക സുഖം അറിഞ്ഞു. അവൾ അറിയാതെ പുഞ്ചിരിച്ചു പോയി.
“അല്ല അമ്മേ.. അതിന് ഇപ്പൊ എന്താ? അമ്മ എന്താ ഇപ്പൊ എന്നെക്കൊണ്ട് ആ ചെക്കന് കല്യാണാലോചനയ്ക്കുള്ള പ്ലാൻ വല്ലതും മനസ്സാണോ…?” അവൾ അമ്മയെ ഒന്ന് കളിയാക്കി ചോദിച്ചു.
“ആഹ്, വേണേൽ നോക്കാം. എന്താ ഇപ്പൊ കുഴപ്പം? കാണാൻ നല്ല അഴകുള്ള ചെക്കൻ.. നല്ല ക്ഷമയും നല്ല സ്വഭാവവും ഉണ്ടെന്ന് ആ പെരുമാറ്റത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ മനസ്സിലാക്കാം.”
അമ്മയുടെ ആ അനുകൂലമായ മറുപടി മാളവികയ്ക്കും ഉള്ളിൽ ഏറെ ഇഷ്ടമായി. അവളുടെ മനസ്സും അതിനോട് യോജിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
‘ശരിയാണ്.. ആ ചേട്ടൻ കൊള്ളാം. കാണാൻ നല്ല മൊഞ്ചനാണ്, നല്ല ഗാംഭീര്യമുള്ള ലുക്കുമുണ്ട്.’ അവൾ അറിയാതെ മനസ്സിൽ ഓർത്തു പോയി. അപ്പോഴാണ് അടുത്ത പ്രായോഗികമായ ചോദ്യം അമ്മയിൽ നിന്നും വന്നത്.
“അതൊക്കെ പോട്ടെ മോളെ.. നിനക്ക് ഇഷ്ടപെട്ട വള നീ കഷ്ടപ്പെട്ട് ഇപ്പൊ കൈയിൽ ഇട്ടു. ഇനീപ്പോ എന്നെങ്കിലും ഇത് തിരികെ ഊരി എടുക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ നീ എന്ത് ചെയ്യും? അത് ആലോചിച്ചോ?”
“അയ്യോ അമ്മേ.. അതൊക്കെ അന്നേരം നോക്കാം. കുറച്ചു സോപ്പ് വെള്ളം തേച്ച് ഇച്ചിരി ഒന്ന് കഷ്ടപ്പെട്ടാൽ കാര്യം നടക്കും. അതോർത്ത് ഇപ്പൊ എന്തിനാ ടെൻഷൻ അടിക്കുന്നത്?” മാളവിക ചിരിയോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു.
അവർ സംസാരിച്ചു കൊണ്ട് നടന്ന് ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ എത്തുമ്പോൾ അവിടെ വലിയ തിരക്ക് ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വേഗം തന്നെ അവർക്കുള്ള ബസ് വരികയും അവർ കയറി തങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിലുള്ള വീട്ടിലേക്ക് തിരിക്കുകയും ചെയ്തു.
മാളവിക സിറ്റിയിൽ തന്നെയുള്ള ഒരു പ്രശസ്തമായ പ്രൈവറ്റ് ഫിനാൻസ് സ്ഥാപനത്തിൽ ചീഫ് അക്കൗണ്ടന്റ് ആയി ജോലി ചെയ്യുകയാണ്. അതേ സിറ്റിയിലെ തന്നെ വലിയൊരു ജ്വല്ലറിയിലെ സെയിൽസ് എക്സിക്യൂട്ടീവ് ആണ് ദേവനാഥ്. അന്ന് ആ സ്വർണ്ണവള വാങ്ങിയതിന് ശേഷം, ദിവസവും രാവിലെ ജോലിക്ക് പോകുമ്പോഴും വൈകിട്ട് വരുമ്പോഴും പതിവായി ഒരു മുഖം കൂടി അവളുടെ കണ്ണിൽ പെടാൻ തുടങ്ങി. അത് മറ്റാരുമല്ലായിരുന്നു, ദേവനാഥിന്റെ മുഖമായിരുന്നു അത്.
സ്ഥിരമായി അവൻ അവളുടെ പിന്നാലെ കൂടുകയായിരുന്നു എന്ന് തന്നെ പറയാം. അവൾ വരുന്ന ബസ് സ്റ്റോപ്പിലും, അവൾ നടന്നു പോകുന്ന വഴികളിലും ദേവനാഥിന്റെ സാന്നിധ്യം പതിവായി. മുൻപ് ജ്വല്ലറിയിൽ വെച്ച് കണ്ട് പരിചയമുള്ളത് കൊണ്ടും, ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ഒരു പ്രത്യേക താല്പര്യം തോന്നിയിരുന്നതിനാലും, കാണുമ്പോഴൊക്കെ വളരെ മനോഹരമായ ഒരു പുഞ്ചിരി ദേവനാഥിന് സമ്മാനിക്കാൻ മാളവിക മടിച്ചില്ല. ആദ്യമൊക്കെ അവനാണ് അവളുടെ പിന്നാലെ കൂടിയതെങ്കിൽ, പതിയെ പതിയെ ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ദേവനാഥിനെ കാണാത്ത ദിവസങ്ങളിൽ റോഡിൽ തിരിഞ്ഞു നോക്കി അവനെ തിരയാൻ മാളവികയും തുടങ്ങി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പരസ്പരം ഒരു വാക്ക് പോലും മിണ്ടാതെ തന്നെ, ആ കണ്ണുകളിലൂടെ അവരുടെ ഉള്ളിൽ തീവ്രമായ പ്രണയ താല്പര്യങ്ങൾ ഉടലെടുത്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
“മാളൂ.. കുറച്ചു ദിവസമായി ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു, ദേ ആ ജ്വല്ലറിയിലെ ചേട്ടൻ നിന്റെ പിന്നാലെ തന്നെയാണല്ലോ എപ്പോഴും… വലിയ ലൈൻ വലി ആണെന്ന് തോന്നുന്നല്ലോ.. ആള് നല്ല ചുള്ളനാ കേട്ടോ.. നീ ഒന്നുറപ്പിച്ചോ!”
ഓഫീസിലെ ഒപ്പം ജോലി ചെയ്യുന്ന കൂട്ടുകാരി ശ്രുതിയുടെ ഈ വക കമന്റുകളിൽ നാണത്താൽ മുഖം ചുവന്ന് പുഞ്ചിരിക്കാനേ മാളവികയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ.
## അധ്യായം 3: വിരഹത്തിന്റെ നിഴലുകൾ
ദിവസങ്ങൾ വളരെ വേഗത്തിൽ നീങ്ങിപ്പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. പരസ്പരം ഫോൺ നമ്പറുകൾ മാറുകയോ സംസാരിക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ലെങ്കിലും, എന്നും മാളവിക സിറ്റിയിൽ വന്ന് ബസ് ഇറങ്ങി ഓഫീസിലേക്ക് നടന്ന് എത്തുന്നത് വരെ അവളുടെ തൊട്ടുപിന്നാലെ ഒരു കാവൽക്കാരനെപ്പോലെ ദേവനാഥ് ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു. പതിയെ പതിയെ അവളും ആ സാന്നിധ്യം പൂർണ്ണമായി ആസ്വദിച്ചു തുടങ്ങി. അവനില്ലാത്ത ഒരു രാവിലെയെക്കുറിച്ച് അവൾക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയുമായിരുന്നില്ല.
“എന്താ മാളൂ.. ഇന്ന് നിന്റെ പതിവ് സെക്യൂരിറ്റിയും എസ്‌കോർട്ടും ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ… ആ ചേട്ടനെ വഴിയിലെങ്ങും കണ്ടില്ലല്ലോ?”
പതിവില്ലാതെ ഒരു ദിവസം രാവിലെ ബസ് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ ദേവനാഥിനെ കാണാതെയായപ്പോൾ കൂട്ടുകാരി ശ്രുതി ചോദിച്ചു. അത് കേട്ടതും മാളവികയുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് മിടിച്ചു. അവൾ പരിഭ്രമത്തോടെ ചുറ്റുമൊന്നു പരതി നോക്കി. ശരിയാണ്, അന്ന് ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ ദേവനാഥ് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. താൻ പതിവായി അവനെ കാണാറുള്ള ജ്വല്ലറിയുടെ മുൻപിലും അവനില്ല. മാത്രമല്ല, നടന്നു ഓഫീസ് എത്തുന്നതുവരെയും അവനെ പിന്നിൽ എവിടെയും കണ്ടതുമില്ല. വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യതയും നിരാശയും മാളവികയ്ക്ക് അന്ന് അനുഭവപ്പെട്ടു. അവളുടെ മനസ്സ് അശാന്തമായി.
“ആള് അങ്ങനെ കാര്യമില്ലാതെ വരാതിരിക്കില്ല ശ്രുതീ.. എന്തെങ്കിലും വലിയ തിരക്കിൽ പെട്ടുപോയതായിരിക്കും. എന്ത് പറ്റിയോ എന്തോ…” വല്ലാത്തൊരു സങ്കടത്തോടെയും ആശങ്കയോടെയും അവൾ ചോദിക്കുമ്പോൾ ശ്രുതിക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. അവൾ ഒന്നു ചിരിച്ചു.
“അപ്പോ നീ ആ ചേട്ടന്റെ വലയിൽ വീണു കഴിഞ്ഞു അല്ലേടീ… ആള് എന്തെങ്കിലും അത്യാവശ്യ തിരക്കിൽ പെട്ടതാവും, നാളെ നമുക്ക് കാണാം. നീ ഇപ്പൊ അതിനെയോർത്ത് വിഷമിച്ചിരിക്കേണ്ട. വാ ഓഫീസിലേക്ക് പോകാം.”
ശ്രുതിയുടെ ആ ആശ്വാസ വാക്കുകൾക്ക് മുന്നിൽ തലയാട്ടി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചുവെങ്കിലും മാളവികയുടെ ഉള്ളം വിങ്ങിപ്പൊട്ടുകയായിരുന്നു. അന്നത്തെ ദിവസത്തെ ജോലികൾ ഒന്നും ചെയ്യാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. മനസ്സ് മുഴുവൻ ദേവനാഥിന്റെ ചിരിക്കുന്ന മുഖം മാത്രമായിരുന്നു. ദിവസം മുഴുവൻ വളരെ അരോചകമായി അവൾക്ക് തോന്നി.
എന്നാൽ പിറ്റേന്നും അവസ്ഥയിൽ മാറ്റമൊന്നും ഉണ്ടായില്ല. രാവിലെയും വൈകിട്ടും ദേവനാഥ് അവിടെങ്ങും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടതേയില്ല. പിറ്റേന്ന് മാത്രമല്ല, അടുപ്പിച്ചു പിന്നൊരു അഞ്ചാറു ദിവസം ദേവനാഥിനെ ആ പരിസരത്ത് എവിടെയും കണ്ടതേ ഇല്ല അവൾ. ഓരോ ദിവസവും മാളവികയുടെ ഉള്ളിലെ വിഷമം കൂടിവന്നു. അവന് എന്തെങ്കിലും അപകടം പറ്റിയോ അതോ തന്നെ മറന്നുപോയോ എന്നൊക്കെയുള്ള ചിന്തകൾ അവളെ അലട്ടി. ഒടുവിൽ സഹികെട്ട്, സത്യമെന്തെന്നറിയാൻ അവൾ തന്റെ കൂട്ടുകാരിയെയും കൂട്ടി ദേവനാഥ് ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ആ വലിയ ജ്വല്ലറിയിലേക്ക് തന്നെ നേരിട്ട് ചെല്ലാൻ തീരുമാനിച്ചു.
അവിടെ ചെന്ന് അവന്റെ സെക്ഷനിൽ നോക്കിയപ്പോൾ അവിടെ മറ്റൊരു ജീവനക്കാരനാണ് നിന്നിരുന്നത്. മാളവിക ധൈര്യം സംഭരിച്ച് അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ദേവനാഥിന്റെ സുഹൃത്തായ ഹരിയോട് ചോദിച്ചു:
“അണ്ണാ.. ഇവിടെ നിന്നിരുന്ന ദേവനാഥ് എവിടെ? കുറച്ചു ദിവസമായി കാണാറില്ല…”
“ഓ.. ദേവനാഥോ? അവൻ ഇവിടുത്തെ ജോലി രാജിവെച്ച് പോയല്ലോ മോളെ… അവന് പി.എസ്.സി വഴി ഗവണ്മെന്റ് ജോലി കിട്ടി. എറണാകുളത്താണ് അവന് പോസ്റ്റിങ്. പെട്ടെന്ന് ഓർഡർ വന്നതുകൊണ്ട് വലിയ തിരക്കിലായിരുന്നു അവൻ. ഇപ്പൊ ആൾ അവിടെ ജോയിൻ ചെയ്തു കാണും…”
ഹരിയുടെ ആ മറുപടി കേട്ടതും മാളവികയുടെ കാലടിയിലെ മണ്ണ് ഒലിച്ചുപോകുന്നത് പോലെ തോന്നി. ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ ഹൃദയത്തെ ഒരുപാട് വേദനിപ്പിച്ചു. ഒരിക്കൽ പോലും സ്നേഹത്തോടെയോ പ്രണയത്തോടെയോ അവനോട് ഒന്ന് സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കിലും, ആ ചുരുങ്ങിയ കാലയളവിൽ തന്നെ ദേവനാഥിന്റെ നിശബ്ദമായ സാമീപ്യം അത്രമേൽ അവൾ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അവൻ ദൂരേക്ക് പോയി, ഇനി തിരിച്ചുവരില്ല എന്ന് കേട്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ അതൊരു വല്ലാത്ത നീറ്റലായി, ഒരു വലിയ നഷ്ടബോധമായി മാറി. അന്നത്തെ ദിവസം ഓഫീസ് സമയം കഴിഞ്ഞു ഏറെ വിഷമത്തോടെയും കണ്ണീരോടെയുമാണ് അവൾ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയത്.
ബസ്സിലിരുന്ന് മാളവിക വിതുമ്പുന്നത് കണ്ട് ശ്രുതി അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു ആശ്വസിപ്പിച്ചു:
“പോട്ടെടീ മാളൂ.. നീ വിഷമിക്കാതെ. നിനക്ക് അങ്ങനൊരു കടുത്ത ഇഷ്ടം ഉള്ളിൽ തോന്നിയിരുന്നെങ്കിൽ അന്നേരം തന്നെ ആളോട് അത് അങ്ങ് തുറന്നു പറഞ്ഞാൽ പോരായിരുന്നോ? ഇതിപ്പോ അവൻ നിന്റെ പിന്നാലെ ഇത്രയും നടന്നിട്ടും നീ വലിയ ഭാവഭേദമൊന്നും ഇല്ലാതെ മൈൻഡ് ചെയ്യാതിരുന്നപ്പോൾ ആൾക്കും മടുപ്പും നിരാശയും തോന്നി കാണും. അതുകൊണ്ടായിരിക്കും പറയാതെ പോയത്. ഇനിയിപ്പോ അത് ഓർത്തു വിഷമിച്ചിട്ടു ഒരു കാര്യവുമില്ല. അതൊരു നല്ല ഓർമ്മയായി കരുതി വിട്ടേക്കൂ…”
കൂട്ടുകാരിയുടെ ആ യുക്തിസഹമായ വാക്കുകൾ മാളവികയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ കുറ്റബോധവും നഷ്ടബോധവും ഇരട്ടിയാക്കി.
“ശരിയായിരുന്നു ശ്രുതീ.. നീ പറഞ്ഞതാണ് ശരി. ഞാൻ അഹങ്കാരം കാട്ടാതെ അവനോട് മുന്നേ തന്നെ സംസാരിക്കണമായിരുന്നു. എന്റെ മനസ്സിലെ പ്രണയം അവനോട് പറയണമായിരുന്നു. ഇപ്പൊ എല്ലാം കൈവിട്ടുപോയി…” അവൾ സ്വയം പഴിച്ചു.
## അധ്യായം 4: അപ്രതീക്ഷിതമായ അതിഥി
വളരെ അസ്വസ്ഥയായ മനസ്സോടെയും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെയും മാളവിക വൈകിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ, അവിടെ അവൾക്കായി ഒരു വലിയ സർപ്രൈസ് ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അത് ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.
വീടിന്റെ ഇരുമ്പ് ഗേറ്റ് കടന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് കയറവേ, വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തെ കസേരയിൽ തന്റെ അമ്മ സുമതിയോടൊപ്പം ചിരിച്ചു സംസാരിച്ചിരിക്കുന്ന ആ സുന്ദരനായ ചെറുപ്പക്കാരനെ കണ്ട് മാളവിക ഒന്നു ഞെട്ടി തരിച്ചുനിന്നു. അവളുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോകുന്നത് പോലെ തോന്നി.
“ദേ.. ദേവനാഥ് ചേട്ടൻ…!”
അതിയായ സന്തോഷത്താലും അത്ഭുതത്താലും അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകൾ അറിയാതെ ആ പേര് മന്ത്രിച്ചു പോയി. കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.
“കേറി വാ മോളെ.. നീ എന്താ അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കുന്നത്? നിനക്ക് അറിയാമോ ഈ മകനെ…?”
ഉമ്മറത്തിരുന്ന അമ്മയുടെ ആ ചോദ്യം മാളവികയുടെ കാതുകളിൽ പതിച്ചതേയില്ല. അവളുടെ പൂർണ്ണമായ നോട്ടം ദേവനാഥിന്റെ പ്രകാശമുള്ള മുഖത്തേക്ക് തന്നെയായിരുന്നു. അതിനിടയിൽ സന്തോഷം സഹിക്കാനാവാതെ അവളുടെ മിഴികളിൽ നിന്നും ആനന്ദക്കണ്ണീർ പടർന്നൊഴുകിയത് പോലും അവൾ അറിഞ്ഞില്ല. ദേവനാഥും കാത്തിരുന്നവളെ കണ്ട സന്തോഷത്തിൽ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു.
“മോളെ മാളൂ.. ഈ ദേവനാഥ് മോൻ നിന്നെ കാണാൻ വേണ്ടി മാത്രം ദൂരെ നിന്നും വന്നതാണ്. നിന്നോട് എന്തോ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം പറയുവാനുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു…”
അമ്മ വീണ്ടും സ്നേഹത്തോടെ പറയവേ, മാളവിക പതുക്കെ ഉമ്മറത്തെ പടവുകൾ കയറി ദേവനാഥിന് അരികിലേക്ക് നടന്നു ചെന്നു.
“എടോ മാളവികാ.. കുറച്ചു ദിവസം ഞാൻ ഈ സിറ്റിയിൽ ഇല്ലായിരുന്നു.. എനിക്ക് പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ഒരു സർക്കാർ ജോലി കിട്ടി. എറണാകുളത്ത് ഹൈക്കോടതിയിലാണ് ക്ലർക്ക് പോസ്റ്റ്‌. പെട്ടെന്ന് തന്നെ ജോയിൻ ചെയ്യണമായിരുന്നു. അതാ ആരോടും പറയാൻ നിൽക്കാതെ അങ്ങോട്ട് വണ്ടി കയറിയത്…”
ദേവനാഥ് തന്റെ അസാന്നിധ്യത്തിന്റെ കാരണം വ്യക്തമാക്കുന്നത് കേട്ട് മൗനമായി, എന്നാൽ നിറഞ്ഞ പ്രണയത്തോടെ തലയാട്ടി മാളവിക. അവളുടെ മൗനം സമ്മതത്തിന് തുല്യമായിരുന്നു. അതോടെ ദേവനാഥ് അവളിലേക്ക് അല്പം കൂടി അടുത്തു വന്നു.
“എടോ… ഒരു വലിയ കാര്യം തന്നോട് നേരിട്ട് ചോദിക്കുവാനാ ഞാൻ ഇപ്പൊ ഈ വീട്ടിലേക്ക് വന്നത്. തന്റെ അമ്മയോട് ഞാൻ കാര്യം സംസാരിച്ചു, അമ്മയ്ക്ക് എന്നെ പൂർണ്ണ സമ്മതമാണ്, അമ്മ വളരെ ഹാപ്പിയാണ്. പക്ഷെ തന്റെ മനസ്സിൽ എന്താണെന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു, താൻ എന്ത് മറുപടി പറയും എന്നൊരു വലിയ ടെൻഷൻ എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ഞാൻ ജോലി ചെയ്ത ഷോപ്പിലെ ഫ്രണ്ട്സ് എന്നെ ഫോണിൽ വിളിച്ചു പറഞ്ഞത്, താൻ എന്നെ തിരക്കി ഇന്ന് ജ്വല്ലറിയിൽ വന്നിരുന്നു എന്ന്. അത് കേട്ടതോടെ എനിക്ക് വലിയ ധൈര്യമായി, ധൃതി പിടിച്ചു ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് പോന്നു.”
അത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് മാളവികയുടെ തൊട്ടരികിലേക്ക് ദേവനാഥ് നീങ്ങി നിന്നു. മറുപടി ഒന്നും പറയാതെ തല താഴ്ത്തി നിന്ന അവളുടെ മൃദുലമായ വലതുകരം അവൻ പതിയെ തന്റെ കൈക്കുള്ളിലാക്കി കവർന്നു. ആ സ്പർശനം രണ്ടുപേരിലും ഒരു വൈദ്യുത തരംഗം സൃഷ്ടിച്ചു.
“മാളവികാ.. അന്ന് ആ ജ്വല്ലറിയിൽ വെച്ച്, ഒരുപാട് പേര് പലവട്ടം നോക്കിയിട്ടും നിന്റെ കൈയിലേക്ക് ഇടാൻ പറ്റാതിരുന്ന ആ മനോഹരമായ വള നിന്റെ കൈയിൽ കഷ്ടപ്പെട്ട് വേദന സഹിച്ചും ഇട്ടു തന്നത് ഞാനല്ലേ… ഇനിയൊരു കാലത്ത്, ഏതെങ്കിലും ഒരു സാഹചര്യത്തിൽ ഇത് നിന്റെ കൈയിൽ നിന്നും ഊരി മാറ്റേണ്ടി വന്നാലോ…? അന്നും നിനക്ക് സഹായത്തിന് ഞാൻ തന്നെ വേണ്ടേടോ… ഇനിയുള്ള നമ്മുടെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നിന്റെ ഒപ്പം, നിന്റെ സ്വന്തമായി നിഴലുപോലെ ഞാൻ കൂടെ നിന്നോട്ടെ…? നീ എന്നെ നിന്റെ പാതിയായി സ്വീകരിക്കുമോ?”
ദേവനാഥിന്റെ ആത്മാർത്ഥത നിറഞ്ഞ ആ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ മാളവികയുടെ ശരീരമാകെ പ്രണയത്തിന്റെ ഒരു കുളിരുകോരിപ്പോയി. തന്റെ മനസ്സിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരുന്ന ആ വലിയ ആഗ്രഹം ഇതാ തന്റെ മുന്നിൽ ജീവനോടെ നിൽക്കുന്നു. തന്റെ ഒരു ചെറിയ സമ്മതത്തിനപ്പുറം താൻ ആഗ്രഹിച്ച മനോഹരമായ ഒരു ജീവിതമാണ് മുന്നിലുള്ളത്. മറുപടി പറയുവാൻ മാളവികയുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
“ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ തുറന്നു പറയ് മോളെ… ലജ്ജിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. അമ്മയ്ക്ക് ഈ ബന്ധം പൂർണ്ണ സമ്മതമാണ്.” അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ മാളവികയ്ക്ക് കൂടുതൽ ധൈര്യം പകർന്നു നൽകി.
“എനിക്ക്… എനിക്ക് ഒത്തിരി ഇഷ്ടമാണ് ചേട്ടാ… എനിക്ക് പൂർണ്ണ സമ്മതമാണ്…”
അറച്ചറച്ച്, വളരെ പതുക്കെയെങ്കിലും തന്റെ മനസ്സിലെ പ്രണയം മുഴുവൻ ആ വാക്കുകളിൽ ആവാഹിച്ച് അവൾ പറഞ്ഞു തീർത്തു. ആ മറുപടി കേട്ടതും ദേവനാഥിന്റെ മുഖത്ത് വലിയൊരു ആശ്വാസവും തെളിച്ചവും വിരിഞ്ഞു. കേട്ടു നിന്ന അമ്മ സുമതിയുടെ മുഖത്തും സന്തോഷത്തിന്റെ മംഗള വിളക്കുകൾ തെളിഞ്ഞു വിളങ്ങി.
അങ്ങനെ, അന്ന് ആ നഗരത്തിലെ ഒരു ജ്വല്ലറിയിൽ വെച്ച് അപ്രതീക്ഷിതമായി തുടങ്ങിയ ദേവനാഥിന്റെയും മാളവികയുടെയും വിശുദ്ധമായ പ്രണയം അവിടെ മനോഹരമായി തളിരിട്ടു തുടങ്ങി. അവർക്കിടയിൽ പ്രണയത്തിന്റെ പാലം പണിയാൻ കാരണമായ ആ സ്വർണ്ണവള അപ്പോഴും മാളവികയുടെ കരങ്ങളിൽ ഒരു വലിയ പ്രണയത്തിന്റെ അടയാളമായി തിളങ്ങി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…
**ശുഭം**