അഗ്നിശുദ്ധി

.
# അഗ്നിശുദ്ധി
## അധ്യായം 1: പ്രഭാതത്തിലെ അപസ്വരങ്ങൾ
പുലർകാലത്തെ മഞ്ഞുരുകിത്തുടങ്ങിയിട്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഗ്രാമത്തിലെ ചെറിയ അമ്പലത്തിൽ തൊഴുത്, മനസ്സിന് അല്പം ശാന്തി കിട്ടിയെന്ന വ്യാജേനയാണ് ശാരദ ആ വഴിയിലൂടെ നടന്നു നീങ്ങിയത്. വർഷങ്ങളായി നെഞ്ചിൽ ചുമക്കുന്ന ഒരു കരിങ്കല്ലിന്റെ ഭാരം പ്രാർത്ഥനകൾക്കൊന്നും ഇറക്കിവെക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. എങ്കിലും, നാലുപേർ കാണെ ജീവിക്കണമല്ലോ എന്ന നിർബന്ധം അവരെ നടത്തം തുടരാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു.
വഴിയിലുള്ള ചെറിയ ചായക്കടയുടെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന രാഘവേട്ടൻ ശാരദയെ കണ്ടതും ചായ ഗ്ലാസ്സ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് ഉറക്കെ വിളിച്ചു:
“ആരൊക്കെ എന്തൊക്കെ കുറ്റങ്ങളും കുറവുകളും പറഞ്ഞാലും, പത്തുമാസം വയറ്റിൽ ചുമന്ന് പ്രസവിച്ചു വളർത്തിയ സ്വന്തം മോള തന്നെയല്ലേ ശാരദേ അത്… എത്രയെന്നു വെച്ചാ ഒരു അമ്മയ്ക്ക് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാൻ പറ്റുക? നീ അവളെ വീണ്ടും കൂടെക്കൂട്ടാൻ തീരുമാനിച്ചത് വളരെ നന്നായി. പരസ്പരം ഒരു താങ്ങും തണലുമായി, പഴയ മുറിവുകളൊക്കെ മറന്ന് ഇനിയങ്ങോട്ട് ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാലോ നിങ്ങൾ അമ്മയ്ക്കും മകൾക്കും. അല്ലാതെ, ആ തെമ്മാടിയുടെ കൂടെ ഇനിയും അവളെ എങ്ങനെ എന്ത് വിശ്വസിച്ച് നമ്മൾ നിർത്തും? നീയെടുത്ത തീരുമാനമാണ് ഏറ്റവും ഉചിതം, ശാരദേ…”
രാഘവേട്ടന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ശാരദയുടെ ഉള്ളിലൊരു ഇടിമിന്നൽ പാഞ്ഞുപോയി. എന്നാൽ പുറമെ അത് കാണിക്കാതെ, ചുണ്ടിൽ കയ്പേറിയ ഒരു പുഞ്ചിരി മാത്രം വരുത്തി അവർ മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ അവിടെനിന്ന് വേഗത്തിൽ നടന്നു നീങ്ങി. അവരുടെ മനസ്സിൽ ചിന്തകളുടെ ഒരു വലിയ കടൽ ഇരമ്പാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
“അഞ്ജലി മോൾ വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ വരുന്നുണ്ടല്ലേ ശാരദേ…?”
വഴിയിൽ കണ്ട പച്ചക്കറിക്കാരൻ വാസുവും അതേ ചോദ്യം ആവർത്തിച്ചപ്പോൾ ശാരദയുടെ നടത്തത്തിന് വേഗത കൂടി. ഒപ്പം അവരുടെ മുഖം കാർമേഘം മൂടിയതുപോലെ ഇരുണ്ടുപോയി. നാട്ടുകാർക്കിടയിൽ ഈ വാർത്ത ഇത്ര വേഗം എങ്ങനെ പരന്നു എന്നതിനേക്കാൾ, അവർ സ്വയം വിധി എഴുതുന്ന രീതിയാണ് ശാരദയെ അസ്വസ്ഥയാക്കിയത്.
നടന്നു നടന്ന് തങ്ങളുടെ ചെറിയ തറവാട്ടു വീടിനടുത്തേക്ക് എത്താറായപ്പോഴാണ് അയൽവാസിയായ ലീലേച്ചി ഒപ്പം കൂടിയത്. ശാരദയുമായി ഏറെ ആത്മബന്ധമുള്ള സ്ത്രീയാണ് അവർ.
“സത്യം പറഞ്ഞാൽ ശാരദേ, ഇങ്ങനെയൊരു വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ ഞാനാദ്യം വിശ്വസിച്ചതേയില്ല. അത്രമാത്രം കടുംകൈയ്യും ദ്രോഹവുമല്ലേ നിന്റെ മോൾ അന്ന് നിങ്ങളോട് കാട്ടിക്കൂട്ടിയത്? സ്വന്തം ചോരയാണെന്ന് പോലും നോക്കാതെ… പാവം നിന്റെ ഭർത്താവ്… ഹും, പിന്നെ ഓർത്തു, ചെയ്തതും പറഞ്ഞതുമൊക്കെ ക്ഷമിക്കാനും മറക്കാനും പറ്റുന്നത് നമ്മൾ മനുഷ്യർക്കല്ലേ? അതും പ്രസവിച്ചു വളർത്തിയ മകളുടെ കണ്ണീരിങ്ങനെ കൺമുന്നിൽ എന്നും കാണുമ്പോൾ പിന്നെ ഏത് അമ്മയ്ക്കാണ് വാശിയും വൈരാഗ്യവും വച്ചിരിക്കാൻ തോന്നുക, അല്ലേ?”
ലീലേച്ചി ഓരോന്ന് ചോദിക്കുകയും അവർ തന്നെ അതിനുള്ള ഉത്തരങ്ങൾ കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ, അതുവരെ നിയന്ത്രിച്ചു നിർത്തിയിരുന്ന ശാരദയുടെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. ശാരദയുടെ ആ ഭാവമാറ്റം കണ്ടതും, കൂടുതൽ സംസാരിക്കുന്നത് ശരിയല്ലെന്ന് കരുതി ലീലേച്ചി മെല്ലെ അവിടെനിന്ന് നടന്നു നീങ്ങി.
## അധ്യായം 2: ഭൂതകാലത്തിന്റെ നിഴലുകൾ
വീട്ടുപടിക്കൽ എത്തിയ ശാരദ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ബാഗിൽ നിന്നും താക്കോൽ തിരഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് പുറകിൽ നിന്നും കടുപ്പമേറിയ ആ ശബ്ദം കേട്ടത്.
“കഴിഞ്ഞുപോയ ക്രൂരതകളൊക്കെ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് നീ മറന്നുപോയോ ശാരദേ…? ശേഖരൻ… നിന്റെ ശേഖരട്ടനെപ്പോലും നീ ഇത്ര വേഗം വിസ്മരിച്ചോ…?”
ചോദ്യം കേട്ട് ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ ശാരദയുടെ മുന്നിൽ നിന്നിരുന്നത് മാധവട്ടനായിരുന്നു. ശേഖരന്റെ ജീവന്റെ ജീവനായിരുന്ന സുഹൃത്ത്. മാധവേട്ടന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയ ശാരദയുടെ കണ്ണുകൾ ചെന്നുനിന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെറ്റിയുടെ വലതുഭാഗത്തുള്ള കടും തഴമ്പിലാണ്. വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും മായാതെ നിൽക്കുന്ന ആ തുന്നലിന്റെ പാട് ഒരു വലിയ ദുരന്തത്തിന്റെ സാക്ഷ്യപത്രമായിരുന്നു.
“മാധവേട്ടൻ… എന്താ ഈ ചോദിക്കുന്നത്? ഞാൻ… ഞാൻ എന്റെ ശേഖരട്ടനെ മറന്നു എന്നോ…?” ശ്വാസം മുട്ടുന്നതുപോലെ തോന്നി ശാരദയ്ക്ക് ആ വാക്കുകൾ ഉച്ചരിക്കുമ്പോൾ.
“അതെ, അതുതന്നെയാണ് ഞാൻ ചോദിച്ചത്! അതിൽ എന്താണ് തെറ്റ്? എന്റെ ശേഖരനെ നീ മറന്നു കഴിഞ്ഞു… എനിക്കത് ഉറപ്പാണ്. അവനെ മറന്നതുകൊണ്ട് മാത്രമാണല്ലോ കഴിഞ്ഞകാലത്തെ എല്ലാ ചതികളും വഞ്ചനകളും വിസ്മരിച്ച് നീ നിന്റെ മകളെ വീണ്ടും ഈ പടി കയറ്റാൻ ഭാവിക്കുന്നത്!” മാധവേട്ടൻ ശബ്ദമുയർത്തി സംസാരിച്ചപ്പോഴേക്കും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ സുമതി അങ്ങോട്ട് ഓടിവന്നു.
അവർ ഭർത്താവിന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ച്, ശാരദയെ ഒന്നു നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ നിർബന്ധിച്ച് അവിടെനിന്ന് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. അവൾക്കായി ഒരു വാക്ക് പോലും പാഴാക്കാൻ സുമതി തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
അവരുടെ ആ പ്രവൃത്തിയും മാധവേട്ടന്റെ ക്രൂരമായ ചോദ്യങ്ങളും ശാരദയുടെ ഉള്ളിലെ മുറിവുകളെ വീണ്ടും കീറിമുറിച്ചു. തളർന്ന കാൽവെയ്പുകളോടെ വീടിനകത്തേക്ക് കയറിയ ശാരദയുടെ നോട്ടം ചെന്നുനിന്നത് പൂമുഖത്തെ ചുവരിലിരുന്ന, തുളസിമാലയിട്ട ശേഖരന്റെ ചിത്രത്തിലേക്കാണ്. ആ കണ്ണുകളിലെ ശാന്തത ശാരദയെ കൂടുതൽ തളർത്തി.
“എന്റെ ശേഖരട്ടനെ ഞാൻ മറന്നുപോയി എന്നാണ് മാധവേട്ടൻ പറയുന്നത്… ശേഖരട്ടന് തോന്നുന്നുണ്ടോ ഞാൻ അങ്ങനെ ചെയ്യുമെന്ന്…?”
നിശബ്ദമായി, കണ്ണീരോടെ ശാരദ ആ ചിത്രത്തിന് മുന്നിൽ നിന്ന് ചോദിച്ച നേരം, ജനലിലൂടെ കടന്നുവന്ന ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് ശാരദയെ ആകെ പൊതിഞ്ഞു. ആ കാറ്റിൽ ശേഖരൻ സ്ഥിരമായി ഉപയോഗിക്കാറുള്ള ചന്ദനത്തിരിയുടെയും വിയർപ്പിന്റെയും സുഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം അവിടെയൊരിടത്തും മാഞ്ഞുപോയിട്ടില്ലെന്ന് ശാരദയ്ക്ക് തോന്നി.
## അധ്യായം 3: ഗ്രാമത്തിന്റെ വിധിതീർപ്പുകൾ
‘കടമ്പനാട്’ എന്ന ആ ചെറിയ ഗ്രാമത്തിലെ ഇന്നത്തെ പ്രധാന ചർച്ചാവിഷയം മറ്റൊന്നുമായിരുന്നില്ല. പതിനെട്ടാം പിറന്നാളിന്റെ അന്ന്, തങ്ങളെ പോറ്റി വളർത്തിയ മാതാപിതാക്കളെ തെരുവിൽ തള്ളി, കാമുകന്റെ കൈപിടിച്ച് ഇറങ്ങിപ്പോയ ‘മാളവിക’ എന്ന കുന്നത്തുപറമ്പിലെ പെണ്ണ്, ഒടുവിൽ കെട്ടിയവന്റെ ചവിട്ടും കുത്തും സഹിക്കവയ്യാതെ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചുവരുന്നു!
വാർത്ത കേട്ട ഗ്രാമവാസികളിൽ പകുതിയിലധികം പേരുടെയും മനസ്സിൽ അന്നേരം തെളിഞ്ഞുനിന്നത് പാവം ശേഖരന്റെ മുഖമായിരുന്നു. ഭാര്യ ശാരദയെയും മകൾ മാളവികയെയും സ്വന്തം പ്രാണനേക്കാൾ സ്നേഹിച്ച, അവർക്കായി മാത്രം ജീവിച്ച ഒരു പച്ചമനുഷ്യൻ.
മാധവേട്ടന്റെ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ സുമതി അയൽപക്കത്തെ സ്ത്രീകളോട് വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു:
“ഞാനാണെങ്കിൽ ആ പെണ്ണിനെ, അവളിനി എന്റെ ചോരയിൽ പിറന്നവളാണെങ്കിൽ പോലും, എന്ത് കഷ്ടപ്പാടിൽ കിടന്ന് നരകിച്ചാലും എന്റെ വീടിന്റെ പടി ചവിട്ടാൻ സമ്മതിക്കില്ല! അത്രയ്ക്കാണ് അവൾ കാരണം ഞങ്ങളും ശാരദയുമൊക്കെ അനുഭവിച്ചത്. ശേഖരന്റെ അകാല മരണത്തിനും, എന്റെ ഭർത്താവിന്റെ ഈ അവസ്ഥയ്ക്കും ഒരേയൊരു കാരണക്കാരി ആ ഒരൊറ്റ പെണ്ണാണ്. നിങ്ങൾക്കും അറിയാവുന്നതല്ലേ ആ കഥകൾ? നിങ്ങളും കണ്ടതല്ലേ എല്ലാം…”
അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലിരുന്ന് സുമതിയുടെ വാക്കുകൾ ഓരോന്നും ശാരദ വ്യക്തമായി കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർ പറയുന്നതിൽ ഒട്ടും തെറ്റില്ലെന്ന് ശാരദയ്ക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു.
ഒരു കുടുംബം പോലെ, ഒരൊറ്റ മനസ്സോടെ കുട്ടിക്കാലം തൊട്ടേ ഒന്നിച്ച് വളർന്നവരായിരുന്നു ശേഖരനും മാധവനും. സ്വന്തമായി മക്കളില്ലാതിരുന്ന മാധവന് ശേഖരന്റെ മകൾ മാളവിക സ്വന്തം മകൾ തന്നെയായിരുന്നു. ഒരേസമയം രണ്ട് അച്ഛന്മാരുടെയും രണ്ട് അമ്മമാരുടെയും സ്നേഹവും ലാളനയും അനുഭവിച്ചാണ് മാളവിക വളർന്നത്. ചോദിക്കുന്നതും ആഗ്രഹിക്കുന്നതുമെല്ലാം കൈപ്പിടിയിൽ ഒതുക്കി വളർന്നവൾ.
പക്ഷേ, തന്നെ ഇത്രയധികം സ്നേഹിച്ചവരെയെല്ലാം വെറും വിഡ്ഢികളാക്കിക്കൊണ്ട്, തന്റെ പതിനെട്ടാം പിറന്നാൾ ദിനത്തിൽ, വെറും രണ്ടുമാസത്തെ പരിചയം മാത്രമുള്ള അരുൺ എന്ന തെമ്മാടിയോടൊപ്പം അവൾ ഇറങ്ങിപ്പോയി. അവൻ നാട്ടിലെ എല്ലാ ദുശ്ശീലങ്ങളുടെയും വിളനിലമായിരുന്നു എന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടുകൂടി അവൾ അതിന് തുനിഞ്ഞു.
മകൾ അന്യനൊപ്പം ഇറങ്ങിപ്പോയ വിവരമറിഞ്ഞ ശേഖരൻ, നെഞ്ചുപൊട്ടി ആ ഉമ്മറത്ത് വീണത് ശാരദയുടെയും മാധവന്റെയും മുന്നിലേക്കായിരുന്നു. പ്രാണനുവേണ്ടി പിടയുമ്പോഴും ആ അച്ഛന്റെ ചുണ്ടുകൾ ‘മാളവിക… മോprepareളേ…’ എന്ന് മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. മകളെ ഒന്ന് കൺകുളിർക്കെ കണ്ടാൽ ശേഖരൻ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവരുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ, അവളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവരാൻ അരുണിന്റെ വാടകവീട്ടിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്നത് മാധവേട്ടനായിരുന്നു.
എന്നാൽ, “ഞാൻ വരില്ല, എനിക്ക് ആരുടെയും മുഖം കാണേണ്ടതില്ല” എന്ന് പറഞ്ഞ് മാധവേട്ടന്റെ മുന്നിൽ മാളവിക വാതിൽ കൊട്ടിയടച്ചു. തന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ ജീവനുവേണ്ടി അവളുടെ കാലുപിടിക്കാൻ പോലും മാധവേട്ടൻ തയ്യാറായി. എന്നാൽ ആ സമയം, മാളവിക നോക്കിനിൽക്കെയാണ് അരുൺ മാധവേട്ടനെ ക്രൂരമായി മർദ്ദിച്ചതും, വീടിന്റെ കോൺക്രീറ്റ് തൂണിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടതും. അന്നത്തെ ആ വീഴ്ചയിൽ തലയ്ക്ക് പറ്റിയ പരിക്കിന്റെ അടയാളമാണ് ഇന്നും മാധവേട്ടന്റെ നെറ്റിയിൽ അവശേഷിക്കുന്നത്. ആ ആഘാതത്തിന് പിന്നാലെയാണ്, മകളെ ഒരുനോക്ക് കാണാൻ പോലുമാകാതെ നെഞ്ചുപൊട്ടി ശേഖരൻ ഈ ലോകത്തോട് വിടപറഞ്ഞത്.
“അവൾ ഒരുത്തി കാരണം കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് വർഷങ്ങൾ ഞാനും എന്റെ ഭർത്താവും അനുഭവിച്ച നരകയാതനകൾ അത്ര പെട്ടെന്നൊന്നും മറക്കാൻ ശാരദയെപ്പോലെ എനിക്ക് പറ്റില്ല. എന്റെ മരണം വരെ ഞാൻ അത് മറക്കുകയുമില്ല…” സുമതി തന്റെ നൊമ്പരം പറഞ്ഞു തീർത്തപ്പോഴേക്കും, ഇനിയൊന്നും കേൾക്കാൻ ത്രാണിയില്ലാത്തതുപോലെ ശാരദ വീടിന്റെ ഉള്ളറകളിലേക്ക് നടന്നു.
## Chapter 4: പ്രായശ്ചിത്തമില്ലാത്ത മടക്കയാത്ര
ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾക്ക് ശേഷം, കൈകളിൽ ഒരു ചെറിയ ബാഗുമായി മാളവിക നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തോടെ ആ തറവാട്ടു വീടിന്റെ പടികൾ കയറിവന്നു. പതിനെട്ടു വർഷം താൻ ഒരു രാജകുമാരിയെപ്പോലെ ജീവിച്ച ഇടം!
ഈ വീടിനെയും ഇവിടെയുള്ള സ്നേഹത്തെയും വലിച്ചെറിഞ്ഞ് താൻ ചെന്നു കയറിയ ഇടം ഒരു വീടായിരുന്നോ? പ്രണയത്തിന്റെ ആ ആദ്യ നാളുകളിലെ ലഹരി മാറിയപ്പോഴാണ്, താൻ ചെന്നുപെട്ട അഴുക്കുചാലിന്റെ യഥാർത്ഥ ദുർഗന്ധം അവൾ അറിഞ്ഞു തുടങ്ങിയത്. കള്ളും കഞ്ചാവും പരസ്ത്രീ ബന്ധങ്ങളും മാത്രമാണ് ജീവിതമെന്ന് കരുതിയ അരുണിന്റെ യഥാർത്ഥ മുഖം അവൾക്ക് മുന്നിൽ തുറക്കപ്പെട്ടു.
കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് വർഷം കൊണ്ട് താൻ നരകത്തിന്റെ എല്ലാ വാതിലുകളും കണ്ടു കഴിഞ്ഞു. ഇനിയൊരു ദിവസം പോലും അവന്റെ അടിമയായി ജീവിക്കാൻ വയ്യ. തനിക്ക് അഭയം നൽകാൻ സ്വന്തമായി ഒരു വീടും അമ്മയുമുള്ളപ്പോൾ താൻ എന്തിനാണ് അവന്റെ പീഡനങ്ങൾ സഹിക്കുന്നത് എന്ന ചിന്തയാണ് അവളെ ഇങ്ങോട്ട് നയിച്ചത്.
ആ ഒരു അഹങ്കാരത്തോടെയും ആശ്വാസത്തോടെയും ഉമ്മറത്തെത്തിയ മാളവിക കൺമുന്നിലെ കാഴ്ച കണ്ട് സ്തബ്ധയായി നിന്നുപോയി.
കൈകളിൽ ഒരു വലിയ ട്രാവൽ ബാഗുമായി, എങ്ങോട്ടോ ദൂരയാത്രയ്ക്ക് ഒരുങ്ങി നിൽക്കുകയാണ് ശാരദ.
“അമ്മ… ഇതെങ്ങോട്ടാ ഈ പോകുന്നത്? ഞാൻ… ഞാൻ ഇനിയമ്മയുടെ കൂടെ ജീവിക്കാൻ വന്നതാ…” ഉള്ളിലെ ഭയം പുറത്തുകാണിക്കാതെ മാളവിക ശാരദയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് പറഞ്ഞു.
“ആരും വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ്, സ്വന്തം അച്ഛനെ മരണത്തിലേക്ക് തള്ളിവിട്ട് ഈ വീടിന്റെ പടിയിറങ്ങിപ്പോയ നിന്നെ ഈ വീടിനും എനിക്കും ഇനി ആവശ്യമില്ല മാളവികാ… നിനക്ക് നീ എവിടെ നിന്നാണോ വന്നത്, അങ്ങോട്ടേക്ക് തന്നെ തിരികെ പോകാം. ഇവിടെ നിന്റേതായി ആരും അവശേഷിക്കുന്നില്ല.” തികച്ചും ശാന്തമായി എന്നാൽ പാറപോലെയുള്ള ഉറപ്പോടെ ശാരദ പറഞ്ഞു നിർത്തി.
അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് മാളവിക അന്തംവിട്ട് നിന്നുപോയി.
“ഇവിടെ ഇങ്ങനെ നിൽക്കാൻ നിനക്ക് കഴിയില്ല. ഈ വീടും പറമ്പും ഞാൻ കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച വിറ്റതാണ്. അതിന്റെ പുതിയ അവകാശികൾ ഇപ്പൊ ഇങ്ങെത്തും. അതിനുമുമ്പ് നീ ഇവിടുന്ന് ഇറങ്ങാൻ നോക്ക്, എങ്ങോട്ടാണെങ്കിലും…” യാതൊരു ദയയുമില്ലാതെ ശാരദ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
തലയിൽ ആരോ വലിയൊരു ചുറ്റികകൊണ്ട് അടിച്ചതുപോലെ മാളവിക തളർന്നിരുന്നുപോയി.
“അമ്മ… അമ്മ എന്തൊക്കെയാണീ പറയുന്നത്? ഞാൻ അമ്മയുടെ ഒരേയൊരു മകളല്ലേ? എനിക്കൊരു തെറ്റുപറ്റിയതിന് ഇങ്ങനെയാണോ എന്നെ ശിക്ഷിക്കുന്നത്? ഇവിടെ അമ്മയ്ക്കൊപ്പം നിൽക്കാൻ പറ്റിയില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ മരണം മാത്രമാണ് എനിക്ക് മുന്നിലുള്ള ഒരേയൊരു വഴി…” അമ്മയുടെ മനസ്സലിയിക്കാൻ വേണ്ടി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ കെഞ്ചി.
പക്ഷേ, ശാരദയുടെ ഉള്ളിലെ അമ്മ മനസ്സിൽ അപ്പോഴേക്കും കാട്ടുതീ പടർന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അതിൽ എല്ലാ മമതകളും കരിഞ്ഞുപോയിരുന്നു.
“ഇതുപോലെ, നിന്റെ അച്ഛന്റെ ജീവന് വേണ്ടി, സ്വന്തം മകളായി കണ്ട് വളർത്തിയ നിന്റെ കാലുപിടിക്കാൻ വന്ന ഒരു മനുഷ്യനുണ്ടായിരുന്നു ദാ ആ അയൽപക്കത്ത്… അന്ന് ആ പാവം മനുഷ്യന് നീയും നീ കൂടെക്കൂട്ടിയവനും നൽകിയത് എന്തായിരുന്നു എന്ന് നീ ഒരിക്കലെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? പിന്നെ മരണം… നീ മരിച്ചാൽ എനിക്കിനി ഒന്നും നഷ്ടപ്പെടാനില്ല. കാരണം, എന്റെ ശേഖരട്ടൻ മരിച്ച അന്ന് തന്നെ നീ എന്റെ മനസ്സിൽ മരിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മരണം ഒരാൾക്ക് ഒരിക്കലല്ലേ ഉള്ളൂ? നീ വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പേ എനിക്ക് മരിച്ചവളാണ്…”
തന്റെ വാക്കുകളിൽ ഞെട്ടി, കണ്ണീരൊഴുക്കി നിൽക്കുന്ന മകളെ ശാരദ ഒന്നു നോക്കുക പോലും ചെയ്തില്ല. താൻ എടുത്ത തീരുമാനത്തിൽ യാതൊരു തെറ്റുമില്ലെന്ന പൂർണ്ണ ബോധ്യത്തോടെ, ബാഗും കയ്യിലേന്തി അവർ പടിയിറങ്ങി നടന്നു. മകളെ വളർത്താൻ വേണ്ടി താൻ ഒരുകാലത്ത് മാറ്റിവെച്ച തന്റെ സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങളിലേക്ക്, യാത്രകളിലേക്ക് അവർ നടന്നു നീങ്ങി.
വഴിത്തിരിവിൽ വെച്ച് ഒന്നു തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോഴും, എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ തറവാട്ടു മുറ്റത്ത് പകച്ചുനിൽക്കുന്ന മാളവികയെ കാണാമായിരുന്നു. എന്നാൽ ശാരദയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരിറ്റു ദയ പോലും തോന്നിയില്ല.
തനിക്കായി മാത്രം ജീവിച്ച ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവനെടുക്കാൻ കാരണക്കാരിയായവൾ, ജീവിതത്തിൽ ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ലെന്ന മട്ടിൽ തിരിച്ചുവരുമ്പോൾ അവൾക്കായി ഒരു സുരക്ഷിത താവളം ഒരുക്കിക്കൊടുക്കാൻ ശാരദ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു.
തോന്നിയതുപോലെ ഇറങ്ങിപ്പോയവൾക്ക്, തോന്നുമ്പോൾ കയറിവരാൻ ഒരു അമ്മയുടെയോ വീടിന്റെയോ പിൻബലം നൽകരുത്. പുകഞ്ഞ കൊള്ളി പുറത്തുതന്നെ നിൽക്കട്ടെ.
മനസ്സിലുറപ്പിച്ച ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് ശാരദ വേഗത്തിൽ നടന്നു നീങ്ങി… ഇനിയൊരു തിരിഞ്ഞുനോട്ടമില്ലാതെ… പുതിയൊരു ജീവിതത്തിലേക്ക്.