തണൽമരത്തിന്റെ വേരുകൾ

# തണൽമരത്തിന്റെ വേരുകൾ
## ഭാഗം 1: അപേക്ഷിക്കുന്ന മനസ്സ്, കല്ലായ ഹൃദയം
അടുക്കളയിലെ പുകപടലങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്നും വെന്തുരുകുന്ന മനസ്സുമായാണ് അഞ്ജലി ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു വന്നത്. കൈയിലെ മൊബൈൽ ഫോൺ അപ്പോഴും അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾക്കിടയിൽ അമർന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഉമ്മറത്തെ ചാരുകസേരയിൽ ഇരുന്ന് പത്രത്തിലെ വാർത്തകളിൽ കണ്ണോടിക്കുകയായിരുന്നു അവളുടെ ഭർത്താവ് മാധവൻ. ആ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ പോലും ഭയന്നുകൊണ്ടാണ് അഞ്ജലി തൊണ്ടയിടറി സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയത്.
“ഞാൻ ഇന്ന് എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ഒന്ന് പൊയ്ക്കോട്ടെ മാധവേട്ടാ? അമ്മ ഇപ്പോൾ വിളിച്ചിരുന്നു. അച്ഛന് അത്ര സുഖമില്ല. ശ്വാസംമുട്ടലും പനിയും കൂടി വല്ലാതെ ബുദ്ധിമുട്ടുകയാണെന്ന് പറഞ്ഞു. അമ്മയ്ക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റുന്നില്ല…”
മാധവൻ പത്രത്തിൽ നിന്നും കണ്ണ് എടുക്കാതെ തന്നെ ഒരു പുച്ഛച്ചിരി പാസ്സാക്കി. ആ ചിരിയിൽ അഞ്ജലിയുടെ നെഞ്ച് ഒന്നുകൂടി പിടഞ്ഞു.
“നിന്റെ അച്ഛൻ അവിടെ ചാകാൻ കിടക്കുകയാണോടി? എപ്പോഴും ഇതേ വർത്തമാനവുമായി നീ ഇറങ്ങിക്കോളും. ഒന്നിനും കൊള്ളാത്ത ഒരു കിളവൻ അവിടെ കിടക്കുന്നു, അതിന് ഇവിടുത്തെ പണികളൊക്കെ ആര് ചെയ്യും?” മാധവന്റെ വാക്കുകളിൽ കാരുണ്യത്തിന്റെ ഒരംശം പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
“ഒരു വലിയ ഹാർട്ട് അറ്റാക്ക് കഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യനെ കുറിച്ചാണ് ഏട്ടൻ ഈ പറയുന്നത്. ദയവുചെയ്ത് അങ്ങനെ ക്രൂരമായി സംസാരിക്കരുത്. എന്റെ അച്ഛൻ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഈ കല്യാണം കഴിഞ്ഞതോട് കൂടി ഏട്ടനും കൂടി അച്ഛനല്ലേ?” അഞ്ജലിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കണ്ണീർ തുള്ളികൾ താഴേക്ക് വീണു.
“നിന്റെ ഒരു അച്ഛൻ… ത്ഫൂ!” മാധവൻ ഉമിനീര് നിലത്തേക്ക് തുപ്പിക്കൊണ്ട് പുച്ഛത്തോടെ അവളെ നോക്കി. “മകളെ വെറുമൊരു ധർമ്മ കല്യാണം നടത്തി, കൈയിൽ ഒരു നയാപൈസ പോലും തരാതെ ഇങ്ങോട്ട് കെട്ടിച്ചു വിട്ട അയാളെയാണോ നീ അച്ഛൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്? നാണമില്ലല്ലോ നിനക്ക് ഇതൊക്കെ പറയാൻ.”
ആ വാക്കുകൾ അഞ്ജലിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ ആഴത്തിൽ തറച്ചു. അഞ്ച് വർഷം മുൻപുള്ള ആ ദിവസം അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തി.
“മാധവേട്ടാ, അന്ന് ഏട്ടനും നിങ്ങളുടെ വീട്ടുകാരും എന്നെ പെണ്ണുകാണാൻ വന്നപ്പോൾ അച്ഛൻ ഉള്ള കാര്യം തുറന്നു പറഞ്ഞതല്ലേ? ഞങ്ങൾക്ക് തരാൻ സ്ത്രീധനമോ സ്വർണ്ണമോ ഒന്നുമില്ലെന്ന് കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞപ്പോൾ, ‘ഞങ്ങൾക്ക് പെണ്ണിനെ മാത്രം മതി, അവളുടെ ഗുണം മാത്രം മതി’ എന്ന് പറഞ്ഞ് എന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു വന്നത് നിങ്ങളൊക്കെ തന്നെയല്ലേ? എന്നിട്ട് ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെ പറയുന്നതിൽ എന്ത് ന്യായമാണുള്ളത്?”
മാധവൻ കസേരയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു വന്ന് അവളുടെ മുഖത്തിന് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“അതോർത്ത് എനിക്കിപ്പോൾ നല്ല കുറ്റബോധമുണ്ട്. അന്നത്തെ എന്റെ എടുത്തുചാട്ടം കൊണ്ടാണ് എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടത്. വേറെ ഏതെങ്കിലും നല്ല കുടുംബത്തിൽ നിന്നും സ്ത്രീധനവും വാങ്ങി കല്യാണം കഴിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്ക് എത്ര ലക്ഷങ്ങളും സ്വർണ്ണവും കിട്ടുമായിരുന്നു. അതൊക്കെ അന്ന് നശിപ്പിച്ചു. അതിന്റെ കേടാണ് ഞാൻ ഈ അനുഭവിക്കുന്നത്.”
“എനിക്ക് ഏട്ടനോട് തർക്കിക്കാൻ വയ്യ. അച്ഛൻ പനിച്ചു കിടക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞു. അമ്മയ്ക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് അച്ഛനെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടുപോകാൻ വയ്യ. ഞാൻ കൂടി ചെന്നാലേ എന്തെങ്കിലും നടക്കൂ. അതുകൊണ്ടാണ് അമ്മ എന്നെ വിളിച്ചു കരഞ്ഞത്. ഞാൻ പോയി വരാം ഏട്ടാ…” അഞ്ജലി വീണ്ടും അപേക്ഷിച്ചു.
“നീ അങ്ങോട്ട് പോയാൽ ഇവിടുത്തെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ആര് നോക്കും? എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും ആര് വെച്ചുവിളമ്പും?” മാധവൻ കർക്കശമായി ചോദിച്ചു.
“ഇവിടുത്തെ കാര്യങ്ങൾ ഏട്ടനും അമ്മയ്ക്കും കൂടി കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യാവുന്നതല്ലേ ഉള്ളൂ? കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഇപ്പോൾ അഞ്ച് വർഷം കഴിഞ്ഞു. ഈ അഞ്ച് കൊല്ലത്തിനിടയ്ക്ക് ഞാൻ എന്റെ വീട്ടിൽ പോയി ഒരു ദിവസം പോലും നിന്നിട്ടില്ല. ആകെ പോയി നിന്നത് രണ്ട് വർഷം മുൻപ് അച്ഛന്റെ വലിയൊരു ഓപ്പറേഷൻ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മാത്രമാണ്. അതും ഒരൊറ്റ ദിവസം. പിറ്റേന്ന് തന്നെ എന്നെ വിളിച്ചു വരുത്തിയതല്ലേ നിങ്ങൾ?”
“കല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽ പെണ്ണ് നിൽക്കേണ്ടത് ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിലാണ്. അല്ലാതെ തന്തയ്ക്കും തള്ളയ്ക്കും സുഖമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെടുകയല്ല വേണ്ടത്. നിന്റെ അമ്മയോട് പറയുക വല്ല ഓട്ടോയും വിളിച്ച് അച്ഛനെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടുപോകാൻ. പോകുന്ന വഴിക്ക് ഓട്ടോക്കൂലി കൊടുക്കാൻ കാശില്ലെങ്കിൽ പറയുക, ഞാൻ അക്കൗണ്ടിലേക്ക് ഇട്ടു തരാം. അല്ലാതെ ഇവിടുത്തെ പണികളൊക്കെ മുടക്കി നിന്നെ അങ്ങോട്ട് വിടാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ല.” മാധവൻ തീർത്തു പറഞ്ഞു.
അഞ്ജലി ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിന്നു. അവളുടെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ മാധവനെ ഒട്ടും ബാധിച്ചില്ല. അവൻ വീണ്ടും തുടർന്നു:
“അന്ന് നീ ഒരൊറ്റ ദിവസം ഇവിടെ ഇല്ലാതിരുന്നപ്പോൾ എന്റെ അമ്മ എത്രമാത്രം കഷ്ടപ്പെട്ടെന്ന് എനിക്ക് മാത്രമേ അറിയൂ. പ്രായമായ എന്റെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഒരു കുറവും അറിയിക്കാതെ നോക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് നിന്നെ ഇങ്ങോട്ട് കെട്ടിക്കൊണ്ടു വന്നത്. അല്ലാതെ നിനക്ക് സുഖിക്കാൻ വേണ്ടിയല്ല. പിന്നെ, എന്റെ വാക്ക് ധിക്കരിച്ചാണ് നിന്റെ പോക്കെങ്കിൽ നീ പിന്നെ ഈ പടി ചവിട്ടേണ്ടതില്ല. അവിടെത്തന്നെ നിന്നോണം. എനിക്ക് ഇങ്ങനെ ഒരു ഭാര്യയില്ലെന്ന് ഞാൻ കരുതിക്കോളാം.”
മാധവന്റെ വാക്കുകൾ കൂടുതൽ ക്രൂരമായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. “കാരണം നീ ഇവിടെ എന്റെ ഭാര്യയായി ജീവിക്കണം എന്ന് ഈ വീട്ടിൽ ആർക്കും ഒരു നിർബന്ധവുമില്ല. നീ ഇവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോയാൽ, ഞാൻ ചോദിക്കുന്ന അത്രയും സ്ത്രീധനവും പണവും തന്ന് എനിക്ക് പെണ്ണ് തരാൻ ഇവിടെ ഒത്തിരി പേർ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് അധികം ഭാവം കാണിക്കാതെ അടുക്കളയിലേക്ക് പൊക്കോ.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ട അഞ്ജലി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അടുക്കളയുടെ പിന്നാമ്പുറത്തേക്ക് ഓടി. അവിടെയുള്ള ചുമരിൽ ചാരിയിരുന്ന് അവൾ വിതുമ്പി വിതുമ്പിക്കരഞ്ഞു.
## ഭാഗം 2: ശമ്പളമില്ലാത്ത വേലക്കാരിയുടെ അഞ്ച് വർഷങ്ങൾ
കഴിഞ്ഞ അഞ്ച് വർഷമായി മാധവന്റെ വീട്ടിൽ ശമ്പളമില്ലാത്ത ഒരു വേലക്കാരിയുടെ ജീവിതമായിരുന്നു അഞ്ജലിയുടേത്. രാവിലെ നാലരയ്ക്ക് ഉണരുന്നത് മുതൽ രാത്രി എല്ലാവരും കിടന്നുറങ്ങുന്നത് വരെ വിശ്രമമില്ലാത്ത പണിയായിരുന്നു അവൾക്ക്.
അഞ്ച് വർഷം മുൻപുള്ള അവരുടെ വിവാഹകാലം അവൾ ഓർത്തുപോയി. കല്യാണം കഴിക്കുന്ന സമയത്ത് മാധവന് സ്ഥിരമായി ഒരു ജോലിയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവന്റെ അച്ഛന്റെ ചെറിയൊരു പലചരക്ക് കടയിൽ സഹായിയായി നിൽക്കുകയായിരുന്നു ജോലി. അതോടൊപ്പം കിട്ടുന്ന പി.എസ്.സി പരീക്ഷകളെല്ലാം എഴുതുമായിരുന്നു. പല റാങ്ക് ലിസ്റ്റുകളിലും പേര് വന്നിരുന്നെങ്കിലും ജോലി ഒന്നും ശരിയായിരുന്നില്ല.
നല്ലൊരു ജോലി ഇല്ലാത്തതിനാലും ജാതകത്തിൽ കടുത്ത ചൊവ്വാദോഷം ഉള്ളതിനാലും മാധവന് അനുയോജ്യമായ ഒരു ആലോചനയും വരുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. മുപ്പത്തിരണ്ട് വയസ്സായിട്ടും മാധവന്റെ കല്യാണം നടക്കാത്തത് വീട്ടുകാർക്ക് വലിയൊരു തലവേദനയായിരുന്നു. മാധവന് താഴെ അനൂപ് എന്ന് പേരുള്ള ഒരു അനിയൻ കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു. അവന് ഫോറസ്റ്റ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിൽ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ജോലി ലഭിച്ചു.
ജോലി കിട്ടിയതോടെ അനൂപിന് കല്യാണാലോചനകൾ വരാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ മൂത്ത ജ്യേഷ്ഠൻ കല്യാണം കഴിക്കാതെ നിൽക്കുമ്പോൾ താൻ ആദ്യം വിവാഹം കഴിക്കുന്നത് ശരിയല്ലെന്ന് കരുതി അനൂപ് മാറിനിന്നു. അനൂപിന് അപ്പോൾ മുപ്പത് വയസ്സായിരുന്നു പ്രായം. അനിയന്റെ കല്യാണം വൈകരുത് എന്ന ചിന്തയിലാണ് മാധവന്റെ വീട്ടുകാർ ധൃതിപിടിച്ച് പെണ്ണ് നോക്കാൻ തുടങ്ങിയത്.
ആ സമയത്താണ് അഞ്ജലിയുടെ ആലോചന വരുന്നത്. ദരിദ്രമായ കുടുംബ പശ്ചാത്തലമായിരുന്നു അവളുടേത്. സ്ത്രീധനമായി ഒന്നും നൽകാനില്ലെന്ന് അഞ്ജലിയുടെ അച്ഛൻ വ്യക്തമാക്കിയെങ്കിലും, മാധവന് ഇതിലും നല്ലൊരു ആലോചന ഇനി കിട്ടാൻ സാധ്യതയില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയും, അനിയന്റെ കല്യാണപ്രായം കടന്നുപോകുമെന്ന പേടിയിലും അവർ ആ കല്യാണത്തിന് സമ്മതിച്ചു. അങ്ങനെ മാധവന്റെയും അനൂപിന്റെയും കല്യാണം ഒരേ മണ്ഡപത്തിൽ വെച്ചാണ് നടത്തിയത്.
കല്യാണം കഴിഞ്ഞയുടൻ തന്നെ അനൂപ് തനിക്ക് ജോലി കിട്ടിയപ്പോൾ ലോണെടുത്ത് പണിത പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് ഭാര്യയുമായി മാറിത്താമസിച്ചു. മാധവന്റെ പ്രായമായ അച്ഛനും അമ്മയും മാധവനൊപ്പമാണ് താമസിച്ചിരുന്നത്.
ആദ്യത്തെ ഒരു വർഷം വലിയ കുഴപ്പങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ, ചെറിയ പിണക്കങ്ങളും തട്ടലും മുട്ടലുമായിട്ടാണ് കടന്നുപോയത്. എന്നാൽ രണ്ടാം വർഷം മാധവന് എൽ.ഡി ക്ലർക്ക് (LDC) ആയി സർക്കാർ ജോലി ലഭിച്ചു. ജോലി കിട്ടിയതോടെ മാധവന്റെയും അവന്റെ വീട്ടുകാരുടെയും സ്വഭാവം 180 ഡിഗ്രിയിൽ മാറിമറിഞ്ഞു.
തങ്ങൾ വലിയൊരു പദവിയിൽ എത്തിയെന്നും അഞ്ജലി തങ്ങൾക്ക് ഒട്ടും അനുയോജ്യയല്ലെന്നുമുള്ള ഭാവം അവർ പ്രകടിപ്പിച്ചു തുടങ്ങി. ഭർത്താവിന്റെ ഒപ്പമിരിക്കുന്ന ഭാര്യ എന്ന പദവിയിൽ നിന്നും ക്രമേണ ആ വീട്ടിലെ എല്ലാ പണികളും ചെയ്യുന്ന ഒരു വേലക്കാരിയുടെ നിലയിലേക്ക് അഞ്ജലി തരംതാഴ്ത്തപ്പെട്ടു.
അതിന് മറ്റൊരു കാരണം കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു—അവർക്ക് ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിച്ചില്ല എന്നത്. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ഒരു കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിക്കാൻ അഞ്ജലിക്ക് സാധിച്ചില്ല. പരിശോധനകളിൽ പ്രശ്നം അഞ്ജലിയുടേതാണെന്ന് വ്യക്തമായതോടെ മാധവന്റെയും വീട്ടുകാരുടെയും പീഡനങ്ങൾ വർദ്ധിച്ചു.
ഒരു കുഞ്ഞുണ്ടാകണം എന്ന് മാധവന് വലിയ ആഗ്രഹമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ അഞ്ജലിയെ മാനസികമായി തളർത്താൻ അവൻ ഈ കാരണം എപ്പോഴും ഉപയോഗിച്ചു. അനിയൻ അനൂപിന് രണ്ട് കുട്ടികളുണ്ടായിരുന്നു. ആ കുട്ടികളെ കൊഞ്ചിക്കാനും ലാളിക്കാനും അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും സാധിച്ചിരുന്നതിനാൽ മൂത്ത മകന് കുട്ടികളില്ലാത്തത് അവരെ അത്രമാത്രം ബാധിച്ചിരുന്നില്ല. എന്നാൽ തന്റെ സങ്കടങ്ങൾ പങ്കുവെക്കാൻ, ഒരു മറുമരുന്നായി ദൈവം തനിക്ക് ഒരു കുഞ്ഞിനെപ്പോലും തന്നില്ലല്ലോ എന്നോർത്ത് അഞ്ജലി ദിവസവും കരയുമായിരുന്നു.
ഡിഗ്രി വരെ നല്ല മാർക്കോടെ പാസ്സായവളായിരുന്നു അഞ്ജലി. പലപ്പോഴും ചെറിയ ജോലികൾക്ക് പോകാൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചെങ്കിലും മാധവൻ അതിന് സമ്മതിച്ചില്ല. ഭാര്യ ജോലിക്ക് പോകുന്നത് അവന്റെ പുരുഷാഹങ്കാരത്തിന് ഏൽക്കുന്ന മുറിവായിട്ടാണ് അവൻ കണ്ടത്. അവർ തമ്മിൽ പത്ത് വയസ്സിന്റെ പ്രായവ്യത്യാസവുമുണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ മാധവന് മുപ്പത്തിയേഴും അഞ്ജലിക്ക് ഇരുപത്തിയേഴുമാണ് പ്രായം.
പലപ്പോഴും ഈ നരകതുല്യമായ ജീവിതം ഉപേക്ഷിച്ച് സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാൻ അഞ്ജലി ആഗ്രഹിച്ചതാണ്. എന്നാൽ രോഗിയായ സ്വന്തം അച്ഛനെ ഓർത്താണ് അവൾ എല്ലാം സഹിച്ചത്. ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെട്ട് കെട്ടിച്ചുവിട്ട മകൾ ദാമ്പത്യം തകർന്ന് പടിയിറങ്ങി വന്നാൽ, അത് താങ്ങാനുള്ള ശേഷി അച്ഛന്റെ ഹൃദയത്തിനില്ലെന്ന് അവൾക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ ജീവന് വേണ്ടി മാത്രമാണ് അവൾ ആ വീട്ടിലെ എല്ലാ അപമാനങ്ങളും കണ്ണീരും സഹിച്ചു കഴിച്ചുകൂട്ടിയത്.
## ഭാഗം 3: തകർന്നുവീണ സത്യങ്ങൾ
അടുക്കളപ്പുറത്തിരുന്ന് ഒരുപാട് നേരം കരഞ്ഞപ്പോൾ അഞ്ജലിയുടെ മനസ്സിലെ ഭാരം അല്പം കുറഞ്ഞു. അവൾ കണ്ണീർ തുടച്ച് എഴുന്നേറ്റു. സ്വന്തം അച്ഛന്റെ അവസ്ഥ ഓർത്ത് അവൾക്ക് വിഷമം തോന്നി. ഒടുവിൽ അവൾ അമ്മയെ ഫോണിൽ വിളിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ഫോണെടുത്ത് അമ്മയെ വിളിച്ച അഞ്ജലി സങ്കടം അടക്കിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “അമ്മേ… എനിക്ക് ഇപ്പോൾ അങ്ങോട്ട് വരാൻ കുറച്ചു ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ട്. ഇവിടുത്തെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ… അമ്മ അയൽപക്കത്തെ വിനയേട്ടനെയോ മറ്റോ കൂട്ടി അച്ഛനെ എത്രയും പെട്ടെന്ന് ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടുപോകണം. എനിക്ക് വരാൻ പറ്റാത്തതിൽ വിഷമിക്കരുത് അമ്മേ…”
മറുപടി കേൾക്കാൻ നിൽക്കാതെ അവൾ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. സ്വന്തം അമ്മയോട് കള്ളം പറയേണ്ടി വന്നതിൽ അവളുടെ മനസ്സ് വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.
തുടർന്ന്, ദിവസേനയുള്ള ജോലികളുടെ ഭാഗമായി അലക്കാനുള്ള തുണികൾ എടുക്കാനായി അവൾ മാധവന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. മുറിയുടെ വാതിൽ പകുതി ചാരിയ നിലയിലായിരുന്നു. അകത്തുനിന്നും ആരോ സംസാരിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് അവൾ വാതിലിനരികിലേക്ക് നീങ്ങിയത്.
തുറന്നുകിടന്ന വാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ അവൾ അകത്തേക്ക് നോക്കി. അവിടെ അവൾ കണ്ട കാഴ്ച അവളുടെ കാലടിയിലെ മണ്ണ് ഒലിച്ചുപോകുന്നതിന് തുല്യമായിരുന്നു. ഒരിക്കലും കാണാൻ പാടില്ലാത്ത, സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിക്കാത്ത ഒരു കാഴ്ച!
മാധവന്റെ മുറപ്പെണ്ണായ രാധിക അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർന്നുനിന്ന് കരയുകയായിരുന്നു. മാധവൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ചേർത്തുപിടിച്ചിരിക്കുന്നു. രാധിക ഭർത്താവുമായി പിണങ്ങി സ്വന്തം വീട്ടിൽ വന്നു നിൽക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് രണ്ട് വർഷത്തോളമായിരുന്നു. അവൾക്ക് അഞ്ച് വയസ്സുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടിയുമുണ്ട്. മാധവന്റെ വീടിന് തൊട്ടടുത്തായിരുന്നു അവൾ താമസിച്ചിരുന്നത്.
അവർ തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണം അഞ്ജലിയുടെ കാതുകളിൽ ഇടിത്തീപ്പോലെ വന്നു പതിച്ചു.
“നമ്മൾ ഇനി എന്താ ചെയ്യാ മാധവേട്ടാ…” രാധിക വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ഭർത്താവുമായി പിരിഞ്ഞു ജീവിക്കുന്ന ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഗർഭിണിയാണെന്ന് നാട്ടുകാർ അറിഞ്ഞാൽ എനിക്ക് പിന്നെ ജീവിച്ചിരിക്കാൻ പറ്റില്ല. എന്റെ വീട്ടുകാരും എന്നെ കൊന്നു കളയും.”
മാധവൻ അവളെ കൂടുതൽ തന്നോട് ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “നീ പേടിക്കാതിരിക്ക് രാധികേ. നമുക്കിത് എത്രയും പെട്ടെന്ന് ആരുമറിയാതെ അബോർഷൻ ചെയ്യാം. ഞാൻ അതിനുള്ള വഴികൾ നോക്കാം.”
“വേണ്ട മാധവേട്ടാ… എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ ഈ കുഞ്ഞിനെ നശിപ്പിച്ചു കളയാൻ കഴിയില്ല.” രാധിക മാധവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾക്ക് ഒരു കുഞ്ഞിനെ തരാൻ ആ അഞ്ജലിക്ക് പറ്റിയില്ലല്ലോ. ദൈവം തന്നതാണ് ഈ കുഞ്ഞ്. മാധവേട്ടൻ ആ അഞ്ജലിയെ അങ്ങ് ഉപേക്ഷിക്കൂ. എന്നിട്ട് എന്നെയും മകളെയും കൂടെ കൂട്ടിക്കൂടേ?”
അവർ സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ട് അഞ്ജലി സ്തംഭിച്ചു നിന്നുപോയി. അവളുടെ ശ്വാസം നിലയ്ക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. നെഞ്ചിൽ തുളച്ചുകയറിയ വേദനയോടെ, ശബ്ദം പുറത്തുവരാതിരിക്കാൻ അവൾ സ്വന്തം കൈകൾ കൊണ്ട് വായ് പൊത്തിപ്പിടിച്ചു. കണ്ണീർ ചാലുകളായി ഒലിച്ചിറങ്ങി. ഭിത്തിയിൽ ചാരി വീഴാൻ പോയ അവൾ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു.
“നീ ഇപ്പോൾ ധൃതിപ്പെട്ട് ഒന്നും ചെയ്യണ്ട രാധികേ. നീ വീട്ടിലേക്ക് പൊയ്ക്കോ. ഞാൻ എന്ത് വേണമെന്ന് ശാന്തമായി ആലോചിക്കട്ടെ. അഞ്ജലിയെ എങ്ങനെ ഒഴിവാക്കണം എന്ന് എനിക്കറിയാം.” മാധവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ യാതൊരു കുറ്റബോധവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
“വേണ്ട… ഇനി ആരും എങ്ങോട്ടും പോകേണ്ടതില്ല. ഇവിടെ നിന്നും പോകേണ്ടത് ഞാനാണ്! ഞാൻ ഒഴിഞ്ഞു മാറിത്തരാം!”
പെട്ടെന്ന് വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് കൊണ്ട് അഞ്ജലി അവർക്ക് മുന്നിലേക്ക് വന്നു നിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കരച്ചിലിന് പകരം ഒരു തീജ്വാല പടർന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
അഞ്ജലിയെ പെട്ടെന്ന് ആ അവസ്ഥയിൽ കണ്ടതും മാധവനും രാധികയും ഞെട്ടിവിറച്ചുപോയി. അവർ പെട്ടെന്ന് പരസ്പരം കൈകൾ വിടുവിച്ച് മാറി നിന്നു. മാധവന്റെ മുഖത്ത് ഭയവും ഭാവമാറ്റങ്ങളും മിന്നിമറഞ്ഞു.
“അഞ്ജലി… നീ… നീ ഇത് എപ്പോൾ വന്നു?” മാധവൻ വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ പരുങ്ങി.
എന്നാൽ അവരോട് കൂടുതൽ ഒരു ചോദ്യത്തിനോ തർക്കത്തിനോ അഞ്ജലി തയ്യാറായില്ല. അഞ്ച് വർഷം താൻ അനുഭവിച്ച എല്ലാ പീഡനങ്ങളുടെയും അപമാനങ്ങളുടെയും അർത്ഥം അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായി. ഇനി ഈ നരകത്തിൽ ഒരൊറ്റ നിമിഷം പോലും നിൽക്കാൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചില്ല.
അവൾ നേരെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. അലമാരയിൽ നിന്നും സ്വന്തം വസ്ത്രങ്ങളും കുറച്ചു സർട്ടിഫിക്കറ്റുകളും ഒരു ചെറിയ ബാഗിലേക്ക് എടുത്തു വെച്ചു. മാധവനോ അവന്റെ വീട്ടുകാരോ അവളെ തടയാൻ വന്നതുമില്ല. ബാഗും തൂക്കി ആ പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിന് വലിയൊരു ഭാരം ഒഴിഞ്ഞതുപോലെയുള്ള ആശ്വാസമാണ് തോന്നിയത്.
## ഭാഗം 4: പുതിയൊരു പുലരി
സ്വന്തം വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയ അഞ്ജലി അച്ഛന്റെ അവസ്ഥ കണ്ടു സങ്കടപ്പെട്ടു. അവൾ തന്നെ മുൻകൈയെടുത്ത് അച്ഛനെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടുപോയി നല്ല ചികിത്സ ലഭ്യമാക്കി. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അച്ഛന്റെ ആരോഗ്യം മെച്ചപ്പെട്ടു.
അതിനുശേഷം അവൾ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും അരികിലിരുത്തി മാധവന്റെ വീട്ടിൽ നടന്ന കാര്യങ്ങളെല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞു. മകൾ അനുഭവിച്ച ക്രൂരതകൾ കേട്ട് അച്ഛന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. “നീ അവിടെ നിൽക്കാതെ ഇറങ്ങിപ്പോന്നത് നന്നായി മോളേ… നിന്റെ ജീവനാണ് ഞങ്ങൾക്ക് വലുത്,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അച്ഛൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. അച്ഛന്റെ ആ വാക്കുകൾ അഞ്ജലിക്ക് വലിയൊരു ആത്മവിശ്വാസമാണ് നൽകിയത്.
ജീവിച്ചു കാണിക്കണം എന്ന ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ അഞ്ജലി തന്റെ ഡിഗ്രി സർട്ടിഫിക്കറ്റുകൾ പൊടിതട്ടിയെടുത്തു. അവൾ മത്സരപ്പരീക്ഷകൾക്ക് തയ്യാറെടുക്കാനും ഒപ്പം ഒരു പ്രൈവറ്റ് സ്ഥാപനത്തിൽ ജോലിക്ക് പോകാനും തുടങ്ങി. സ്വന്തമായി വരുമാനം കണ്ടെത്താൻ തുടങ്ങിയതോടെ അവളുടെ ആത്മാഭിമാനം തിരികെ കിട്ടി. വൈകാതെ തന്നെ അവൾ കോടതി മുഖേന മാധവനെതിരെയുള്ള ഡിവോഴ്സ് കേസും ഫയൽ ചെയ്തു.
നിയമപരമായ വിവാഹമോചനം കോടതിയിൽ നിന്നും ലഭിക്കുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ, മാധവൻ രാധികയെ രഹസ്യമായി വിവാഹം കഴിച്ചിരുന്നു. നാട്ടുകാരുടെ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ വേണ്ടിയാണ് അവൻ അത് ചെയ്തത്. അധികം വൈകാതെ രാധികയ്ക്ക് മാധവനിൽ ഒരു പെൺകുട്ടി കൂടി ജനിച്ചു.
എന്നാൽ അവരുടെ ദാമ്പത്യജീവിതം ഒട്ടും സന്തോഷകരമായിരുന്നില്ല. അഞ്ജലി പോയതോടെ ആ വീട്ടിലെ പണികൾ മുഴുവൻ ചെയ്യേണ്ടി വന്നത് രാധികയ്ക്കായിരുന്നു. കൂടാതെ, മാധവന്റെ പഴയ സ്വഭാവം വീണ്ടും പുറത്തുവന്നു. അവന് രാധികയെ കൂടാതെ മറ്റ് ചില സ്ത്രീകളുമായും രഹസ്യ ബന്ധങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം മാധവന്റെ മൊബൈൽ ഫോൺ പരിശോധിച്ച രാധിക ഈ വിവരങ്ങളെല്ലാം കണ്ടെത്തുകയും അത് ആ വീട്ടിൽ വലിയൊരു യുദ്ധത്തിന് കാരണമാവുകയും ചെയ്തു. അവർ ദിവസവും വഴക്കിടാനും പരസ്പരം ശപിക്കാനും തുടങ്ങി.
അഞ്ജലി തന്റെ പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ ആയതുകൊണ്ട് ഈ കാര്യങ്ങളൊന്നും അന്വേഷിക്കാൻ പോയിരുന്നില്ല. എങ്കിലും യാദൃശ്ചികമായി പഴയ ചില അയൽവാസികൾ വഴി അവൾ ഈ വിവരങ്ങൾ അറിഞ്ഞു.
തന്റെ ജീവിതം തകർത്തവരോട് അവൾക്ക് പ്രതികാരചിന്തയൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും, പരസ്ത്രീബന്ധമുള്ള, സ്ത്രീകളെ വെറുമൊരു വേലക്കാരിയായി മാത്രം കാണുന്ന ആ ക്രൂരനായ മനുഷ്യന്റെ കൈകളിൽ നിന്നും യഥാസമയം രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിഞ്ഞല്ലോ എന്നോർത്ത് അവൾ ദൈവത്തോട് നന്ദി പറഞ്ഞു. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആ കറുത്ത അധ്യായം അവസാനിച്ചുവെന്നും, ഇനി തനിക്ക് മുന്നിൽ പ്രകാശമുള്ളൊരു ഭാവിയുണ്ടെന്നും മനസ്സിലാക്കി അഞ്ജലി പുഞ്ചിരിയോടെ പുതുജീവിതത്തിലേക്ക് ചുവടുകൾ വെച്ചു.