സാർ, ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചാൽ സത്യം പറയുമോ?”

“സാർ, ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചാൽ സത്യം പറയുമോ?”

കൊച്ചി മെഡിക്കൽ യൂണിവേഴ്‌സിറ്റിയിലെ ഫിസിയോളജി ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിലെ സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ ഫയലുകൾ പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഡോക്ടർ ആദിത്യൻ തല ഉയർത്തി നോക്കി.

മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് രണ്ടാം വർഷ എം.ബി.ബി.എസ് വിദ്യാർത്ഥിനിയായ നന്ദനയാണ്.

സാധാരണയായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നടക്കുന്ന അവളുടെ മുഖത്ത് അന്ന് ഒരു വിചിത്രമായ ഗൗരവം ഉണ്ടായിരുന്നു.

“എന്താണ് നന്ദന?” അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു.

“സാറിന് ഒരിക്കലും ആരെയും പ്രണയിക്കാൻ തോന്നിയിട്ടില്ലേ?”

അപ്രതീക്ഷിതമായ ചോദ്യം കേട്ട് ആദിത്യൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി.

“ഇതെന്ത് ചോദ്യമാണ്? ക്ലാസ് ടെസ്റ്റിന്റെ ടെൻഷൻ കൊണ്ടാണോ?”

“അല്ല സാർ. ഞാൻ സീരിയസായിട്ടാണ് ചോദിക്കുന്നത്.”

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ എന്തോ പ്രത്യേകത ഉണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് തോന്നി.

“എല്ലാവരുടെയും ജീവിതത്തിൽ ചില ഇഷ്ടങ്ങളും ഇഷ്ടക്കേടുകളും ഉണ്ടാകും. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ നിന്റെ ശ്രദ്ധ പഠനത്തിലായിരിക്കണം.”

“അപ്പോൾ സാറിന് ആരോടെങ്കിലും ഇഷ്ടമുണ്ടായിരുന്നോ?”

ആദിത്യൻ അസ്വസ്ഥനായി.

“നന്ദന, ഇത് നിനക്ക് ചോദിക്കേണ്ട കാര്യമല്ല.”

അവൾ ചിരിച്ചു.

“എനിക്ക് അറിയാം സാർ. എനിക്ക് സാറിനെ ഇഷ്ടമാണ്.”

ഒരു നിമിഷം മുറിയാകെ നിശബ്ദമായി.

“എന്ത്?”

“അതെ സാർ. ഞാൻ നിങ്ങളെ പ്രണയിക്കുന്നു.”

ആദിത്യന് ആദ്യം അത് തമാശയാണെന്ന് തോന്നി.

പക്ഷേ അവളുടെ മുഖഭാവം കണ്ടപ്പോൾ അത് തമാശയല്ലെന്ന് മനസ്സിലായി.

“നന്ദന, നിനക്ക് ബോധമുണ്ടോ നീ എന്താണ് പറയുന്നത്?”

“പൂർണ്ണ ബോധമുണ്ട്.”

“ഞാൻ നിന്റെ അധ്യാപകനാണ്.”

“അതുകൊണ്ട്?”

“നീ എന്റെ വിദ്യാർത്ഥിനിയാണ്.”

“അതുകൊണ്ട് എന്റെ വികാരങ്ങൾ മാറുമോ?”

ആദിത്യൻ കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.

“മതി. ഈ സംഭാഷണം ഇവിടെ അവസാനിച്ചു. ഇനി ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കരുത്.”

അദ്ദേഹം കർക്കശമായി പറഞ്ഞെങ്കിലും നന്ദനയുടെ മുഖത്ത് നിരാശയൊന്നും കണ്ടില്ല.

മറിച്ച് അവൾക്ക് കൂടുതൽ ആത്മവിശ്വാസം വന്നതുപോലെയായിരുന്നു.

—

നന്ദന ഒരു സാധാരണ പെൺകുട്ടിയായിരുന്നില്ല.

കേരളത്തിലെ പ്രശസ്ത ബിൽഡർ രവീന്ദ്രവർമ്മയുടെ ഏക മകൾ.

പണം കൊണ്ടോ സ്വാധീനം കൊണ്ടോ നേടാൻ കഴിയാത്തത് ഒന്നുമില്ലെന്ന് വിശ്വസിച്ചാണ് അവൾ വളർന്നത്.

ചെറുപ്പം മുതൽ ആവശ്യപ്പെട്ടതെല്ലാം അവൾക്ക് ലഭിച്ചിരുന്നു.

ആദ്യമായി കിട്ടാത്ത ഒന്നാണ് ആദിത്യൻ.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവളിലെ വാശി ദിവസങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

രാവിലെ കോളേജിൽ എത്തുമ്പോൾ പാർക്കിങ്ങിൽ അവൾ.

ലൈബ്രറിയിൽ പോയാൽ അവൾ.

സെമിനാർ ഹാളിൽ പോയാൽ അവൾ.

കാന്റീനിൽ ചായ കുടിക്കുമ്പോൾ പോലും അടുത്ത ടേബിളിൽ അവളുടെ സാന്നിധ്യം.

ആദ്യമൊക്കെ യാദൃശ്ചികമെന്നാണ് ആദിത്യൻ കരുതിയത്.

പക്ഷേ പിന്നീട് അത് മനഃപൂർവമാണെന്ന് മനസ്സിലായി.

ഒരു ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക് കാന്റീനിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവൾ നേരെ വന്ന് എതിർവശത്ത് ഇരുന്നു.

“സാർ, ഞാൻ ഇരുന്നാൽ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോ?”

“ഉണ്ട്.”

“എന്തുകൊണ്ട്?”

“കാരണം ഞാൻ പലതവണ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. നീ അതിരുകൾ ലംഘിക്കുകയാണ്.”

“ഞാൻ ആരെയും ശല്യപ്പെടുത്തുന്നില്ല.”

“നീ എന്നെ ശല്യപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്.”

അവൾ ചിരിച്ചു.

“അതിനെ പ്രണയം എന്നാണ് പറയുന്നത്.”

“അല്ല. അതിനെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കൽ എന്നാണ് പറയുന്നത്.”

അവളുടെ ചിരി മങ്ങി.

പക്ഷേ അവൾ പിന്നോട്ടില്ലായിരുന്നു.

—

അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ സ്ഥിതി കൂടുതൽ മോശമായി.

രാത്രി വൈകി മെസ്സേജുകൾ.

അപരിചിത നമ്പറുകളിൽ നിന്നുള്ള കോളുകൾ.

സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ നിരന്തരമായ സന്ദേശങ്ങൾ.

ആദിത്യൻ പലതവണ അവയെ അവഗണിച്ചു.

പക്ഷേ ഒരു രാത്രി രണ്ട് മണിക്ക് തുടർച്ചയായി ഫോൺ വന്നപ്പോൾ അദ്ദേഹം നിയന്ത്രണം വിട്ടു.

“ഹലോ!”

“സാർ ഉറങ്ങിയില്ലേ?”

മറുവശത്ത് നന്ദന.

“ഇത് എന്താണ് നന്ദന?”

“നിങ്ങളെ മിസ് ചെയ്തു.”

“ഇത് അവസാനിപ്പിക്കൂ.”

“എനിക്ക് കഴിയില്ല.”

“എനിക്ക് കഴിയും.”

“സാർ എന്നെ ബ്ലോക്ക് ചെയ്താലും ഞാൻ വീണ്ടും വരും.”

“എന്തിനാണ്?”

“കാരണം ഞാൻ നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നു.”

“ഇത് സ്നേഹമല്ല.”

“അപ്പോൾ?”

“ഒരുതരം ആസക്തി.”

അത് കേട്ട് അവൾ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.

പക്ഷേ പ്രശ്നം അവസാനിച്ചില്ല.

—

അധ്യാപക ജീവിതത്തിൽ ഇത്രയും വലിയ മാനസിക സമ്മർദ്ദം ആദിത്യൻ നേരിട്ടിട്ടില്ലായിരുന്നു.

അദ്ദേഹം വിദ്യാർത്ഥികൾക്കിടയിൽ ജനപ്രിയനായിരുന്നു.

അതുകൊണ്ട് ഈ വിഷയം പുറത്തുപോയാൽ പലവിധ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമെന്ന് അറിയാമായിരുന്നു.

അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് അദ്ദേഹം ക്ഷമയോടെ കാര്യങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്തത്.

ഒരു വൈകുന്നേരം ക്ലാസുകൾ കഴിഞ്ഞ ശേഷം അദ്ദേഹം നന്ദനയെ ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിലേക്ക് വിളിച്ചു.

“ഇന്ന് അവസാനമായി ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.”

അവൾ സന്തോഷത്തോടെ എത്തി.

“അപ്പോൾ ഒടുവിൽ സാർ സമ്മതിച്ചല്ലോ?”

“ഇല്ല.”

അവളുടെ മുഖം മാറി.

“പിന്നെ?”

“എനിക്ക് നിന്നോട് പ്രണയമില്ല.”

“കാരണം?”

“കാരണം എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരാൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.”

ആദിത്യൻ തന്റെ പേഴ്സിൽ നിന്ന് പഴയൊരു ഫോട്ടോ എടുത്തു.

അതിൽ അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം നിൽക്കുന്ന ഒരു യുവതി.

“അവളുടെ പേര് അനഘ.”

“ആരാ?”

“എന്റെ പ്രതിശ്രുത വധു.”

നന്ദന നിശബ്ദമായി.

“ഞങ്ങൾ വിവാഹം കഴിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചവരായിരുന്നു.”

“പിന്നെ?”

ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ നനഞ്ഞു.

“അവൾ ഇനി ജീവിച്ചിരിപ്പില്ല.”

അൽപ്പസമയം മുറിയിൽ നിശബ്ദത നിറഞ്ഞു.

“അഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് ഒരു റോഡ് അപകടത്തിൽ അവൾ മരിച്ചു.”

“അതിനുവേണ്ടി ഇപ്പോഴും…”

“അതെ.”

“സാർ ഇപ്പോഴും അവളെ മറന്നിട്ടില്ലേ?”

“ഇല്ല.”

“ഒരു മരിച്ച ആളെ ഓർത്തിട്ട് ജീവിക്കുന്നതിൽ എന്ത് അർത്ഥമുണ്ട്?”

ആദിത്യൻ വേദനയോടെ ചിരിച്ചു.

“പ്രണയത്തിന്റെ അർത്ഥം നിനക്ക് ഇപ്പോഴും മനസ്സിലായിട്ടില്ല.”

അത് കേട്ട് നന്ദനയുടെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്നു.

“അപ്പോൾ ജീവനോടെ നിൽക്കുന്ന എന്നെക്കാൾ പ്രധാനമാണ് മരിച്ചുപോയ അവളോ?”

“ഇത് മത്സരമല്ല.”

“എനിക്ക് തോൽക്കാൻ ഇഷ്ടമില്ല.”

“നീ ജയിക്കേണ്ട യുദ്ധവുമല്ല ഇത്.”

അവൾ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു.

“കാണാം സാർ.”

അതും പറഞ്ഞ് അവൾ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

—

അന്ന് വൈകുന്നേരം കോളേജിനെ മുഴുവൻ നടുക്കിയ സംഭവം നടന്നു.

അഡ്മിനിസ്ട്രേഷൻ ബ്ലോക്കിന് മുന്നിൽ നിന്ന് ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ നിലവിളി കേട്ടു.

എല്ലാവരും ഓടിയെത്തി.

അവിടെ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്നത് നന്ദന.

അവളുടെ മുടി അലങ്കോലമായിരുന്നു.

കുർത്തയുടെ കൈഭാഗം കീറിയ നിലയിൽ.

“എന്നെ രക്ഷിക്കൂ!”

അവൾ കരഞ്ഞു.

“എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?”

“ഡോക്ടർ ആദിത്യൻ…”

അവൾ തേങ്ങി.

“അദ്ദേഹം എന്നോട് മോശമായി പെരുമാറി.”

ആ നിമിഷം ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്നവർ ഞെട്ടി.

അധ്യാപകരും വിദ്യാർത്ഥികളും പരസ്പരം മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി.

വിശ്വസിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ ആരോപണം വളരെ ഗുരുതരമായിരുന്നു.

അതിനാൽ മാനേജ്മെന്റ് ഉടൻ ഇടപെട്ടു.

—

ഒരു മണിക്കൂറിനകം അടിയന്തര യോഗം ചേർന്നു.

പ്രിൻസിപ്പൽ, സീനിയർ പ്രൊഫസർമാർ, വകുപ്പ് മേധാവികൾ എല്ലാവരും ഹാജരായിരുന്നു.

ആദിത്യനും വിളിക്കപ്പെട്ടു.

“ഡോക്ടർ ആദിത്യൻ, വിദ്യാർത്ഥിനി ഗുരുതരമായ പരാതി നൽകിയിട്ടുണ്ട്.”

“ഞാൻ നിരപരാധിയാണ്.”

“അതിന് തെളിവുണ്ടോ?”

ആ ചോദ്യം കേട്ട് അദ്ദേഹം മിണ്ടാതെയായി.

എന്ത് തെളിവ്?

ഒരു ആരോപണം ഉയർത്താൻ സെക്കൻഡുകൾ മതി.

പക്ഷേ അത് തെറ്റാണെന്ന് തെളിയിക്കാൻ ചിലപ്പോൾ ജീവിതകാലം പോലും മതിയാകില്ല.

അദ്ദേഹം തല താഴ്ത്തി.

മറുവശത്ത് നന്ദന കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പലർക്കും അവളെ കണ്ടപ്പോൾ സഹതാപം തോന്നി.

കാരണം അവർ കണ്ടത് ഒരു കരയുന്ന പെൺകുട്ടിയെയാണ്.

സത്യം അല്ല.

—

അപ്പോഴാണ് ഇൻഫർമേഷൻ ടെക്നോളജി വിഭാഗത്തിലെ ഓഫീസർ ജെറിൻ മുറിയിലേക്ക് കടന്നുവന്നത്.

“സാർ, ഒരു കാര്യം കാണിക്കാനുണ്ട്.”

അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈയിൽ ലാപ്ടോപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു.

“എന്താണ്?”

“കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച സുരക്ഷാ നവീകരണത്തിന്റെ ഭാഗമായി ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റുകളിൽ പുതിയ ക്യാമറകൾ സ്ഥാപിച്ചിരുന്നു.”

നന്ദനയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് വിളറി.

“അവ പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.”

ജെറിൻ വീഡിയോ തുറന്നു.

എല്ലാവരും സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി.

വീഡിയോയിൽ ആദിത്യൻ ശാന്തമായി സംസാരിക്കുന്നത് കാണാം.

നന്ദന വികാരാധീനയായി സംസാരിക്കുന്നതും.

അവസാനം അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ എഴുന്നേറ്റ് പോകുന്നതും.

പിന്നീട് ആരുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കിയ ശേഷം സ്വന്തം വസ്ത്രം വലിച്ച് കീറുന്നതും.

മുടി കുഴയ്ക്കുന്നതും.

കണ്ണിൽ വെള്ളം പുരട്ടി കരയുന്ന രൂപം സൃഷ്ടിക്കുന്നതും.

എല്ലാം വ്യക്തമായി റെക്കോർഡ് ചെയ്തിരുന്നു.

മുറിയാകെ നിശബ്ദത.

ആർക്കും ഒന്നും പറയാനായില്ല.

പ്രിൻസിപ്പലിന്റെ മുഖം കടുത്തു.

“നന്ദന, ഇതിന് എന്താണ് വിശദീകരണം?”

അവൾ മിണ്ടിയില്ല.

“ഒരു അധ്യാപകന്റെ ജീവിതം നശിപ്പിക്കാൻ നിനക്ക് എങ്ങനെ തോന്നി?”

ഇപ്പോഴും മറുപടി ഇല്ല.

വീണ്ടും വീഡിയോ പ്ലേ ചെയ്തു.

ഈ തവണ എല്ലാവർക്കും എല്ലാം വ്യക്തമായി.

—

തുടർന്നുള്ള അന്വേഷണത്തിൽ കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾ പുറത്തുവന്നു.

വ്യാജ നമ്പറുകളിൽ നിന്നുള്ള കോളുകൾ.

നിരന്തരമായ സന്ദേശങ്ങൾ.

സോഷ്യൽ മീഡിയ അക്കൗണ്ടുകളുടെ രേഖകൾ.

എല്ലാം നന്ദനയിലേക്ക് തന്നെ വിരൽചൂണ്ടി.

അവളുടെ പദ്ധതി പൂർണ്ണമായി തകർന്നു.

—

മാനേജ്മെന്റ് കടുത്ത നടപടി തീരുമാനിച്ചു.

സസ്പെൻഷൻ.

ശാസന നടപടികൾ.

ആവശ്യമെങ്കിൽ ക്രിമിനൽ കേസ്.

എല്ലാം ചർച്ചയായി.

പക്ഷേ അന്തിമ തീരുമാനത്തിന് മുമ്പ് ആദിത്യനോട് അഭിപ്രായം ചോദിച്ചു.

“നിങ്ങൾക്ക് പരാതി നൽകണമെങ്കിൽ കോളേജ് പൂർണ്ണ പിന്തുണ നൽകും.”

അദ്ദേഹം കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു.

ശേഷം പറഞ്ഞു.

“വേണ്ട.”

എല്ലാവരും അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

“എന്തുകൊണ്ട്?”

“അവൾ തെറ്റ് ചെയ്തു.”

“അതെ.”

“പക്ഷേ ഒരു തെറ്റ് ചെയ്തതിന് ഒരു ജീവിതം മുഴുവൻ ഇല്ലാതാകേണ്ടതില്ല.”

“പക്ഷേ…”

“അവൾക്ക് തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാകട്ടെ. അതാണ് വലിയ ശിക്ഷ.”

മുറിയിലുണ്ടായിരുന്നവർ നിശബ്ദരായി.

ആ നിമിഷം ആദിത്യന്റെ ഉയരം അവരുടെ കണ്ണിൽ വീണ്ടും വർധിച്ചു.

—

എന്നാൽ നന്ദനയ്ക്ക് കോളേജിൽ തുടരാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

സുഹൃത്തുക്കൾ അകന്നു.

അധ്യാപകരുടെ വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെട്ടു.

എവിടെയും അവൾക്ക് നേരിടേണ്ടി വന്നത് അപമാനമായിരുന്നു.

ഒടുവിൽ അവൾ ട്രാൻസ്ഫർ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് വാങ്ങി കോളേജ് വിട്ടു.

ഒരു ദിവസം പോലും ആരോടും യാത്ര പറയാതെ.

—

മാസങ്ങൾ കടന്നു.

ക്യാമ്പസ് വീണ്ടും പഴയ തിരക്കുകളിലേക്ക് മടങ്ങി.

ഒരു സായാഹ്നത്തിൽ മെഡിക്കൽ കോളേജിന്റെ പൂന്തോട്ടത്തിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ആദിത്യൻ.

കയ്യിൽ അനഘയുടെ പഴയ ഫോട്ടോ.

അസ്തമയ സൂര്യന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ആ ചിത്രം സ്വർണ്ണനിറമായി തിളങ്ങി.

“നീ പറഞ്ഞത് ശരിയായിരുന്നു അനഘ,” അദ്ദേഹം മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.

“സത്യം വൈകിയാലും ജയിക്കും.”

അദ്ദേഹം ഫോട്ടോ സൂക്ഷിച്ച് പോക്കറ്റിൽ വെച്ചു.

ദൂരത്ത് വിദ്യാർത്ഥികൾ നടക്കുന്നു.

ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.

ചിലർ പ്രണയത്തെ സ്വന്തമാക്കലായി കാണും.

ചിലർ പ്രണയത്തെ ഒരു വിജയമായി കാണും.

പക്ഷേ യഥാർത്ഥ പ്രണയം മറ്റൊരാളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും ബഹുമാനത്തെയും ആദരിക്കുന്നതാണെന്ന് ആദിത്യൻ വിശ്വസിച്ചു.

അന്ന് മുതൽ വിദ്യാർത്ഥികൾ അദ്ദേഹത്തെ മികച്ച അധ്യാപകനായി മാത്രമല്ല, മികച്ച മനുഷ്യനായി കൂടി കാണാൻ തുടങ്ങി.

കാരണം അറിവ് പഠിപ്പിക്കുന്നവർ ഒരുപാട് ഉണ്ടാകും.

പക്ഷേ സ്വഭാവം കൊണ്ട് പാഠം പഠിപ്പിക്കുന്നവർ വളരെ കുറവാണ്.

ആ മെഡിക്കൽ കോളേജിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ, ഒരു വ്യാജാരോപണം സത്യത്തിന് മുന്നിൽ തകർന്നുവീണ ദിവസമായി ആ സംഭവം പിന്നീട് ഓർമ്മിക്കപ്പെട്ടു.