മഴ അവസാനിച്ചപ്പോൾ”

“മഴ അവസാനിച്ചപ്പോൾ”

തിരുവനന്തപുരം സെൻട്രൽ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട രാത്രിവണ്ടി പതുക്കെ വേഗം പിടിക്കുകയായിരുന്നു.

ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിനിന്നിരുന്ന അനന്യയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു വിചിത്രമായ ശൂന്യത ഉണ്ടായിരുന്നു. മഴത്തുള്ളികൾ ചില്ലിൽ പതിഞ്ഞ് ഒഴുകിപ്പോകുന്നത് അവൾ വെറുതെ നോക്കിയിരുന്നു. ജീവിതത്തിൽ ചില തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരാൾക്ക് സ്വയം ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കേണ്ടി വരും. അനന്യയ്ക്ക് അത്തരമൊരു യാത്രയായിരുന്നു അത്.

മൂന്ന് ആഴ്ചകൾക്കുശേഷം അവളുടെ വിവാഹം നടക്കാനിരിക്കുകയായിരുന്നു.

വരൻ നല്ല ആളായിരുന്നു. കുടുംബം നല്ലത്. ജോലി നല്ലത്. വീട്ടുകാർ സന്തോഷം.

പക്ഷേ അവളുടെ ഉള്ളിൽ മാത്രം എന്തോ ഒരു അപൂർണത ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് ഒരു ബാഗ് മുകളിലെ റാക്കിലേക്ക് വയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരാളെ അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചത്.

“സോറി… ഒന്ന് മാറാമോ?”

മൃദുവായ ശബ്ദം.

അവൾ തലയുയർത്തി നോക്കി.

മുപ്പതിനു സമീപം പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഒരാൾ. വെളുത്ത ഷർട്ട്. കണ്ണട. മുഖത്ത് ആത്മവിശ്വാസം നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരി.

“തീർച്ചയായും,” അനന്യ പറഞ്ഞു.

അയാൾ ബാഗ് വച്ചശേഷം എതിർവശത്തെ സീറ്റിൽ ഇരുന്നു.

“ഞാൻ ആദിത്യ.”

“അനന്യ.”

അതോടെ സംഭാഷണം അവസാനിച്ചു.

കുറച്ചു സമയത്തേക്ക്.

രാത്രി കൂടുതൽ ഇരുണ്ടു. സ്റ്റേഷനുകൾ പിന്നിട്ടു. യാത്രക്കാർ ഓരോരുത്തരായി ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു.

ഒരു ഘട്ടത്തിൽ ആദിത്യയുടെ ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്തു.

“അതെ മോനേ… അച്ഛൻ നാളെ രാവിലെ എത്തും.”

അനന്യ അറിയാതെ അയാളെ നോക്കി.

അയാൾ സംസാരിക്കുന്നത് ഒരു ചെറിയ കുട്ടിയോടാണെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു.

കാൾ അവസാനിച്ചപ്പോൾ ആദിത്യ അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.

“മോനാണ്.”

“ഓ…”

“രണ്ടാം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുന്നു.”

അനന്യയും പുഞ്ചിരിച്ചു.

പിന്നെ വീണ്ടും മൗനം.

എന്നാൽ ആ മൗനം അധികനേരം നീണ്ടില്ല.

“നിങ്ങൾ എവിടേക്കാ?” ആദിത്യ ചോദിച്ചു.

“കോഴിക്കോട്.”

“വീടാണോ അവിടെ?”

“അതെ.”

“അവധിക്ക്?”

അനന്യ ഒന്ന് ആലോചിച്ചു.

“അങ്ങനെ പറയാം.”

“അങ്ങനെ പറയാം എന്നതെന്താ?”

അവൾ ചിരിച്ചു.

“വിവാഹം അടുത്ത മാസം.”

“ഓഹ്… അഭിനന്ദനങ്ങൾ.”

“താങ്ക്സ്.”

“അപ്പോൾ ഇതൊരു പ്രീ-വെഡ്ഡിംഗ് എസ്കേപ്പാണോ?”

അവന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് അവൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

“ഒരുവിധം.”

ആ ചിരിയായിരുന്നു അവരുടെ സൗഹൃദത്തിന്റെ തുടക്കം.

അതിനുശേഷം സമയം എങ്ങനെ പോയെന്ന് രണ്ടുപേർക്കും മനസ്സിലായില്ല.

അനന്യ തന്റെ കോളേജ് കാലത്തെ കഥകൾ പറഞ്ഞു.

ആദിത്യ തന്റെ ബിസിനസ്സ് അനുഭവങ്ങൾ പങ്കുവച്ചു.

അവർ സിനിമയെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു.

പഴയ പാട്ടുകളെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു.

യാത്രകളെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു.

ജീവിതത്തിൽ നഷ്ടപ്പെട്ട അവസരങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു.

അറിയാതെ തന്നെ അവർ പരസ്പരം മനസ്സുതുറന്നു.

ചില ആളുകളെ കാണുമ്പോൾ വർഷങ്ങളുടെ പരിചയം തോന്നും.

ആദിത്യ അത്തരമൊരു വ്യക്തിയാണെന്ന് അനന്യയ്ക്ക് തോന്നി.

രാത്രി പന്ത്രണ്ടോടടുത്തു.

പുറത്ത് മഴ ശക്തമായി.

ട്രെയിൻ ഇരുട്ടിലൂടെ മുന്നോട്ടുപാഞ്ഞു.

ജനലിൽ മഴത്തുള്ളികൾ പാഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോൾ ആദിത്യ ചോദിച്ചു:

“നിനക്ക് ഒരിക്കലും തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ… ജീവിതത്തിലെ ചില ആളുകളെ വളരെ വൈകിയാണ് നമ്മൾ കണ്ടുമുട്ടുന്നതെന്ന്?”

അനന്യ അവനെ നോക്കി.

അവന്റെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ കണ്ണുകളിൽ മറ്റെന്തോ ഉണ്ടായിരുന്നു.

“ഉണ്ട്,” അവൾ പറഞ്ഞു.

“ഒരുപാട് തവണ.”

“അതാണ് ജീവിതത്തിന്റെ തമാശ.”

“എന്തുകൊണ്ട്?”

“നമുക്ക് വേണ്ട സമയത്ത് വേണ്ട ആളുകളെ കിട്ടാറില്ല.”

അനന്യ ജനലിലേക്ക് നോക്കി.

ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ സ്പർശിച്ചു.

കാരണം അവൾക്കും അതുതന്നെയായിരുന്നു തോന്നിയിരുന്നത്.

വിവാഹം നടക്കാൻ പോകുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അതൊരു പ്രണയവിവാഹമല്ലായിരുന്നു.

വീട്ടുകാരുടെ തീരുമാനമായിരുന്നു.

വരനെക്കുറിച്ച് പരാതികളൊന്നും ഇല്ല.

എന്നാൽ ഹൃദയം ഉണർത്തുന്ന എന്തോ ഒന്ന് അവിടെ ഇല്ലായിരുന്നു.

ആദിത്യയോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ മാത്രം അവൾക്ക് ഏറെ നാളുകൾക്കുശേഷം ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.

അത് പ്രണയമാണോ?

ആകർഷണമാണോ?

അല്ലെങ്കിൽ യാത്രകളിൽ മാത്രം ജനിക്കുന്ന താൽക്കാലിക ബന്ധമോ?

അവൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.

പക്ഷേ ആ രാത്രി അവസാനിക്കരുതെന്ന് അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു.

വെളുപ്പിന് മൂന്ന് മണിയോടെ മിക്ക യാത്രക്കാരും ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു.

കൂപ്പയിൽ ശാന്തത നിറഞ്ഞു.

ആദിത്യയും അനന്യയും താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

“നിന്റെ വിവാഹത്തിന് ശേഷം നീ സന്തോഷവതിയാകുമെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ?” ആദിത്യ ചോദിച്ചു.

അനന്യ ചിരിച്ചു.

“ഇത്ര നേരം സംസാരിച്ചിട്ട് ഇതാണോ ചോദിക്കാൻ കിട്ടിയത്?”

“ഉത്തരം പറയൂ.”

അവൾ കുറച്ചു നേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.

“എനിക്ക് അറിയില്ല.”

ആദിത്യയും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

ചില സത്യങ്ങൾക്കുമുന്നിൽ ആശ്വാസവാക്കുകൾക്ക് അർത്ഥമില്ല.

വെളുപ്പിന് അഞ്ച് മണിയോടെ മഴ കുറഞ്ഞു.

ആകാശം തെളിയാൻ തുടങ്ങി.

യാത്ര അവസാനത്തിലേക്ക് അടുക്കുകയായിരുന്നു.

അനന്യയുടെ മനസ്സിൽ വിചിത്രമായ ഒരു വിഷാദം നിറഞ്ഞു.

ഇനി കുറച്ചു മിനിറ്റുകൾ മാത്രം.

പിന്നെ അവർ രണ്ടുപേരും ഓരോ വഴിക്ക് പോകും.

ഒരു പക്ഷേ ഇനി ഒരിക്കലും കാണില്ല.

“നമ്പർ തരാമോ?” ആദിത്യ ചോദിച്ചു.

അവൾ അവനെ നോക്കി.

ഒരു നിമിഷം മാത്രം.

പിന്നെ തലയാട്ടി.

“വേണ്ട.”

“എന്തുകൊണ്ട്?”

“ചില ആളുകൾ ഓർമ്മയായി തന്നെ ഇരിക്കുന്നത് നല്ലതാണ്.”

ആദിത്യ പുഞ്ചിരിച്ചു.

“ശരിയാണ്.”

“അല്ലെങ്കിൽ അവർ യാഥാർത്ഥ്യമാകുമ്പോൾ മാജിക് നഷ്ടപ്പെടും.”

“അതും ശരിയാണ്.”

ട്രെയിൻ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തി.

ആളുകൾ ഇറങ്ങിത്തുടങ്ങി.

അവർ കൈകൊടുത്തു യാത്ര പറഞ്ഞു.

അത്ര മാത്രം.

പിന്നെ തിരക്കിനിടയിൽ അവർ അപ്രത്യക്ഷരായി.

—

അഞ്ച് ദിവസം കഴിഞ്ഞ്.

അനന്യയുടെ വീട്ടിൽ ആഘോഷത്തിന്റെ തിരക്കായിരുന്നു.

വിവാഹത്തിന് മുന്നോടിയായുള്ള കുടുംബസംഗമം.

വരന്റെ ബന്ധുക്കൾ എത്തുന്ന ദിവസം.

വീടാകെ ആളുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

അമ്മയും അമ്മാവിമാരും അടുക്കളയിൽ തിരക്കിലായിരുന്നു.

ബന്ധുക്കൾ വരാന്തയിൽ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

അനന്യയ്ക്ക് ആകെ അസ്വസ്ഥത തോന്നി.

എന്തുകൊണ്ടെന്ന് അവൾക്കുതന്നെ അറിയില്ലായിരുന്നു.

മനസ്സ് വീണ്ടും വീണ്ടും ആ ട്രെയിൻ യാത്രയിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോയി.

ഒടുവിൽ ചേച്ചി മുറിയിലേക്ക് ഓടിവന്നു.

“അനു… വേഗം താഴേക്ക് വാ.”

“എന്താ?”

“വരന്റെ കുടുംബം എത്തിയിട്ടുണ്ട്.”

അനന്യ കണ്ണാടിയിൽ ഒന്ന് നോക്കി.

സാരി ശരിയാക്കി.

മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി വരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു.

പിന്നെ താഴേക്ക് നടന്നു.

ഹാളിൽ ഒരുപാട് ആളുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

അവൾ തല താഴ്ത്തിയാണ് അകത്തേക്ക് കയറിയത്.

അച്ഛൻ എല്ലാവരെയും പരിചയപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു.

“ഇതാണ് നമ്മുടെ അനന്യ.”

അവൾ പതുക്കെ തല ഉയർത്തി.

അടുത്ത നിമിഷം അവളുടെ ഹൃദയം നിലച്ചുപോയതുപോലെ തോന്നി.

സോഫയിൽ ഇരിക്കുന്നത് ആദിത്യ ആയിരുന്നു.

അവൻ മാത്രം അല്ല.

അവന്റെ അരികിൽ ഭാര്യ.

മറുവശത്ത് ചെറിയൊരു കുട്ടി.

അതേ കുട്ടി.

ട്രെയിനിൽ ഫോണിലൂടെ സംസാരിച്ച കുട്ടി.

അനന്യയുടെ മുഖത്തെ നിറം മാഞ്ഞു.

ആർക്കും അത് ശ്രദ്ധിക്കാതിരിക്കട്ടെയെന്ന് അവൾ പ്രാർത്ഥിച്ചു.

“ഇതാണ് ആദിത്യ,” അച്ഛൻ പറഞ്ഞു.

“വരന്റെ മൂത്ത സഹോദരൻ.”

ലോകം കറങ്ങുന്നതുപോലെ അനന്യയ്ക്ക് തോന്നി.

വരന്റെ…

മൂത്ത…

സഹോദരൻ.

അവൾ നിൽക്കുന്നിടത്ത് തന്നെ മരവിച്ചു.

ആദിത്യയുടെ മുഖത്ത് യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ട്രെയിനിൽ കണ്ട അതേ പുഞ്ചിരി.

അതേ ശാന്തത.

“സന്തോഷം,” അവൻ പറഞ്ഞു.

മറ്റുള്ളവർക്ക് കേൾക്കാവുന്ന രീതിയിൽ.

ഒരു അപരിചിതനോട് പറയുന്നതുപോലെ.

അനന്യയും തലയാട്ടി.

ആ നിമിഷം അവൾ മനസ്സിലാക്കി.

ആദിത്യ എല്ലാം മറന്നുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.

അല്ലെങ്കിൽ മറന്നതുപോലെ അഭിനയിക്കുകയായിരുന്നു.

ഏതായാലും അത് അവൾക്ക് സഹായകരമായിരുന്നു.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും ഭക്ഷണത്തിന് ഇരുന്നു.

ആദിത്യയുടെ ഭാര്യ മായ വളരെ സൗഹൃദപരമായ സ്ത്രീയായിരുന്നു.

“അനന്യ, ആദ്യം കാണുമ്പോഴേ എനിക്ക് ഇഷ്ടമായി,” അവർ പറഞ്ഞു.

“നല്ല ശാന്ത സ്വഭാവം.”

അനന്യയുടെ നെഞ്ചിൽ എന്തോ കുത്തിയതുപോലെ തോന്നി.

മായയുടെ മുഖത്ത് സത്യസന്ധത മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

സംശയമോ കപടതയോ ഇല്ല.

അവൾക്ക് പെട്ടെന്ന് കുറ്റബോധം തോന്നി.

തെറ്റൊന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല.

പക്ഷേ സംഭവിക്കാമായിരുന്ന എന്തോ ഒന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു.

അതുതന്നെ അവളെ അലട്ടാൻ തുടങ്ങി.

ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം എല്ലാവരും സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ അനന്യ മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.

മഴ കഴിഞ്ഞ ആകാശം തെളിഞ്ഞിരുന്നു.

അവൾ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടത്.

“മഴ നിർത്തി.”

ആദിത്യ.

അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

“ലോകം വളരെ ചെറുതാണല്ലേ?” അവൻ ചോദിച്ചു.

അനന്യ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“വളരെ.”

“ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുമെന്ന് ഒരിക്കലും വിചാരിച്ചില്ല.”

“ഞാനും.”

ആദിത്യ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി.

“അന്ന് നമ്പർ വാങ്ങാതിരുന്നത് നന്നായി.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് അനന്യയുടെ ഹൃദയം വിറച്ചു.

കാരണം അവൾക്കും അതുതന്നെയായിരുന്നു തോന്നിയത്.

“അതെ.”

“ചില യാത്രകൾ യാത്രകളായി തന്നെ അവസാനിക്കണം.”

അനന്യ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

“നീ നല്ല ജീവിതം ജീവിക്കണം,” ആദിത്യ പറഞ്ഞു.

“എന്റെ അനുജൻ നല്ല ആളാണ്.”

“എനിക്കറിയാം.”

“അവനെ സന്തോഷവാനാക്കണം.”

“ശ്രമിക്കും.”

ആദിത്യ പുഞ്ചിരിച്ചു.

“അപ്പോൾ എല്ലാം ശരിയാകും.”

അവൻ നടന്ന് അകന്നുപോയി.

അനന്യ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു.

മഴയ്ക്ക് ശേഷമുള്ള മണ്ണിന്റെ മണം വായുവിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

അവൾക്ക് പെട്ടെന്ന് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി.

ജീവിതത്തിൽ ചില ആളുകൾ നമ്മുടെ കഥയുടെ പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങളാകാൻ വരുന്നവരല്ല.

അവർ ഒരു അധ്യായം മാത്രമാണ്.

പക്ഷേ ആ അധ്യായം മുഴുവൻ പുസ്തകവും ഓർമ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും.

ആ രാത്രിയിലെ ട്രെയിൻ യാത്ര അവൾ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല.

ആദിത്യയെയും മറക്കില്ല.

പക്ഷേ അത് പ്രണയത്തിന്റെ ഓർമ്മയായി അല്ല.

വിധിയുടെ വിചിത്രമായ കളിയുടെ ഓർമ്മയായി.

ഒരിക്കൽ ജീവിതം അവരെ അപരിചിതരായി കൂട്ടിയിണക്കി.

പിന്നീട് ബന്ധുക്കളായി വീണ്ടും മുന്നിൽ കൊണ്ടുവന്നു.

എന്നാൽ അതിനിടയിലെ ദൂരം അവർ രണ്ടുപേരും കാത്തുസൂക്ഷിച്ചു.

വൈകുന്നേരം ആദിത്യയുടെ കുടുംബം യാത്രപറഞ്ഞ് മടങ്ങി.

കാർ ഗേറ്റിന് പുറത്തേക്ക് മറയുന്നത് വരെ അനന്യ നോക്കി നിന്നു.

ഒരു നിമിഷം ആദിത്യ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

അവൾക്കും അവനെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു.

പിന്നെ കാർ വളവ് തിരിഞ്ഞ് അപ്രത്യക്ഷമായി.

അനന്യ പതുക്കെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു.

അവളുടെ ജീവിതം പുതിയൊരു വഴിയിലേക്ക് പോകുകയായിരുന്നു.

പക്ഷേ ചില മഴയുള്ള രാത്രികളും, ചില ട്രെയിൻ യാത്രകളും, ചില അപരിചിതരുടെ പുഞ്ചിരികളും ജീവിതകാലം മുഴുവൻ മനസ്സിന്റെ ഒരു കോണിൽ സൂക്ഷിക്കപ്പെടുമെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.

കാരണം എല്ലാ കഥകൾക്കും ഒരു അവസാനമുണ്ടാകും.

പക്ഷേ ചില ഓർമ്മകൾക്ക് അവസാനമില്ല.