by ഒരു വീഡിയോയുടെ വില
“അനു, ഇവിടെ നിന്നാണ് തുടങ്ങേണ്ടത്. കടൽപ്പുറത്ത് നല്ല ലൈറ്റ് ഉണ്ട്. ഒരു ഇൻട്രോ വീഡിയോ എടുത്തിട്ട് പിന്നെ ആളെ നോക്കാം.”
ഫോൺ ക്യാമറ ഓൺ ചെയ്ത് മുടി ഒന്ന് ശരിയാക്കിക്കൊണ്ട് അഖിൽ പറഞ്ഞു.
“എടാ, സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഈ ചെറിയ പ്രാങ്കുകൾ കൊണ്ട് എത്ര നാൾ പോകും? ആളുകൾ ഇപ്പോൾ വലിയ സംഭവങ്ങളാണ് കാണാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്. കുറച്ച് ഷോക്കിംഗ് ആയ എന്തെങ്കിലും കിട്ടിയാൽ വീഡിയോ പൊട്ടും.”
അവന്റെ കൂടെ നിന്നിരുന്ന അനഘ ചുറ്റും നോക്കി.
“അതൊക്കെ ശരിയാണ്. പക്ഷേ അതിരു കടന്നാൽ തിരിച്ചടി കിട്ടും. എങ്കിലും ഫോളോവേഴ്സ് കൂട്ടണമെങ്കിൽ റിസ്ക് എടുക്കേണ്ടി വരും.”
“അപ്പോൾ ഇന്ന് നോക്കാം. എന്തെങ്കിലും കിട്ടുമോ എന്ന്.”
അഖിൽ ക്യാമറ റെക്കോർഡ് മോഡിലേക്ക് മാറ്റി.
“ഹായ് ഫ്രണ്ട്സ്… എല്ലാവർക്കും സ്വാഗതം. ഞാൻ അനഘ. എന്റെ കൂടെ ക്യാമറയ്ക്ക് പിന്നിൽ അഖിൽ. ഇന്ന് ഞങ്ങൾ എത്തിയിരിക്കുന്നത് ആലപ്പുഴ ബീച്ചിലാണ്. ഒരു കിടിലൻ വീഡിയോയുമായി വന്നിരിക്കുകയാണ്. അവസാനം വരെ കാണാൻ മറക്കരുത്.”
അത്രയും പറഞ്ഞ് അവൾ ക്യാമറയ്ക്ക് നേരെ ചിരിച്ചു.
റെക്കോർഡിംഗ് നിർത്തിയ ശേഷം ഇരുവരും ആളുകളെ നിരീക്ഷിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അനഘ ഒരു സോഷ്യൽ മീഡിയ കണ്ടന്റ് ക്രിയേറ്ററായിരുന്നു. കോളേജ് കാലത്ത് തമാശ റീലുകൾ ചെയ്താണ് തുടക്കം. പിന്നീട് പ്രാങ്ക് വീഡിയോകളിലൂടെ അവൾക്ക് നല്ലൊരു പ്രേക്ഷകവൃന്ദം ലഭിച്ചു. പ്രശസ്തിയും പണവും കൂടിയതോടെ അവളുടെ ആഗ്രഹങ്ങളും വളർന്നു.
“അവിടെ നോക്ക്.”
അഖിൽ കൈ ചൂണ്ടി.
റോഡരികിലെ ഒരു ചായക്കടയുടെ മുന്നിൽ ഒരു ഓട്ടോ നിർത്തിയിട്ടിരുന്നു. അതിൽ ഒരു മധ്യവയസ്കൻ ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നു.
“കൊള്ളാം.”
അനഘയുടെ മുഖത്ത് ഒരു കുസൃതി ചിരി വിരിഞ്ഞു.
“ഇന്നത്തെ വീഡിയോയിലെ താരം ഇയാളാകും.”
ഇരുവരും പതുക്കെ അവിടേക്ക് നടന്നു.
അപ്പോഴേക്കും കടയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരാൾ പുറത്തുവന്നു.
“രാജീവേ, ഇന്നും ഓട്ടം ഒന്നും കിട്ടിയില്ലേ?”
ചായക്കടക്കാരൻ ചോദിച്ചു.
ഓട്ടോയിൽ ഇരുന്നിരുന്ന രാജീവ് ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“ഇല്ല സുരേഷേട്ടാ. മഴ കാരണം ആളുകൾ കുറവാണ്. നാളെയാണല്ലോ മീനുവിനെ ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടുപോകേണ്ടത്. ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ ചികിത്സ വൈകിക്കരുത്. പക്ഷേ കയ്യിൽ പൈസയില്ല.”
സുരേഷ് അവന്റെ തോളിൽ കൈവച്ചു.
“ധൈര്യം കൈവിടരുത്. എന്തെങ്കിലും വഴി ഉണ്ടാകും.”
രാജീവ് ചെറുതായി തലകുലുക്കി.
ആ സംഭാഷണം അനഘ കേട്ടിരുന്നില്ല.
അവൾ നേരെ ഓട്ടോയ്ക്ക് അടുത്തെത്തി.
“ചേട്ടാ, ഓട്ടം പോകുമോ?”
രാജീവിന്റെ മുഖം പെട്ടെന്ന് തെളിഞ്ഞു.
“പോകും മോളേ. എവിടേക്കാണ്?”
“കുറച്ച് ദൂരമുണ്ട്. ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ വേണ്ടി വരും.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതോടെ അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രതീക്ഷ നിറഞ്ഞു.
“പ്രശ്നമില്ല. ഞാൻ ഫ്രീയാണ്.”
“ഞാൻ വരില്ല ചേട്ടാ.”
“എന്താ?”
“ഒരു സാധനം വാങ്ങി വരാനാണ്.”
“എവിടുന്ന്?”
“കോഴിക്കോട്ടിൽ നിന്ന് ഹൽവ.”
രാജീവ് ആദ്യം മനസ്സിലാകാതെ അവളെ നോക്കി.
“ഹൽവയോ?”
“അതെ. അവിടെ നിന്നാണ് നല്ല ഹൽവ കിട്ടുക എന്ന് കേട്ടത്. ഒരു കിലോ വാങ്ങി വരണം.”
അഖിൽ ക്യാമറയ്ക്ക് പിന്നിൽ നിന്ന് ചിരി അടക്കാൻ പാടുപെട്ടു.
രാജീവിന്റെ മുഖം മാറി.
“മോളെ, കളിയാക്കുകയാണോ?”
“അല്ല. ഞാൻ സീരിയസാണ്.”
അവൾ പേഴ്സിലേക്ക് കൈ നീട്ടി.
ചുറ്റുമുള്ളവർ പതിയെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അനഘ ഒരു കെട്ട് പുറത്തെടുത്തു.
പക്ഷേ അത് പണമല്ലായിരുന്നു.
പഴയ പത്രക്കടലാസുകൾ.
“ഇതൊക്കെ പണമാണ്. പോയി വാങ്ങി വരൂ.”
ചുറ്റുമുള്ളവരിൽ ചിലർ ചിരിച്ചു.
രാജീവ് പതുക്കെ ഓട്ടോയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി.
അയാളുടെ മുഖത്ത് ചിരിയില്ലായിരുന്നു.
“ഞങ്ങളെ പോലുള്ളവരെ കളിയാക്കുന്നത് ഇത്ര രസമാണോ മോളേ?”
ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ അനഘയുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് പിടഞ്ഞു.
പ്രതീക്ഷിച്ച പ്രതികരണം അതായിരുന്നില്ല.
ഒരു നിമിഷം മുമ്പ് പ്രതീക്ഷ കൊണ്ട് തിളങ്ങിയിരുന്ന മുഖം ഇപ്പോൾ വേദന കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“ചേട്ടാ… ഞങ്ങൾ…”
വാക്കുകൾ കിട്ടിയില്ല.
“ഞാൻ ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ ഓട്ടം കാത്തിരിക്കുകയാണ്. ഭാര്യ ആശുപത്രിയിൽ പോകേണ്ട അവസ്ഥയിലാണ്. അതിനിടയിലാണ് നിങ്ങൾ വന്നത്. ഒരു നിമിഷം എങ്കിലും നല്ലൊരു ഓട്ടം കിട്ടിയെന്ന് ഞാൻ കരുതി.”
ചുറ്റുമുള്ള ചിരികൾ പതിയെ മാഞ്ഞു.
അഖിലും ക്യാമറ താഴ്ത്തി.
“ഇത് വെറും പ്രാങ്ക് വീഡിയോ ആണ് ചേട്ടാ.”
അനഘ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“പ്രാങ്ക്…”
രാജീവ് ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി ചിരിച്ചു.
പക്ഷേ ആ പുഞ്ചിരിയിൽ സന്തോഷമില്ലായിരുന്നു.
“നിങ്ങൾക്ക് വീഡിയോ. ഞങ്ങൾക്ക് ജീവിതം.”
ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് കുത്തിയിറങ്ങി.
അപ്പോഴേക്കും സുരേഷ് മുന്നോട്ട് വന്നു.
“മക്കളേ, നിങ്ങൾക്ക് ഇത് തമാശ ആയിരിക്കാം. പക്ഷേ ഈ മനുഷ്യൻ കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് വർഷമായി ഭാര്യയുടെ ചികിത്സയ്ക്കായി കഷ്ടപ്പെടുകയാണ്. ചിലപ്പോൾ ഒരു ഓട്ടം പോലും ഇല്ലാതെ വീട്ടിലേക്ക് പോകും. അങ്ങനെയുള്ളവരെ കളിയാക്കരുത്.”
അനഘയുടെ കണ്ണുകൾ താഴ്ന്നു.
അവൾ ആദ്യമായി തന്റെ ചെയ്ത കാര്യത്തിന്റെ ഭാരം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
“ക്ഷമിക്കണം ചേട്ടാ.”
അവൾ ആത്മാർത്ഥമായി പറഞ്ഞു.
രാജീവ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ആ മൗനം അവളെ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥയാക്കി.
കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ പെട്ടെന്ന് ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു.
ഓട്ടോയുടെ പിൻസീറ്റിൽ കയറി ഇരുന്നു.
“ചേട്ടാ, വണ്ടി എടുക്കൂ.”
രാജീവ് അതിശയിച്ചു.
“എവിടേക്ക്?”
“നിങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്ക്.”
“എന്തിന്?”
“നാളെ ആശുപത്രിയിൽ പോകേണ്ടതല്ലേ? ഇന്ന് നമ്മൾ അവിടേക്ക് പോകാം. ചികിത്സയ്ക്ക് വേണ്ട സഹായം ഞങ്ങളും ചെയ്യും.”
അഖിൽ അവളെ നോക്കി.
അവളുടെ മുഖത്ത് ആദ്യമായി ക്യാമറയ്ക്ക് വേണ്ടിയല്ലാത്ത ഒരു സത്യസന്ധത ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ഞാനും കൂടെയുണ്ട്.”
അവനും പറഞ്ഞു.
സുരേഷിന്റെ മുഖത്ത് സന്തോഷം തെളിഞ്ഞു.
“ഇപ്പോഴാണ് നിങ്ങൾ ഒരു നല്ല വീഡിയോ ചെയ്യുന്നത്.”
രാജീവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അയാൾക്ക് വാക്കുകൾ കിട്ടിയില്ല.
വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുമ്പോൾ അനഘ ഫോൺ ഓഫ് ചെയ്തു.
ആദ്യമായി, ഒരു വീഡിയോയ്ക്ക് വേണ്ടിയല്ലാതെ ഒരു കാര്യം ചെയ്യാൻ അവൾ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു.
ആ ദിവസത്തെ വീഡിയോ വൈറൽ ആയില്ല.
പക്ഷേ ആ ദിവസത്തെ അനുഭവം അവളുടെ ജീവിതം മാറ്റി.
കാരണം ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ തേടുന്ന പ്രശസ്തിയേക്കാൾ വിലയുള്ളത് മറ്റൊരാളുടെ മുഖത്ത് വിരിയുന്ന ആശ്വാസത്തിന്റെ പുഞ്ചിരിയാണ്.
അതിനുശേഷം അനഘയുടെ ചാനലിൽ പ്രാങ്ക് വീഡിയോകൾ കുറഞ്ഞു. പകരം സഹായവും മനുഷ്യസ്നേഹവും നിറഞ്ഞ കഥകൾ വന്നു.
വ്യൂസ് കുറച്ചുകാലം കുറഞ്ഞു.
പക്ഷേ പിന്നീട് ആളുകൾ അവളെ കൂടുതൽ ബഹുമാനിക്കാൻ തുടങ്ങി.
കാരണം ഒരു മനുഷ്യന്റെ കണ്ണീരിനെ തമാശയാക്കുന്നത് എളുപ്പമാണ്.
പക്ഷേ ആ കണ്ണീർ തുടയ്ക്കാൻ കൈ നീട്ടുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ മഹത്വം.