by ഒരു ചോദ്യത്തിൽ തുടങ്ങിയ പ്രണയം
“അഭി… നിനക്ക് സത്യമായിട്ടും എന്നെ ജീവിതത്തിലേക്കു കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ പറ്റുമോ… അങ്ങനെയൊരു ഉറപ്പുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമേ നീ പറയുന്നതുപോലുള്ള കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ആലോചിക്കൂ.”
വാട്സാപ്പിൽ വന്ന ആ മെസേജ് വീണ്ടും വീണ്ടും വായിച്ചു നിന്നു നിഖിൽ.
അവൻ പ്രതീക്ഷിച്ച മറുപടി അതല്ലായിരുന്നു.
കുറെ മാസങ്ങളായി അവൻ അനഘയുമായി അടുത്ത സൗഹൃദത്തിലായിരുന്നു. കോളേജ് കഴിഞ്ഞിട്ടും നിലനിന്ന സൗഹൃദം. ദിവസവും മണിക്കൂറുകളോളം ചാറ്റ്. തമാശകൾ. വഴക്കുകൾ. പരിഹാസങ്ങൾ. എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാൽ കുറച്ച് ദിവസങ്ങളായി നിഖിലിന്റെ മനസ്സിൽ വേറിട്ട ചിന്തകളായിരുന്നു. അനഘയോട് കൂടുതൽ അടുക്കണം എന്നൊരു മോഹം. പലപ്പോഴും അവളുടെ ചിത്രങ്ങൾ നോക്കി സമയം ചെലവഴിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു.
അന്നും ഒരു തമാശയുടെ ഭാഗമായി അവൻ അതിരുകടന്ന ചില കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞിരുന്നു.
അതിന് മറുപടിയായിട്ടായിരുന്നു അനഘയുടെ ആ ചോദ്യം.
നിഖിൽ ടൈപ്പ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
“ഇത്ര സീരിയസ് ആക്കണ്ടല്ലോ. നമ്മൾ ഫ്രണ്ട്സ് അല്ലേ. ആരും അറിയില്ല.”
സെക്കൻഡുകൾക്കുള്ളിൽ മറുപടി വന്നു.
“നിനക്കത് ചെറിയ കാര്യമാകാം. പക്ഷേ എനിക്ക് അങ്ങനെയല്ല. എനിക്ക് ആരെയെങ്കിലും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയണം. ഇഷ്ടപ്പെടണം. ജീവിതം മുഴുവൻ കൂടെയുണ്ടാകുമെന്ന ഉറപ്പുണ്ടാകണം. അതിനപ്പുറം എനിക്ക് ഒന്നും വേണ്ട.”
അത് വായിച്ചപ്പോൾ ആദ്യമായി നിഖിൽ മിണ്ടാതെയായി.
അവളുടെ വാക്കുകളിൽ കോപമോ ഭീഷണിയോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
പകരം ഒരു ആത്മാർത്ഥതയായിരുന്നു.
ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ മനസ്സിൽ പ്രണയവും വിശ്വാസവും എത്ര പ്രധാനമാണെന്ന് അവൻ ആദ്യമായി മനസ്സിലാക്കുകയായിരുന്നു.
ആ രാത്രി അവരുടെ ചാറ്റ് അധികം നീണ്ടില്ല.
പക്ഷേ ഉറങ്ങാൻ കിടന്ന ശേഷവും അനഘയുടെ ചോദ്യം അവന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് പോയില്ല.
“നിനക്ക് എന്നെ ജീവിതസഖിയാക്കാൻ പറ്റുമോ?”
വീണ്ടും വീണ്ടും ആ വാക്കുകൾ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങി.
അവൻ കണ്ണടച്ച് കിടന്നു.
അനഘയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അവൾ എപ്പോഴും തന്റെ കാര്യം അന്വേഷിക്കാറുണ്ട്.
ജോലിക്കുള്ള പരീക്ഷ എഴുതുമ്പോൾ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചത് അവളായിരുന്നു.
അസുഖം വന്നപ്പോൾ മരുന്ന് കഴിച്ചോ എന്ന് ചോദിച്ചത് അവളായിരുന്നു.
വീട്ടിൽ പ്രശ്നമുണ്ടായപ്പോൾ മണിക്കൂറുകളോളം സംസാരിച്ച് ആശ്വസിപ്പിച്ചത് അവളായിരുന്നു.
അവൾ ഇല്ലാത്ത ഒരു ദിവസം പോലും കഴിഞ്ഞ കുറെ വർഷങ്ങളായി ഉണ്ടായിട്ടില്ല.
അതൊക്കെ ഓർത്തപ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു സത്യം തെളിഞ്ഞു.
താൻ ഇത്രയും നാൾ ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോയ ഒരു വികാരം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
സൗഹൃദത്തിന്റെ പിന്നിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന പ്രണയം.
രാത്രി ഏറെ വൈകി.
ഫോണിലെ ഗാലറി തുറന്ന് അവളുടെ ചിത്രങ്ങൾ നോക്കി.
പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മുഖം.
കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞ ആത്മവിശ്വാസം.
ലളിതമായ വേഷം.
ഒന്നും അതിശയിപ്പിക്കുന്നതല്ല.
പക്ഷേ എന്തുകൊണ്ടോ അവന് അവൾ അതീവ സുന്ദരിയായി തോന്നി.
അവസാനം അവൻ ഒരു വോയിസ് മെസേജ് അയച്ചു.
“നാളെ വൈകുന്നേരം നാല് മണിക്ക് പാർക്കിൽ വരാമോ… എനിക്ക് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.”
അയച്ച ശേഷം അവൻ ഫോൺ വച്ചു.
ഉറക്കം വരാൻ ഏറെ സമയമെടുത്തു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ പതിവിലും നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റു.
എന്താണ് ധരിക്കേണ്ടത് എന്നൊരു സംശയം ആദ്യമായി അവനെ അലട്ടുകയായിരുന്നു.
അലമാര തുറന്ന് പല ഷർട്ടുകളും എടുത്തുനോക്കി.
ഒന്നും ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.
മുടി ശരിയാക്കാൻ പലതവണ കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിന്നു.
അമ്മ അതെല്ലാം കണ്ട് ചിരിച്ചു.
“ഇന്ന് എന്താ ഇത്ര ഒരുക്കം?”
അവൻ മറുപടി പറയാതെ ഒഴിവായി.
വൈകുന്നേരം സമയം ആകുമ്പോഴേക്കും പാർക്കിൽ എത്തി.
സമയം നാലാകാൻ ഇനിയും പത്ത് മിനിറ്റ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാൽ അവന്റെ ഹൃദയം ഇതിനോടകം വേഗത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അനഘ എത്തി.
നീല നിറത്തിലുള്ള ചുരിദാർ.
കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞു നീങ്ങുന്ന മുടിയിഴകൾ.
മുഖത്ത് പതിവ് പുഞ്ചിരി.
അവളെ കണ്ട നിമിഷം നിഖിലിന്റെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ എന്തോ വിചിത്രമായൊരു സന്തോഷം നിറഞ്ഞു.
“എന്താ ഇത്ര അത്യാവശ്യം?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
“ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.”
“അതിന് ഇത്ര സസ്പെൻസ് വേണമായിരുന്നോ?”
അവൾ ചിരിച്ചു.
നിഖിൽ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
ശേഷം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ഇന്നലെ നീ പറഞ്ഞ കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ഒരുപാട് ആലോചിച്ചു.”
അവളുടെ മുഖം ഗൗരവമായി.
“നിഖിൽ… ഞാൻ നിന്നെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാൻ പറഞ്ഞതല്ല.”
“എനിക്കറിയാം.”
“ഞാൻ അങ്ങനെ ചില കാര്യങ്ങളിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ആളല്ല. എനിക്ക് പ്രണയം എന്നത് വെറും വാക്കല്ല.”
അവൻ തലകുലുക്കി.
“അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ആലോചിച്ചത്.”
അവൾ അവനെ നോക്കി.
അവന്റെ മുഖത്ത് ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു ഗൗരവം ഉണ്ടായിരുന്നു.
“അനഘ…”
അവൻ വിളിച്ചു.
“ഹും?”
“നമ്മൾ എത്ര വർഷമായി സുഹൃത്തുക്കളാണ്?”
“അഞ്ച് വർഷം.”
“ഈ അഞ്ചു വർഷത്തിൽ നിന്നെക്കാൾ കൂടുതൽ എന്നെ മനസ്സിലാക്കിയ മറ്റാരുമില്ല.”
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“ഞാൻ വിഷമിച്ചപ്പോൾ കൂടെ നിന്നത് നീയാണ്.”
“അത് ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പല്ലേ.”
“അതെ. പക്ഷേ ഇന്നലെ രാത്രി ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു… അത് അതിൽ ഒതുങ്ങുന്നില്ല.”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ വലുതായി.
നിഖിൽ ഒരു ദീർഘശ്വാസം എടുത്തു.
“എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ് അനഘ.”
ഒരു നിമിഷം സമയം നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.
അവൾ അവനെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു.
അവൻ തുടർന്നു.
“നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടാൻ എനിക്ക് ഇഷ്ടമില്ല.”
“നീ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ എന്നും ഉണ്ടാകണം എന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.”
“അത് സൗഹൃദം കൊണ്ടു മാത്രമല്ല.”
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അതിശയം നിറഞ്ഞു.
“നിഖിൽ…”
അവൾ മൃദുവായി വിളിച്ചു.
“എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് ഇനിയും തീർന്നിട്ടില്ല.”
അവൻ ചിരിച്ചു.
“ഞാൻ ഇപ്പോൾ പറയുന്നത് ഒരു തമാശയല്ല.”
“നിന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ പറയുന്നതുമല്ല.”
“എനിക്ക് ശരിക്കും നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ്.”
അവന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
“അതുകൊണ്ട്… നീ തയ്യാറാണെങ്കിൽ… ഒരിക്കൽ എന്റെ ജീവിതപങ്കാളിയാകുമോ?”
അനഘയ്ക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ഇത്രയും നാൾ തമാശയും കളിയുമായിരുന്നു അവൻ.
ഇന്ന് അവളുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് മറ്റൊരാളായിരുന്നു.
പക്വതയുള്ള ഒരാൾ.
സത്യസന്ധനായ ഒരാൾ.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ തിളങ്ങി.
“നീ സീരിയസ് ആണോ?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
“അതെ.”
“നാളെ ഈ തീരുമാനം മാറില്ലേ?”
“മാറില്ല.”
“കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം പശ്ചാത്തപിക്കില്ലേ?”
“ഇല്ല.”
അവൾ വീണ്ടും അവനെ നോക്കി.
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കള്ളം കാണാനായില്ല.
“എനിക്കും നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ്.”
അവസാനം അവൾ പറഞ്ഞു.
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ നിഖിലിന്റെ മുഖത്ത് വലിയൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
“പക്ഷേ പറയാൻ പേടിയായിരുന്നു.”
അനഘ തുടർന്നു.
“എന്തിന്?”
“നീ എന്നെ അത്ര സീരിയസ് ആയി കാണുന്നില്ലെന്ന് തോന്നിയിരുന്നു.”
“അത് എന്റെ തെറ്റായിരുന്നു.”
നിഖിൽ സമ്മതിച്ചു.
“ഇനി അത് തിരുത്താം.”
അവർ രണ്ടുപേരും ചിരിച്ചു.
സൂര്യൻ അസ്തമിക്കാൻ തുടങ്ങി.
പാർക്കിലെ മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ സന്ധ്യയുടെ വെളിച്ചം പതിച്ചു.
ചുറ്റും ആളുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവർ തമ്മിൽ അകലം പാലിച്ചു.
എന്നാൽ അവരുടെ മനസ്സുകൾ തമ്മിലുള്ള ദൂരം അന്നേ ഇല്ലാതെയായി.
“വീട്ടിൽ പറയുമോ?”
നിഖിൽ ചോദിച്ചു.
“പറയും.”
“എനിക്കും പറയണം.”
“ജോലി കിട്ടിയ ശേഷം ഔദ്യോഗികമായി വീട്ടിൽ വരാം.”
അനഘ നാണത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“അതുവരെ?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
“അതുവരെ നല്ല കുട്ടികളായി ഇരിക്കാം.”
അവൻ പറഞ്ഞു.
“അതൊക്കെ നിനക്ക് പറ്റുമോ?”
അവൾ കളിയാക്കി.
“ഇപ്പോൾ പറ്റും.”
അവൻ ചിരിച്ചു.
അവർ പാർക്കിലൂടെ പതുക്കെ നടന്നു.
ഭാവിയെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു.
സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു.
കുടുംബങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു.
ഒരേ വഴിയിലൂടെ നടക്കാനുള്ള തീരുമാനത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു.
അന്ന് അവർക്ക് പ്രണയം ആരംഭിച്ച ദിവസം മാത്രമായിരുന്നില്ല.
പരസ്പരം ബഹുമാനിക്കാനും വിശ്വസിക്കാനും പഠിച്ച ദിവസം കൂടിയായിരുന്നു.
ചില ബന്ധങ്ങൾ സൗഹൃദമായി തുടങ്ങും.
അത് പ്രണയമാകാൻ വർഷങ്ങൾ വേണ്ടിവരും.
ചിലപ്പോൾ ഒരു ചോദ്യം മാത്രം മതി.
ഒരു ആത്മാർത്ഥമായ ചോദ്യം.
ഒരു സത്യസന്ധമായ മറുപടി.
നിഖിലിനും അനഘയ്ക്കും അങ്ങനെയായിരുന്നു.
ഒരു സാധാരണ സന്ദേശത്തിൽ തുടങ്ങിയ സംഭാഷണം, ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നീളുന്ന ഒരു ബന്ധത്തിന്റെ തുടക്കമായി മാറി.
സന്ധ്യയുടെ കാറ്റ് മൃദുവായി വീശിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അവരുടെ മുന്നിൽ അനവധി സ്വപ്നങ്ങളുള്ള ഒരു ഭാവി കാത്തുനിന്നു.
ആ ഭാവിയിലേക്ക് ഒരുമിച്ച് നടക്കാൻ അവർ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു.
സൗഹൃദത്തിന്റെ മണ്ണിൽ വിരിഞ്ഞ ആ പ്രണയം, വിശ്വാസത്തിന്റെയും ബഹുമാനത്തിന്റെയും വെള്ളം കിട്ടി കൂടുതൽ മനോഹരമായി പൂക്കാൻ തുടങ്ങി.
അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ അധ്യായം അന്നാണ് ആരംഭിച്ചത്.