by മഴ അവസാനിച്ച രാത്രി
നന്ദന ജനലരികിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
പുറത്ത് രാത്രി പതിയെ കനക്കുകയായിരുന്നു. നഗരത്തിന്റെ അറ്റത്തുള്ള അവരുടെ രണ്ടുനില വീട്ടിലേക്ക് മഴയുടെ മണം ഒഴുകിയെത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദൂരെയുള്ള വഴിവിളക്കിന്റെ മഞ്ഞ വെളിച്ചം മഴത്തുള്ളികളിലൂടെ പടർന്ന് ഒരു സ്വപ്നദൃശ്യത്തെപ്പോലെ തോന്നി.
പക്ഷേ അവളുടെ മനസ്സിൽ യാതൊരു ഭംഗിയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
കണ്ണാടിയിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്ന സ്വന്തം മുഖത്തേക്ക് അവൾ നോക്കി.
മുപ്പതാം വയസ്സിലേക്കെത്തിയിട്ടും അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തിന് യാതൊരു മങ്ങലും സംഭവിച്ചിരുന്നില്ല. കോളേജിൽ പഠിപ്പിക്കുന്ന ലക്ചറർ എന്ന നിലയിൽ നൂറുകണക്കിന് വിദ്യാർത്ഥികൾ അവളെ ബഹുമാനിച്ചിരുന്നു.
പക്ഷേ ഒരു സ്ത്രീയായി അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ ശൂന്യത വളർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.
കിടപ്പുമുറിയുടെ മറുവശത്ത് അഖിൽ തന്റെ ഡ്രോയിംഗ് ടാബ്ലറ്റിന് മുന്നിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
പ്രശസ്തനായ ഒരു ആർകിടെക്റ്റായിരുന്നു അയാൾ.
പുതിയ റിസോർട്ട് പ്രോജക്ടിന്റെ ഡിസൈനിൽ മുഴുകി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
“അഖിലേ…”
നന്ദന മൃദുവായി വിളിച്ചു.
“മ്മ്…”
സ്ക്രീനിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതെ അയാൾ മറുപടി പറഞ്ഞു.
“ഇത്ര രാത്രി ആയില്ലേ… നാളെ ചെയ്യാമല്ലോ ബാക്കി.”
“കഴിയില്ല നന്ദു. ക്ലയന്റിന് രാവിലെ തന്നെ അയക്കണം.”
നന്ദന ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ഇത്തരം സംഭാഷണങ്ങൾ അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ പുതുമയുള്ളതല്ലായിരുന്നു.
വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് നാല് വർഷം കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ആ നാല് വർഷത്തിനിടയിൽ അഖിൽ അവളെ ഒരിക്കലും വേദനിപ്പിച്ചിട്ടില്ല.
ഒരിക്കലും ശബ്ദം ഉയർത്തി സംസാരിച്ചിട്ടില്ല.
ഒരിക്കലും അവളെ അവഗണിച്ചിട്ടില്ല.
പക്ഷേ ഭർത്താവും ഭാര്യയും തമ്മിലുള്ള ഏറ്റവും സ്വകാര്യമായ അടുപ്പം മാത്രം അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
വിവാഹശേഷമാണ് നന്ദനയ്ക്ക് സത്യം മനസ്സിലായത്.
അഖിൽ ലൈംഗിക ആകർഷണം വളരെ കുറവുള്ള വ്യക്തിയായിരുന്നു.
അത് അയാളുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പല്ല.
അയാളുടെ സ്വഭാവത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.
ആദ്യമൊക്കെ നന്ദനയ്ക്ക് അത് അംഗീകരിക്കാൻ പ്രയാസമായി.
പല രാത്രികളും കരഞ്ഞുകിടന്നിട്ടുണ്ട്.
പല തവണ തന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
തന്നിൽ എന്തെങ്കിലും കുറവുണ്ടോ എന്ന് സംശയിച്ചിട്ടുണ്ട്.
പിന്നീടാണ് സത്യം മനസ്സിലായത്.
പ്രശ്നം അവളിലല്ലായിരുന്നു.
അഖിലും അതുകൊണ്ട് തന്നെ വേദനിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എന്നിട്ടും ജീവിതം മുന്നോട്ടുപോയി.
പക്ഷേ ചില ശൂന്യതകൾ സമയത്തോടൊപ്പം ഇല്ലാതാകില്ല.
അവ കൂടുതൽ ആഴത്തിലാകും.
—
അഖിലിന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തായിരുന്നു ശരത്.
സ്കൂൾ കാലം മുതൽ തുടങ്ങിയ സൗഹൃദം.
വീട്ടിലെ ഒരംഗത്തെപ്പോലെയായിരുന്നു.
ശരത് വരുമ്പോൾ നന്ദനയും വളരെ സ്വതന്ത്രമായി സംസാരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു.
ആദ്യകാലങ്ങളിൽ അവൾക്ക് ഒരിക്കലും അസ്വസ്ഥത തോന്നിയിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് മാസങ്ങളായി എന്തോ മാറിയിരുന്നു.
ശരത്തിന്റെ നോട്ടങ്ങൾ മാറിയിരുന്നു.
അത് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.
എന്നാൽ അവഗണിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു.
ഒരു ഞായറാഴ്ച ഉച്ചയ്ക്ക് അഖിൽ കൊച്ചിയിലേക്ക് ഒരു മീറ്റിംഗിന് പോയിരുന്നു.
വൈകിട്ട് മാത്രമേ തിരികെയെത്തൂ.
നന്ദന ഹാളിൽ പുസ്തകം വായിച്ചിരിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു കോളിംഗ് ബെൽ മുഴങ്ങിയത്.
വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ ശരത്.
“അഖിൽ ഇല്ലല്ലോ?”
അവൻ ചോദിച്ചു.
“മീറ്റിംഗിന് പോയി.”
“ഓ… ഞാൻ വെറുതെ വന്നതാണ്.”
“അകത്തേക്ക് വാ.”
ശരത് അകത്തേക്ക് കയറി.
നന്ദന ചായയെടുക്കാൻ അടുക്കളയിലേക്ക് പോകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൻ വിളിച്ചു.
“നന്ദന…”
അവൾ തിരിഞ്ഞു.
“എന്താ?”
“എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.”
അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ എന്തോ വ്യത്യാസമുണ്ടായിരുന്നു.
നന്ദനയുടെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു.
“എന്ത് കാര്യം?”
ശരത് കുറച്ചു നേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
ശേഷം പതിയെ പറഞ്ഞു.
“നീ സന്തോഷവതിയല്ല.”
നന്ദനയുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു.
“അതെന്താ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്?”
“കാരണം ഞാൻ കാണുന്നുണ്ട്.”
അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
“നിന്നെ കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് വിഷമം തോന്നാറുണ്ട്.”
“ശരത്…”
“ഇല്ല. ഞാൻ പറയട്ടെ.”
അവൻ എഴുന്നേറ്റു.
“നിന്നെപ്പോലൊരു സ്ത്രീ ഇങ്ങനെ ജീവിക്കേണ്ട ആളല്ല.”
നന്ദനയുടെ ഉള്ളിൽ അസ്വസ്ഥത പടർന്നു.
സംഭാഷണം പോകുന്ന ദിശ അവൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.
“ഇത് നമ്മുടെ വിഷയം അല്ല.”
“പക്ഷേ ഞാൻ നിന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവൾ സ്തംഭിച്ചു.
ഒരു നിമിഷം സമയം നിശ്ചലമായി.
“എന്ത്?”
“അതെ.”
ശരത് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“കുറേ നാളായി.”
“നീ ഭ്രാന്താണോ?”
“അല്ല.”
അവന്റെ ശബ്ദം ശാന്തമായിരുന്നു.
“ഞാൻ സീരിയസാണ്.”
നന്ദനയുടെ മുഖം ചുവന്നു.
ദേഷ്യം കൊണ്ടും ഞെട്ടൽ കൊണ്ടും.
“ഇത് അഖിലിന്റെ വീടാണ്.”
“അറിയാം.”
“നിങ്ങൾ അവന്റെ സുഹൃത്താണ്.”
“അറിയാം.”
“എന്നിട്ടും?”
ശരത് ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതിരുന്നു.
ശേഷം പറഞ്ഞു.
“കാരണം നിന്നെ ഇങ്ങനെ കാണാൻ എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല.”
“മതി.”
നന്ദന കർക്കശമായി പറഞ്ഞു.
“ഇനി ഒരു വാക്ക് പോലും വേണ്ട.”
അവൻ ചിരിച്ചു.
പക്ഷേ ആ ചിരിയിൽ വേദന ഉണ്ടായിരുന്നു.
“നീ ഒരിക്കലെങ്കിലും നിന്റെ മനസ്സിനോട് സത്യം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ?”
“എന്ത് സത്യം?”
“നിനക്ക് എന്താണ് നഷ്ടമാകുന്നത് എന്ന്.”
നന്ദന മറുപടി പറയാതെ വാതിലിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
“പോ.”
ശരത് കുറച്ചു നേരം അവളെ നോക്കി നിന്നു.
ശേഷം ഒന്നും പറയാതെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
—
ആ രാത്രി നന്ദനയ്ക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ശരത്തിന്റെ വാക്കുകൾ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അവൾക്ക് അയാളോട് പ്രണയമില്ല.
പക്ഷേ അയാൾ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളിൽ ചില സത്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അതായിരുന്നു പ്രശ്നം.
അഖിൽ അരികിൽ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു.
ഒരു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ.
അവൾ അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
ഈ മനുഷ്യനെ വെറുക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.
കാരണം അയാൾ ഒരിക്കലും അവളെ സ്നേഹിക്കാതിരുന്നിട്ടില്ല.
സ്നേഹത്തിന്റെ രൂപം മാത്രമായിരുന്നു വ്യത്യസ്തം.
—
അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ ശരത് പലതവണ വിളിച്ചു.
നന്ദന ഫോൺ എടുക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ ഒരു ദിവസം അവൾ എടുത്തു.
“എനിക്ക് നിന്നെ കാണണം.”
അവൻ പറഞ്ഞു.
“വേണ്ട.”
“ഒരു തവണ മാത്രം.”
“ശരത്, ഇത് അവസാനിപ്പിക്കൂ.”
“നീ സന്തോഷവതിയാണോ?”
നന്ദന മിണ്ടിയില്ല.
“അത് മാത്രം പറയൂ.”
അവൾ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.
പക്ഷേ ആ ചോദ്യം മനസ്സിൽ കുടുങ്ങി.
ഞാൻ സന്തോഷവതിയാണോ?
അവൾക്ക് ഉത്തരം കണ്ടെത്താനായില്ല.
—
രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞു.
ഒരു വൈകുന്നേരം കോളേജിൽ നിന്ന് മടങ്ങിയെത്തിയ നന്ദന മഴ നോക്കി വരാന്തയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
അഖിൽ ഒരു സൈറ്റിലേക്ക് പോയിരുന്നു.
രാത്രിയേ മടങ്ങൂ.
പെട്ടെന്നാണ് ഗേറ്റിനരികിൽ ഒരു കാർ നിർത്തിയത്.
ശരത്.
അവൻ മഴ നനഞ്ഞുകൊണ്ട് അകത്തേക്ക് നടന്നു.
“എന്തിനാ വന്നത്?”
നന്ദന ചോദിച്ചു.
“സംസാരിക്കാൻ.”
“നമ്മൾക്ക് ഇനി സംസാരിക്കാൻ ഒന്നുമില്ല.”
“എനിക്കുണ്ട്.”
അവൻ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
മഴത്തുള്ളികൾ അവന്റെ ഷർട്ടിൽ നിന്ന് നിലത്തേക്ക് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു.”
നന്ദനയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.
“ഇത് സ്നേഹം അല്ല.”
“അതാണ്.”
“അല്ല.”
അവൾ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് എന്നെയല്ല. എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ശൂന്യതയാണ്.”
ശരത് മിണ്ടാതായി.
“നിനക്ക് തോന്നുന്നത് ഞാൻ തകരാറിലാണെന്നാണ്.”
നന്ദന തുടർന്നു.
“പക്ഷേ ഞാൻ തകരാറിലല്ല.”
“നീ കള്ളം പറയുകയാണ്.”
“അല്ല.”
“അപ്പോൾ സന്തോഷവതിയാണെന്ന് പറയാമോ?”
നന്ദന കുറച്ചു നേരം മിണ്ടിയില്ല.
ശേഷം പറഞ്ഞു.
“എല്ലാ സന്തോഷവും എനിക്കില്ല.”
“അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ…”
“പക്ഷേ എനിക്ക് ആത്മാഭിമാനം ഉണ്ട്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ശരത് നിശ്ശബ്ദനായി.
“എന്റെ ജീവിതത്തിൽ കുറവുകൾ ഉണ്ട്. അത് സത്യമാണ്.”
നന്ദനയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ ആ കുറവുകൾ നികത്താൻ ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ നഷ്ടപ്പെടുത്തില്ല.”
ശരത് അവളെ നോക്കി നിന്നു.
“ഒരു നിമിഷം ഞാൻ വീണുപോകാം.”
അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു.
“കാരണം ഞാനും മനുഷ്യനാണ്.”
“അപ്പോൾ?”
“പക്ഷേ ഞാൻ വീഴില്ല.”
മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം കേൾക്കാമായിരുന്നു.
“കാരണം അഖിൽ എന്നെ വിശ്വസിക്കുന്നു.”
ശരത് കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി.
“നിനക്ക് അറിയാമോ?”
നന്ദന ചോദിച്ചു.
“അവൻ എന്നെ ഒരിക്കലും സ്പർശിച്ചിട്ടില്ലായിരിക്കാം. പക്ഷേ ഒരിക്കലും അപമാനിച്ചിട്ടില്ല.”
“…”
“ഒരിക്കലും സംശയിച്ചിട്ടില്ല.”
“…”
“ഒരിക്കലും കള്ളം പറഞ്ഞിട്ടില്ല.”
അവളുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
“അത്തരം ഒരു മനുഷ്യനെ ഞാൻ ചതിക്കില്ല.”
ശരത് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവന്റെ മുഖത്ത് തോൽവിയുടെ നിഴൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഒടുവിൽ അവൻ പതിയെ തിരിഞ്ഞു.
“ക്ഷമിക്കണം.”
അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞു.
ശേഷം മഴയിലേക്ക് ഇറങ്ങി നടന്നു.
—
ആ രാത്രി അഖിൽ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ നന്ദന അസാധാരണമായി ശാന്തയായിരുന്നു.
“എന്താ പറ്റിയത്?”
അവൻ ചോദിച്ചു.
അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
പകരം അയാളുടെ അരികിൽ ചെന്നിരുന്നു.
അവന്റെ കൈകളിൽ സ്വന്തം കൈകൾ ചേർത്തുവച്ചു.
അഖിൽ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.
“നന്ദു?”
അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“നിങ്ങൾ എനിക്ക് ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞുതരാമോ?”
“എന്ത്?”
“നിങ്ങൾ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടോ?”
അഖിൽ ചിരിച്ചു.
“ഈ ചോദ്യം ഇപ്പോഴാണോ?”
“ഉത്തരം പറ.”
അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട വ്യക്തി നീയാണ്.”
നന്ദനയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് ചില കാര്യങ്ങളിൽ കുറവുണ്ട്.”
അഖിൽ പതിയെ പറഞ്ഞു.
“അത് എനിക്കറിയാം.”
“പക്ഷേ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നതിൽ എനിക്ക് ഒരു കുറവും ഇല്ല.”
അവൾ തല അവന്റെ തോളിൽ ചായച്ചു.
പുറത്ത് മഴ അവസാനിച്ചിരുന്നു.
നനഞ്ഞ മണ്ണിൽ നിന്ന് ഒരു പുതിയ മണം ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ജീവിതം പൂർണ്ണമല്ലായിരിക്കാം.
ചില സ്വപ്നങ്ങൾ പൂവണിയാതിരിക്കാം.
ചില ആഗ്രഹങ്ങൾ എന്നും ആഗ്രഹങ്ങളായി ശേഷിക്കാം.
പക്ഷേ വിശ്വാസവും ബഹുമാനവും സ്നേഹവും ഉള്ളിടത്ത് ഒരു ബന്ധം തകരണമെന്നില്ല.
ആ രാത്രി നന്ദന അത് മനസ്സിലാക്കി.
ചില വിജയങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരെ നേടുന്നതിലല്ല.
സ്വയം നഷ്ടപ്പെടാതെ നിൽക്കുന്നതിലാണ്.
മഴ അവസാനിച്ച ആ രാത്രിയിൽ, അവൾ സ്വന്തം മനസ്സിനോട് തോൽക്കാതെ ജയിക്കുകയായിരുന്നു.