by ഒരു തീരുമാനത്തിന്റെ വെളിച്ചം
“ഞാനും ശ്യാമേട്ടനും മാത്രമേ പോകുന്നുള്ളൂ അമ്മേ… പരിപാടി കഴിഞ്ഞാൽ രാത്രി തന്നെ തിരികെ വരും.”
മാളവികയുടെ മറുപടി കേട്ടതും സരസ്വതിയുടെ മുഖം മങ്ങിയുപോയി.
“മോളെ, നീ ഇതൊന്നും ആലോചിക്കുന്നില്ലേ? ഭർത്താവിനോട് വേർപിരിഞ്ഞ് നിൽക്കുകയാണ് നീ. അതിനിടയിൽ ഒരു പുരുഷനൊപ്പം ഇങ്ങനെ യാത്ര പോകുന്നത് നാട്ടുകാർ കണ്ടാൽ എന്ത് പറയും?”
അമ്മയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ആശങ്കയായിരുന്നു.
മാളവിക അസ്വസ്ഥതയോടെ അമ്മയെ നോക്കി.
“അമ്മേ, ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത് നാട്ടുകാർക്ക് വേണ്ടിയാണോ? ശ്യാമേട്ടൻ ഇന്നുവരെ എന്നോട് ഒരു തെറ്റായ വാക്ക് പോലും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. എനിക്ക് സ്വന്തം സഹോദരനില്ലാത്ത കുറവ് പോലും അറിയിക്കാത്ത ആളാണ്. ഞാൻ പ്രതിസന്ധിയിൽ ആയപ്പോൾ കൂടെ നിന്നത് അദ്ദേഹം മാത്രമാണ്.”
“അതൊക്കെ എനിക്കറിയാം മോളെ.”
“അറിയാമെങ്കിൽ പിന്നെ എന്തിനാണ് ഈ ചോദ്യം? ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ മുതൽ വീട്ടുചെലവ് പോലും അദ്ദേഹം സഹായിച്ചാണ് നടന്നത്. എന്റെ മകന്റെ സ്കൂൾ ഫീസും മരുന്നും വരെ നോക്കിയത് അദ്ദേഹം. അതിനൊക്കെ നന്ദി പറയുന്നതിന് പകരം ആളുകൾക്ക് സംശയങ്ങൾ മാത്രം.”
സരസ്വതി ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“നന്ദിയുണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതി. പക്ഷേ ലോകം അങ്ങനെ കാണില്ല. നിനക്കും വിനീതിനും തമ്മിൽ അകന്നു നിൽക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് ഒരു വർഷമായി. ഇനിയും എന്താണ് തീരുമാനം? കുട്ടിയുടെ ഭാവി ഓർത്തെങ്കിലും ഒരിക്കൽ കൂടി സംസാരിച്ച് നോക്കാമായിരുന്നില്ലേ?”
ആ ചോദ്യം കേട്ടതും മാളവികയുടെ മുഖം കട്ടിയായി.
“അമ്മേ, ആ വിഷയം വീണ്ടും പറയരുത്. ഞാൻ സഹിച്ചതിന്റെ പകുതിപോലും മറ്റൊരു സ്ത്രീ സഹിക്കില്ല.”
“എന്തായാലും ഭർത്താവല്ലേ…”
“ഭർത്താവോ?”
മാളവികയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
“അവസാനം ഫോൺ ചെയ്തപ്പോൾ എന്താണ് പറഞ്ഞതെന്ന് അമ്മ മറന്നോ? കാശ് കൊടുത്ത് കൂടെ കിടത്തുന്ന സ്ത്രീകളിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്ന സന്തോഷം പോലും നിന്നിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്നില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു. അതിനുശേഷവും ഞാൻ ആ മനുഷ്യനൊപ്പം ജീവിക്കണോ?”
സരസ്വതി മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു.
മാളവിക തുടർന്നു.
“അപമാനിക്കാനും അവഹേളിക്കാനും മാത്രം അറിയുന്ന ഒരാളാണ് അദ്ദേഹം. എന്നാൽ ശ്യാമേട്ടൻ എന്റെ കണ്ണുനീർ കണ്ടാൽ പോലും വിഷമിക്കുന്ന ആളാണ്. ഒരു പ്രതിഫലവും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ഇത്രയും സഹായിച്ച മനുഷ്യനെ കുറിച്ച് എനിക്ക് മോശമായി ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയില്ല.”
“ഞാൻ ശ്യാമിനെ കുറ്റം പറയുന്നില്ല മോളെ.”
സരസ്വതി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ നാട്ടിലെ സംസാരം നല്ലതല്ല. നീ കാരണം അവനും ചീത്തപ്പേര് കേൾക്കുന്നു. അവൻ ഇത്രയും വയസായിട്ടും വിവാഹം കഴിക്കാത്തത് പോലും ഇപ്പോൾ നിന്റെ പേരിലാണ് പറയുന്നത്.”
മാളവിക ഞെട്ടിപ്പോയി.
“എന്റെ പേരിലോ?”
“അതെ. നിന്നെ കാത്തിരിക്കുകയാണ് അവൻ എന്നൊക്കെയാണ് ചിലരുടെ സംസാരം.”
“ദൈവമേ…”
അവൾ നിരാശയോടെ തലയിൽ കൈവച്ചു.
“ആ പാവം എന്ത് തെറ്റ് ചെയ്തു? എന്റെ കഷ്ടകാലത്ത് കൂടെ നിന്നതാണോ തെറ്റ്?”
“ലോകം അങ്ങനെ നോക്കില്ല മോളെ. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ പറയുന്നത്. കുറച്ചെങ്കിലും അകലം പാലിക്കണം.”
മാളവികയ്ക്ക് മറുപടി പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അപ്പോഴാണ് വീടിന്റെ മുന്നിൽ ഒരു വാഹനം നിൽക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്.
ഇരുവരും പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
വാതിലിന് സമീപം നിന്നിരുന്ന ആളെ കണ്ടതും മാളവികയുടെ മുഖം വിളറി.
ശ്യാം.
എത്ര നേരമായി അവിടെ നിൽക്കുന്നു എന്ന് പോലും മനസ്സിലായില്ല.
“ശ്യാമേട്ടാ…”
അവൾ വാക്കുകൾ തേടി.
ശ്യാം ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“വിഷമിക്കണ്ട മാളു. നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതെല്ലാം ഞാൻ കേട്ടു.”
സരസ്വതിയും പതറിയുപോയി.
“മോനേ… ഞാൻ…”
“അമ്മ ഒന്നും വിശദീകരിക്കണ്ട.”
അദ്ദേഹം അകത്തേക്ക് നടന്നു.
സോഫയിൽ ഇരുന്ന ശേഷം ഇരുവരെയും നോക്കി.
“ഞാനും ചില കാര്യങ്ങൾ കേൾക്കുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണ് ഇന്ന് ഇവിടെ വന്നത്.”
മാളവിക ആശങ്കയോടെ ചോദിച്ചു.
“എന്ത് കാര്യങ്ങൾ?”
“നാട്ടിലെ സംസാരം.”
ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദത.
“പച്ചയ്ക്ക് പറഞ്ഞാൽ, ഞാൻ നിന്നെ വെച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്നും, നിന്റെ ജീവിതം ഞാൻ നിയന്ത്രിക്കുകയാണെന്നും.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് മാളവികയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“ആളുകൾക്ക് വേറെ പണിയില്ല.”
“അതെ.”
ശ്യാം ചിരിച്ചു.
“പക്ഷേ എനിക്ക് ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നത്, അവർക്ക് മറുപടി കൊടുക്കേണ്ട സമയം ആയെന്നാണ്.”
സരസ്വതി സംശയത്തോടെ നോക്കി.
“എന്ത് മറുപടി?”
ശ്യാം നേരെ ഇരുന്നു.
“അമ്മയ്ക്ക് അറിയാമല്ലോ, ഒരുകാലത്ത് ഞാൻ ആരെയോ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു.”
സരസ്വതി തലയാട്ടി.
“വിവാഹം വരെ സംസാരിച്ച ബന്ധമായിരുന്നു. പക്ഷേ അവസാനം പണവും സ്ഥാനവും നോക്കി അവൾ മറ്റൊരാളെ തിരഞ്ഞെടുത്തു.”
ഒരു നിമിഷം അദ്ദേഹം മിണ്ടാതിരുന്നു.
“അതിനുശേഷം വിവാഹം എന്ന കാര്യം ഞാൻ മനസ്സിൽ നിന്ന് മാറ്റി.”
മാളവികയും ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടിരുന്നു.
“പക്ഷേ കഴിഞ്ഞ ഒരു വർഷം എന്റെ ജീവിതം മാറി.”
അദ്ദേഹം അവളെ നോക്കി.
“നിന്റെ വേദനകൾ ഞാൻ കണ്ടു. നീ എത്ര ശക്തയായ സ്ത്രീയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി. സ്വന്തം മകനെ പിടിച്ചു നിർത്താൻ വേണ്ടി എത്ര കഷ്ടപ്പെടുന്നുവെന്ന് കണ്ടു.”
മാളവികയുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു.
“ശ്യാമേട്ടാ…”
“കേൾക്ക്.”
അദ്ദേഹം സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“നീയും നിന്റെ മകനും എനിക്ക് ഒരു ഭാരമല്ല. മറിച്ച് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ വിലപ്പെട്ട ആളുകളാണ്.”
സരസ്വതി അമ്പരന്ന് അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി.
“മോനേ…”
“അതെ അമ്മേ. ഞാൻ ആലോചിച്ചെടുത്ത തീരുമാനമാണ്.”
അദ്ദേഹം ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“മാളവിക, നിന്നെ എനിക്ക് ഇഷ്ടമാണ്. ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് മാളവിക നിശ്ചലമായി.
“ഞാൻ…?”
“അതെ.”
ശ്യാം ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“ഇത് സഹതാപമല്ല. നാട്ടുകാരെ തോൽപ്പിക്കാനുള്ള വാശിയും അല്ല. കഴിഞ്ഞ കുറേ മാസങ്ങളായി എന്റെ മനസ്സിൽ ഉള്ള കാര്യമാണ്.”
സരസ്വതി വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“നിനക്കറിയാമല്ലോ, അവൾക്ക് ഒരു കുട്ടിയുണ്ട്.”
“അറിയാം.”
“അതൊന്നും പ്രശ്നമല്ലേ?”
“എന്തിനാണ് പ്രശ്നമാകേണ്ടത്?”
ശ്യാമിന്റെ മറുപടി ഉടനെയെത്തി.
“അവൻ എന്റെ മകനായി ജീവിക്കാം. അതിൽ എനിക്ക് സന്തോഷമേയുള്ളൂ.”
മാളവികയ്ക്ക് കണ്ണുനീർ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
“ശ്യാമേട്ടാ, ഇങ്ങനെ പറയരുത്.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“ഞാൻ ഭാഗ്യമില്ലാത്ത സ്ത്രീയാണ്.”
“അത് ആരാണ് പറഞ്ഞത്?”
“ജീവിതം മുഴുവൻ തോൽവികളാണ്.”
“നീ ഇപ്പോഴും ജീവനോടെ പോരാടുന്നുണ്ടല്ലോ. പിന്നെ എങ്ങനെ തോറ്റു?”
അവൾ മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“എനിക്ക് ഒരു സുന്ദരിയായ പെൺകുട്ടിയെ വിവാഹം കഴിക്കാം. അതിന് പ്രയാസമൊന്നുമില്ല.”
ശ്യാം പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത് നിന്നെയാണ്.”
മാളവിക പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
“എനിക്ക് പേടിയാണ്.”
“എന്തിന്?”
“ഞാൻ കാരണം നിങ്ങൾക്കും വേദന വരുമോ എന്ന്.”
ശ്യാം അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.
“നിന്റെ വേദനയിൽ പങ്കുചേരാൻ എനിക്ക് പേടിയില്ല. പിന്നെ സന്തോഷത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ എന്തിന് പേടിക്കണം?”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് സരസ്വതിയുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു.
ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി മകളുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് പ്രതീക്ഷ തോന്നി.
ശ്യാം വീണ്ടും സംസാരിച്ചു.
“ഒരു കാര്യം മാത്രം ചെയ്യൂ.”
ഇരുവരും അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി.
“വിനീതുമായുള്ള ബന്ധം നിയമപരമായി അവസാനിപ്പിക്കൂ. നിനക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടട്ടെ.”
അദ്ദേഹം ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“അതിന് ശേഷം എന്റെ വീട്ടുകാർക്കൊപ്പം വന്ന് നിന്നെ ഔദ്യോഗികമായി ചോദിക്കും.”
മാളവികയുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു.
“ശ്യാമേട്ടാ…”
“അതുവരെ ഞാൻ കാത്തിരിക്കും.”
അവൾക്ക് ഇനി പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
എഴുന്നേറ്റ് അദ്ദേഹത്തിനരികിലേക്ക് ചെന്നു.
വർഷങ്ങളായി അടക്കിവെച്ച കണ്ണുനീർ മുഴുവൻ ഒഴുകി.
അവളുടെ കരച്ചിലിൽ ആശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു.
സുരക്ഷിതത്വമുണ്ടായിരുന്നു.
ജീവിതം അവസാനിച്ചിട്ടില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവുണ്ടായിരുന്നു.
ശ്യാം അവളുടെ തലയിൽ കൈവച്ചു.
“ഇനി ഒറ്റയ്ക്ക് കരയേണ്ട.”
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം സ്നേഹനിറഞ്ഞതായിരുന്നു.
“എന്ത് പ്രശ്നം വന്നാലും നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് നേരിടാം.”
ആ വാക്കുകൾ മാളവികയുടെ ഹൃദയത്തിൽ പുതിയൊരു പ്രതീക്ഷയായി നിറഞ്ഞു.
സരസ്വതി ഇരുവരെയും നോക്കി.
മകളുടെ ജീവിതം വീണ്ടും പ്രകാശത്തിലേക്ക് തിരികെ വരുമെന്ന് അവർക്ക് ആദ്യമായി വിശ്വാസമായി.
പുറത്ത് മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ വീട്ടിനുള്ളിൽ പുതിയൊരു പ്രഭാതത്തിന്റെ വെളിച്ചം ഉദിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.