by മണ്ണിന്റെ മണം
“ഡാ… ഇത് ശരിക്കും മീര തന്നെയാണോ…?”
ഫോണിന്റെ സ്ക്രീനിലേക്ക് കണ്ണുകൾ ചുരുട്ടി നോക്കിക്കൊണ്ട് രാഹുൽ ചോദിച്ചു.
അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ അതിശയവും സംശയവും ഒരുപോലെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്നത് ഒരു യുവതിയുടെ ചിത്രങ്ങളായിരുന്നു. ഓഫ്-ഷോൾഡർ ടോപ്പ്, മോഡേൺ ഔട്ട്ഫിറ്റ്, ആത്മവിശ്വാസം നിറഞ്ഞ ചിരി, ക്യാമറയ്ക്ക് മുന്നിൽ വളരെ സ്വാഭാവികമായ പോസുകൾ.
രാഹുലിന് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
കാരണം അവൻ ഏതാനും ദിവസം മുമ്പ് കണ്ട മീര ഇതായിരുന്നില്ല.
അവൻ കണ്ടത് തലയിൽ തുണിയിട്ട്, കൈയിൽ സാധനങ്ങളുടെ സഞ്ചിയുമായി, രണ്ട് കുട്ടികളെയും കൂട്ടി ബസ് സ്റ്റോപ്പിലൂടെ നടക്കുകയായിരുന്ന ഒരു സാധാരണ വീട്ടമ്മയെയായിരുന്നു.
“ഫോട്ടോഷോപ്പ് ആണോ… അല്ലെങ്കിൽ എഐയോ…?” അവൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
അവന്റെ അരികിലിരുന്ന വിഷ്ണു ചിരിച്ചു.
“അല്ലടാ… ഇതെല്ലാം യഥാർത്ഥ ഫോട്ടോകളാണ്.”
“സത്യമാണോ?”
“അതെ. കോളേജ് കാലത്ത് എടുത്തവ.”
രാഹുൽ വീണ്ടും ചിത്രങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി.
അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു ചോദ്യമായിരുന്നു.
ഇത്രയധികം മാറ്റം ഒരാൾക്ക് എങ്ങനെ സംഭവിക്കും?
വിഷ്ണു ഫോൺ കൈയിൽ എടുത്തു.
“നിനക്കറിയാമോ… മീരയ്ക്ക് അന്ന് മോഡലിംഗ് ഭയങ്കര ഇഷ്ടമായിരുന്നു. നമ്മുടെ കോളേജിൽ പഠിക്കുന്ന സമയത്ത് അവൾ ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ടിരുന്നു.”
“ശരിക്കുമോ?”
“അതെ. അവളുടെ വീട്ടിൽ അതൊന്നും അംഗീകരിക്കില്ലെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് രഹസ്യമായിട്ടായിരുന്നു എല്ലാം.”
വിഷ്ണു പഴയ ഓർമ്മകളിലേക്ക് പോയി.
“അവൾ ചെറിയ ചെറിയ തുകകൾ കൂട്ടിവച്ച് ഓൺലൈനിൽ ഡ്രസ്സുകൾ വാങ്ങുമായിരുന്നു. ഫോട്ടോഷൂട്ട് കഴിഞ്ഞാൽ ചിലപ്പോൾ ആ ഡ്രസ്സുകൾ ഒളിപ്പിച്ചുവെക്കും. ചിലപ്പോൾ കളഞ്ഞുകളയും. വീട്ടുകാർ കണ്ടാൽ പ്രശ്നമാകുമെന്ന ഭയം.”
രാഹുൽ അത്ഭുതത്തോടെ കേട്ടിരുന്നു.
“എന്നിട്ട്?”
“ഞാനായിരുന്നു ഫോട്ടോ എടുക്കുന്നത്. അന്ന് എനിക്ക് ക്യാമറയോട് വലിയ ഭ്രമമായിരുന്നു. അവൾക്ക് മോഡലിംഗ്. രണ്ടുപേരുടെയും സ്വപ്നങ്ങൾ ചേർന്നപ്പോൾ ഈ ചിത്രങ്ങൾ ഉണ്ടായി.”
കുറച്ച് നിമിഷം നിശബ്ദത.
പിന്നെ രാഹുൽ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ഇന്ന് കണ്ട മീരയും ഈ ചിത്രങ്ങളിലെ മീരയും ഒരാളാണെന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല.”
വിഷ്ണു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“ജീവിതം ചിലപ്പോൾ മനുഷ്യരെ തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റാത്തവിധം മാറ്റും.”
ആ വാക്കുകൾ രാഹുലിന്റെ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു.
“ഇപ്പോൾ അവൾ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്?”
“ഭർത്താവ് ദിവസക്കൂലി തൊഴിലാളിയാണ്. രണ്ട് കുട്ടികൾ. വീട്ടുചെലവുകൾ. കടങ്ങൾ. ഇടയ്ക്ക് അവളും ജോലിക്ക് പോകും.”
“അവൾ നമ്മുടെ ക്ലാസ്സിലെ മികച്ച വിദ്യാർത്ഥിനികളിൽ ഒരാളായിരുന്നില്ലേ?”
“അതെ.”
“പിന്നെ…?”
“എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ അവസരങ്ങൾ കിട്ടണമെന്നില്ല രാഹുൽ.”
രാഹുൽ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
ഒരു നിമിഷം അവന് എന്തോ നഷ്ടബോധം തോന്നി.
“നമുക്ക് അവളെ സഹായിക്കാൻ പറ്റുമോ?”
വിഷ്ണു അവനെ നോക്കി.
“എന്താണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?”
“നീ ഇപ്പോൾ നല്ലൊരു ഫോട്ടോഗ്രാഫറാണ്. എനിക്കും ബിസിനസ് വഴി കുറേ ബന്ധങ്ങളുണ്ട്. അവളുടെ പഴയ സ്വപ്നം വീണ്ടും ജീവിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കാമല്ലോ.”
വിഷ്ണു കുറച്ചു നേരം ആലോചിച്ചു.
“ശ്രമിക്കാം.”
“അപ്പോൾ നമുക്ക് അവളെ കണ്ടു സംസാരിക്കാം.”
“ശരി.”
—
അടുത്ത ദിവസം വൈകുന്നേരം അവർ മീരയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി.
ചെറിയൊരു വീട്.
മുറ്റത്ത് കുറച്ച് ചെടികൾ.
വാതിൽക്കൽ ഉണക്കാൻ വിരിച്ച വസ്ത്രങ്ങൾ.
അവരെ കണ്ടപ്പോൾ മീരയുടെ മുഖത്ത് അതിശയവും സന്തോഷവും ഒരുമിച്ച് തെളിഞ്ഞു.
“അയ്യോ… നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരോ?”
അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“അകത്ത് വാ.”
വീട്ടിനുള്ളിൽ കയറിയപ്പോൾ ലാളിത്യം മാത്രമായിരുന്നു.
വിലകൂടിയ ഫർണിച്ചറുകളൊന്നുമില്ല.
എന്നാൽ വൃത്തിയും ചിട്ടയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അപ്പോഴേക്കും രണ്ട് കുട്ടികൾ ഓടിവന്നു.
രാഹുൽ കൊണ്ടുവന്ന ചോക്ലേറ്റുകൾ കണ്ടപ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി.
അത് വാങ്ങി സന്തോഷത്തോടെ അകത്തേക്ക് ഓടിപ്പോയി.
ആ കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ മീരയുടെ മുഖത്ത് അഭിമാനത്തിന്റെ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
“പറയൂ… എങ്ങനെയുണ്ട് ജീവിതം?”
വിഷ്ണു ചോദിച്ചു.
“സുഖം.”
മീര പതിവുപോലെ മറുപടി പറഞ്ഞു.
പക്ഷേ ആ പുഞ്ചിരിയുടെ പിന്നിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന ക്ഷീണം രണ്ടുപേരും കണ്ടു.
കുറച്ച് നേരം സാധാരണ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ചു.
അതിനുശേഷമാണ് രാഹുൽ വിഷയത്തിലേക്ക് കടന്നത്.
“മീര… ഇന്നലെ വിഷ്ണുവിന്റെ കൈയിൽ നിന്റെ പഴയ ഫോട്ടോകൾ കണ്ടു.”
ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് മീരയുടെ മുഖം മാറി.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അസ്വസ്ഥത തെളിഞ്ഞു.
“അത്… ഇപ്പോഴും ഉണ്ടോ?”
“ഉണ്ട്.”
“എന്തിനാ നിങ്ങൾ അതൊക്കെ നോക്കിയത്?”
ശബ്ദത്തിൽ ചെറിയൊരു ഭയം ഉണ്ടായിരുന്നു.
വിഷ്ണു അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
“ഭയപ്പെടണ്ട. ഞങ്ങൾ മോശമായ ഉദ്ദേശത്തോടെയല്ല വന്നത്.”
മീര മിണ്ടാതെ നിന്നു.
രാഹുൽ തുടർന്നു.
“നിന്റെ പഴയ ആഗ്രഹത്തെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്ക് വിഷമം തോന്നി.”
“വിഷമമോ?”
“അതെ. നീ ഒരുപാട് കഴിവുള്ളവളായിരുന്നു. ഇപ്പോഴും ആണ്.”
മീര ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“അതുകൊണ്ട്?”
“ആ സ്വപ്നം വീണ്ടും തുടങ്ങാൻ താൽപര്യമുണ്ടോ?”
മീര അവരെ മാറിമാറി നോക്കി.
ഒരു നിമിഷം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പഴയകാലത്തിന്റെ തിളക്കം തെളിഞ്ഞു.
പക്ഷേ അത് വളരെ വേഗം അപ്രത്യക്ഷമായി.
“ഇപ്പോൾ?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
“അതെ.”
“നിങ്ങൾ തമാശ പറയുകയാണോ?”
“അല്ല.”
വിഷ്ണു ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“ഇന്ന് സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെ കാലമാണ്. സ്വാഭാവിക സൗന്ദര്യമുള്ളവരെ ആളുകൾ കൂടുതൽ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. നിനക്ക് നല്ല അവസരങ്ങൾ കിട്ടാം.”
മീര വീണ്ടും ചിരിച്ചു.
ഈ പ്രാവശ്യം ആ ചിരിയിൽ വേദനയുണ്ടായിരുന്നു.
“നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഇപ്പോഴും പഴയ മീരയെ ഓർക്കുകയാണ്.”
“അതിൽ തെറ്റുണ്ടോ?”
“ഉണ്ട്.”
അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“കാരണം ആ മീര ഇപ്പോൾ ഇല്ല.”
മുറിയിൽ നിശബ്ദത നിറഞ്ഞു.
മീര ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
“ഒരു കാലത്ത് എനിക്കും വലിയ സ്വപ്നങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. നഗരങ്ങൾ കാണണം. വലിയ വേദികളിൽ നടക്കണം. ഫോട്ടോഷൂട്ടുകൾ ചെയ്യണം. ആളുകൾ എന്നെ തിരിച്ചറിയണം.”
അവൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“പക്ഷേ ജീവിതം വേറെ വഴിയാണ് തെരഞ്ഞെടുത്തത്.”
ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“ഇപ്പോൾ എന്റെ ലോകം വളരെ ചെറുതാണ്.”
അവൾ തുടർന്നു.
“റേഷൻ കിട്ടുമോ എന്ന ആശങ്ക.”
“കുട്ടികളുടെ ഫീസ് എങ്ങനെ അടയ്ക്കും എന്ന ചിന്ത.”
“മഴ പെയ്താൽ മേൽക്കൂര ചോരുമോ എന്ന പേടി.”
“ഭർത്താവിന്റെ ആരോഗ്യം.”
“വീട്ടുചെലവുകൾ.”
“ഇതൊക്കെയാണ് ഇപ്പോൾ എന്റെ ജീവിതം.”
രാഹുലിന്റെ ഹൃദയം ഭാരമായി.
മീരയുടെ ശബ്ദം ശാന്തമായിരുന്നു.
എന്നാൽ ആ ശാന്തതയുടെ പിന്നിൽ എത്രയോ നഷ്ടങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു.
“നിനക്ക് ഇപ്പോഴും ആഗ്രഹമില്ലേ?”
അവൻ ചോദിച്ചു.
മീര കുറച്ച് നേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“ആഗ്രഹങ്ങൾ മരിക്കില്ല.”
ആ മറുപടി കേട്ട് ഇരുവരും അവളെ നോക്കി.
“പക്ഷേ ചില ആഗ്രഹങ്ങൾ ഉറങ്ങിപ്പോകും.”
അവൾ തുടർന്നു.
“അവയെ വീണ്ടും ഉണർത്തുന്നത് ചിലപ്പോൾ കൂടുതൽ വേദന നൽകും.”
വിഷ്ണു ഒന്നും പറയാനായില്ല.
മീരയുടെ ഓരോ വാക്കുകളും യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ ഭാരം വഹിച്ചിരുന്നു.
“ഞാൻ ഇപ്പോൾ മോശമായി ജീവിക്കുന്നില്ല.”
അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“എന്റെ കുട്ടികൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് സന്തോഷമുണ്ട്.”
“ഭർത്താവ് വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ സന്തോഷമുണ്ട്.”
“ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ സന്തോഷമുണ്ട്.”
“വലിയ സ്വപ്നങ്ങളില്ലെങ്കിലും ചെറിയ സന്തോഷങ്ങൾ ഉണ്ട്.”
രാഹുൽ തലകുനിച്ചു.
അവൻ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു.
എല്ലാ വിജയങ്ങളും പ്രശസ്തിയിലൂടെ അളക്കാൻ പറ്റില്ലെന്ന്.
“ഒരു കാര്യം മാത്രം.”
മീര പറഞ്ഞു.
“ആ ഫോട്ടോകൾ ഡിലീറ്റ് ചെയ്യണം.”
“എന്തിന്?”
“വീട്ടിൽ പ്രശ്നമാകരുത്.”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ അഭ്യർത്ഥന ഉണ്ടായിരുന്നു.
വിഷ്ണു ഫോൺ എടുത്തു.
“ശരി.”
പക്ഷേ അതിന് മുമ്പ് മീര പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.
“ഒരു മിനിറ്റ്.”
അവൾ ഫോണിലേക്ക് കൈ നീട്ടി.
“ഒരിക്കൽ കൂടി കാണട്ടെ.”
വിഷ്ണു ഫോൺ അവൾക്ക് നൽകി.
മീര ഓരോ ചിത്രവും ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി.
ചില ചിത്രങ്ങളിൽ അവൾ ചിരിച്ചു.
ചിലതിൽ അതിശയപ്പെട്ടു.
ചിലതിൽ കണ്ണുകൾ നനഞ്ഞു.
ആ നിമിഷം മുറിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് മൂന്ന് പേരല്ല.
രണ്ട് മീരമാരായിരുന്നു.
ഒന്ന് പഴയ സ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ട പെൺകുട്ടി.
മറ്റൊന്ന് ജീവിതത്തെ സ്വീകരിച്ച സ്ത്രീ.
കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവൾ ഫോൺ തിരികെ നൽകി.
“ഡിലീറ്റ് ചെയ്യ്.”
ഈ പ്രാവശ്യം ശബ്ദം വളരെ മൃദുവായിരുന്നു.
വിഷ്ണു ചിത്രങ്ങൾ മായ്ച്ചു.
മീര അത് നോക്കി നിന്നു.
ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു കാലഘട്ടം അവസാനിക്കുന്നതിന്റെ വേദന ഉണ്ടായിരുന്നു.
അതിനു ശേഷം അവർ പഴയ സുഹൃത്തുക്കളെക്കുറിച്ചും കോളേജ് ഓർമ്മകളെക്കുറിച്ചും സംസാരിച്ചു.
ആർക്കൊക്കെ ജോലി കിട്ടി.
ആരാണ് വിദേശത്ത് പോയത്.
ആരാണ് വിവാഹം കഴിച്ചത്.
പഴയ കഥകൾ പറഞ്ഞ് എല്ലാവരും ചിരിച്ചു.
സമയം എങ്ങനെ കടന്നുപോയെന്ന് ആരും അറിഞ്ഞില്ല.
ഒടുവിൽ പോകാനുള്ള സമയമായി.
മീര വാതിൽവരെ വന്നു.
“വീണ്ടും വരണം.”
അവൾ പറഞ്ഞു.
“തീർച്ചയായും.”
രാഹുൽ മറുപടി നൽകി.
കാറിൽ കയറിയ ശേഷം കുറച്ച് ദൂരം ആരും സംസാരിച്ചില്ല.
അവസാനം രാഹുൽ മൗനം ഭേദിച്ചു.
“ജീവിതം വളരെ വിചിത്രമാണ്.”
വിഷ്ണു തലകുലുക്കി.
“അതെ.”
“ഒരു കാലത്ത് വലിയ വേദികൾ സ്വപ്നം കണ്ട പെൺകുട്ടി ഇന്ന് ഒരു ചെറിയ വീട്ടിൽ ജീവിക്കുന്നു.”
“പക്ഷേ അവൾ തോറ്റിട്ടില്ല.”
വിഷ്ണു പറഞ്ഞു.
രാഹുൽ അവനെ നോക്കി.
“എന്താണ് അർത്ഥം?”
“നീ അവളുടെ കണ്ണുകൾ കണ്ടില്ലേ?”
“കണ്ടു.”
“അവിടെ നിരാശയുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ തോൽവി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.”
രാഹുൽ ആലോചിച്ചു.
അതിൽ സത്യമുണ്ടായിരുന്നു.
മീരയ്ക്ക് ലഭിക്കാതെ പോയ സ്വപ്നങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവൾ ജീവിതത്തോട് തോറ്റിരുന്നില്ല.
അവൾ അതിനെ സ്വീകരിച്ചിരുന്നു.
കാർ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
അവിടെ, ചെറിയ വീട്ടിന്റെ വാതിൽക്കൽ നിന്നുകൊണ്ട് മീര അവരെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അവളുടെ മനസ്സിൽ പഴയ ഓർമ്മകൾ വീണ്ടും ഉണർന്നിരുന്നു.
ക്യാമറയുടെ ഫ്ലാഷുകൾ.
കോളേജ് ദിവസങ്ങൾ.
സ്വപ്നങ്ങൾ.
ആഗ്രഹങ്ങൾ.
അവയെല്ലാം ഒരു നിമിഷം തിരിച്ചുവന്നു.
പിന്നെ വീട്ടിനുള്ളിൽ നിന്ന് കുട്ടികളുടെ വിളി കേട്ടു.
“അമ്മേ…”
മീര തിരിഞ്ഞു.
മുഖത്ത് വീണ്ടും പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
അവൾ അകത്തേക്ക് നടന്നു.
കാരണം ചിലപ്പോൾ ജീവിതം നമ്മൾ ആഗ്രഹിച്ചതല്ല തരുന്നത്.
പക്ഷേ നമ്മൾക്ക് ഏറ്റവും ആവശ്യമുള്ളത് തന്നേക്കാം.
സ്വപ്നങ്ങൾ എല്ലാം സഫലമാകണമെന്നില്ല.
എന്നാൽ ഓരോ മനുഷ്യനും തന്റെ ജീവിതത്തിന് അർത്ഥം കണ്ടെത്താൻ കഴിയും.
മീര അതാണ് കണ്ടെത്തിയത്.
മണ്ണിന്റെ മണം പോലെ ലളിതമായ ഒരു ജീവിതം.
വലിയ വെളിച്ചങ്ങളില്ലാത്ത ഒരു സന്തോഷം.
പക്ഷേ ഹൃദയം നിറയ്ക്കാൻ അതുമതി.
അവൾ നഷ്ടപ്പെട്ടതിനെക്കാൾ കൂടുതലായി നേടിയിരുന്നത് ഒരുപക്ഷേ അതായിരിക്കാം.
ജീവിതം എല്ലായ്പ്പോഴും നമ്മൾ എഴുതുന്ന കഥയല്ല.
ചിലപ്പോൾ അത് നമ്മൾ സ്വീകരിക്കുന്ന കഥയാണ്.
ആ സ്വീകരണത്തിനുള്ളിൽ തന്നെയാണ് യഥാർത്ഥ സമാധാനം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.