by അവസാനം സത്യം ജയിച്ച ദിവസം
“മൂവായിരമോ നാലായിരമോ അല്ല സന്ധ്യേ… ഏഴായിരം രൂപയുടെ കുറവാണ് കണക്കിൽ കാണിക്കുന്നത്. ഇത് ചെറിയ കാര്യമല്ല.”
ബ്രാഞ്ചിലെ അക്കൗണ്ട്സ് ഇൻചാർജായ രാജീവ് പറഞ്ഞത് കേട്ട് സന്ധ്യയുടെ മുഖം വിളറി.
“സാർ… ഞാൻ മനഃപൂർവം ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല. എന്തെങ്കിലും എൻട്രി വിട്ടുപോയതാകാം. അല്ലെങ്കിൽ ഏതെങ്കിലും വൗച്ചർ ഫയലിൽ കയറാതെ പോയിട്ടുണ്ടാകും.”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഭയവും നിരാശയും ഒരുപോലെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
“അതൊക്കെ പറയാൻ എളുപ്പമാണ്. പക്ഷേ കാഷ് കൗണ്ടറിൽ ഇരിക്കുന്ന ആളെന്ന നിലയിൽ ഉത്തരവാദിത്തം നിനക്കാണ്. ഇന്ന് വൈകുന്നേരം ഓഡിറ്റ് റിപ്പോർട്ട് അയക്കണം. അതിന് മുമ്പ് കണക്ക് ശരിയാകണം.”
സന്ധ്യ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
അവളുടെ ജീവിതം കഴിഞ്ഞ കുറേ മാസങ്ങളായി കഷ്ടപ്പാടുകളുടെ നടുവിലായിരുന്നു. ഭർത്താവിൽ നിന്ന് വേർപിരിഞ്ഞ ശേഷം ആറുവയസ്സുള്ള മകളെ വളർത്താൻ അവൾ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു പോരാട്ടം.
“നിനക്ക് സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടെന്ന കാര്യം എല്ലാവർക്കും അറിയാം. എന്നാലും കഴിഞ്ഞ മാസം പിറന്നാൾ ആഘോഷത്തിന്റെ ഫോട്ടോകൾ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ കണ്ടല്ലോ. വലിയ കേക്കും അലങ്കാരവുമൊക്കെ.”
രാജീവിന്റെ വാക്കുകൾക്ക് മറ്റൊരു അർത്ഥമുണ്ടെന്ന് സന്ധ്യയ്ക്ക് മനസ്സിലായി.
“സാർ… ദയവായി അങ്ങനെ പറയരുത്. അത് എന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ ചേർന്ന് നടത്തിയതാണ്. എന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് ഒരു രൂപ പോലും പോയിട്ടില്ല.”
“ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ കണക്ക് പറയുന്നത് വേറെ കഥയാണ്.”
അത്രയും പറഞ്ഞ് രാജീവ് തന്റെ സീറ്റിലേക്ക് നടന്നു.
സന്ധ്യയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അവളുടെ അടുത്തിരുന്ന അനു പതുക്കെ കസേര വലിച്ച് അരികിലിരുന്നു.
“എടീ, ആദ്യം കരച്ചിൽ നിർത്തു. നീ എന്തെങ്കിലും മറന്നുപോയിട്ടുണ്ടോന്ന് ഒന്ന് ആലോചിക്കൂ.”
“ഞാൻ പത്ത് തവണ പരിശോധിച്ചു. ഒന്നും കിട്ടുന്നില്ല. എന്റെ അവസ്ഥ നിനക്കറിയില്ലേ അനു. മൂന്ന് മാസമായി ശമ്പളം കിട്ടിയിട്ടില്ല. വീട്ടുവാടക പോലും കുടിശ്ശികയാണ്. ഈ ഏഴായിരം ഞാൻ എവിടെ നിന്ന് കൊണ്ടുവരും?”
അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
അനുവിന് അവളെ കണ്ടപ്പോൾ വല്ലാത്ത വിഷമം തോന്നി.
“ഒരു വഴി കണ്ടെത്താം. ഭയപ്പെടണ്ട.”
സമയം കടന്നുപോയി.
ഓഫീസിലെ എല്ലാവർക്കും വിഷയം അറിയാൻ തുടങ്ങി.
രാജീവ് ഇടയ്ക്കിടെ വന്ന് കണക്ക് ശരിയായോ എന്ന് ചോദിക്കുകയും പരോക്ഷമായി കുറ്റപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.
അവസാനം ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം വീണ്ടും അവൻ എത്തി.
“എന്തായി? പണം കിട്ടിയോ?”
“ഇല്ല സാർ.”
“ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ. കിട്ടില്ലെന്ന്.”
അവന്റെ മുഖത്ത് പരിഹാസം തെളിഞ്ഞു.
“എന്താണ് അതിന്റെ അർത്ഥം?” അനു ചോദിച്ചു.
“അർത്ഥം മനസ്സിലാകാത്തവർക്കായി വിശദീകരിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല.”
“സന്ധ്യയെ ഉദ്ദേശിച്ചാണോ?”
“ഞാൻ ആരെയും ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ല.”
“അല്ല. വ്യക്തമായി ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടുണ്ട്.”
രാജീവ് ചിരിച്ചു.
“എന്തായാലും അവൾക്ക് സഹായിക്കാൻ ആളുകൾ ധാരാളമുണ്ടല്ലോ. ദിവസവും കൊണ്ടുപോയി വിടുന്ന ആ സുഹൃത്ത് ഉണ്ടല്ലോ. അവനോട് ചോദിച്ചാൽ കിട്ടുമോ എന്ന് നോക്കൂ.”
സന്ധ്യ തലകുനിച്ചു.
ആ വാക്കുകൾ അവളെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു.
അനുവിന് ദേഷ്യം വന്നു.
“രാജീവ്, നിനക്ക് നാണമില്ലേ?”
“എന്തിനാ?”
“ഒരു സ്ത്രീയെ ഇങ്ങനെ അപമാനിക്കാൻ.”
“ഞാൻ സത്യം പറഞ്ഞതാ.”
“സത്യം?”
അനുവിന്റെ മുഖം കടുത്തു.
“രാത്രി പന്ത്രണ്ടിനും ഒന്നിനും വാട്സാപ്പിൽ മെസേജ് അയച്ച് ശല്യപ്പെടുത്തിയതാരാണെന്ന് ഞാൻ പറയട്ടേ?”
രാജീവിന്റെ മുഖം മാറി.
“എന്താ നീ പറയുന്നത്?”
“ഞാൻ കള്ളം പറയുന്നില്ല. നിന്റെ മെസേജുകൾ സന്ധ്യ എനിക്ക് കാണിച്ചിട്ടുണ്ട്.”
ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്നവർ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“അത് പഴയ കാര്യമാണ്.”
“പഴയ കാര്യമാണെങ്കിൽ എന്തിന് ഇപ്പോൾ ഇവളെ പീഡിപ്പിക്കുന്നത്?”
രാജീവിന് മറുപടി ഇല്ലായിരുന്നു.
“അവൾ നിന്നെ നിരസിച്ചതിന്റെ ദേഷ്യമാണോ?”
ഇപ്പോൾ അവൻ വിയർക്കാൻ തുടങ്ങി.
“അനു, വെറുതെ പ്രശ്നം ഉണ്ടാക്കരുത്.”
“ഞാൻ അല്ല പ്രശ്നം ഉണ്ടാക്കുന്നത്.”
രാജീവ് അവിടെ നിന്ന് മാറി.
സന്ധ്യ അനുവിനെ നോക്കി.
“ഇതൊന്നും പറയേണ്ടിയിരുന്നില്ല.”
“പറയേണ്ട സമയം ആയിരുന്നു.”
അവൾ പറഞ്ഞു.
സന്ധ്യയുടെ മനസ്സ് തകർന്നിരുന്നു.
“അനു, ജോലി പോയാൽ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യും? എന്റെ കുഞ്ഞിനെ എങ്ങനെ നോക്കും?”
“ജോലി പോകില്ല.”
“പോയാൽ?”
“അങ്ങനെ ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല.”
“എനിക്ക് ഭയമുണ്ട്.”
“ഞാൻ കൂടെയുണ്ട്.”
അന്ന് വൈകുന്നേരം ബ്രാഞ്ച് മാനേജർ മീര എത്തി.
അവരെ കണ്ട ഉടനെ സന്ധ്യ ഓടി ചെന്നു.
“മാഡം… ഒരു പ്രശ്നമുണ്ട്.”
“എന്താ സംഭവിച്ചത്?”
സന്ധ്യ പറയാൻ തുടങ്ങുന്നതിനുമുമ്പ് മീര എന്തോ ഓർത്ത് ബാഗ് തുറന്നു.
“അയ്യോ… ഞാൻ ഇത് മറന്നുപോയല്ലോ.”
അവർ കുറച്ച് പേപ്പറുകൾ പുറത്തെടുത്തു.
“സന്ധ്യ, കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച കമ്പനിയുടെ ജനറേറ്റർ റിപ്പയറിന് നൽകിയ ബില്ലുകൾ. അന്ന് നീ അവധിയിലായിരുന്നു. ഞാൻ ക്യാഷ് ബോക്സിൽ നിന്ന് പണം എടുത്ത് കൊടുത്തിരുന്നു. പിന്നീട് വൗച്ചർ ചേർക്കാൻ മറന്നു.”
സന്ധ്യ അമ്പരന്നു.
അനുവും അടുത്തെത്തി.
“മാഡം, മൊത്തം എത്ര രൂപയുടെ ബില്ലാണ്?”
മീര കണക്കുകൂട്ടി.
“ഏഴായിരം രൂപ.”
അവിടെ നിൽക്കുകയായിരുന്ന സന്ധ്യയ്ക്ക് ഒരു നിമിഷം ശ്വാസം തിരികെ കിട്ടിയതുപോലെ തോന്നി.
അനുവും സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചു.
അൽപസമയം മുമ്പ് ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ നടന്നിരുന്ന രാജീവിന്റെ മുഖം മങ്ങിപ്പോയി.
എല്ലാ ബില്ലുകളും പരിശോധിച്ചപ്പോൾ കണക്ക് കൃത്യമായി ഒത്തു.
ഒരു രൂപയുടെ പോലും കുറവ് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
സന്ധ്യയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണീർ നിറഞ്ഞു.
പക്ഷേ അത് വിഷമത്തിന്റെ കണ്ണീർ അല്ലായിരുന്നു.
ആശ്വാസത്തിന്റെ കണ്ണീർ ആയിരുന്നു.
മീര കാര്യങ്ങൾ മുഴുവൻ അറിഞ്ഞു.
പിന്നീട് അവർ രാജീവിനെ ഓഫീസിലേക്ക് വിളിച്ചു.
“രാജീവ്, ഒരു കാര്യം ഓർക്കണം.”
അവരുടെ ശബ്ദം കടുപ്പമായിരുന്നു.
“ഏതെങ്കിലും സംശയം ഉണ്ടായാൽ ആദ്യം എന്നെ അറിയിക്കണം. ജീവനക്കാരെ കുറ്റവാളികളെ പോലെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ നിനക്ക് അവകാശമില്ല.”
രാജീവ് തലകുനിച്ചു.
“സോറി മാഡം.”
“സോറി പറഞ്ഞാൽ മാത്രം പോരാ. ഒരാളുടെ മാനസികാവസ്ഥ തകർക്കുന്ന രീതിയിൽ സംസാരിച്ചത് തെറ്റാണ്.”
അവൻ മിണ്ടിയില്ല.
“ഇനിയും ഇങ്ങനെ ആവർത്തിക്കരുത്.”
“ശരി മാഡം.”
രാജീവ് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.
അൽപസമയത്തിന് ശേഷം മീര എല്ലാവരെയും വിളിച്ചു.
“ഒരു നല്ല വാർത്ത കൂടിയുണ്ട്.”
എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിച്ചു.
“ഹെഡ് ഓഫീസുമായി സംസാരിച്ചു. കുടിശ്ശിക ശമ്പളത്തിന്റെ പ്രശ്നം തീർന്നു. നാളെ വൈകുന്നേരത്തിനുള്ളിൽ എല്ലാവർക്കും മുഴുവൻ ശമ്പളവും അക്കൗണ്ടിൽ ലഭിക്കും.”
ഓഫീസിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു.
സന്ധ്യയ്ക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
മൂന്ന് മാസമായി കാത്തിരുന്ന വാർത്തയായിരുന്നു അത്.
വീട്ടുടമയുടെ വിളി, കടക്കാരുടെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ, മകളുടെ സ്കൂൾ ഫീസ് — എല്ലാം അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.
ഇനി അതിന് ഒരു പരിഹാരം ഉണ്ടാകും.
അവൾ കണ്ണ് തുടച്ചു.
മീര തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
സന്ധ്യ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ അവിടെ തന്നെ നിന്നു.
ശേഷം അവൾ പതുക്കെ രാജീവിന്റെ മേശയ്ക്കരികിലേക്ക് നടന്നു.
അവൻ തല ഉയർത്തി നോക്കിയില്ല.
“സാർ.”
അവൻ മിണ്ടിയില്ല.
“ഒരു കാര്യം പറയാനാണ് വന്നത്.”
രാജീവ് തല ഉയർത്തി.
“ഞാൻ നിങ്ങളോട് ദേഷ്യം വച്ചിട്ടില്ല.”
അവൻ അതിശയിച്ചു.
“പക്ഷേ ഒരാളെ കുറിച്ച് മുഴുവൻ അറിയാതെ വിധി പറയരുത്.”
അവൾ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“എന്റെ ജീവിതം എളുപ്പമല്ല. ഞാൻ പല രാത്രികളും കരഞ്ഞ് ഉറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് എല്ലാവരും എന്നെ സംശയിക്കാനുള്ള അവകാശം നേടുന്നില്ല.”
രാജീവിന്റെ മുഖം താഴ്ന്നു.
“ക്ഷമിക്കണം.”
അവൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“ക്ഷമ ചോദിച്ചത് മതി.”
ഒരു നിമിഷം നിർത്തി അവൾ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
“പഴയ വാട്സാപ്പ് മെസേജുകളും സ്ക്രീൻഷോട്ടുകളും ഇന്നും എന്റെ ഫോണിലുണ്ട്. ഞാൻ ഇതുവരെ ആരോടും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. ഇനി പറയേണ്ട സാഹചര്യം ഉണ്ടാക്കരുത്.”
രാജീവിന്റെ മുഖം വിളറി.
“ഉണ്ടാകില്ല.”
“അങ്ങനെ ആയാൽ നമുക്ക് രണ്ടുപേർക്കും നല്ലത്.”
അവൾ തിരിഞ്ഞ് നടന്നു.
അനു ദൂരത്ത് നിന്ന് എല്ലാം കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“എന്താ പറഞ്ഞത്?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ല. ഒരു അധ്യായം അവസാനിപ്പിച്ചു.”
സന്ധ്യ ചിരിച്ചു.
ഓഫീസിന്റെ ജനലിലൂടെ സായാഹ്ന വെളിച്ചം അകത്തേക്ക് വീണു.
രാവിലെ മുതൽ നെഞ്ചിൽ കിടന്ന ഭാരമൊക്കെ അലിഞ്ഞുപോയ പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.
ജീവിതം പലപ്പോഴും പരീക്ഷിക്കും.
പക്ഷേ സത്യം ഒടുവിൽ തന്റെ വഴി കണ്ടെത്തുമെന്ന് അന്നത്തെ ദിവസം വീണ്ടും തെളിയിച്ചു.
ആ വൈകുന്നേരം ഓഫീസിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ സന്ധ്യയുടെ മുഖത്ത് ഏറെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം ഒരു സമാധാന പുഞ്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു.
കാരണം അവൾക്ക് പണം മാത്രമല്ല തിരികെ കിട്ടിയത്.
സ്വന്തം ആത്മാഭിമാനവും ആത്മവിശ്വാസവും കൂടിയായിരുന്നു.