വിളിച്ചുചൊല്ലിയ മാളികമുറ്റത്തെ സന്ധ്യാദീപത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, അതുവരെ തനിക്ക് ആകാശത്തോളം തണലായി നിന്ന സ്വന്തം തറവാടിന്റെ ഉമ്മറപ്പടികൾ ഇറങ്ങാൻ അനുഗ്രഹ അനുവാദം ചോദിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു അഞ്ജലി. ജനിച്ചുവളർന്ന മണ്ണും, ചിരിയും സന്തോഷവും കണ്ണീരും പങ്കുവെച്ച ആ നാലുകെട്ടിന്റെ മുറ്റവും ഇനി തനിക്കൊരു അതിഥിയെപ്പോലെ വന്നുപോകാനുള്ള ഇടം മാത്രമായി മാറുന്നുവെന്ന സത്യം അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റായി വീശിയടിച്ചു. ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ജീവിതത്തിൽ അനിവാര്യമായി സംഭവിക്കുന്ന മാറ്റത്തിന്റെ, വേരുകൾ പിഴുതെറിയപ്പെടുന്നതിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള വേദന അവളുടെ നെഞ്ചിലെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു. മകളിൽ നിന്നും ഭാര്യയിലേക്കും, നാളെ ഏതോ ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മയിലേക്കുമുള്ള ഈ മാറ്റം പെയ്തിറങ്ങുമ്പോൾ, താൻ ഇന്നുവരെ അഭയം തേടിയ ആ രണ്ടു കൂറ്റൻ തണൽമരങ്ങൾ – അച്ഛനും അമ്മയും – ഇനി തന്റെ അനുദിന ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമല്ലെന്നും, പകരം മറ്റൊരാളുടെ നിഴലിലേക്ക് താൻ പറിച്ചുനടപ്പെടുകയാണെന്നുമുള്ള വിചാരം അവളെ തളർത്തി.

വീടിന്റെ പൂമുഖപ്പടികൾ ഓരോന്നായി ഇറങ്ങുമ്പോൾ അവളുടെ നെഞ്ചിൽ നിന്നൊരു വിതുമ്പൽ ചുണ്ടുകളിലേക്ക് പടർന്നുയർന്നു. അതുവരെ കൺപോളകൾക്കുള്ളിൽ അണകെട്ടി നിർത്തിയ കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ കവിളിലൂടെ വഴുതിവീണപ്പോൾ, മകളുടെ മുഖത്തെ വിങ്ങൽ കണ്ട് ആ അമ്മയ്ക്ക് അതുകൂടി കണ്ടുനിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അതുവരെ മനസ്സിനെ ദൃഢമാക്കി നിർത്തിയിരുന്ന സരസ്വതിയമ്മ ഏങ്ങലടിച്ചുകൊണ്ട് അഞ്ജലിയെ മാറോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. കുഞ്ഞുന്നാൾ തൊട്ട് ചേർത്തുപിടിച്ച് വളർത്തിയ അമ്മയുടെ ചൂടിൽ അഞ്ജലി ഉറക്കെ കരഞ്ഞുപോയി. എന്നാൽ, കരച്ചിൽ നീണ്ടുപോയാൽ അന്തരീക്ഷം കൂടുതൽ വിഷാദമയമാകുമെന്ന് ഭയന്ന്, അച്ഛൻ രാജശേഖരന്റെയും ജ്യേഷ്ഠൻ വിഷ്ണുവിന്റെയും ശാസന കലർന്ന വാക്കുകൾക്ക് മുന്നിൽ അമ്മ തളർച്ചയോടെ കൈകൾ പിൻവലിച്ചു. നിറകണ്ണുകൾ അഞ്ചലിലൂടെ തുടച്ച്, എല്ലാവരുടെയും പ്രാർത്ഥനകളോടെ അവൾ വിവാഹമണ്ഡപത്തിന്റെ മംഗളകാന്തിയിലേക്ക് കാലെടുത്തുവെച്ചു.

മംഗല്യസൂത്രം കഴുത്തിൽ വീഴുകയും ശിരസ്സിൽ സിന്ദൂരം പടരുകയും ചെയ്ത ആ ശുഭമുഹൂർത്തത്തിൽ അഞ്ജലിയുടെ മനസ്സ് കേവലം ഒരു ശൂന്യമായ ആകാശമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വേദിയിൽ വെച്ച്, തന്റെ പഞ്ഞിപോലുള്ള കൈകൾ വരനായ അരവിന്ദന്റെ കൈകളിലേക്ക് അച്ഛൻ ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊടുത്ത ആ നിമിഷം, അച്ഛന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളിൽ നിന്നൊഴുകിയ വേദന അവളുടെ হൃദയമിടിപ്പിന്റെ താളം തെറ്റിച്ചു. എന്നും ഒരേ മേശയ്ക്കു ചുറ്റുമിരുന്ന്, സ്നേഹത്തിന്റെ വർത്തമാനങ്ങൾ പറഞ്ഞ് ഉണ്ണാറുണ്ടായിരുന്ന അച്ഛനും അമ്മയും ജ്യേഷ്ഠനും പെട്ടെന്നൊരു നിമിഷം കൊണ്ട് അകലെയുള്ളവരായി മാറുന്നതും, ഇന്നലെ വരെ തനിക്കൊരു അപരിചിതനായിരുന്ന വ്യക്തി ആ നിമിഷം മുതൽ തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ നിഴലായി കൂടെയിരിക്കുന്നതും അവൾക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. സദ്യയ്ക്കിടയിൽ ആദ്യമായി അരവിന്ദന്റെ കൂടെയിരുന്ന് ആഹാരം കഴിക്കാൻ തുനിഞ്ഞപ്പോൾ, വായിലേക്ക് വെച്ച ചോറുതൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.

സ്വന്തമെന്ന് കരുതുന്ന സകലതി നിന്നും തന്നെയങ്ങ് അടർത്തിമാറ്റി മറ്റൊരിടത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകാനുള്ള സമയം അടുത്തു എന്നാരോ ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചുപറഞ്ഞപ്പോൾ അഞ്ജലിയുടെ മനസ്സ് വിങ്ങിപ്പൊട്ടി. രാഹുകാലത്തിന് മുൻപ് വണ്ടി കയറണമെന്ന് കാരണവന്മാർ ചർച്ച ചെയ്യുമ്പോൾ, ഇന്നലെവരെ ഈ രാഹുകാലങ്ങളൊന്നും തന്റെ വീട്ടിലെ സ്നേഹത്തിനോ സന്തോഷത്തിനോ തടസ്സമായിരുന്നില്ലല്ലോ എന്ന് അവൾ ഓർത്തുപോയി. അടുത്ത നിമിഷം മുതൽ തനിക്കീ വീടും ഇതിലെ അന്തരീക്ഷവും അന്യമായിത്തീരുമെന്ന ബോധ്യം വന്നപ്പോൾ, എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയെപ്പോലെ തിരികെ വീടിന്റെ ഏറ്റവും ഉള്ളിലെ മുറിയിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി ഒളിച്ചിരിക്കാൻ അവളുടെ ഉള്ളം കൊതിച്ചു. എന്നാൽ, കാലത്തിന്റെ ഒഴുക്കിന് മുന്നിൽ നിസ്സഹായയായി നിൽക്കാൻ മാത്രമേ ആ നിമിഷത്തിൽ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ.

യാത്രപറഞ്ഞിറങ്ങാൻ വണ്ടിക്കരികിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ, അവസാനമായി അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരഞ്ഞ ആ നിമിഷങ്ങളിൽ അഞ്ജലിയുടെ ചുണ്ടുകൾ മാപ്പപേക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു. അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ താൻ വല്ലപ്പോഴും ചെയ്തുപോയിട്ടുള്ള എല്ലാ തെറ്റുകൾക്കും പൊറുതി ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ അവരുടെ കാൽക്കൽ വീണു. അമ്മയുടെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ അവളുടെ കവിളിലെ കണ്ണീർ തുള്ളികൾ തുടച്ചുമാറ്റിയപ്പോഴും, അച്ഛന്റെ തഴമ്പിച്ച കൈകൾ തലയിൽ ആશીർവാദമായി അമർന്നപ്പോഴും, ആയുസ്സിൽ ഇതുവരെ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്തത്ര വലിയൊരു വേദനയും വിങ്ങലും അവളുടെ ആത്മാവിനെ തുളച്ചുപോയി. ആ നിമിഷത്തിൽ അവർ നൽകിയ തണലിന്റെ വില അവൾ ഏറ്റവും ആഴത്തിൽ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.

എന്നാൽ, ആ യാത്രയുടെ ഇടയിലും അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിരഞ്ഞത് മറ്റൊരു രൂപത്തെയായിരുന്നു; തന്റെ ബാല്യത്തെ കളിയാക്കിയും ദേഷ്യം പിടിപ്പിച്ചും, അതേസമയം തന്നെ അളവറ്റ സ്നേഹത്തോടെ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചും ഒപ്പം നിന്ന തന്റെ ഏക ജ്യേഷ്ഠൻ വിഷ്ണുവിനെ. തല്ലുകൂടിയും കൊഞ്ചിയും ഒരു സുഹൃത്തിനെപ്പോലെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന അവൻ അന്നേദിവസം മുഴുവൻ തിരക്കുകളുടെ മറവിൽ ഒളിക്കുകയായിരുന്നു. “നീയിവിടുന്ന് ഇറങ്ങിയാൽ പിന്നെ ഈ വീട് എന്റെ സാമ്രാജ്യമാണ്” എന്ന് തലേന്ന് വരെ കളിയാക്കിപ്പറഞ്ഞ അവന്റെ ഉള്ളിലെ സങ്കടം അഞ്ജലിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. താൻ പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിൽനിന്നു വീഴുന്ന കണ്ണീർത്തുള്ളികൾ അനിയത്തി കാണാതിരിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് അവൻ തൂണിനു പിന്നിൽ മറഞ്ഞുനിന്നതെന്ന് അവൾ ഹൃദയം കൊണ്ട് തൊട്ടറിഞ്ഞു.

ആരോ വന്ന് അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ച് കാറിന്റെ അരികിലേക്ക് നയിക്കുകയും വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തിരുത്തുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, ആ ലോകം മുഴുവൻ അഞ്ജലിക്ക് മുന്നിൽ നിശ്ചലവും ശൂന്യവുമായിത്തീർന്നു. അടഞ്ഞുപോയ കാറിന്റെ ചില്ലിനുള്ളിലൂടെ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയ അവൾക്ക്, എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് തിരികെ ഓടിയിറങ്ങി അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ആ സുരക്ഷിതമായ തണലിലേക്ക് ഒട്ടിച്ചേർന്നു നിൽക്കാൻ മനസ്സ് വെമ്പി. എന്നാൽ അവളുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെ വകവെക്കാതെ, ആ കാഴ്ചകളെ മുഴുവൻ കാഴ്ചയിൽ നിന്ന് മറച്ചുകൊണ്ട് കാർ വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് കുതിക്കാൻ തുടങ്ങി. സ്വന്തം ഗ്രാമവും ചെറുപ്പകാലത്തെ ഓർമ്മകളും പിന്നിലേക്ക് മറയുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ കവിഞ്ഞൊഴുകുകയായിരുന്നു.

നിയന്ത്രണമില്ലാതെ ഒഴുകിയ കണ്ണീർതുള്ളികൾ കവിളിലൂടെ പെയ്തിറങ്ങിയപ്പോൾ, കാറിനുള്ളിലെ ശാന്തമായ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു കൈ അവളിലേക്ക് നീണ്ടു വന്നു. “കരയരുത് അഞ്ജലി, നിന്റെ വീടും അച്ഛനും അമ്മയും ഏട്ടനും ഒരിക്കലും നിനക്ക് അന്യമാകില്ല; നീ എന്നും അവരുടെ പ്രിയപ്പെട്ട മകൾ തന്നെയായിരിക്കും, ഇവിടെ ഞാനും നിനക്കൊപ്പം കാണും” എന്ന് മൃദുവായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞ് അവളുടെ കണ്ണീർ തുടച്ചു കൊടുത്തത് അരവിന്ദനായിരുന്നു. തനിക്ക് ഇതുവരെ തണൽ നൽകിയ ആ മഹാ വൃക്ഷങ്ങൾ തനിക്കായി കരുതിവെച്ച പുതിയൊരു തണലായിരുന്നു അതെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ ആ നിമിഷത്തിൽ, അഞ്ജലിയുടെ മനസ്സ് ആശ്വാസത്തിന്റെ ഒരു ചെറു തീരമണഞ്ഞു.