മറഞ്ഞ മുഖം

മറഞ്ഞ മുഖം

മഴക്കാലത്തിന്റെ അവസാന ദിവസങ്ങളായിരുന്നു. ഗ്രാമത്തിന്റെ അറ്റത്തുള്ള പഴയ നാലുകെട്ട് വീട്ടിന്റെ മേൽക്കൂരയിൽ മഴവെള്ളം തുള്ളിത്തുള്ളിയായി വീഴുന്ന ശബ്ദം രാത്രികളെ കൂടുതൽ ഭയാനകമാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ വീട്ടിൽ താമസിച്ചിരുന്നത് മായാദേവിയും അവളുടെ ഏകമകൾ നന്ദനയും ആയിരുന്നു.

പതിനാറ് വയസ്സ് മാത്രം പ്രായമുള്ള നന്ദന കഴിഞ്ഞ ആറുമാസമായി ഒരു വിചിത്ര രോഗത്തോട് പൊരുതുകയായിരുന്നു. ആദ്യം സാധാരണ ക്ഷീണം മാത്രമായിരുന്നു. പിന്നീട് തലകറക്കം, ശ്വാസതടസം, പെട്ടെന്നുള്ള ബോധക്ഷയം എന്നിവ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. പല ആശുപത്രികളിലും കാണിച്ചു. ടെസ്റ്റുകൾ നടത്തി. മരുന്നുകൾ വാങ്ങി. എന്നാൽ രോഗത്തിന്റെ കാരണം വ്യക്തമായില്ല.

ഓരോ തവണയും മകൾ കുഴഞ്ഞുവീഴുമ്പോൾ മായാദേവിയുടെ നെഞ്ച് തകരുകയായിരുന്നു.

“അമ്മേ… എനിക്ക് എന്തോ സംഭവിക്കുന്ന പോലെ തോന്നുന്നു…” ഒരിക്കൽ നന്ദന കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

മായാദേവി അവളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.

“ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല മോളേ… അമ്മ ഉണ്ടല്ലോ…” അവൾ പറഞ്ഞെങ്കിലും സ്വന്തം മനസ്സിൽ അവൾക്കുതന്നെ വിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

നന്ദനയുടെ അച്ഛൻ മരിച്ചിട്ട് പത്ത് വർഷമായിരുന്നു. അതിനുശേഷം മകളെ മാത്രം ആശ്രയിച്ചായിരുന്നു മായാദേവിയുടെ ജീവിതം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ നന്ദനയുടെ അസുഖം അവളെ മാനസികമായി തകർത്തിരുന്നു.

അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് ഒരു ദിവസം അയൽവാസിയായ ശാരദ അവളെ കാണാൻ വന്നത്.

“ചേച്ചീ, നിങ്ങൾ ഒരു കാര്യം കേട്ടോ?”

“എന്താ?”

“ഇവിടുന്ന് അമ്പത് കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള മലമുകളിലെ ആശ്രമത്തിൽ എത്തിയിരിക്കുന്ന മഹാത്മാവിനെക്കുറിച്ച്. അദ്ദേഹം പലരുടെയും ജീവിതം മാറ്റിയിട്ടുണ്ടത്രേ.”

മായാദേവി സംശയത്തോടെ നോക്കി.

“ഡോക്ടർമാർക്ക് കഴിയാത്തത് അയാൾക്ക് കഴിയുമോ?”

“അതാണ് എല്ലാവരും പറയുന്നത്. ഒരു സ്ത്രീക്ക് വർഷങ്ങളായി ഉണ്ടായിരുന്ന രോഗം മാറ്റി. മറ്റൊരാളുടെ കുടുംബത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ദുരിതവും അവസാനിപ്പിച്ചു. ഒരു വട്ടം പോയി കണ്ടുനോക്കൂ.”

അന്ന് രാത്രി മുഴുവൻ മായാദേവി ഉറങ്ങിയില്ല.

ഡോക്ടർമാർക്ക് പോലും കണ്ടെത്താൻ കഴിയാത്ത രോഗമാണെങ്കിൽ… ശരിക്കും എന്തെങ്കിലും അദൃശ്യശക്തിയുടെ സ്വാധീനമാണോ?

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അവൾ നന്ദനയുമായി ആശ്രമത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

മലയുടെ മുകളിലായി കാടുകൾക്കിടയിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ആശ്രമം കാണാൻ തന്നെ ഗംഭീരമായിരുന്നു. വലിയ കവാടം. ചുവന്ന കൊടികൾ. ധൂപത്തിന്റെ ഗന്ധം. നൂറുകണക്കിന് ആളുകൾ.

എല്ലാവരും ഒരാളെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.

കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആളുകൾ ഭക്തിയോടെ തലകുനിച്ചു.

അവരുടെ മുന്നിലേക്ക് വന്നത് പരമേശ്വരാനന്ദ സ്വാമിയായിരുന്നു.

വെളുത്ത താടിയും നീണ്ട മുടിയും. കാവി വസ്ത്രം. കഴുത്തിൽ വലിയ രുദ്രാക്ഷമാല.

അയാളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് അസാധാരണമായൊരു തീവ്രത ഉണ്ടായിരുന്നു.

മായാദേവി നന്ദനയെ കൂട്ടി അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുന്നിലെത്തി.

“സ്വാമി… എന്റെ മകളെ രക്ഷിക്കണം…” അവൾ കരഞ്ഞു.

പരമേശ്വരാനന്ദൻ നന്ദനയെ കുറച്ചുനേരം സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി.

പിന്നീട് കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

ചുറ്റുമുള്ളവർ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു.

അൽപസമയം കഴിഞ്ഞ് അദ്ദേഹം കണ്ണുതുറന്നു.

“ഇവളുടെ പ്രശ്നം രോഗമല്ല.”

മായാദേവിയുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് നിന്നുപോയി.

“അപ്പോൾ?”

“നിങ്ങളുടെ കുടുംബത്തെ പിന്തുടരുന്ന ശാപമാണ്.”

മായാദേവിയുടെ മുഖം വെണ്മയായി.

“ശാപമോ?”

“നിങ്ങളുടെ പൂർവികരിൽ ഒരാൾ ഒരു വലിയ തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അതിന്റെ പ്രതികാരം ഇപ്പോൾ നടക്കുകയാണ്.”

“എന്റെ മോളെ രക്ഷിക്കാൻ മാർഗ്ഗമില്ലേ?”

“മാർഗ്ഗമുണ്ട്.”

അത് കേട്ടപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രതീക്ഷ തെളിഞ്ഞു.

“എന്ത് ചെയ്യണം സ്വാമി?”

“അപൂർവമായ ഒരു മഹായാഗം വേണം. ഏഴ് രാത്രികൾ നീളുന്ന പ്രത്യേക പൂജ. അതിന് വലിയ ചെലവുണ്ട്.”

“എത്ര?”

“ഏകദേശം ആറുലക്ഷം രൂപ.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് മായാദേവി ഞെട്ടി.

അവളുടെ സമ്പാദ്യത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും ഇതിനകം ചികിത്സയ്ക്കായി ചെലവായിരുന്നു.

എന്നാൽ മകളുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ എന്തും ചെയ്യാൻ അവൾ തയ്യാറായിരുന്നു.

“ഞാൻ പണം കണ്ടെത്താം സ്വാമി.”

സ്വാമിയുടെ മുഖത്ത് വിജയച്ചിരി തെളിഞ്ഞു.

—

അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ മായാദേവി തന്റെ ആഭരണങ്ങൾ വിറ്റു. ചെറിയ ഭൂമി പണയംവെച്ചു. ബന്ധുക്കളിൽ നിന്നും കടം വാങ്ങി.

അവസാനം ആവശ്യപ്പെട്ട തുക മുഴുവൻ സ്വാമിയുടെ ആശ്രമത്തിൽ എത്തിച്ചു.

പൂജയുടെ ദിവസം തീരുമാനിക്കപ്പെട്ടു.

അന്ന് വൈകുന്നേരം പരമേശ്വരാനന്ദനും ശിഷ്യന്മാരും മായാദേവിയുടെ വീട്ടിലെത്തി.

വീടിന്റെ നടുമുറ്റത്ത് വലിയ യാഗവേദി ഒരുക്കി.

ധൂപം കത്തിച്ചു.

മന്ത്രങ്ങൾ മുഴങ്ങി.

ചുറ്റും ഭീതിജനകമായ അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു.

നന്ദനയെ യാഗവേദിക്ക് സമീപം ഇരുത്തി.

അവൾക്ക് നേരത്തെ തന്നെ ക്ഷീണം ഉണ്ടായിരുന്നു.

സ്വാമി അവൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക തീർത്ഥം നൽകി.

“ഇത് കുടിച്ചോളൂ.”

മായാദേവി സംശയമില്ലാതെ അത് മകൾക്ക് നൽകി.

കുറച്ചുനിമിഷങ്ങൾക്കകം നന്ദനയുടെ കണ്ണുകൾ മങ്ങാൻ തുടങ്ങി.

ശരീരം വിറച്ചു.

അവൾ നിലത്തേക്ക് വീണു.

“ദുഷ്ടശക്തി ഉണർന്നിരിക്കുന്നു!” സ്വാമി അലറി.

മായാദേവി ഭയന്ന് കരഞ്ഞു.

“എന്റെ മോളെ രക്ഷിക്കൂ സ്വാമി!”

സ്വാമി എന്തൊക്കെയോ മന്ത്രങ്ങൾ ചൊല്ലി.

പെട്ടെന്ന് നന്ദന ശക്തിയായി വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.

അത് കണ്ടപ്പോൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നവരൊക്കെ പേടിച്ചു.

അപ്പോൾ തന്നെയായിരുന്നു വീട്ടുമുറ്റത്ത് ഒരു വാഹനം വന്ന് നിൽക്കുന്നത്.

അടുത്ത നിമിഷം ശക്തമായി വാതിൽ തുറന്നു.

അകത്തേക്ക് കടന്നുവന്നത് വിരമിച്ച സൈനിക ഉദ്യോഗസ്ഥനായ രാഘവ് മേനോൻ ആയിരുന്നു.

മായാദേവിയുടെ മൂത്ത സഹോദരൻ.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് രോഷം ജ്വലിച്ചിരുന്നു.

“മതി ഈ നാടകം!”

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം വീടാകെ മുഴങ്ങി.

എല്ലാവരും ഞെട്ടി.

പരമേശ്വരാനന്ദൻ എഴുന്നേറ്റുനിന്നു.

“ആരാണ് നിങ്ങൾ?”

“നിന്റെ മുഖംമൂടി വലിച്ചുകീറാൻ വന്ന ഒരാൾ.”

രാഘവ് മുന്നോട്ട് നടന്നു.

“നീ എന്താണ് പറയുന്നത്?” മായാദേവി ആശങ്കയോടെ ചോദിച്ചു.

“ഈ മനുഷ്യൻ മഹാത്മാവല്ല. ഒരു തട്ടിപ്പുകാരനാണ്.”

സ്വാമിയുടെ മുഖം മാറി.

“നുണ!”

“നുണയാണോ?”

രാഘവ് പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ചില രേഖകൾ പുറത്തെടുത്തു.

“മൂന്നു സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്നായി പത്തിലധികം കേസുകൾ നിന്റെ പേരിലുണ്ട്.”

ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്നവർ ഞെട്ടി.

“ജനങ്ങളുടെ ഭയം ഉപയോഗിച്ച് പണം തട്ടിയെടുത്ത കേസുകൾ.”

സ്വാമി പിന്നോട്ടടിച്ചു.

“അത് ഞാൻ അല്ല.”

“അപ്പോൾ ഈ ഫോട്ടോയിലുള്ളത് ആരാണ്?”

രാഘവ് ഒരു പഴയ ചിത്രം കാണിച്ചു.

അത് കണ്ടതോടെ സ്വാമിയുടെ മുഖം വിളറി.

കാരണം ചിത്രത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് അയാൾ തന്നെയായിരുന്നു.

പക്ഷേ കാവിവസ്ത്രത്തിൽ അല്ല.

സാധാരണ വേഷത്തിൽ.

മറ്റൊരു പേരിൽ.

“അഞ്ചുവർഷം മുൻപ് നീ ശിവപ്രസാദ് എന്ന പേരിൽ ആളുകളെ പറ്റിച്ചിരുന്നു. പിന്നെ പേര് മാറ്റി സ്വാമിയായി.”

മായാദേവി വിശ്വസിക്കാനാകാതെ നിന്നു.

“അത്… ശരിയാണോ?”

“അതെ.”

രാഘവ് പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ മാസങ്ങളായി ഇയാളെ നിരീക്ഷിക്കുകയാണ്.”

അദ്ദേഹം നന്ദനയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി.

അവളുടെ നാഡി പരിശോധിച്ചു.

“ആംബുലൻസ് വിളിക്കൂ.”

എല്ലാവരും ഞെട്ടി.

“എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?”

“ഇവൾക്ക് നൽകിയ തീർത്ഥത്തിൽ മയക്കുമരുന്ന് കലർത്തിയിട്ടുണ്ട്.”

മായാദേവി കരഞ്ഞുപോയി.

“എന്റെ ദൈവമേ!”

അതേസമയം പുറത്തുനിന്ന് പൊലീസ് വാഹനങ്ങൾ എത്തി.

ഇൻസ്പെക്ടർ അജിത് കുമാർ സംഘവുമായി അകത്തേക്ക് കടന്നു.

“പരമേശ്വരാനന്ദൻ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ശിവപ്രസാദ്, നിങ്ങളെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യുകയാണ്.”

സ്വാമി രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചു.

പക്ഷേ പൊലീസ് പിടികൂടി.

കൈവിലങ്ങ് അണിയിച്ചു.

അപ്പോഴേക്കും മൂന്നു സ്ത്രീകളും രണ്ട് പുരുഷന്മാരും അകത്തേക്ക് വന്നു.

അവർ സ്വാമിയെ കണ്ടതും ദേഷ്യത്തോടെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.

“ഇയാളാണ്!”

ഒരു സ്ത്രീ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“എന്റെ ഭർത്താവിന്റെ രോഗം മാറ്റാമെന്ന് പറഞ്ഞ് മൂന്ന് ലക്ഷം രൂപ വാങ്ങി.”

മറ്റൊരു സ്ത്രീ പറഞ്ഞു.

“എന്റെ മകളെ ആശ്രമത്തിൽ താമസിപ്പിച്ച് ദുരുപയോഗം ചെയ്തു.”

ഒരു വയോധികൻ കണ്ണുനിറച്ച് പറഞ്ഞു.

“ഞങ്ങളുടെ വീട് വരെ വിറ്റ് പണം കൊടുത്തു. അവസാനം ഒന്നും ലഭിച്ചില്ല.”

മായാദേവിയുടെ ശരീരം വിറച്ചു.

അവൾ എത്ര വലിയ ചതിയിലായിരുന്നു വീണിരുന്നത് എന്ന് അപ്പോൾ മനസ്സിലായി.

രാഘവ് അവളുടെ തോളിൽ കൈവച്ചു.

“നീ തെറ്റുകാരിയല്ല. ഒരു അമ്മയുടെ ഭയമാണ് നിന്നെ ഇവിടെ എത്തിച്ചത്.”

മായാദേവി കരഞ്ഞു.

“ഞാൻ എന്റെ മോളെ തന്നെ അപകടത്തിലാക്കിയല്ലോ.”

“ഇല്ല. ഇനി ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല.”

അതേസമയം ആംബുലൻസ് എത്തി.

നന്ദനയെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.

ഡോക്ടർമാർ വിശദമായി പരിശോധിച്ചു.

ചില ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം റിപ്പോർട്ട് ലഭിച്ചു.

നന്ദനയ്ക്ക് അപൂർവമായ ഒരു ശ്വാസകോശ സംബന്ധമായ രോഗമായിരുന്നു.

ശരിയായ ചികിത്സ ലഭിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ നേരത്തെ തന്നെ നിയന്ത്രിക്കാവുന്ന അവസ്ഥ.

അൽപകാല ചികിത്സയ്ക്കുശേഷം അവളുടെ ആരോഗ്യനില മെച്ചപ്പെട്ടു.

ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയ ദിവസം മായാദേവിയുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷക്കണ്ണീർ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

നന്ദന ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“അമ്മേ… എനിക്ക് ഇപ്പോൾ സുഖമുണ്ട്.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മായാദേവി അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

അന്നേരം രാഘവും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

“ചേട്ടാ…” മായാദേവിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

“നീ വന്നില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ…”

“കഴിഞ്ഞതൊന്നും ഓർക്കണ്ട.”

രാഘവ് പുഞ്ചിരിച്ചു.

“പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ഓർക്കണം.”

“എന്ത്?”

“വിശ്വാസം മനുഷ്യനെ ശക്തനാക്കും. പക്ഷേ അന്ധവിശ്വാസം മനുഷ്യനെ അടിമയാക്കും.”

മായാദേവി തലകുനിച്ചു.

ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു.

മാസങ്ങൾക്കുശേഷം കോടതി വിധി വന്നു.

ശിവപ്രസാദിന് നിരവധി തട്ടിപ്പ് കേസുകളിലും സ്ത്രീകളെ വഞ്ചിച്ച കേസുകളിലും കഠിന ശിക്ഷ ലഭിച്ചു.

വാർത്തകൾ ടെലിവിഷനിൽ നിറഞ്ഞു.

അത് കണ്ടപ്പോൾ ഗ്രാമത്തിലെ പലരും ഞെട്ടി.

അയാളെ ദൈവതുല്യനായി കണ്ടിരുന്നവർക്ക് യാഥാർത്ഥ്യം മനസ്സിലായി.

അതേസമയം നന്ദനയുടെ ജീവിതം പതിയെ സാധാരണ നിലയിലേക്ക് മടങ്ങി.

അവൾ വീണ്ടും പഠനം തുടങ്ങി.

വീട്ടിൽ വീണ്ടും ചിരികൾ മുഴങ്ങാൻ തുടങ്ങി.

ഒരു സന്ധ്യയിൽ വീടിന്റെ വരാന്തയിൽ ഇരുന്ന് മഴ നോക്കുകയായിരുന്നു മായാദേവി.

ഒരിക്കൽ ഭയവും നിരാശയും മാത്രം നിറഞ്ഞിരുന്ന അതേ മഴക്കാലം ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് പുതുജീവന്റെ അടയാളമായി തോന്നി.

നന്ദന ഓടിവന്ന് അവളുടെ അരികിൽ ഇരുന്നു.

“എന്താ അമ്മ ചിരിക്കുന്നേ?”

മായാദേവി മകളുടെ മുടിയിൽ തലോടി.

“ഒന്നുമില്ല മോളേ… ചിലപ്പോൾ ഏറ്റവും വലിയ ഇരുട്ട് കഴിഞ്ഞാലേ വെളിച്ചത്തിന്റെ വില മനസ്സിലാകൂ.”

നന്ദന പുഞ്ചിരിച്ചു.

മഴത്തുള്ളികൾ മുറ്റത്ത് വീണുകൊണ്ടിരുന്നു.

പക്ഷേ ആ വീട്ടിൽ ഇനി ഭയമില്ലായിരുന്നു.

അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നത് പ്രതീക്ഷ മാത്രമായിരുന്നു.

കാരണം സത്യം ഒടുവിൽ ജയിച്ചിരുന്നു.