വേരുകൾ പടരുന്നത്

## വേരുകൾ പടരുന്നത്
നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറി നിൽക്കുന്ന ആ പഴയ തറവാടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ഇരിക്കുമ്പോഴും **ആദർശിന്റെ** ഉള്ളിൽ ഒരു കാട്ടുതീ പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് അഞ്ച് വർഷങ്ങൾ. സ്നേഹത്തിന് കുറവൊന്നുമില്ലെങ്കിലും, ആ വലിയ വീട്ടിലെ നിശബ്ദത അവരെ വല്ലാതെ വേട്ടയാടി. ആദർശിന്റെ ഭാര്യ **മാളവിക**, കുട്ടികളുടെ കളിചിരികൾ കേൾക്കുമ്പോൾ ജനൽചില്ലിന് പിന്നിൽ മറഞ്ഞുനിന്ന് കണ്ണീർ തുടയ്ക്കുന്നത് അവൻ എത്രയോ വട്ടം കണ്ടിരിക്കുന്നു.
“മാളൂ… നമുക്ക് നാളെ ആ സിറ്റിയിലെ ഡോക്ടറെ ഒന്ന് പോയി കണ്ടാലോ?” ആദർശ് അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു.
അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല, പകരം അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചായുക മാത്രം ചെയ്തു.
പിറ്റേന്ന് ആശുപത്രിയിലെ വരാന്തയിലെ കാത്തിരിപ്പ് അവർക്ക് യുഗങ്ങൾ പോലെ തോന്നി. പരിശോധനകൾക്കും സ്കാനിംഗുകൾക്കും ശേഷം ഡോക്ടർ മേനോൻ അവരെ അകത്തേക്ക് വിളിച്ചു. റിപ്പോർട്ടുകൾ ഓരോന്നായി പരിശോധിച്ച ഡോക്ടറുടെ മുഖം ഗൗരവത്തിലായി.
“മാളവികയ്ക്ക് ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങൾ ഒന്നുമില്ല. പക്ഷേ ആദർശ്… നിങ്ങളുടെ റിപ്പോർട്ട് അത്ര ശുഭകരമല്ല. മെഡിക്കൽ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ അസോസ്‌പെർമിയ (Azoospermia) എന്ന അവസ്ഥയാണ്. അതായത്, ഒരു കുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകാനുള്ള ശേഷി താങ്കൾക്കില്ല.”
ആ വാക്കുകൾ ആദർശിന്റെ പുരുഷത്വത്തിന് മേൽ വീണ കനൽത്തരികളായിരുന്നു. തറവാടിന്റെ അന്തസ്സും പാരമ്പര്യവും ഉയർത്തിപ്പിടിക്കാൻ ഒരു പിൻഗാമി വേണമെന്ന വീട്ടുകാരുടെ നിർബന്ധം അവന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി. പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ മാളവികയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ പോലും അവന് കഴിഞ്ഞില്ല.
“മാളൂ, എനിക്ക് നിന്റെ ജീവിതം നശിപ്പിക്കാൻ അവകാശമില്ല. നിനക്ക് വേണമെങ്കിൽ മറ്റൊരു വിവാഹം കഴിക്കാം. ഞാൻ അതിന് തടസ്സമാകില്ല.”
മാളവിക അവന്റെ കൈകളിൽ മുറുക്കി പിടിച്ചു. “മറ്റൊരാളെ എനിക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലുമാകില്ല ആദർശേട്ടാ. നമ്മൾ ഒന്നിച്ച് ഇതിനെ നേരിടും. വൈദ്യശാസ്ത്രം ഇത്രയേറെ വളർന്നില്ലേ?”
തുടർന്നുള്ള മാസങ്ങളിൽ അവർ രഹസ്യമായി പല ചികിത്സകളും നടത്തി. ഹോർമോൺ ഇൻജക്ഷനുകളും കയ്പ്പേറിയ മരുന്നുകളും ആദർശിനെ ശാരീരികമായും മാനസികമായും തളർത്തി. ഒടുവിൽ ഡോക്ടർ ഒരു നിർദ്ദേശം മുന്നോട്ടുവെച്ചു: **”ഒരു ബീജദാതാവിനെ (Sperm Donor) കണ്ടെത്തുക.”**
അതൊരു വലിയ ആഘാതമായിരുന്നു. ആരുടെയോ രക്തം തന്റെ കുഞ്ഞായി വളരുന്നത് ആദർശിന് ചിന്തിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ മാളവികയുടെ കണ്ണിലെ അമ്മയാകാനുള്ള മോഹം അവനെ മാറ്റിച്ചിന്തിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ അപരിചിതരായ ഒരാളുടെ ബീജം സ്വീകരിക്കുന്നതിനോട് അവന് യോജിപ്പില്ലായിരുന്നു.
ഈ സന്ദർഭത്തിലാണ് ആദർശിന്റെ കളിക്കൂട്ടുകാരനായ **സന്ദീപ്** കടന്നുവരുന്നത്. സന്ദീപും ഭാര്യ **രേവതിയും** അവരുടെ ആത്മസുഹൃത്തുക്കളാണ്. കാര്യം അറിഞ്ഞപ്പോൾ സന്ദീപ് തന്നെ സ്വമേധയാ മുന്നോട്ടുവന്നു. “നമ്മുടെ സൗഹൃദത്തിന് ഇതിലും വലിയൊരു വില നൽകാനില്ല ആദർശ്. നിനക്കൊരു കുഞ്ഞുണ്ടാകാൻ എന്ത് ചെയ്യാനും ഞാൻ തയ്യാറാണ്.”
രേവതി ആദ്യം ഇതിനെ ശക്തമായി എതിർത്തു. തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ കുഞ്ഞ് മറ്റൊരാളുടെ ഗർഭപാത്രത്തിൽ വളരുന്നത് ഏത് സ്ത്രീയെയും പോലെ അവളെയും അസ്വസ്ഥയാക്കി. പക്ഷേ മാളവികയുടെ നിസ്സഹായത കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സ് അലിഞ്ഞു. “ശരി, പക്ഷേ ഇതൊരു നിഗൂഢ രഹസ്യമായിരിക്കണം. ആരും ഒരിക്കലും ഇത് അറിയരുത്.”
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. പരീക്ഷണങ്ങൾക്കൊടുവിൽ മാളവിക ഗർഭിണിയായി. ആ വാർത്ത ആ തറവാട്ടിൽ വലിയ ആഘോഷമായി. പക്ഷേ ഗർഭാവസ്ഥയുടെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും പുതിയ പ്രശ്നങ്ങൾ മുളപൊട്ടി. മാളവികയുടെ വയർ വളരുന്നതിനനുസരിച്ച് രേവതിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു അപകർഷതാബോധം പടർന്നു. സന്ദീപ് മാളവികയുടെ ആരോഗ്യത്തെക്കുറിച്ച് തിരക്കുമ്പോഴോ അവൾക്കായി പഴങ്ങൾ വാങ്ങി നൽകുമ്പോഴോ രേവതിയുടെ ഉള്ളിൽ അസൂയയുടെ കനലുകൾ എരിഞ്ഞു.
സന്ദീപും രേവതിയും തമ്മിൽ വഴക്കുകൾ പതിവായി. ഇത് തിരിച്ചറിഞ്ഞ മാളവിക ആകെ തളർന്നു. “നമ്മൾ വലിയൊരു തെറ്റാണോ ചെയ്യുന്നത് ആദർശേട്ടാ? ഒരു കുഞ്ഞിന് വേണ്ടി മറ്റൊരു കുടുംബത്തിന്റെ സമാധാനമാണോ നമ്മൾ തകർക്കുന്നത്?”
പ്രസവത്തിനായി ആശുപത്രിയിൽ പ്രവേശിപ്പിച്ച ദിവസം ആദർശിനേക്കാൾ പരിഭ്രാന്തി സന്ദീപിന്റെ മുഖത്തായിരുന്നു. അവൻ ലേബർ റൂമിന് പുറത്ത് വിയർത്തു കുളിച്ചു നിന്നു. ഒടുവിൽ കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ടു. ഒരു പെൺകുഞ്ഞ്!
കുഞ്ഞിനെ ആദ്യം കയ്യിലെടുത്ത നഴ്സ് സ്വാഭാവികമായും സന്ദീപിന് നേരെ നീട്ടി. “അച്ഛനാണോ? ഇതാ നിങ്ങളുടെ മകൾ.”
സന്ദീപ് ഒരു നിമിഷം തറഞ്ഞുനിന്നു. അവന്റെ ഉള്ളിലെ പിതൃത്വം ഉണർന്നു. പക്ഷേ അവൻ പെട്ടെന്ന് സ്വയം നിയന്ത്രിച്ച് ആദർശിനെ നോക്കി. ആദർശ് നിറകണ്ണുകളോടെ കുഞ്ഞിനെ ഏറ്റുവാങ്ങി. ആ കുഞ്ഞിന്റെ മുഖത്ത് സന്ദീപിന്റെ ഛായയുണ്ടോ എന്ന് ആദർശ് ഭയത്തോടെ തിരഞ്ഞു.
ഡിസ്ചാർജ് ആയി വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ രേവതി വല്ലാത്തൊരു ഭാവത്തിലായിരുന്നു. അവൾ നേരെ കുഞ്ഞിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. എല്ലാവരും ഭയന്നു. അവൾ കുഞ്ഞിനെ ഉപദ്രവിക്കുമോ എന്ന് പോലും അവർ സംശയിച്ചു. പക്ഷേ രേവതി കുഞ്ഞിനെ വാരിപ്പുണർന്ന് നെറ്റിയിൽ ഉമ്മ വെച്ചു.
“എനിക്ക് തെറ്റ് പറ്റി മാളൂ… ഈ കുഞ്ഞ് എന്റെ കൂടിയാണ്. സന്ദീപേട്ടൻ നൽകിയത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ രക്തമല്ല, നമ്മുടെ സൗഹൃദത്തിന്റെ അടയാളമാണ്. നിങ്ങൾ ദൂരേക്ക് ട്രാൻസ്ഫർ വാങ്ങി പോകാൻ പ്ലാൻ ചെയ്യുന്നതായി അറിഞ്ഞു. വേണ്ട… നമുക്ക് ഒന്നിച്ച് ഇവിടെ കഴിയാം.”
ആ സന്തോഷത്തിൽ എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. കുഞ്ഞിന് എന്ത് പേരിടും എന്ന ചോദ്യത്തിന് ആദർശ് മറുപടി നൽകി: **”അദ്വൈത.”**
“അദ്വൈത… രണ്ടല്ലാത്തത് എന്ന് അർത്ഥം.” ആദർശ് പറഞ്ഞു. “നമ്മൾ രണ്ട് കുടുംബങ്ങളല്ല, ഇപ്പോൾ ഒന്നാണ്. ഈ കുഞ്ഞിന് രണ്ട് അച്ഛന്മാരും രണ്ട് അമ്മമാരുമുണ്ട്. ലോകത്തിന് മുന്നിൽ ഞാനും മാളവികയും മാതാപിതാക്കളാകാം, പക്ഷേ അവളുടെ ഓരോ ശ്വാസത്തിലും സന്ദീപിന്റെയും രേവതിയുടെയും കരുതൽ ഉണ്ടാകും.”
ആ തറവാടിന്റെ അങ്കണത്തിൽ അന്ന് പെയ്ത മഴയ്ക്ക് പുതിയൊരു ഗന്ധമായിരുന്നു. ബന്ധങ്ങൾ രക്തത്തിലല്ല, മനസ്സിലാണ് വേരുകൾ പടർത്തുന്നതെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.