റോഡ് സൈഡിലെ കവുങ്ങിൻ തോട്ടത്തിന് അപ്പുറം കാറിൻ്റെ ഹോൺ മുഴങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ മാളവികയുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ ശബ്ദം അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പിൻ്റെ താളം തെറ്റിച്ചു. പത്ത് വർഷമായി അവൾ കേൾക്കുന്ന ഇതേ ഹോൺ ശബ്ദം, ഇന്ന് ഒരു മരണമണിയായാണ് അവൾക്ക് തോന്നിയത്. ഭർത്താവ് പ്രവീൺ വരികയാണ്. പുറമെ മാന്യനായ ബാങ്ക് മാനേജർ, അകത്ത് ക്രൂരനായ ഒരു ഏകാധിപതി.
പ്രവീൺ സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് കയറി വന്നപ്പോൾ തന്നെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരുതരം അസ്വസ്ഥത പടർന്നു. ഓഫീസിലെ ഏതോ ഓഡിറ്റിംഗിൻ്റെ ദേഷ്യം അയാളുടെ മുഖത്ത് നിഴലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തൻ്റെ പരാജയങ്ങൾക്കും ദേഷ്യത്തിനും എന്നും അയാൾ കണ്ടെത്തുന്ന ഇര മാളവികയാണ്.
“എവിടെടി എൻ്റെ കാപ്പി?” അയാൾ സോഫയിലേക്ക് മറിഞ്ഞു വീണുകൊണ്ട് അലറി.
മാളവിക വേഗം അടുക്കളയിൽ നിന്നും കാപ്പിയുമായി വന്നു. അയാളുടെ കത്തുന്ന നോട്ടത്തിന് മുന്നിൽ അവളുടെ വിരലുകൾ ഒന്ന് ഉലഞ്ഞു. ഏതാനും തുള്ളി കാപ്പി സെൻറർ ടേബിളിലെ ഗ്ലാസിന് മുകളിൽ വീണു. പ്രവീണിൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ അഗ്നി പടർന്നു. അയാൾ ആ കാപ്പി കപ്പ് തറയിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. ചില്ലുകൾ ചിതറുന്ന ശബ്ദം മാളവികയുടെ ഉള്ളിലെ അവസാനത്തെ പ്രതീക്ഷയും തകർക്കുന്നതായിരുന്നു.
“നീ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെയേ ഉള്ളൂ… ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തവൾ!” പ്രവീൺ അവളുടെ മുടിയിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ച് ഭിത്തിയിലേക്ക് ആഞ്ഞു തള്ളി. നെറ്റിയിൽ ഭിത്തിയുടെ വക്കുകൾ തട്ടി ചോര കിനിഞ്ഞു.
“പ്രവീണേട്ടാ… അത് അറിയാതെ…” അവൾ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. പക്ഷേ മദ്യത്തിൻ്റെയും അഹങ്കാരത്തിൻ്റെയും ലഹരിയിലായിരുന്ന അയാൾ അവളുടെ കവിളത്ത് ആഞ്ഞടിച്ചു. തല കറങ്ങുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.
“ഇനി ഒരക്ഷരം മിണ്ടരുത്. നിന്നെപ്പോലെ ഒരു പാഴ്വസ്തുവിനെ സഹിക്കുന്നത് എൻ്റെ ഗതികേടാണ്!” അയാൾ അവളെ പുച്ഛത്തോടെ തള്ളിമാറ്റി അകത്തേക്ക് പോയി.
മാളവിക തളർന്ന് തറയിലിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് പത്തു വയസ്സുകാരൻ മകൻ രാഹുലും എട്ടു വയസ്സുകാരി മീനാക്ഷിയും പേടിയോടെ ജനൽ മറവിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് വന്നത്. “അമ്മേ… അച്ഛൻ ഇനിയും അടിക്കുമോ?” രാഹുലിൻ്റെ ആ ചോദ്യം മാളവികയുടെ ചങ്ക് തകർത്തു. മക്കൾക്ക് മുന്നിൽ താനൊരു ഭീരുവാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവളെ നീറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഒരു കാലത്ത് കോളേജ് വേദികളിൽ കവിതകൾ ചൊല്ലിയിരുന്ന, പഠിക്കാൻ മിടുക്കിയായിരുന്ന ആ പഴയ മാളവികയെ പ്രവീൺ എന്ന ഈ സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ്റെ വിലാസം ചവിട്ടി മെതിച്ചു കളഞ്ഞു. പതിനെട്ടാം വയസ്സിൽ വീട്ടുകാരുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി, അവരുടെ കണ്ണീരിന് മുന്നിൽ തോറ്റ് തുന്നം പാടിയാണ് അവൾ ഈ വീടിൻ്റെ പടി കയറിയത്. സഹോദരിമാരുടെ വിവാഹവും അച്ഛൻ്റെ കടബാധ്യതകളും എല്ലാം അവളുടെ തോളിലായിരുന്നു.
ആദ്യമൊക്കെ മാന്യനായിരുന്ന പ്രവീൺ, വിവാഹം കഴിഞ്ഞതോടെ തൻ്റെ യഥാർത്ഥ മുഖം പുറത്തെടുത്തു. ഓരോ തവണ ഉപദ്രവിക്കപ്പെടുമ്പോഴും വീട്ടുകാർ ഉപദേശിച്ചു, “ആണുങ്ങളായാൽ ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ്, മക്കൾക്ക് വേണ്ടി നീ സഹിക്കണം.” ആ സഹിക്കൽ അവളുടെ ജീവിതത്തെ ഒരു ശവപ്പറമ്പാക്കി മാറ്റി.
രാത്രിയിൽ പ്രവീൺ മുറിയിലേക്ക് വന്നു. തൻ്റെ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാൻ അയാൾ അവളിലെ സ്ത്രീത്വത്തെ വീണ്ടും വേട്ടയാടി. “എനിക്ക് വയ്യ… വേദനിക്കുന്നു” എന്ന് അവൾ തേങ്ങിയപ്പോൾ, “നിന്നെപ്പോലെ ഒരു ശവത്തിനെ നോക്കി ഇരിക്കാൻ എനിക്ക് സൗകര്യമില്ല” എന്നായിരുന്നു അയാളുടെ പരിഹാസം. തൻ്റെ കാമം തീർത്ത ശേഷം അയാൾ കൂർക്കം വലിച്ച് ഉറങ്ങുമ്പോഴും, മാളവിക ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി കിടന്നു. ഇനി താൻ ഇങ്ങനെയല്ല ജീവിക്കേണ്ടതെന്ന ഉറച്ച തീരുമാനം ആ രാത്രിയിൽ അവളിൽ മുളപൊട്ടി.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ പ്രവീൺ ഓഫീസിൽ പോയ ഉടൻ മാളവിക തൻ്റെ പഴയ തടിപ്പെട്ടിയുടെ ലോക്ക് തുറന്നു. പൊടിപിടിച്ച ആ സർട്ടിഫിക്കറ്റുകൾക്ക് അവളുടെ പഴയ സ്വപ്നങ്ങളുടെ മണമായിരുന്നു. അവൾ വേഗം തൻ്റെ കൂട്ടുകാരിയും വക്കീലുമായ സന്ധ്യയെ വിളിച്ചു.
“സന്ധ്യാ… എനിക്ക് വിട്ടുവീഴ്ചകൾ ഇല്ലാത്ത ഒരു ജീവിതം വേണം. എനിക്ക് എന്നെയും മക്കളെയും രക്ഷിക്കണം.” മാളവികയുടെ വാക്കുകളിൽ ഒരു പുതിയ അഗ്നി ജ്വലിച്ചു.
സന്ധ്യയുടെ സഹായത്തോടെ അവൾ രഹസ്യമായി ഒരു സ്വകാര്യ ഐ.ടി കമ്പനിയിൽ അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്റീവ് ജോലിക്ക് അപേക്ഷിച്ചു. അഭിമുഖങ്ങളിൽ അവളുടെ പഴയ ആത്മവിശ്വാസം തിരിച്ചുവന്നു. അവൾക്ക് ജോലി കിട്ടി. പക്ഷേ, അവൾ അത് പ്രവീണിനോട് പറഞ്ഞില്ല.
രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പ്രവീൺ എങ്ങനെയോ വിവരം അറിഞ്ഞു. അന്ന് അയാൾ ഒരു മൃഗത്തെപ്പോലെയാണ് പെരുമാറിയത്. അവളെ അടിക്കാൻ കൈ ഓങ്ങിയപ്പോൾ മാളവിക അയാളുടെ കൈ തടഞ്ഞു.
“ഇനി വേണ്ട പ്രവീൺ! എൻ്റെ ദേഹത്ത് ഇനി ഒരു വിരൽ പോലും തൊടരുത്. തൊട്ടാൽ ഗാർഹിക പീഡനത്തിന് നിങ്ങളെ ഞാൻ ജയിലിൽ അയക്കും. ഈ മാന്യതയുടെ മുഖംമൂടി ഞാൻ വലിച്ചു കീറും!” അവൾ ഗർജ്ജിച്ചു. പ്രവീൺ അമ്പരന്നു പോയി. തൻ്റെ മുന്നിൽ വിറച്ചു നിന്നിരുന്ന ആ നിഴൽരൂപം ഇതാ ഒരു അഗ്നിപർവ്വതമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
പിറ്റേന്ന് പ്രവീണിൻ്റെയും മാളവികയുടെയും വീട്ടുകാർ അവിടെ എത്തി. പഞ്ചായത്ത് കൂടാൻ വന്ന കാരണവന്മാരെപ്പോലെ അവർ നിരന്നിരുന്നു.
“കുടുംബം ആകുമ്പോൾ പിണക്കങ്ങൾ ഒക്കെ ഉണ്ടാകും മാളവികാ… നീ ഇങ്ങനെ ജോലിക്ക് പോയാൽ പിള്ളേരുടെ കാര്യം ആര് നോക്കും? അവനെ അനുസരിച്ച് നീ പഴയപോലെ ജീവിക്ക്.” അമ്മായിയമ്മയുടെ ഉപദേശം.
“നീ എന്ത് കാണിച്ചു കൂട്ടുകയാടി? ഞങ്ങളെ നാട്ടുകാർക്ക് മുന്നിൽ നാണം കെടുത്താനാണോ നിൻ്റെ പുറപ്പാട്? മര്യാദയ്ക്ക് ആ ജോലി രാജി വെച്ച് ഇവിടെ കഴിഞ്ഞോണം!” സ്വന്തം അച്ഛൻ്റെ വാക്കുകൾ അവളിൽ ഒരു തരിമ്പ് പോലും ചലനമുണ്ടാക്കിയില്ല.
അവസാനം പ്രവീൺ വിനയം അഭിനയിച്ചു. “എനിക്ക് തെറ്റുപറ്റിപ്പോയി… മാളവിക നമുക്ക് സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കാം. നീ ജോലിക്ക് പോണ്ട, ഞാൻ നിന്നെ പൊന്നുപോലെ നോക്കാം.”
മാളവിക ഒരു പരിഹാസച്ചിരിയോടെ അവനെ നോക്കി. “താൻ ആരെയാണ് പൊന്നുപോലെ നോക്കുന്നത്? കാമം ശമിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി വരുമ്പോൾ എന്നെ ശവമെന്ന് വിളിച്ചിരുന്ന തന്നോടൊപ്പമുള്ള ജീവിതം എനിക്ക് മടുത്തു പ്രവീൺ. തനിക്ക് ഇനി എന്നെ സഹിക്കേണ്ടി വരില്ല. എനിക്ക് ഇനിയെങ്കിലും രാത്രികളിൽ പേടിയില്ലാതെ ഉറങ്ങണം.”
അവൾ തൻ്റെ അച്ഛനമ്മമാരുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. “നിങ്ങളുടെ ബാധ്യത തീർക്കാൻ വേണ്ടി എൻ്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ ബലികൊടുത്തപ്പോൾ നിങ്ങൾ എന്നെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചോ? ഇല്ല! അതുകൊണ്ട് ഇനി എനിക്ക് നിങ്ങളോടും ഒന്നും പറയാനില്ല. എൻ്റെയും മക്കളുടെയും കാര്യങ്ങൾ നോക്കാൻ എനിക്ക് അറിയാം.”
“നീയിവിടുന്ന് പോയാൽ മക്കളെ ഞാൻ വിട്ടുതരില്ല!” പ്രവീൺ അലറി.
“ഞങ്ങൾക്ക് അമ്മയുടെ കൂടെ പോയാൽ മതി… ഞങ്ങൾക്ക് അച്ഛനെ പേടിയാണ്!” മക്കൾ രണ്ടാളും ഓടി വന്ന് മാളവികയുടെ പിന്നിൽ ഒളിച്ചു. അതോടെ പ്രവീണിൻ്റെ സകല തന്ത്രങ്ങളും പൊളിഞ്ഞു.
അന്ന് തന്നെ അവൾ മക്കളെയും കൂട്ടി സന്ധ്യ ഏർപ്പാടാക്കിയ ഒരു കൊച്ചു വീടിലേക്ക് മാറി. മാസങ്ങൾ നീണ്ട നിയമപോരാട്ടത്തിനൊടുവിൽ അവൾക്ക് വിവാഹമോചനം ലഭിച്ചു. മാളവിക നൽകിയ തെളിവുകൾ ശക്തമായതുകൊണ്ട് പ്രവീണിന് തൻ്റെ ജോലിയും പദവിയും നഷ്ടമായി. ഗാർഹിക പീഡന നിയമപ്രകാരം അയാൾക്ക് ശിക്ഷയും ലഭിച്ചു.
ഇന്ന് മാളവിക ഒരു സ്വതന്ത്രയായ സ്ത്രീയാണ്. ഓഫീസിൽ ബഹുമാനിക്കപ്പെടുന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥ, മക്കൾക്ക് ധീരയായ അമ്മ. ഒരു വൈകുന്നേരം ബാൽക്കണിയിൽ മക്കൾക്കൊപ്പം ചായ കുടിക്കുമ്പോൾ അവൾ ഓർത്തു—സഹനമല്ല, വിവേകത്തോടെയുള്ള ധൈര്യമാണ് ജീവിതത്തെ മനോഹരമാക്കുന്നത്. നിശബ്ദത വെടിയുമ്പോഴാണ് ഓരോ സ്ത്രീയും തൻ്റെ ഉള്ളിലെ കരുത്ത് തിരിച്ചറിയുന്നത്.
**ശുഭം**