by **പുതിയൊരു പ്രഭാതം: തനുശ്രീയുടെ അതിജീവനം**
“കഴുത്തിൽ ഒരു ആഭരണം പോലെ തൂക്കിയിടുന്ന ഈ താലിയും നെറ്റിയിൽ വാരിപ്പൂശുന്ന ചുവന്ന സിന്ദൂരവുമൊന്നുമല്ല തനുശ്രീ വിവാഹം എന്ന് പറയുന്നത്. അതൊക്കെ വെറും പുറംമോടികൾ മാത്രമാണ്,” മാലതി തന്റെ മകളെ നോക്കി നിർവ്വികാരതയോടെ പറഞ്ഞു.
“രജിസ്റ്റർ ഓഫീസിലെ ആ ഒപ്പിലൂടെ നിന്റെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞു. ഈ നിമിഷം മുതൽ നീ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഭാര്യയാണ്. ഇനി നീ താമസിക്കേണ്ടത് അവന്റെ വീട്ടിലാണ്. ഇവിടെ ബാംഗ്ലൂരിൽ ആരും നിന്റെ കഴുത്തിലെ താലിയോ നെറ്റിയിലെ കുറിയോ നോക്കി നിന്നെ അളക്കില്ല. ഇതൊന്നും നിന്റെ ആ പഴയ നാട്ടിൻപുറമല്ല. നീ വേഗം ഒരുങ്ങാൻ നോക്ക്, സിദ്ധാർത്ഥും അവന്റെ വീട്ടുകാരും ഇപ്പോഴെത്തും. നിന്നെ അവരുടെ കൂടെ അയച്ചിട്ടു വേണം എനിക്കും വർഗീസിനും നൈറ്റ് ഷിഫ്റ്റിന് പോകാൻ.”
ബെഡിലിരുന്ന വലിയ ട്രോളി ബാഗിലേക്ക് ചില സാധനങ്ങൾ കൂടി തിരുകി വെച്ച് മാലതി സംസാരിക്കുമ്പോൾ, തനുശ്രീ തന്റെ അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്നു നോക്കി. തന്നെ പിരിയുന്നതിന്റെയോ മകളെ മറ്റൊരു വീട്ടിലേക്ക് അയക്കുന്നതിന്റെയോ യാതൊരു സങ്കടവും ആ മുഖത്തില്ല. പകരം, എത്രയും പെട്ടെന്ന് ഈ ‘ഭാരം’ ഒഴിഞ്ഞുകിട്ടാനുള്ള ധൈടുതി മാത്രം.
തനുശ്രീയ്ക്ക് ഉള്ളിൽ പുച്ഛം തോന്നി. പണ്ട് താലിക്കെട്ടിയ ഭർത്താവിനെയും കൈക്കുഞ്ഞിനെയും ഉപേക്ഷിച്ച് മറ്റൊരുവന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങിപ്പോയവളാണ് മാലതി. മകൾക്ക് വേണ്ടി തിരിച്ചുവരണമെന്ന് അപേക്ഷിച്ചു കരഞ്ഞ അച്ഛനെ തിരിഞ്ഞുപോലും നോക്കാത്തവൾ. ആ അച്ഛന്റെ ഓർമ്മ വന്നപ്പോൾ തനുശ്രീയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അച്ഛൻ മരിച്ചതോടെ താൻ തനിച്ചായി. ബന്ധുക്കൾക്ക് താൻ ഭാരമായപ്പോൾ അവർ എങ്ങനെയോ ഈ അമ്മയെ കണ്ടെത്തി തന്നെ ഏൽപ്പിച്ചു. ആ അമ്മയ്ക്കൊപ്പമുള്ള കഴിഞ്ഞ നാലു മാസങ്ങൾ നരകതുല്യമായിരുന്നു.
അമ്മയുടെ രണ്ടാം ഭർത്താവ് വർഗീസിന് തന്നെ എത്രയും പെട്ടെന്ന് അവിടെ നിന്ന് ഒഴിവാക്കണമായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ വീട്ടുകാരുമായി വിവാഹാലോചനയുമായി വരുന്നത്. മകളെ കെട്ടിച്ചയക്കാൻ പണമില്ലെന്ന് അമ്മ കൈമലർത്തിയപ്പോൾ, ലളിതമായ രജിസ്റ്റർ വിവാഹത്തിന് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ വീട്ടുകാർ സമ്മതിച്ചു. അങ്ങനെ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കൽ മാത്രം കണ്ട ഒരാളുടെ ഭാര്യയായി തനുശ്രീ ഇന്ന് യാത്ര തിരിക്കുകയാണ്.
സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കാറിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ലക്ഷ്യമറിയാത്ത ഒരു പക്ഷിയെപ്പോലെ അവൾ വിറച്ചു.
“ഒരുപാട് ദൂരമുണ്ട് മോളേ, നീ ഉറങ്ങിക്കോ… വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ അമ്മ വിളിക്കാം,” സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അമ്മ സുമതി അവളുടെ തല തന്റെ തോളിലേക്ക് ചായ്ച്ചു പിടിച്ചു പറഞ്ഞു. ആ സ്പർശനത്തിൽ അവൾ ആദ്യമായി ഒരു മാതൃത്വം അനുഭവിച്ചു. കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ കവിളിലൂടെ ഒഴുകിപ്പടരുമ്പോഴും അവൾ പതുക്കെ മയക്കത്തിലേക്ക് വീണു.
വലിയൊരു വീടിന്റെ മുന്നിലാണ് കാർ നിന്നത്. യാതൊരു ആചാരങ്ങളുമില്ലാതെ സുമതിയമ്മ തനുശ്രീയെ അകത്തേക്ക് കൂട്ടി. “മോൾ ചെന്ന് ഒന്ന് ഫ്രഷാകൂ, അതാണ് മോളുടെ മുറി,” അവർ ഒരു മുറി ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു. ഭയത്തോടെയാണ് അവൾ ആ മുറിയിലേക്ക് കയറിയത്. പിന്നാലെ സിദ്ധാർത്ഥും അകത്തേക്ക് വന്നു.
തനുശ്രീ ഭയന്ന് ചുവരോരം ചേർന്നു നിന്നു.
“തനു…” സിദ്ധാർത്ഥ് വിളിച്ചതും അവളുടെ നിയന്ത്രണം വിട്ടു. അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. കഴിഞ്ഞ കുറെ നാളുകളായി ഉള്ളിൽ ഒതുക്കിവെച്ച സങ്കടമെല്ലാം ആ കരച്ചിലിലൂടെ പുറത്തുവന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് അവളെ തടസ്സപ്പെടുത്തിയില്ല. അവൾ ശാന്തയാകുന്നതുവരെ അവൻ കാത്തുനിന്നു.
അവൾ കരച്ചിൽ നിർത്തിയപ്പോൾ അവൻ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു: “തനു, ഇത് നിന്റെ മാത്രം റൂമാണ്. എന്റേതല്ല. എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമായി എന്നത് സത്യമാണ്. പക്ഷേ നിന്റെ അമ്മയുടെ തിരക്ക് കണ്ടപ്പോൾ നിനക്ക് അവിടെ തുടരുന്നത് ബുദ്ധിമുട്ടാകുമെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ വിവാഹം ഇത്ര പെട്ടെന്ന് നടത്തിയത്.”
തനുശ്രീ അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി.
“നിന്നെയോ നിന്റെ ഇഷ്ടങ്ങളെയോ ഞാൻ തടയില്ല. നിന്റെ അച്ഛൻ നിനക്ക് വേണ്ടി കണ്ട സ്വപ്നങ്ങൾ നീ പൂർത്തിയാക്കണം. നിനക്ക് എന്നെ ഒരു ഭർത്താവായി അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ദിവസം വരും. അന്ന് നിന്റെ കഴുത്തിൽ താലികെട്ടി നിന്നെ ഞാൻ എന്റേതാക്കും. അതുവരെ നീ ഈ വീട്ടിലെ മകളായി കഴിഞ്ഞാൽ മതി. നിനക്ക് തണലായി ഞാനുണ്ടാകും, ഒരു കാഴ്ചക്കാരനായി മാത്രം.”
അവളുടെ കവിളിൽ തട്ടി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സിദ്ധാർത്ഥ് പുറത്തേക്ക് നടന്നപ്പോൾ, തനുശ്രീ ആ വാക്കുകൾ ഉള്ളിൽ ആവർത്തിച്ചു. ഭയത്തിന് പകരം ഒരു പുതിയ പ്രതീക്ഷ അവളുടെ മനസ്സിൽ വിരിഞ്ഞു. പണ്ട് മാഞ്ഞുപോയ ആ ചിരി വീണ്ടും അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ തെളിഞ്ഞു. ഇനിയുള്ള ജീവിതം വെളിച്ചമുള്ളതാകുമെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു.
**ശുഭം**