മഹാഗണി കസേരയിൽ ഗൗരവഭാവത്തിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ജാനകി അമ്മ. ആ

മഴ നിറയും പ്രണയം

കൊടുങ്ങല്ലൂരിന്റെ പച്ചപ്പും പ്രകൃതിഭംഗിയും തുളുമ്പിനിൽക്കുന്ന ‘പത്മനാഭപുരം’ തറവാടിന്റെ വലിയ സ്വീകരണമുറിയിൽ അന്ന് പതിവില്ലാത്തത്ര കനത്ത നിശബ്ദത പടർന്നുപിടിച്ചിരുന്നു. ആകാശത്ത് കരിമേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ടുകൂടി ഒരു പെരുമഴക്കാലത്തിന്റെ വരവറിയിക്കുന്നതുപോലെ, വീടിനുള്ളിലെ അന്തരീക്ഷവും വല്ലാത്തൊരു പിരിമുറുക്കത്തിലായിരുന്നു. വിശാലമായ ആ സ്വീകരണമുറിയുടെ നോട്ടപ്പുള്ളിയായ വലിയ മഹാഗണി കസേരയിൽ ഗൗരവഭാവത്തിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ജാനകി അമ്മ. ആ തറവാടിന്റെ അത്താണിയും തലപ്പൊക്കവുമുള്ള ആ മുതിർന്ന സ്ത്രീയുടെ മുഖത്ത് കടുത്ത അസംതൃപ്തിയുടെയും കോപത്തിന്റെ നിഴലുകൾ വ്യക്തമായിരുന്നു. അവരുടെ ആ ഇരുപ്പ് കണ്ടാൽതന്നെ വീട്ടിലെ മറ്റുള്ളവർക്ക് ഭയം തോന്നുമായിരുന്നു. മുറിയുടെ തൊട്ടടുത്തുള്ള വരാന്തയിലൂടെ അവരുടെ ഇളയ മകൻ രാഹുൽ അസ്വസ്ഥതയോടെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പുകണങ്ങൾ പൊടിഞ്ഞിരുന്നു. അടുത്ത നിമിഷങ്ങളിൽ എന്താണ് സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നതെന്ന് അവന് കൃത്യമായ ധാരണയുണ്ടായിരുന്നു.

ആ മനസ്സ് മുഴുവൻ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത് ആവിയുടെ മുഖമായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിലെ ആ മഴയത്ത് ആരുടെ കണ്ണുകളിലും പെടാതെ അവളുടെ ചെറിയ വീട്ടിലേക്ക് താൻ ഓടിച്ചെന്നതും, ഇരുളിന്റെ മറവിൽ വിറയ്ക്കുന്ന അവളുടെ കൈകളിൽ കോരിപ്പിടിച്ചതും, അവളുടെ നെറ്റിയിൽ തന്റെ വിരൽത്തുമ്പുകൊണ്ട് ചാർത്തിയ സിന്ദൂരത്തിന്റെ ചൂടും അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോഴും മായാതെ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ആവിയുടെ കൺകോണിൽ തിളങ്ങിയ കണ്ണീർത്തുള്ളി ഓർക്കുമ്പോൾ രാഹുലിന്റെ നെഞ്ചു നീറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കുഞ്ഞു മുഖത്തെ ഭയവും എന്നാൽ തന്നെക്കുറിച്ചുള്ള അളവറ്റ സ്നേഹവും അവന്റെ ഹൃദയത്തെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“എങ്ങനെയാണ് രാഹുലേ നിനക്ക് ഇങ്ങനെയൊരു ബുദ്ധി തോന്നിയത്? നീ ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങളുടെ ഗൗരവം നിനക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടോ?”

ജാനകി അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ ആ മുറിയുടെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് വന്നു. ആ ശബ്ദത്തിൽ കടുത്ത ദേഷ്യവും ഒപ്പം ഒരു അമ്മയുടെ ഉള്ളുരുകുന്ന വിഷമവും ഒരുപോലെ നിഴലിച്ചിരുന്നു.
“നമ്മുടെ കുടുംബം കാലങ്ങളായി അനുഷ്ചിച്ചു പോരുന്ന ആചാരങ്ങളും പാരമ്പര്യങ്ങളും ഉണ്ട്. അതിനൊക്കെ എതിരായി സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം ഒരു തീരുമാനം എടുക്കാൻ നിനക്ക് എങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു? നീ ആരെയാണ് കൂട്ടുപിടിച്ചിരിക്കുന്നത്? ആ പെൺകുട്ടി നിന്റെ തലച്ചോറ് മരവിപ്പിച്ചോ?”
രാഹുൽ അമ്മയുടെ മുന്നിലേക്ക് പതുക്കെ നടന്നുചെന്നു. അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ സമയത്ത് അവന് ആശ്വാസമായി ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നത് അവന്റെ ഉറ്റസുഹൃത്ത് വിനയ് മാത്രമായിരുന്നു. വിനയ് റൂമിലേക്ക് കടന്നുവന്ന് ജാനകി അമ്മയുടെ മുഖത്തെ ദേഷ്യം കുറയ്ക്കാൻ സൗമ്യമായി സംസാരിച്ചുതുടങ്ങി.
“വല്യമ്മച്ചി, ദേഷ്യപ്പെടരുത്. രാഹുൽ ഉദ്ദേശിച്ച രീതിയിലല്ല കാര്യങ്ങൾ എത്തിനിൽക്കുന്നത്. അവൻ ആരോടും തോന്നിവാസത്തിനൊന്നും മുതിർന്നിട്ടില്ല. ആ കുട്ടിയും അവളുടെ കുടുംബവും ഇപ്പോൾ ഒരുപാട് മാനസിക ബുദ്ധിമുട്ടുകളിലൂടെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത്. രാഹുൽ അവളെയല്ലാതെ മറ്റൊരാളെ വിവാഹം കഴിച്ചാൽ ആ കുട്ടി തകർന്നുപോകും വല്യമ്മച്ചി. അവരുടെ പ്രണയം അത്രയധികം ആഴമുള്ളതാണ്. നമ്മൾ ഈ ബന്ധത്തിന് മനസ്സ് വെച്ച് ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞാൽ, ആ കുടുംബത്തിന്റെ മുഴുവൻ കണ്ണീരുമല്ലേ അവിടെ തീരുന്നത്? ഒന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്കൂ…”

പക്ഷേ, വിനയിന്റെ ആ വാക്കുകൾക്കൊന്നും ജാനകി അമ്മയുടെ വാശിയെ അലിയിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവരുടെ കണ്ണ് കൂടുതൽ കറുത്തു.
“അതങ്ങനെ പെട്ടെന്ന് നടക്കില്ല വിനയ്! ഇത് സിനിമയോ നാടകമോ അല്ല, ഒരു തറവാടിന്റെ മാനം കാക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്ഥം എനിക്കുണ്ട്. സമൂഹം നമ്മളെക്കുറിച്ച് എന്ത് വിചാരിക്കും? ഇത്രയും വലിയൊരു വിവാഹത്തിന് എന്ത് ധൃതിയാണ് ഇവർക്ക്? ആ കുട്ടി ഇപ്പോൾ പഠനമല്ലേ നടക്കുന്നത്? അവളുടെ കരിയറും കാര്യങ്ങളും ഒക്കെ നോക്കണ്ടേ? ഒന്നോ രണ്ടോ വർഷം കഴിഞ്ഞ്, അവളുടെ പഠനം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞിട്ട് മതി ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ. അതിനിടയിൽ എന്ത് തിടുക്കമാണ്?”
ജാനകി അമ്മയുടെ ആ ദൃഢമായ നിലപാട് കേട്ട് രാഹുലിന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരേസമയം ഭയവും നിരാശയും ഇരച്ചുകയറി. ആവിയെ ഓരോ നിമിഷവും പിരിഞ്ഞിരിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ആ ചോദ്യങ്ങൾ ഒരു തീക്കനൽ പോലെ വന്നു വീണു. താൻ അവളെ എത്രമാത്രം സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്നും, അവളുടെ ഒരൊറ്റ പുഞ്ചിരിക്കായി തന്റെ ജീവൻ പോലും നൽകാൻ താൻ തയ്യാറാണെന്നും അമ്മയോട് ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറയാൻ അവന്റെ നാവ് തുനിഞ്ഞതാണ്. എന്നാൽ, കുടുംബത്തിന്റെ ആചാരങ്ങളുടെയും വാശികളുടെയും മുന്നിൽ ആ പ്രണയം മൂകമായിപ്പോയി.
ആരും അറിയരുതെന്ന് അവൻ ആഗ്രഹിച്ച ആ രഹസ്യം ഇപ്പോൾ അവന്റെ നെഞ്ചുതുളച്ചു പുറത്തുവരാൻ വെമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിൽ ആവിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് അവൻ രഹസ്യമായി ചെന്നതും, അവിടെ വെച്ച് അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളിൽ തന്റെ സ്നേഹം അടയാളപ്പെടുത്തിയതിന്റെയും ഓർമ്മ അവന്റെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും മിന്നിമറഞ്ഞു. ആ കാര്യം മാത്രം വീട്ടിലെങ്ങാനും അമ്മയുടെ കാതുകളിലെത്തിയാൽ പിന്നെ അവിടെ വലിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റ് തന്നെ ഉണ്ടാകുമെന്ന് അവന് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അമ്മയുടെ ഇപ്പോഴത്തെ ദേഷ്യം തണുക്കുന്നത് വരെ ആ വലിയ സത്യം ഉള്ളിൽത്തന്നെ അടക്കിപ്പിടിക്കാൻ അവൻ തീരുമാനിച്ചു. തൽക്കാലം ഈ വിഷയം അവിടെ മരവിപ്പിച്ചു നിർത്തുക മാത്രമായിരുന്നു ആവിയുടെ ജീവനായ ആ കാമുകന്റെ മുന്നിലുള്ള ഏക വഴി. എങ്കിലും, അവളുടെ ഓർമ്മകൾ അവന്റെ ഓരോ ഞരമ്പിലും പ്രണയത്തിന്റെ വേലിയേറ്റം തീർക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

തറവാട്ടിലെ സ്വീകരണമുറിയിൽ വീണ്ടും കനത്ത നിശബ്ദത പടർന്നു. ആ മുറിയിലെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കുന്ന മുറുക്കം ഒഴിവാക്കാനായി അവിടേക്ക് കടന്നുവന്ന രാഹുലിന്റെ കൂട്ടുകാരി മീര വളരെ പതുക്കെ, അതീവ സൗമ്യമായ ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിച്ചുതുടങ്ങി. അവളുടെ വാക്കുകളിൽ രാഹുലിനോടുള്ള സ്നേഹവും അവന്റെ പ്രണയത്തോടുള്ള ആദരവും ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
“ആന്റി, ദയവായി ഒന്ന് സങ്കടപ്പെടാതെ. കാര്യങ്ങൾ ഇത്രത്തോളം വഷളാക്കാതെ നമുക്ക് എല്ലാവർക്കും കൂടി ഒന്നു നേരിട്ട് സംസാരിച്ചു നോക്കാം. രാഹുൽ ആ കുട്ടിയെ എത്രമാത്രം സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ആന്റിക്ക് അറിയാമല്ലോ. അങ്ങനെയൊ ഒരാളെ പിരിഞ്ഞിരിക്കുക എന്നത് അവന് എത്രമാത്രം വേദന നൽകുമെന്ന് ഒന്ന് ചിന്തിച്ചു നോക്കൂ. ആ കുട്ടിയുടെ വീട്ടുകാർ നമ്മളെക്കുറിച്ചും ഈ സാഹചര്യത്തെക്കുറിച്ചോർത്ത് എത്രമാത്രം ആശങ്കപ്പെടുന്നുണ്ടാകും?”
മീരയുടെ ആ വാക്കുകൾ രാഹുലിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ഒരു കുളിർകാറ്റുപോലെ വന്നു വീണു. അവനും ആ അഭിപ്രായത്തെ പൂർണ്ണമനസ്സോടെ പിന്താങ്ങി. ആവിയുടെ വിരഹവേദന അവന്റെ ഉള്ളിൽ എരിഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരുന്നു. അവളുടെ ചുണ്ടിലെ പുഞ്ചിരി കാണാൻ വേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കുന്ന തനിക്ക്, അവളെ കണ്ണീരിലാഴ്ത്താൻ ഒരിക്കലും കഴിയില്ലെന്ന് അവന്റെ മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു.
എന്നാൽ ജാനകി അമ്മ തന്റെ കടുത്ത നിലപാടുകളിൽ നിന്നും ഒരിഞ്ച് പോലും പിറകോട്ടുപോകുവാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. അവർ തങ്ങളുടെ പാരമ്പര്യവും ആചാരങ്ങളും ഓർമ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് വീണ്ടും പറഞ്ഞു:

“അതൊക്കെ ശരി തന്നെ മോളെ, പക്ഷേ വെറുതെ എടുത്തുചാടി ചെയ്യാൻ പറ്റുമോ? ജാതകം ചേരുമോ, നല്ല പാപമുള്ള നാളാണോ എന്നൊക്കെയല്ലേ ആദ്യം നോക്കേണ്ടത്? നമ്മുടെ കുടുംബം തലമുറകളായി അനുഷ്ചിച്ചു വരുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ ഇങ്ങനെയൊക്കെ പെട്ടെന്ന് വെള്ളം ചേർക്കാൻ പറ്റുമോ? പ്രണയമൊക്കെ നല്ലത് തന്നെ, പക്ഷേ ജീവിതം അതല്ലല്ലോ.”
ആ നിമിഷമാണ് രാഹുൽ വളരെ തിടുക്കത്തിൽ, എന്നാൽ തന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴം മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചുകൊണ്ട് വളരെ സ്വാഭാവികമായ രീതിയിൽ ഒരു കാര്യം അമ്മയോട് പറഞ്ഞത്:
“അമ്മേ, അവളുടെ നാൾ പൂയം അല്ലേ? അത് എന്റെ ജാതകവുമായി വളരെ നന്നായി ചേരുന്നതാണെന്ന് പണ്ടേ നോക്കി വെച്ചിട്ടുള്ളതാണ്. ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ പോലെ തന്നെ നക്ഷത്രങ്ങളും തമ്മിൽ അത്രയധികം പൊരുത്തമുണ്ട്.”
രാഹുൽ പറഞ്ഞ ആ ഒരു വാക്ക് അവിടെ വലിയൊരു അമ്പരപ്പാണ് ഉണ്ടാക്കിയത്. ആ പെൺകുട്ടിയുടെ ജന്മനക്ഷത്രം പോലും രാഹുലിന് ഇത്ര കൃത്യമായി അറിയാമെന്നത് വിനയിനെയും മീരയെയും ഒരേപോലെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. അവരവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ തീവ്രത അവർ ആ നിമിഷം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആവിയോടുള്ള അവന്റെ അടങ്ങാത്ത സ്നേഹത്തിന്റെ തെളിവായിരുന്നു ആ വാക്കുകൾ.

അത് കണ്ടുകൊണ്ട് വിനയ് അവനെ കളിയാക്കിക്കൊണ്ട് ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു: “ഡാ രാഹുലേ, നീ കോളേജിൽ പഠിക്കാൻ പോയതാണോ അതോ ആവിയുടെ ജാതകം മാത്രം നോക്കി നടക്കാൻ തുടങ്ങിയതോ?”
ആ ചെറിയ തമാശ മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന ഭാരമേറിയ അന്തരീക്ഷത്തെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ മാറ്റിമറിച്ചു. അവിടെയുണ്ടായിരുന്നവരുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. എങ്കിലും തന്റെ പ്രണയവും അതിലുപരി ആ ജീവിതം സ്വന്തമാക്കുന്ന ആ നല്ല ദിവസത്തിനായി രാഹുൽ തന്റെ മനസ്സിൽ പ്രതീക്ഷയോടെ, ആവിയുടെ മുഖം ഓർത്ത് മനസ്സുരുകി കാത്തിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. പുറത്തെ മഴയുടെ ശക്തി കുറഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കിലും അവന്റെ ഉള്ളിലെ പ്രണയമഴ പെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

അന്ന് രാത്രി ആകാശത്തെ കാർമേഘങ്ങൾ പെയ്തുതോർന്നിരുന്നുവെങ്കിലും, പത്മനാഭപുരം തറവാടിന്റെ ഉള്ളിലെ അന്തരീക്ഷത്തിൽമാത്രം വല്ലാത്തൊരു ചൂടും ആകാംക്ഷയും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയ രാഹുലിന്റെ കണ്ണുകൾ ഇരുട്ടിൽ എവിടെയോ തിളങ്ങുന്ന ആവിയുടെ മുഖത്തെ ഓർത്ത് നനഞ്ഞു. ഇത്രയും നാളത്തെ കാത്തിരിപ്പും നിശബ്ദമായ കണ്ണീരും ഒടുവിൽ ഒരു തീരുമാനത്തിലേക്ക് എത്താൻ പോവുകയാണെന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അവന് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ജാനകി അമ്മയുടെ മനസ്സിലെ അവസാനത്തെ കറുത്ത പാടുകളും മാറ്റിയെടുത്ത്, തന്റെ പ്രണയത്തെ നെഞ്ചോടു ചേർത്തുപിടിക്കേണ്ട ആ നിർണായക നിമിഷത്തിനായി അവൻ ഉത്കണ്ഠയോടെ കാത്തിരുന്നു. സുഹൃത്തുക്കളായ വിനയിന്റെയും മീരയുടെയും മുഖത്തും ആ ടെൻഷൻ വ്യക്തമായിരുന്നു. എല്ലാവരും ആ വലിയ സ്വീകരണമുറിയിൽ വീണ്ടും വന്നിരുന്നു.
“അമ്മേ…” രാഹുലിന്റെ ശബ്ദം ചെറുതായി വിറച്ചുപോയി. അവൻ അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് ഒരു പടി കൂടി അടുത്തുനടന്നു.

“ഇങ്ങനെ അകറ്റി നിർത്താൻ മാത്രം തെറ്റൊന്നും ഞങൾ ചെയ്തിട്ടില്ല. അവളുടെ കണ്ണീര് കാണാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. അമ്മയ്ക്ക് വേണമെങ്കിൽ ആ കുട്ടിയെ നേരിട്ട് വിളിച്ച് ഒരു വാക്ക് സംസാരിക്കാം. നാളെത്തന്നെ അവളെയെല്ലാം പറഞ്ഞ് ഈ വീട്ടിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചാൽ, അത് എന്റെമാത്രമല്ല, ഈ തറവാടിന്റെയും കൂടി സന്തോഷമായിരിക്കും.”
രാഹുലിന്റെ വാക്കുകളിൽ ഒരു കാമുകന്റെ യാചന മാത്രമല്ലുണ്ടായിരുന്നത്, മറിച്ച് ആ പ്രണയത്തെ ജീവനായി കാണുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്റെ ആത്മാർത്ഥതയായിരുന്നു. ആ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കവും സ്നേഹവും ജാനകി അമ്മ ശ്രദ്ധിച്ചു. തലമുറകളായി അവർ കൊണ്ടുനടന്ന കടുത്ത ആചാരങ്ങളുടെയും വാശികളുടെയും കൊത്തുകല്ലുകൾ ആ നിമിഷം പതുക്കെ ഇളകിത്തുടങ്ങുകയാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. മകന്റെ സന്തോഷത്തേക്കാൾ വലുതായി സ്വന്തം അഭിമാനമാണോ വലുത് എന്ന ചോദ്യം അവരുടെ ഉള്ളിൽ ശക്തമായി അലയടിച്ചു.
അവർ ദീർഘമായി ഒന്നു നിശ്വസിച്ചു. ആ മുഖത്തെ ഗൗരവം പതുക്കെ പെയ്തിറങ്ങി ഒരു അമ്മയുടെ വാത്സല്യത്തിന് വഴിമാറി. മകന്റെ സങ്കടം കണ്ടുനിൽക്കാൻ ആ അമ്മയുടെ മനസ്സ് സമ്മതിച്ചില്ല. അവർ ഒന്നുമില്ലായ്മയിൽ തലയാട്ടി, ആ വിവാഹത്തിന് മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെയാണെങ്കിലും ഒടുവിൽ പൂർണ്ണമായി സമ്മതം മൂളി.
ആ നിമിഷം മുറിയിലാകെ ഒരു പുതിയ വെളിച്ചം പരന്നതുപോലെ തോന്നി. രാഹുലിന്റെ കണ്ണുകൾ ആനന്ദത്താൽ നിറഞ്ഞുതുടങ്ങി. അവൻ പെട്ടെന്ന് മുന്നോട്ട് ചെന്ന് ജാനകി അമ്മയുടെ കാൽക്കൽ തൊട്ട് വണങ്ങി, പിന്നെ ഒതുങ്ങാത്ത സന്തോഷത്തോടെ അമ്മയെ വാരിപ്പുണർന്നു. വിനയിന്റെയും മീരയുടെയും മുഖത്ത് വലിയൊരു ആശ്വാസത്തിന്റെ ചിരി വിടർന്നു. ആവിയുടെ വിരഹവും സങ്കടവും അവസാനിക്കാൻ പോകുന്നു എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം രാഹുലിന്റെ നെഞ്ചിൽ വലിയൊരു ഭാരം ഇറക്കിവെച്ചു.
പിറ്റേന്ന് നേരം പുലർന്നത് പത്മനാഭപുരം തറവാടിന് പുതിയൊരു വസന്തം സമ്മാനിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു. ആവിയും അവളുടെ കുടുംബവും ആ വലിയ വീട്ടിലേക്ക് കടന്നുവന്ന ആ നിമിഷം രാഹുലിന്റെ ലോകം മുഴുവൻ പ്രകാശപൂരിതമായി. ലജ്ജയോടെ തലകുനിച്ചുനിന്ന ആവിയുടെ കൈകളിൽ ജാനകി അമ്മ തന്നെ സ്വന്തം കൈകൾ വെച്ചുകൊടുത്തു. അവരുടെ കണ്ണിലെ സ്നേഹം കണ്ട് ആവിയുടെ കൺകോണിൽ നിന്നും സന്തോഷത്തിന്റെ കണ്ണീർത്തുള്ളികൾ അടർന്നു വീണു.

അവരുടെ ചുറ്റും കൂടിനിന്നവരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, നാടിന്റെ നാനാഭാഗത്തുനിന്നും ഒഴുകിയെത്തിയ ബന്ധുക്കളുടെയും കൂട്ടുകാരുടെയും അനുഗ്രഹത്തോടെ ആ മണ്ഡപത്തിൽ വെച്ച് രാഹുൽ ആവിയുടെ കഴുത്തിൽ മംഗല്യസൂത്രം ചാർത്തി. ഇരുളടഞ്ഞ ദിവസങ്ങൾക്ക് വിരാമമിട്ടുകൊണ്ട് അവരുടെ പ്രണയം ഒടുവിൽ വിവാഹത്തിന്റെ പവിത്രതയിലേക്ക് പൂവണിഞ്ഞു. പുറത്ത് പെയ്ത മഴ തോർന്നു തെളിഞ്ഞ ആകാശത്ത് സൂര്യൻ തിളങ്ങിനിന്നതുപോലെ, അവരുടെ ജീവിതത്തിലും പുതിയൊരു സ്നേഹപ്രകാശം എന്നെന്നേക്കുമായി പരന്നുതുടങ്ങി.

വിവാഹച്ചടങ്ങുകൾക്ക് ശേഷം പത്മനാഭപുരം തറവാട് ആഘോഷങ്ങളുടെയും സന്തോഷത്തിന്റെയും അലകളിൽ ആറാടുകയായിരുന്നു. അത്രയും നാൾ കണ്ണീരിൽ തീർത്ത കാത്തിരിപ്പിനും വിരഹത്തിനും വിരാമമിട്ടുകൊണ്ട്, രാഹുലിന്റെ ജീവിതസഖിയായി ആവി ആ തറവാടിന്റെ പടി കയറിവന്നു. പുതിയ ചുറ്റുപാടുകളിലേക്ക് കാലെടുത്തുവെക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു ഭയവും സങ്കോചവും ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും, അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ച രാഹുലിന്റെ സാന്നിധ്യം ആവിയ്ക്ക് വലിയൊരു ധൈര്യമായിരുന്നു.
പൂമുഖവാതിലിൽ നിലവിളക്കിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ ആവിയെ സ്വീകരിച്ചത് ജാനകി അമ്മയായിരുന്നു. അന്ന് അവരുടെ മുഖത്ത് കർക്കശ ഭാവങ്ങൾക്ക് പകരം ഒരമ്മയുടെ വാത്സല്യവും നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയും മാത്രമാണുണ്ടായിരുന്നത്. കയ്യിൽ നിലവിളക്കുമായി അകത്തേക്ക് കയറിയ ആവിയുടെ നെറ്റിയിലെ സിന്ദൂരം കൂടുതൽ തിളങ്ങി നിന്നു. കഴിഞ്ഞ രാത്രി ഇരുളിന്റെ മറവിൽ രഹസ്യമായി താൻ ചാർത്തിക്കൊടുത്ത ആ സിന്ദൂരത്തിന്റെ ഓർമ്മ രാഹുലിന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി വിടർത്തി. അവൻ ആവിയെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കിക്കാണിച്ചപ്പോൾ അവൾ നാണത്തോടെ തലതാഴ്ത്തി.
അന്ന് രാത്രി രാഹുലിന്റെ മുറി പൂർണ്ണമായും മല്ലികപ്പൂക്കളുടെയും റോസാപ്പൂക്കളുടെയും സുഗന്ധത്താൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ജനലഴികളിലൂടെ പുറത്തെ ചന്ദ്രവെളിച്ചം മുറിയിലേക്ക് അരിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വാതിലടച്ച് അരികിലേക്ക് വന്ന രാഹുലിനെ കണ്ടപ്പോൾ ആവിയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നുചെന്ന് അവളുടെ കൈകൾ തന്റെ കൈക്കുള്ളിലാക്കി. ആ സ്പർശനത്തിന്റെ ചൂടറിഞ്ഞ് അവൾ വിറച്ചുപോയി.
“ഇത്രയും കാലം എന്റെ കൂടെ നിൽക്കാൻ നീ അനുഭവിച്ച കഷ്ടപ്പാടുകൾക്ക് ദൈവമേകിയ ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനമാണ് ഈ നിമിഷം, ആവി…” രാഹുലിന്റെ ശബ്ദം വല്ലാതെ ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ആവിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. അവൾ തന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് രാഹുലിന്റെ നെഞ്ചിൽ തൊട്ടു. “ഇനി എനിക്ക് എന്തിനാണ് പേടി? നിങ്ങൾ എന്റെ കൂടെയില്ലേ…” അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്നുനിന്നു.
പുറത്ത് കാറ്റിൽ ഇലകൾ മർമ്മരം പൊഴിക്കുന്ന ശബ്ദം മാത്രം കേൾക്കാമായിരുന്നു. എല്ലാ എതിർപ്പുകളെയും ആചാരങ്ങളുടെ വന്മതിലുകളെയും തോൽപ്പിച്ച് അവരുടെ പ്രണയം ഒടുവിൽ പൂർണ്ണത പ്രാപിച്ചിരുന്നു. കഷ്ടപ്പാടുകൾ നിറഞ്ഞ ആ പഴയ ദിവസങ്ങളെല്ലാം മറന്ന്, സ്നേഹത്തിന്റെ പുതിയൊരു ലോകത്തേക്ക് അവർ രണ്ടുപേരും കൈകോർത്ത് പടവുകൾ കയറുകയായിരുന്നു. ജീവിതകാലം മുഴുവൻ പരസ്പരം താങ്ങായി നിൽക്കുമെന്ന ഉറപ്പോടെ അവരുടെ പ്രണയകഥ അവിടെ പുതിയൊരു അധ്യായത്തിന് തുടക്കം കുറിച്ചു.