എന്താടോ ഇങ്ങനെ എന്നെത്തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്നത്?” അനന്യ കണ്ണുകളിൽ ഒരു

തളിർ പോലെ ✨✨

മഴ പെയ്തു തോർന്ന ഒരു വൈകുന്നേരമായിരുന്നു അത്. ജനലരികിൽ ഇരുന്നു ചൂടുചായ കുടിക്കുമ്പോൾ, പുറത്തു മരച്ചില്ലകളിൽ നിന്ന് വീഴുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികളേക്കാൾ തണുപ്പ് അവരുടെ ഉള്ളിൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന അനന്യയുടെ മൃദുവായ വിരലുകളിലേക്ക് അർജുൻ സ്വന്തം വിരലുകൾ കോർത്തുപിടിച്ചു.
“എന്താടോ ഇങ്ങനെ എന്നെത്തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്നത്?” അനന്യ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.
“എനിക്കറിയില്ല അനു… എത്ര വർഷമായെന്ന് അറിയാമോ നമ്മൾ കണ്ടുമുട്ടിയിട്ട്? കോളേജ് ക്യാമ്പസിലെ ആ മഴദിവസത്തിൽ നിന്ന് ഇത്രയും ദൂരം നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് നടന്നു തീർത്തു. പക്ഷേ, ഇപ്പോഴും എനിക്ക് നിന്നോടുള്ള പ്രണയം ആ ആദ്യ ദിവസം കണ്ടതുപോലെയാണ്. ഒരു മാറ്റവുമില്ലാതെ,” അർജുൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തി.

അതായിരുന്നു അവരുടെ ലോകം. പുറത്തുനിന്നു നോക്കുന്നവർക്ക് കൊതി തോന്നുന്നത്ര ആഴത്തിലുള്ള പ്രണയം. കോളേജ് കാലത്തെ പ്രണയത്തിന് ശേഷം ഇരുവീട്ടുകാരുടെയും സമ്മതത്തോടെയും അനുഗ്രഹത്തോടെയും നടന്ന് വിവാഹത്തിലേക്ക് എത്തിയവർ. അർജുൻ എന്ന വളർന്നുവരുന്ന ബിസിനസ്സുകാരന്റെ വിജയം, ആ സന്തോഷം, അവൻ വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്ന ശാന്തത—ഇതിന്റെയെല്ലാം പിന്നിൽ അനന്യ എന്ന പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു. അവൾക്ക് അർജുൻ അവളുടെ ലോകത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായിരുന്നു. അവന്റെ ചെറിയ വിഷമങ്ങൾ പോലും അവൾക്ക് വലിയ കാര്യമായിരുന്നു.
രാവിലെ അവൻ ഉണരുമ്പോൾ മുന്നിൽ വെക്കുന്ന ഒരു കപ്പ് ചായയിൽ നിന്ന് തുടങ്ങി, രാത്രിയിൽ അവൻ തിരികെ എത്തുമ്പോൾ വാതിൽ തുറന്നു നൽകുന്ന ആ വശ്യമായ പുഞ്ചിരി വരെ, അനന്യ അർജുനെ സ്നേഹം കൊണ്ട് പൊതിയുകയായിരുന്നു.

വീട്ടുകാരുടെയും നാട്ടുകാരുടെയും കണ്ണിൽ അവർ ഒരു മാതൃകാ ദമ്പതികളായിരുന്നു. എന്നാൽ, ജീവിതത്തിന്റെ ശാന്തമായ ഒഴുക്കിൽ അപ്രതീക്ഷിതമായി ചില വേലിയേറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാകാൻ പോകുന്നുണ്ടെന്ന് അവർ രണ്ടുപേരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
മാസങ്ങളും വർഷങ്ങളും കടന്നുപോയി. അർജുന്റെ പ്രൊഫഷണൽ ബിസിനസ്സ് സാമ്രാജ്യം വികസിക്കാൻ തുടങ്ങി. നഗരത്തിൽ പുതിയ പ്രോജക്ടുകൾ, വലിയ ബിസിനസ്സ് മീറ്റിംഗുകൾ, യാത്രകൾ… ഇതിനിടയിൽ അർജുന്റെ സമയവും ശ്രദ്ധയും മാറാൻ തുടങ്ങി. പണ്ടൊക്കെ സന്ധ്യ മയങ്ങുമ്പോൾത്തന്നെ വീട്ടിലെത്തി അനന്യയോടൊപ്പം സമയം ചെലവഴിച്ചിരുന്ന അർജുൻ, സാവധാനം വൈകി എത്തുന്ന ദിവസങ്ങൾ ഏറിവന്നു.
ആദ്യമൊക്കെ അനന്യ ഇതൊരു പ്രശ്നമാക്കിയില്ല. ബിസിനസ്സിലെ തിരക്കുകളും മാനസിക സമ്മർദ്ദങ്ങളും കാരണമായിരിക്കും അവൻ വൈകുന്നതെന്ന് അവൾ സ്വയം ആശ്വസിച്ചു. അവൻ വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ രുചികരമായ ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കിവെച്ച് അവൾ കാത്തിരുന്നു. എങ്കിലും വീട്ടിലെത്തിയാലും അർജുന്റെ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവന്റെ ശ്രദ്ധ എപ്പോഴും സ്മാർട്ട്ഫോണിന്റെ സ്ക്രീനിലേക്ക് ചുരുങ്ങി.

അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം രാത്രി വൈകി, വലിയൊരു മീറ്റിംഗ് കഴിഞ്ഞ് മുറിയിലെത്തിയ അർജുൻ ബെഡിൽ കിടന്ന് ഫേസ്ബുക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു. നോട്ടിഫിക്കേഷനുകൾക്കിടയിലൂടെ വെറുതെ സ്ക്രോൾ ചെയ്യുന്നതിനിടയിലാണ് ‘മേഘ’ എന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ മെസേജ് അവൻ കാണുന്നത്.
“ഹായ് അർജുൻ, താങ്കളുടെ പുതിയ ബിസിനസ്സ് വെഞ്ചറിനെക്കുറിച്ചുള്ള പോസ്റ്റ് കണ്ടു. ഇത്ര ചെറിയ പ്രായത്തിൽ ഈ നേട്ടം ഉണ്ടാക്കിയതിൽ വലിയ അഭിനന്ദനങ്ങൾ!”
ലളിതമായ ഒരു സൗഹൃദ സന്ദേശമായിരുന്നു അത്. അർജുൻ അതിന് “നന്ദി” എന്ന് മറുപടി അയച്ചു. എന്നാൽ സംഭാഷണം അവിടെ അവസാനിച്ചില്ല. മേഘ വളരെ തന്ത്രശാലിയായ ഒരു പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു. അർജുന്റെ സോഷ്യൽ മീഡിയ പ്രൊഫൈലുകൾ നോക്കി അവന്റെ മനഃശാസ്ത്രം മനസ്സിലാക്കാൻ അവൾക്ക് എളുപ്പമായിരുന്നു. അനുദിനം അവരുടെ ചാറ്റുകൾ നീണ്ടുപോയി.
രാത്രികളിൽ അനന്യ ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാൽ അർജുൻ ഫോൺ സ്ക്രീനിൽ മുഴുകി. മേഘയുടെ കൊഞ്ചലുകളും, അവനെ പുകഴ്ത്തിയുള്ള വാക്കുകളും, ആവേശകരമായ സംസാരിക്കുന്ന രീതിയും അർജുനിൽ ഒരു പുതിയ ലഹരി ഉണ്ടാക്കി. ഭാര്യയുടെ കരുതലും വീട്ടിലെ ലളിതമായ സന്തോഷങ്ങളും അർജുന് പെട്ടെന്ന് ബോറടിക്കാൻ തുടങ്ങി. മേഘ നൽകുന്ന കൃത്രിമമായ ആവേശത്തിൽ താൻ ഒരു പുതിയ പ്രണയം കണ്ടെത്തുകയാണെന്ന് അർജുൻ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു.

സത്യത്തിൽ മേഘയുടെ ലക്ഷ്യം അർജുന്റെ പ്രണയമായിരുന്നില്ല, അവൻ അധ്വാനിച്ചുണ്ടാക്കിയ പണവും സ്വത്തുക്കളുമായിരുന്നു. അത് മനസ്സിലാക്കാതെ അർജുൻ അവളുടെ വലയിൽ വീണു.
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ അർജുന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ കാതലായ മാറ്റങ്ങൾ വന്നു. അവൻ കുടുംബത്തോട് കൂടുതൽ അകന്നു. അനന്യയോട് സംസാരിക്കുന്നത് കുറഞ്ഞു. ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് പോലും അവൻ വീട്ടിൽ വലിയ വഴക്കുകൾ ഉണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങി.
“അർജുൻ, എന്താണ് നിങ്ങള്‍ക്ക് പറ്റിയത്? പണ്ടത്തെപ്പോലെ എന്റെ അടുത്തിരിക്കാനോ സംസാരിക്കാനോ പോലും സമയമില്ല. രാത്രി വൈകി വന്നാലും ഫോണിൽത്തന്നെയാണ്. എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പമുണ്ടോ ബിസിനസ്സിൽ?” ഒരു ദിവസം സങ്കടത്തോടെ അനന്യ ചോദിച്ചു.
“നിനക്ക് എപ്പോഴും സംശയമാണ് അനന്യാ! ഞാൻ വെറുതെ വീട്ടിൽ ഇരിക്കുകയല്ല, ബിസിനസ്സ് വളർത്താൻ കഷ്ടപ്പെടുകയാണ്. നിനക്ക് പണവും സൗകര്യങ്ങളും തന്നാൽ പോരേ? എന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽ കടന്നുകയറാൻ വരരുത്!” അർജുൻ ദേഷ്യത്തോടെ അലറി.

അനന്യയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. അവൻ പണം കൊടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അവൾക്ക് വേണ്ടത് അവന്റെ സാമീപ്യവും സ്നേഹവുമായിരുന്നു. പണ്ടൊക്കെ സങ്കടം വന്നാൽ അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരയുന്ന അനന്യ, ഇപ്പോൾ അവന്റെ ദേഷ്യം പേടിച്ച് സ്വന്തം മുറിയിലെ ശൂന്യതയിൽ തനിയെ കരഞ്ഞു.
അർജുൻ മേഘയെ രഹസ്യമായി കാണാൻ തുടങ്ങി. അവർ നഗരത്തിലെ വലിയ റെസ്റ്റോറന്റുകളിലും റിസോർട്ടുകളിലും സമയം ചെലവഴിച്ചു. മേഘ സാവധാനം അവളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവെക്കാൻ തുടങ്ങി.
“അർജുൻ, നമ്മൾ തമ്മിൽ ഇത്രയും പ്രണയത്തിലല്ലേ? എനിക്ക് സ്വന്തമായി ഒരു സുരക്ഷിതത്വം വേണ്ടേ? നിന്റെ പേരിൽ കിടക്കുന്ന ആ പുതിയ സിറ്റി പ്ലോട്ട് എന്റെ പേരിലേക്ക് മാറ്റിയൂടെ? അതല്ലേ നമ്മുടെ പ്രണയത്തിന്റെ അടയാളം?” മേഘ അർജുന്റെ ബാഹുക്കളിൽ തലവെച്ചു ചോദിച്ചു.
പ്രണയാന്ധനായ അർജുൻ അതിന് സമ്മതിച്ചു. ഭാര്യയുടെ ആഭരണങ്ങളും, സ്വന്തം കമ്പനിയുടെ ഡിപ്പോസിറ്റുകളും, വസ്‌തുവകകളും സാവധാനം മേഘയുടെ അക്കൗണ്ടിലേക്കും പേരിലേക്കും മാറ്റാൻ അവൻ രഹസ്യമായി നീക്കങ്ങൾ നടത്തി. താൻ ചവിട്ടിനിൽക്കുന്ന മണ്ണ് ഒലിച്ചുപോകുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞില്ല.

അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ഞായറാഴ്ച. അന്തരീക്ഷത്തിൽ അസ്വസ്ഥത നിറഞ്ഞ ഒരു അന്തരീക്ഷമായിരുന്നു. അർജുൻ കുളിക്കാനായി കുളിമുറിയിൽ കയറിയ സമയത്ത്, അവന്റെ ഫോൺ ഡ്രസ്സിംഗ് ടേബിളിൽ ഇരുന്ന് നിരന്തരം വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
സാധാരണയായി അർജുന്റെ ഫോൺ തൊടാൻ പോലും അനന്യയ്ക്ക് അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ ആ സമയത്ത് ആവർത്തിച്ച് വന്ന മെസേജ് നോട്ടിഫിക്കേഷനുകൾ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ അറിയാതെ അത് എടുത്തു. ഫോണിന്റെ പാസ്‌വേഡ് മാറിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. മെസേജ് ഓപ്പൺ ചെയ്ത അനന്യയുടെ കാൽക്കീഴിലെ മണ്ണ് ഒലിച്ചുപോയി.
“അർജുൻ, എന്റെ ബാങ്ക് അക്കൗണ്ട് ഡീറ്റെയ്‌ൽസ് അയച്ചിട്ടുണ്ട്. ആ പ്ലോട്ടിന്റെ പ്രോപ്പർട്ടി പേപ്പറുകൾ എന്റെ പേരിലേക്ക് മാറ്റുന്ന കാര്യം ഇന്നുതന്നെ ചെയ്യണം. ഭാര്യയോട് വഴക്കിട്ട് കാര്യങ്ങൾ വേഗത്തിലാക്കൂ. നമ്മൾ ഉടനെ ഒന്നിക്കാൻ പോവുകയല്ലേ, ഐ ലവ് യൂ…” എന്നായിരുന്നു മേഘയുടെ മെസേജ്.

അനന്യയുടെ വിരലുകൾ വിറച്ചു. അവൾ ചാറ്റ് ഹിസ്റ്ററി മുകളിലേക്ക് സ്ക്രോൾ ചെയ്തു നോക്കി. അവിടെ കണ്ടത് തനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാത്ത കാര്യങ്ങളായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ ഒരു വർഷമായി തന്റെ ഭർത്താവ് മറ്റൊരു സ്ത്രീയുമായി പുലർത്തുന്ന ബന്ധം, തന്റെ പിറകിൽ നടന്ന ചതികൾ, അവർ തമ്മിലുള്ള ചിത്രങ്ങൾ, പിന്നെ തന്റെ വീടും സ്വത്തും ആ സ്ത്രീക്ക് കൊടുക്കാൻ അർജുൻ നടത്തിയ പദ്ധതികൾ…
അനന്യയുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു വലിയ തീപ്പൊരി പടർന്നു. താൻ ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിച്ച, ജീവിതത്തിലെ ഒരേയൊരു തണലായി കണ്ട മനുഷ്യൻ തന്റെ മുതുകിൽ ആഴത്തിൽ കുത്തിയിരിക്കുന്നു. കുളിമുറിയിൽ നിന്ന് അർജുൻ ഇറങ്ങി വന്നപ്പോൾ കണ്ടത്, കൈയിൽ ഫോണുമായി ഒരു ശിലപോലെ നിശ്ചലമായി നിൽക്കുന്ന അനന്യയെയാണ്. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീര് വന്നില്ല, പകരം വലിയൊരു ശൂന്യതയും അമർഷവും മാത്രമായിരുന്നു.
“എന്താണ് അർജുൻ ഇത്? ആരാണ് ഈ മേഘ?” അനന്യ ഫോൺ അവന്റെ മുന്നിലേക്ക് എറിഞ്ഞു കൊടുത്തു.
സത്യം പുറത്തുവന്നതിന്റെ പെട്ടെന്നുള്ള ഞെട്ടൽ അർജുനിൽ ഉണ്ടായി. എന്നാൽ ആ ഞെട്ടൽ പെട്ടെന്നുതന്നെ വലിയൊരു ഭാവഭേദമായി മാറി. സ്വന്തം തെറ്റ് പിടിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ നാണക്കേടും അപകർഷതാബോധവും മറയ്ക്കാൻ അവൻ കോപം ഒരു ആയുധമാക്കി.

“നീ എന്തിനാടീ എന്റെ ഫോൺ തൊട്ടത്? നിനക്ക് കാര്യങ്ങൾ അറിയണമല്ലേ? എന്നാൽ കേട്ടോ, അതെ! എനിക്ക് അവളെ ഇഷ്ടമാണ്! അവളാണ് എന്നെ മനസ്സിലാക്കുന്നത്. നിന്റെയൊപ്പം ഈ യാന്ത്രികമായ ജീവിതം നയിച്ച് എനിക്ക് മടുത്തു!” അർജുൻ അലറി.
“അർജുൻ… നിങ്ങൾ എന്താണ് ഈ പറയുന്നത്?” അനന്യ തകർന്നുപോയി. “നമ്മൾ തമ്മിൽ എന്തുമാത്രം പ്രണയിച്ചതാണ്? ഞാൻ എന്ത തെറ്റാണ് ചെയ്തത്? എന്നെ വഞ്ചിക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ തോന്നി?” അവൾ അവന് മുന്നിൽ കൈകൂപ്പി കരഞ്ഞു.
“നിന്റെ ഈ നാടകമൊന്നും എന്റെ മുന്നിൽ വേണ്ട!” കോപം കൊണ്ട് കണ്ണ് കാണാതിരുന്ന അർജുൻ അനന്യയെ ആഞ്ഞ തള്ളിമാറ്റി. അവൾ നിലത്തേക്ക് വീണു. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന കാറിന്റെ കീയും എടുത്ത് അർജുൻ അവിടുന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.
“അർജുൻ, പോകരുത്! ഈ അവസ്ഥയിൽ വണ്ടി ഓടിക്കരുത്!” എന്ന് അനന്യ പിന്നിൽ നിന്ന് നിലവിളിച്ചെങ്കിലും അവൻ കേട്ടില്ല. കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് വലിയ ശബ്ദത്തോടെ അവൻ ആ മുറ്റത്തുനിന്ന് ഓടിച്ചുപോയി. അനന്യ ആ വിജനമായ മുറിയിലെ തണുത്ത തറയിൽ കിടന്ന് വിങ്ങിപ്പൊട്ടി. അവളുടെ പ്രണയം, വിശ്വാസം, സ്വപ്നങ്ങൾ—എല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് തവിടുപൊടിയായിരുന്നു.

മനസ്സിൽ അനിയന്ത്രിതമായ കോപവും അസ്വസ്ഥതയുമായിട്ടാണ് അർജുൻ വണ്ടി ഓടിച്ചത്. അനന്യയുടെ ചോദ്യങ്ങൾ അവന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി. ഒപ്പം, മേഘയോടുള്ള ആവേശവും തന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യവും അവന്റെ തലച്ചോറിൽ യുദ്ധം ചെയ്തു. അമിത വേഗതയിലായിരുന്ന കാർ നഗരത്തിന്റെ അതിർത്തിയിലുള്ള നാഷണൽ ഹൈവേയിലേക്ക് കടന്നു.
മഴ പെയ്തതുകൊണ്ട് റോഡിൽ നല്ല വഴുക്കലുണ്ടായിരുന്നു. മുന്നിലെ അമിത വേഗതയെപ്പറ്റി അർജുൻ ചിന്തിച്ചില്ല. ഒരു വളവ് തിരിയുന്നതിനിടയിൽ, എതിർദിശയിൽ നിന്ന് അമിതവേഗതയിൽ വന്ന വലിയൊരു ടാങ്കർ Лоറിയെ കണ്ട് അർജുൻ പെട്ടെന്ന് ബ്രേക്ക് ചവിട്ടി. പക്ഷേ, കാർ നിയന്ത്രണം വിട്ട് റോഡരികിലെ കോൺക്രീറ്റ് ഡിവൈഡറിലേക്ക് ശക്തിയായി ഇടിച്ചുകയറി… മൂന്ന് തവണ മറിഞ്ഞ കാർ തകർന്നു തരിപ്പണമായി.
സെക്കന്റുകൾക്കുള്ളിൽ എല്ലാം നിശ്ചലമായി. ബോധം മറയുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് അർജുൻ കണ്ടത് തന്റെ വണ്ടിയിൽ നിന്ന് പുക ഉയരുന്നതും ചോരച്ചാലുകൾ താഴേക്ക് ഒഴുകുന്നതുമാണ്.
മണിക്കൂറുകൾക്ക് ശേഷം, സിറ്റി ആശുപത്രിയിലെ ഐ.സി.യുവിന് മുന്നിൽ അനന്യ തനിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. കൈകാലുകൾ തളർന്ന്, കരഞ്ഞു തളർന്ന മുഖത്തോടെ അവൾ പ്രാർത്ഥിച്ചു. തന്നോട് വഞ്ചന കാട്ടിയ ഭർത്താവാണെങ്കിലും, അവന്റെ ജീവൻ അപകടത്തിലാണെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് വീട്ടിൽ ഇരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ഡോക്ടർ ഐ.സി.യുവിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്നു. “ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ പറ്റി. പക്ഷേ… സോറി മേഡം. അപകടത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മസ്തിഷ്കത്തിലും നട്ടെല്ലിനും ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ കഴുത്തിന് താഴോട്ടുള്ള ഭാഗങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും തളർന്നുപോയി. അടുത്ത ആറുമാസത്തേക്ക് കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽക്കാൻ പോലും കഴിയില്ല. അതിനുശേഷം നടക്കാൻ കഴിയുമോ എന്നത് ദൈവത്തിന്റെ കൈയിലാണ്. ഫുൾടൈം കെയർ വേണം.”

ഡോക്ടറുടെ വാക്കുകൾ അനന്യയുടെ കാതുകളിൽ ഇടിയായി വീണു. തളർന്നുപോയ തന്റെ ഭർത്താവ്… എന്നാൽ ആ നിമിഷത്തിലും, അവനോടുള്ള ദേഷ്യത്തേക്കാൾ ഉപരി അവളിൽ ഉയർന്നുവന്നത് ഒരു ഭാര്യയുടെ അഗാധമായ അനുകമ്പയായിരുന്നു.
അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ അർജുൻ ജനറൽ വാർഡിലേക്ക് മാറ്റപ്പെട്ടു. അവന്റെ ശരീരം അനക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. സംസാരിക്കാൻ പോലും ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. നാവുകൊണ്ട് വ്യക്തമല്ലാത്ത ചില ശബ്ദങ്ങൾ മാത്രം പുറത്തുവന്നു.
കണ്ണുകൾ മാത്രം അനക്കാൻ കഴിയുന്ന ആ അവസ്ഥയിൽ അവൻ വാതിലിലേക്ക് നോക്കി കിടന്നു. അവൻ കാത്തിരുന്നത് ഒരു മുഖത്തിനായിരുന്നു—മേഘ. താൻ പ്രണയിച്ച, തന്റെ സ്വത്തുക്കൾ സ്വന്തമാക്കിയ മേഘ തന്നെ കാണാൻ വരുമെന്ന് അവൻ പ്രതീക്ഷിച്ചു. പക്ഷേ ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി, അവൾ വന്നില്ല. പകരം, അവന്റെ അരികിൽ വിടാതെ നിന്നത് അനന്യയായിരുന്നു.
ആ ആറുമാസങ്ങൾ അർജുന് വലിയൊരു പാഠമായിരുന്നു. സ്വന്തം ശരീരത്തിന്റെ പ്രാഥമിക ആവശ്യങ്ങൾക്ക് പോലും മറ്റൊരാളെ ആശ്രയിക്കേണ്ടി വന്ന അവസ്ഥ. ആ നാളുകളിലത്രയും, ഒരു പരാതിയും പറയാതെ, ഒരു മുഖം ചുളിക്കലുമില്ലാതെ, ഉറക്കമളച്ച് അവന്റെ കട്ടിലിനരികിൽ അനന്യയുണ്ടായിരുന്നു. രാവിലെ അവനെ തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കുന്നത്, വ്രണങ്ങളിൽ മരുന്ന് പുരട്ടുന്നത്, കൃത്യസമയത്ത് ആഹാരം കോരി കൊടുക്കുന്നത്, വ്യായാമങ്ങൾ ചെയ്യിക്കുന്നത്—എല്ലാം അനന്യ തനിയെ ചെയ്തു. ഒരു മാലാഖയെപ്പോലെ അവൾ അവനെ നോക്കി. താൻ ചെയ്ത ഭീകരമായ വഞ്ചനയെക്കുറിച്ച് അവൾ ഒരിക്കൽ പോലും അവനോട് ചോദിച്ചില്ല, കുറ്റപ്പെടുത്തിയില്ല.

തന്റെ ദുരവസ്ഥയിൽ അനന്യയുടെ ആത്മാർത്ഥത കണ്ടപ്പോൾ അർജുന്റെ മനസ്സ് ഉള്ളിൽ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി. താൻ എന്തൊരു വിഡ്ഢിയായിരുന്നു എന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അതിനിടയിലാണ് അഞ്ചാം മാസത്തിൽ അർജുന്റെ ഫോണിലേക്ക് മേഘയുടെ കോൾ വരുന്നത്. അനന്യ ഫോൺ എടുത്ത് അർജുന്റെ ചെവിയോരം വെച്ചുകൊടുത്തു.
“അർജുൻ… ഞാൻ ബിസിനസ്സ് ആവശ്യത്തിന് യുകെയിലേക്ക് പോവുകയാണ്. തളർന്നു കിടക്കുന്ന നിന്നെ നോക്കാൻ എനിക്ക് സൗകര്യമില്ല. നീ എന്റെ പേരിലേക്ക് മാറ്റിത്തന്ന സിറ്റി പ്ലോട്ടും ബാങ്ക് ബാലൻസും ഉപയോഗിച്ചാണ് ഞാൻ പോകുന്നത്. ഇനി എന്നെ തിരികെ വിളിക്കാൻ ശ്രമിക്കരുത്. ഗുഡ് ബൈ!” എന്ന് പറഞ്ഞ് മേഘ കോൾ കട്ട് ചെയ്തു.
അർജുന്റെ തലച്ചോറിലൂടെ ഒരു വെള്ളിടി വെട്ടി. താൻ വിശ്വസിച്ച പെണ്ണ് തന്റെ സർവ്വസ്വവും കവർന്നെടുത്ത് തളർന്ന അവസ്ഥയിൽ തന്നെ ഇട്ടിട്ടുപോയിരിക്കുന്നു! സമ്പത്തും, പണവും, സ്വത്തുക്കളും—എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടു. അർജുൻ കണ്ണുകളടച്ച് നിശ്ശബ്ദമായി കരഞ്ഞു. താൻ കല്ലുപോലെ എറിഞ്ഞു ഉടച്ചെറിഞ്ഞ അനന്യയുടെ സ്നേഹം മാത്രമാണ് ഈ ഭൂമിയിൽ സത്യമായി ഉള്ളതെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ആറാം മാസത്തിന്റെ അവസാനത്തോടെ അർജുന്റെ ആരോഗ്യനിലയിൽ ചെറിയ പുരോഗതികൾ ഉണ്ടായി. കൈകൾ പതിയെ അനക്കാൻ അവൻ തുടങ്ങി. അനന്യയുടെ അവിറമമായ പരിചരണം കൊണ്ട് അവൻ വീൽചെയറിൽ ഇരിക്കാവുന്ന അവസ്ഥയിലെത്തി.

ഒരു വൈകുന്നേരം, അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ചുവന്ന വെളിച്ചം വരാന്തയിലേക്ക് വീഴുമ്പോൾ, അനന്യ അർജുനെ വീൽചെയറിലിരുത്തി ജനലിനടുത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നു. പുറത്തു കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പണ്ട് അവർ ഒന്നിച്ചിരുന്ന അതേ അന്തരീക്ഷം. അർജുന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് അടക്കാനാവാത്ത കണ്ണീർ തുള്ളികൾ ഒഴുകിയിറങ്ങി. അവൻ തന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന, शक्तिയില്ലാത്ത കൈകൾ കഷ്ടപ്പെട്ട് ഉയർത്തി അനന്യയുടെ കൈകളിൽ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“അനു… എനിക്ക്… എനിക്ക് നിന്നോട് മാപ്പ് ചോദിക്കാൻ പോലും യോഗ്യതയില്ല അനു… ഞാൻ അത്രയും വലിയ തെറ്റാണ് ചെയ്തത്,” അവൻ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.
“അർജുൻ, വിശ്രമിക്കൂ… അതൊന്നും ഇപ്പോൾ ഓർക്കേണ്ട,” അനന്യ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“ഇല്ല അനു, എനിക്ക് പറയണം!” അർജുൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ കൈകൾ മുറുകെ പിടിച്ചു. “ആ പെണ്ണ്… എന്റെ സർവ്വസ്വവും കൊണ്ടുപോയി. ഞാൻ അധ്വാനിച്ചുണ്ടാക്കിയ സമ്പത്തും വീടും എല്ലാം പോയി. ഞാൻ ഇന്ന് തെരുവിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു ഭിക്ഷക്കാരനാണ്. എന്നിട്ടും… എന്നിട്ടും നീ എന്തിനാണ് എന്നെ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്? എന്നെ ഈ അവസ്ഥയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകാമായിരുന്നില്ലേ? ഞാൻ നിന്നെ അത്രമാത്രം വേദനിപ്പിച്ചതല്ലേ?”
അനന്യ അർജുന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് സൂക്ഷ്മമായി നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിലും നേർത്ത ഈറൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അവന്റെ തളർന്ന കൈകളിൽ സ്വന്തം കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

“പണവും സ്വത്തുക്കളും പോയതൊന്നും എന്നെ ബാധിക്കുന്ന കാര്യമേയല്ല അർജുൻ,” അനന്യയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ശാന്തതയുണ്ടായിരുന്നു. “അന്ന് ആ ഫേസ്ബുക്ക് മെസേജിലൂടെ നിങ്ങൾ എന്നെ മറന്നപ്പോഴും, അപകടത്തിൽ ശരീരം തളർന്നു കിടന്നപ്പോഴും എന്റെ മനസ്സിൽ ഒന്നുമാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ… പണ്ട് എന്നെ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിച്ച, കോളേജ് കാലത്ത് എന്റെ കൈപിടിച്ച് കൂടെയുണ്ടാകും എന്ന് വാക്കുതന്ന ആ പഴയ അർജുനെ. ആ അർജുൻ എവിടെയോ വഴിതെറ്റിപ്പോയതാണെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. ആ സ്നേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മയിലാണ് ഞാൻ ഇപ്പോഴും ജീവിക്കുന്നത്.”
അർജുന് വാക്കുകൾ കിട്ടിയില്ല. അവൻ അവളുടെ മടിയിലേക്ക് തലവെച്ച് ഒരു കുട്ടിയെപ്പോലെ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
താൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയത് കേവലം മണ്ണും പണവുമല്ലെന്നും, ജീവനുതുല്യം സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു പെണ്ണിന്റെ ശുദ്ധമായ പ്രണയമായിരുന്നു എന്നും അവൻ ആ നിമിഷത്തിൽ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പണവും പ്രതാപവും നഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കിലും, സ്വന്തം തെറ്റുകൾ മനസ്സിലാക്കിയ അർജുന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വീണ്ടെടുപ്പായിരുന്നു അത്. അനന്യ അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. വസന്തം നഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കിലും, പരസ്പരമുള്ള തിരിച്ചറിവിന്റെയും മാപ്പുനൽകലിന്റെയും തണലിൽ, അവർ വീണ്ടും ഒന്നിച്ചു നടക്കാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.